Ο ‘τελευταίος’ μετακόμισε!

Ο ‘τελευταίος’ έχει μετακομίσει σε νέο ιστότοπο!

https://thermoyiannis.gr

Σας περιμένει…

 

Advertisements

τοβιβλίο.net – Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2019 – πρόσκληση

Το Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net είναι πια θεσμός! Έγινε πραγματικότητα για πρώτη φορά το 2014. Με τη συμμετοχή 24 εικαστικών και 59 λογοτεχνών δημιουργήθηκε το Ημερολόγιο του 2015, μια καλαίσθητη έκδοση 136 σελίδων! Την επόμενη χρονιά η ανταπόκριση στην πρόσκληση ήταν ακόμα μεγαλύτερη, περισσότεροι από 130 λογοτέχνες και 30 εικαστικοί στόλισαν με τις δημιουργίες τους το Ημερολόγιο του 2016. Το Ημερολόγιο του 2017 ξεπέρασε κάθε προσδοκία συμμετοχών σε μια έκδοση 162 σελίδων με τη συμμετοχή 103 λογοτεχνών και 34 εικαστικών ενώ το Ημερολόγιο του 2018 είχε αντίστοιχα μεγάλη συμμετοχή σε λογοτέχνες και εικαστικούς!

Για το 2019 ο στόχος μας είναι δημιουργήσουμε ένα καλαίσθητο και ποιοτικό ημερολόγιο όπως και τα προηγούμενα έτη. Με γνώμονα την εμπειρία μας από τα προηγούμενα χρόνια αλλά και το πολύ μεγάλο πλήθος των συμμετοχών που λαμβάνουμε,  έχουμε τροποποιήσει το σύστημα με το οποίο γίνεται η διαδικασία της επιλογής των συμμετοχών στο ημερολόγιο, κάνοντάς το πιο αυστηρό ενώ η τελική απόφαση για τις συμμετοχές που θα συμπεριληφθούν θα ληφθεί μέσα από μια επιτροπή των συνεργατών μας που έχει ήδη συσταθεί για το σκοπό αυτό.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό απευθύνουμε πρόσκληση σε δημιουργούς, συγγραφείς, ποιητές, φωτογράφους, ζωγράφους και γλύπτες να αποστείλουν έργα τους ή αποσπάσματα αυτών προκειμένου να δημιουργήσουμε μαζί το “Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2019”.

Περισσότερες λεπτομέρειες και φόρμα συμμετοχής εδώ.

Πέντε χρόνια τοβιβλίο.net!

Ad-5 χρόνια

Ξεκινήσαμε με κίνητρο την αγάπη για τη λογοτεχνία και το καλό βιβλίο. Συνεχίζουμε με το ίδιο πάθος και με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό γιατί πλέον εκτός από την εξειδίκευση και την εμπειρία μας έχουμε και τους χιλιάδες επισκέπτες που μας δίνουν τη δύναμη να προχωρήσουμε στο μέλλον!…

Θα εκτιμούσα το γεγονός μιας επίσκεψης στη σελίδα και στο επετειακό μας άρθρο εδώ για να αφήσετε τις προτάσεις, τις ιδέες ή ακόμα και τις ευχές σας! Και γιατί όχι, να πάρετε δώρο ένα από τα 50+ βιβλία που θα χαρίσουμε : )

Παρουσίαση του βιβλίου «Ελένη»

Το Σάββατο 14 Οκτωβρίου, στις 8:00 το βράδυ στο Polis Art Cafe, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου «Ελένη» του Κώστα Θερμογιάννη από τις εκδόσεις ANIMA.

Θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος Νάσος Αθανασίου και ο ποιητής Αντώνης Τσόκος.

Αποσπάσματα θα αναγνώσει η ηθοποιός Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους.

Συντονίζει η υπεύθυνη των εκδόσεων ANIMA Άννα Ραζή.

Για λεπτομέρειες για την παρουσίαση

αλλά και για να εκδηλώστε ενδιαφέρον για τη συμμετοχή σας

κάντε κλικ εδώ.

