Δάσκαλος ενταντίον Εκπαιδευτικού
Ο Δάσκαλος είναι εκείνος που πλάθει το μυαλό και τον κάνει νου, τούτες οι κουβέντες δεν είναι δικές μου, τις έκλεψα από ένα μεγάλο Δάσκαλο, το Δημήτρη Λιαντίνη. Ο εκπαιδευτικός από την άλλη είναι εκείνος που διδάσκει σε κάποια βαθμίδα της εκπαίδευσης, που μαθαίνει και καλλιεργεί μια επιστήμη ή μια τέχνη στο μαθητή, δεν έχει να κάνει με την καλλιέργεια του νου. Οι δυο έννοιες αυτές όμως έχουν αναμιχθεί, σκοπίμως ή όχι δε θα το εξετάσουμε εδώ, και είναι δύσκολο να διαχωριστούν στο υποσυνείδητο του σύγχρονου ανθρώπου καθιστώντας έτσι ομοούσιο το Δάσκαλο με τον εκπαιδευτικό παρά την τεράστια διαφορά που τους χωρίζει.
Ο εκπαιδευτικός λίγο ή πολύ γνωρίζουμε τι κάνει, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τη σχετική εμπειρία. Ο Δάσκαλος όμως κάνει πράγματα που είναι πολύ μεγαλύτερα και πολύ ανώτερα από την εκπαίδευση κι όσοι συναντήσαμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή είμαστε τυχεροί. Δεν είναι μόνο η μετάδοση της γνώσης που τον χαρακτηρίζει αλλά πρωτίστως η διάπλαση μιας φιλοσοφίας, φιλοσοφίας ζωής στις περισσότερες των περιπτώσεων, η οποία παίζει καθοριστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του μαθητή του. Ο Δάσκαλος έχει ως πρωταρχικό του μέλημα να δημιουργήσει Ανθρώπους και όχι ανθρωπάκια, Ελεύθερα πλάσματα και όχι υπηρέτες, δείχνει το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό στα μάτια που δεν έχουν αντικρύσει ποτέ αυτές τις αξίες. Και πάνω απ’ όλα αγαπάει το μαθητή του, αλλιώς δε γίνεται, δε γίνεται η ψυχή του Δάσκαλου να μην έχει μέσα της την αγάπη. Γι’ αυτό άλλωστε και η μεγαλύτερη τιμητική προσφώνηση είναι αυτή: «Δάσκαλε».
Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ακόμα παραλογισμού, που πιθανόν να συμβαίνει μόνο στη χώρα μας. Κάποιοι από αυτούς που αποκαλούνται «Δάσκαλοι» θέλουν να δημιουργήσουν πρόβλημα σε ένα θεσμό που κρίνει το μέλλον των μαθητών τους. Ασχέτως αν ο θεσμός αυτός των εξετάσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο είναι καλός ή όχι, οι λειτουργοί της εκπαίδευσης αν ήθελαν πραγματικά να φερθούν και να συμπεριφερθούν ως Δάσκαλοι θα έπρεπε να συνδράμουν και όχι να παρακωλύουν τη διεξαγωγή τους. Στρέφονται κατά των μαθητών διεκδικώντας τις δικές τους εργασιακές επιδιώξεις, κάτι που προδίδει άμεσα το γεγονός ότι ως εκπαιδευτικοί μπορεί να είναι άριστοι αλλά ως Δάσκαλοι έχουν αποτύχει.
Η απεργία βεβαίως είναι δικαίωμα και είναι γνωστό πως συνήθως αυτή έχει επιπτώσεις και σε άλλα στρώματα της κοινωνίας, άλλωστε, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, αυτός είναι και ο σκοπός για να γίνει μέσο πίεσης στους ασκούντες την εξουσία. Αν υποθέσουμε κι αν δεχτούμε πως όλα τα αιτήματα των καθηγητών είναι δίκαια και πως μάχονται για το καλό της εκπαίδευσης και των μαθητών σε μακροπρόθεσμη βάση, τότε εύλογα μπορεί να γεννηθεί το ερώτημα: «Και αυτοί οι μαθητές που τώρα καρδιοχτυπούν και δεν ξέρουν αν αύριο δώσουν ή όχι εξετάσεις; Που δεν ξέρουν αν το μέλλον τους θα ξεκινήσει ομαλά ή όχι; Αν ξεκινήσει καν…». Ο Δάσκαλος πρέπει να τους σκέφτεται όλους και τους αυριανούς αλλά και τους σημερινούς μαθητές. Είχα γράψει παλιότερα πως όλοι μας αποτελούμε τα κομμάτια του ψηφιδωτού της κοινωνίας, μονάχα ο Δάσκαλος ξεχωρίζει, μονάχα εκείνος βρίσκεται έξω από το ψηφιδωτό για τον απλούστατο λόγο πως είναι ο ποιητής του. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να βλέπουν τα πράγματα κι ας είναι τα αιτήματά τους δίκαια.
Κλείνοντας, θα χρησιμοποιήσω ξανά τα λόγια του Λιαντίνη: “Τα ζώα και τα φυτά δε γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο Δάσκαλος. Έτσι δεν έμαθαν ποτές ότι στον ενόργανο κόσμο πέρα από τη σφαίρα του βιολογικού ανοίγεται ο φωτεινός ορίζοντας του πνεύματος. Ο θυμός, δηλαδή, οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, ο λόγος.”
(Από τα Ελληνικά, εκδόσεις Θεογονία)
.