Ελένη

Κυκλοφορεί από την Anima Εκδοτική το νέο μου βιβλίο με τίτλο «Ελένη», το οποίο σύντομα θα είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία

Από το οπισθόφυλλο:

«Η Ελένη γεννήθηκε σε κάποιο απόμακρο σημείο του Κόσμου. Ο πατέρας της ήταν ένας ήλιος, όπως ο Ήλιος που βλέπουμε εμείς οι άνθρωποι κάθε πρωί και που ζεσταίνει τον κόσμο και τις ψυχές μας. Τούτη η ηλιαχτίδα όμως, αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να ακολουθήσει την ευθύγραμμη πορεία του φωτός, όπως επιτάσσουν οι νόμοι της φύσης και του σύμπαντος, το δρόμο που άλλοι έχουν αποφασίσει για εκείνη. Μαζί με τους συνοδοιπόρους της θα ανακαλύψει σιγά σιγά τον κόσμο, ορατό κι αόρατο, και θα προσπαθήσει να ανατρέψει τη μοίρα της. Η περιπέτειά της, το ταξίδι της στον άπειρο χώρο του σύμπαντος γίνεται ένα ταξίδι αυτογνωσίας!«

τοβιβλίο.net

Προφανώς, επειδή αγαπάμε αυτό που κάνουμε και κάνουμε αυτό που αγαπάμε, μεγαλώνουμε διαρκώς…

 

Αξιοπρέπεια

 

greece-654235_1280

Η Ελλάδα, εν μέσω θέρους, βιώνει μια δύσκολη κατάσταση, μια κατάσταση που εμείς, οι νεότερες γενιές δεν έχουμε ξαναζήσει. Χρόνια και χρόνια λανθασμένων πολιτικών αποφάσεων οδήγησαν την οικονομία σε ασφυξία. Χρόνια και χρόνια δικών μας λανθασμένων επιλογών την ώρα της κάλπης, χρόνια και χρόνια δικής μας ανοχής στα κακώς κείμενα της πολιτικής και των πολιτικών (σ.σ. προσώπων), χρόνια και χρόνια ωχαδερφισμού, χρόνια και χρόνια αδιαφορίας έφτασαν στο σήμερα και στις ουρές έξω από τα ΑΤΜ.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης είδα ανθρώπους σκυθρωπούς αλλά και χαμογελαστούς, όπως έβλεπα κάθε μέρα μέχρι σήμερα. Είδα ανθρώπους να κάθονται στο παγκάκι παρέα με τη μοναξιά τους κι άλλους με τους φίλους τους να συζητάνε, όπως έβλεπα κάθε μέρα. Είδα τις μανάδες να έχουν τα μωρά τους στην αγκαλιά, όπως κάθε μέρα και τους πατεράδες να κρατούν από το χέρι τα παιδιά και να ταΐζουν με σπόρια τα περιστέρια της πλατείας, όπως τους έβλεπα κάθε μέρα. Είδα άλλους να μαλώνουν για μια θέση παρκαρίσματος, όπως έβλεπα κάθε μέρα και τον λαχειοπώλη να τάζει κέρδη αμύθητα, όπως τον έβλεπα κάθε μέρα. Κι όμως κάτι έχει αλλάξει στους δρόμους της πόλης. Έχει αλλάξει η ματιά των ανθρώπων, ο τρόπος που αντικρίζουν το μέλλον που μοιάζει πια πολύ πιο κοντινό και δύσκολο απ’ ό,τι χθες.

Διάβασα στο βλέμμα ενός γέροντα τις κακουχίες που είχε περάσει στη ζωή του κι είδα τα σημάδια του χρόνου χαραγμένα στις βαθιές ρυτίδες τού προσώπου του. Κοιτούσε ακίνητος, καθισμένος στο παγκάκι, σχεδόν στωικά, την αγωνιά που συνόδευε τα γρήγορα βήματα των περαστικών και τον πλησίασα.

– Καλημέρα γέροντα, του είπα.

– Καλημέρα γιέ μου, αποκρίθηκε.

– Πώς είσαι;

– Ζωντανός είμαι ακόμα αφού ανασαίνω, απάντησε.

– Να κάτσω δίπλα σου; τον ρώτησα.

– Κάτσε λεβέντη μου να χαζεύουμε μαζί το χρόνο που περνά μπροστά από τα μάτια μας και χάνεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε, είπε.

– Χάνεται ο χρόνος; ρώτησα κι έκατσα δίπλα του.

– Χάνεται όταν δεν κατανοείς την αξία του. Να, κοίτα όλους ετούτους εδώ πως τρέχουν. Τώρα που τους έκλεισαν και τις τράπεζες τρέχουν ακόμα περισσότερο, λες και η ζωή περνάει μέσα από τα μηχανήματα που δίνουν λεφτά. Αλλά δεν είναι έτσι λεβέντη μου, δεν είναι καθόλου έτσι. Η ζωή είναι άλλο πράμα, είναι μεγαλύτερο, απλώς δεν το βλέπεις όταν είναι μπροστά σου, το βλέπεις όταν πια κινδυνεύεις να το χάσεις.

– Δηλαδή γέροντα;

– Κοίτα τις ουρές και πες μου τι βλέπεις, με ρώτησε και με το τρεμάμενο χέρι μου έδειξε την τράπεζα απέναντι από την πλατεία.

– Ανθρώπους να περιμένουν να πάρουν τα χρήματά τους, του αποκρίθηκα. Εσύ βλέπεις κάτι άλλο;

– Δε βλέπεις σωστά γιατί είσαι νέος, μου είπε. Εκεί δεν είναι άνθρωποι που περιμένουν να πάρουν λεφτά, είναι άνθρωποι που προσπαθούν να νιώσουν πως θα εξασφαλίσουν μερικές μέρες νιώθοντας ασφαλείς επειδή έχουν δυο δεκάρες στην τσέπη. Μερικές μόνο μέρες. Και δεν κοιτάνε λίγο μακρύτερα, είναι άνθρωποι με χαλασμένα μάτια, δεν ξέρω και πως διάολο το λένε…, μυωπία;… που δεν μπορούν να δουν δυο δρασκελιές μακρύτερα από εκεί που στέκονται.

– Φοβούνται, ίσως αναζητούν…

– Τίποτα δεν αναζητούν, είπε χωρίς να με αφήσει να ολοκληρώσω τη σκέψη μου. Αυτοί που αναζητούν έχουν πεθάνει προ πολλού. Ετούτοι μονάχα το τομάρι τους κοιτάνε.

– Μα, να μην έχουν στην τσέπη δυο δραχμές; τον ρώτησα.

– Το κακό λεβέντη μου είναι πως οι τσέπες τους είναι γεμάτες και θέλουν να τις γεμίσουν ακόμα περισσότερο, ακόμα και τώρα. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν πραγματική ανάγκη και περιμένουν στην ουρά. Οι άλλοι απλώς θέλουν τα λεφτά να τα βάλουν κάτω από το στρώμα τους για να κοιμούνται πιο ήσυχοι. Εμένα που με βλέπεις, έχω τις τσέπες μου άδειες. Ήρθα να πάρω τα φάρμακά μου, αλλά τα ταμεία είναι κλειστά κι έτσι έμεινα ρέστος. Ο φαρμακοποιός μου όμως είναι παλληκάρι, Μπαρμπα Τάκη, μου είπε, πάρε τα φάρμακα κι όποτε έχεις μου τα δίνεις τα λεφτά. Ξέρεις πως λέγεται αυτό;

– Αλληλεγγύη; Απάντησα.

– Πες το κι έτσι. Περισσότερο όμως λέγεται φιλότιμο κι αξιοπρέπεια. Δεν άφησε έναν γέρο να πεθάνει επειδή δε θα είχε να πάρει τα χάπια του. Πρέπει να φύγω όμως. Εσύ κάτσε εδώ και κοίτα το χρόνο στα μάτια των ανθρώπων που περνάνε, εκεί θα δεις γραμμένο και το μέλλον των παιδιών σου. Αλήθεια έχεις παιδιά;

– Δυο.

– Να τα χαίρεσαι. Φεύγω λοιπόν, μου είπε και σηκώθηκε με δυσκολία.

 

Σκεβρωμένος από τα χρόνια που είχαν γράψει όλες τις στιγμές τους πάνω στο κορμί του, δεν μπορούσε να σταθεί καλά όρθιος, περπατούσε σκυφτός, σχεδόν καμπουριασμένος. Έμεινα έκπληκτος με τις σκέψεις και το λόγο του και τον κοιτούσα να απομακρύνεται. Μερικά βήματα πιο πέρα όμως σταμάτησε κι όρθωσε το κορμί του λες κι ήταν ο σημαιοφόρος στην παρέλαση. Κατάλαβα πως έκανε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να σταθεί και να περπατήσει έτσι. Κατάλαβα πως από εκεί που ήταν μου έστελνε ένα μήνυμα, σαν να μου έλεγε Κοίτα με, περπατάω με το κεφάλι μου ψηλά, έτσι είμαι μαθημένος!

Χαμογέλασα και σηκώθηκα κι εγώ. Τράβηξα προς την άλλη κατεύθυνση και χαθήκαμε. Η εικόνα του όμως παραμένει μπροστά στα μάτια μου. Όρθιος κι αξιοπρεπής, όχι σκυφτός και καμπούρης…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: