Πώς να πάμε μπροστά;…

sample

Δεν είναι κάποιος αόρατος αυτός που φταίει για την κατάντια της χώρας μας. Το αντίθετο μάλιστα! Είναι κάποιος που μπορούμε να τον δούμε, να του μιλήσουμε, να τον πιάσουμε ή και να πιαστούμε και στα χέρια (όταν έρθουμε στο αμήν…)

Χρειάστηκε να κάνω μια συναλλαγή με μια από εκείνες τις υπηρεσίες που κάποτε οι αιρετοί εκπρόσωποί μας έστηναν από εδώ κι από εκεί για να βολέψουν τους ημέτερους και να ξεπληρώσουν τις προεκλογικές τους επιταγές. Ανάμεσα λοιπόν στα άλλα έγγραφα που επισύναψα στην αίτησή μου ήταν και το εκκαθαριστικό της εφορίας το οποίο εκτύπωσα από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και το οποίο σύμφωνα με την αριθ. 2837/0030/11-11-2003 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών είναι έγκυρο διοικητικό έγγραφο για κάθε χρήση από τους πολίτες και μάλιστα, σύμφωνα με την απόφαση αυτή, «Η ηλεκτρονικά χορηγούμενη Δήλωση Φορολογίας και το Εκκαθαριστικό Σημείωμα είναι ακριβή αντίγραφα…». Ο υπάλληλος λοιπόν που του έδωσα το εκτυπωμένο από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων εκκαθαριστικό σημείωμα μου λέει:

«Αυτό δεν είναι επικυρωμένο»

Του εξηγώ πως είναι ακριβές αντίγραφο, πως είναι έγκυρο και ισχυρό αλλά αυτός επιμένει.

«Θέλω τη στρογγυλή σφραγίδα του Ελληνικού Κράτους» μου λέει (αυτό το «Ελληνικού Κράτους» το τόνισε με πολύ έμφαση…)

«Να τη!» του απαντώ και του τη δείχνω στο κάτω μέρος του εγγράφου.

 sign

«Αυτή δεν είναι σφραγίδα» συνεχίζει.

«Είναι σφραγίδα» του λέω «και μάλιστα έχει και την υπογραφή του Γενικού Διευθυντή του ΚΕΠΥΟ»

«Όχι» μου λέει κάθετα και οριζόντια. «Θα πας με το εκκαθαριστικό σε ένα ΚΕΠ και θα σου το κάνουν αντίγραφο» μου λέει, μη γνωρίζοντας βεβαίως πως άλλο πράγμα είναι το αντίγραφο κι άλλο το φωτοαντίγραφο…

p1

p2

Του δείχνω το ΦΕΚ με την υπουργική απόφαση (έτυχε να το έχω μαζί μου για άλλο λόγο) για να τον πείσω πως το έγγραφό μου είναι ισχυρό αλλά αυτός επιμένει:

«Δεν ξέρω τι λέει αυτό, εγώ θέλω στρογγυλή σφραγίδα με μπλε μελάνι»…

«Καλώς» του απαντώ, «πάρε την αίτησή μου, πρωτοκόλλησέ την και θα σου φέρω αργότερα και το αντίγραφο που ζητάς»…

«Αποκλείεται» μου απαντάει. «Κι αν χαθούν τα χαρτιά;»

«Γιατί να χαθούν;» τον ρωτάω.

«Γιατί η αίτηση δεν είναι πλήρης» μου λέει.

Του απαντώ πως οφείλει να την παραλάβει, ας είναι ελλιπής, και να μου δώσει αριθμό πρωτοκόλλου. Εκείνος βέβαια αρνήθηκε…

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της ξεροκεφαλιάς ενός ανθρώπου ήταν να γυρίσω στο σπίτι, να πάρω το εκκαθαριστικό, να το φωτοτυπήσω και να τρέξω με την ψυχή στο στόμα στο ΚΕΠ για να επικυρώσουν το φωτοαντίγραφό μου.

Μετά την παρέλαβε την αίτηση…

Κι ύστερα θέλουμε να αποφύγουμε την αξιολόγηση όλοι μας, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι κι επιχειρηματίες. Αφού ελάχιστοι από εμάς είμαστε «επαγγελματίες» σ’ αυτό που κάνουμε, όποια κι αν είναι η δουλειά μας. Με πασαλείμματα κι αρπακόλλες προκοπή δε γίνεται. Κι αν, λοιπόν, αυτόν τον άνθρωπο που αγνοεί τους νόμους και τους κανόνες με τους οποίους λειτουργεί ετούτο το κράτος και «νομοθετεί» μόνος του, αν τον έβλεπα σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας για τις επερχόμενες αλλαγές στο δημόσιο και τα νομικά αυτού πρόσωπα, θα του έλεγα:

«Δεν πας στο σπιτάκι σου καλύτερα; Εκεί τουλάχιστον δε θα ταλαιπωρείς τους πολίτες παρά μόνο τον εαυτό σου… και τη χείρα σου ενδεχομένως…»

Γη

Γη

Γη

Αυτή είναι η Γη μαζί με το φεγγάρι ενώ σε πρώτο πλάνο φαίνονται οι δακτύλιοι του Κρόνου…

Μακάρι να μπορούσε ο Καρλ Σαγκάν να δει τη νέα εικόνα της Χλωμής Μπλε Κουκκίδας

Τώρα μπορούμε να ασχοληθούμε ξανά με τις μικροπρέπειες που συνηθίζουμε να ασχολούμαστε…

Η φωτογραφία είναι από τη NASA τραβηγμένη στις 19 Ιουλίου 2013
(http://saturn.jpl.nasa.gov/photos/imagedetails/index.cfm?imageId=4868)

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται με πολύ αγάπη σε όλους εκείνους που θεωρούν πως η γνώμη τους είναι η σωστή…

Πολιτική – Πολίτες – Παιδεία

 mono

Μετά τις τελευταίες δυσάρεστες εξελίξεις στο χώρο του Δημοσίου και των ΟΤΑ και τη διαφαινόμενη κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας συμβαίνει ένα γεγονός που από τους περισσότερους από εμάς έχει περάσει(;) απαρατήρητο είναι όμως πάρα πολύ σημαντικό και προδίδει το ποιόν μας ως λαός. Η συμμετοχή των Δημοτικών Αστυνόμων στις κινητοποιήσεις τους έχει αναγκάσει να απομακρυνθούν από τους δρόμους των πόλεων που μέχρι εχτές επόπτευαν και φρόντιζαν για την ομαλή διευθέτηση των πραγμάτων. Τις τελευταίες όμως μέρες παντού υπάρχουν σταθμευμένα αυτοκίνητα χωρίς να είναι πληρωμένο το αντίτιμο, υπάρχουν αυτοκίνητα πάνω σε στροφές, σε γωνίες, σε σημεία που απαγορεύεται η στάθμευση αλλά και σε σημεία που δυσκολεύουν την κυκλοφορία των άλλων οχημάτων.

Όλοι εμείς, με την ψήφο μας, εκλέξαμε τους ανθρώπους που σε τοπικό επίπεδο διοικούν τα κοινά και φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Οι άνθρωποι αυτοί, μετά από δικιά μας εξουσιοδότηση, έλαβαν κάποιες αποφάσεις, μεταξύ των οποίων, σε πολλές πόλεις της χώρας, ήταν και η ελεγχόμενη κι επί πληρωμή στάθμευση των οχημάτων μας, ειδικά στα κέντρα των πόλεων που ζούμε. Εμείς οι ίδιοι απαιτήσαμε να μπει μια τάξη στη στάθμευση για να μην προκαλείται χάος ώστε να μπορέσει να βρεθεί η, κατά το δυνατόν, χρυσή τομή για το εν λόγω ζήτημα, που λίγο πολύ μας ταλαιπωρεί όλους. Φαίνεται όμως, κι αυτό αποδεικνύεται από τη συμπεριφορά μας, πως η εξουσιοδότηση που παρείχαμε στους αιρετούς για να διευθετήσουν τα κοινά μας προβλήματα ήταν μόνο… για τα μάτια του κόσμου. Μόλις η ‘απειλή’ του αστυνομικού οργάνου που ενδεχομένως θα μας κόψει την κλήση αν δε σεβαστούμε το θεσμό εξαφανίστηκε, ξεχάσαμε πως η ελεγχόμενη στάθμευση, ακόμα κι αν η Δημοτική Αστυνομία καταργηθεί, υπάρχει και υφίσταται κι εμείς οι πολίτες οφείλουμε αυτό να το σεβαστούμε. Οφείλουμε να πληρώσουμε το αντίτιμο για το χρόνο που σταθμεύουμε το αυτοκίνητό μας, οφείλουμε να μην το αφήνουμε εκεί που απαγορεύεται, οφείλουμε να σεβόμαστε τον οδηγό αλλά και τον πεζό δίπλα μας, ακόμα κι αν δεν υπάρχει εκεί γύρω ο Δημοτικός Αστυνόμος. Τούτο όμως δυστυχώς δε γίνεται…

Είναι λοιπόν εύλογη η απορία που γεννάται: Είναι ο θεσμός που κάνει την ελληνική κοινωνία να λειτουργεί, να δρα και να αντιδρά ή ο φόβος της τιμωρίας; Σίγουρα, ο άνθρωπος ως ελεύθερο ον δε θέλει σε καμία περίπτωση να του επιβάλλεται κανένας περιορισμός και προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να παραμείνει μακριά από δεσμεύσεις. Από την άλλη όμως, και προκειμένου να διασφαλίσει ένα ελάχιστο επίπεδο ελευθερίας μέσα στο οποίο μπορεί να ζει και να κινείται, έχει θεσπίσει θεσμούς που κανονίζουν τον τρόπο συμπεριφοράς όλων των μελών που απαρτίζουν μια κοινωνία και μάλιστα ο ίδιος αυτός άνθρωπος έχει δώσει δια της ψήφου του (και όχι μόνο) την εξουσιοδότησή του γι’ αυτό. Γιατί λοιπόν αυτός ο πολίτης δε σέβεται αυτά που (στην ουσία) ο ίδιος έχει αποφασίσει; Γιατί κάνει ενέργειες εις βάρος των συμπολιτών του; Από τη στιγμή μάλιστα που γνωρίζει πως αν αυτός δε συμμορφώνεται με τους θεσμούς το ίδιο θα πράξουν και οι άλλοι και τελικά η δικιά του προσωρινή ‘εξυπνάδα’ θα γυρίσει εις βάρος του;

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν σε κοινωνίες άλλων χωρών κι άλλων πολιτισμών θα υπήρχαν αντίστοιχες με των Ελλήνων συμπεριφορές. Εκείνο όμως που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν είναι το γεγονός πως για ακόμα μια φορά αποδείξαμε πως αυτό που μας ταλαιπωρεί ως χώρα είναι η τρομερή έλλειψη παιδείας. Η γνωστή κουτοπονηριά με την οποία έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε έκανε για ακόμα μια φορά την εμφάνισή της μαζί με το αλαζονικό χαμόγελο του οδηγού που άφησε το αυτοκίνητό του στη ζώνη ελεγχόμενης στάθμευσης χωρίς να πληρώσει το αντίτιμο που αναλογεί… ο έξυπνος Ελληνάρας…

Δάσκαλος ενταντίον Εκπαιδευτικού

Amfitheatro

Ο Δάσκαλος είναι εκείνος που πλάθει το μυαλό και τον κάνει νου, τούτες οι κουβέντες δεν είναι δικές μου, τις έκλεψα από ένα μεγάλο Δάσκαλο, το Δημήτρη Λιαντίνη. Ο εκπαιδευτικός από την άλλη είναι εκείνος που διδάσκει σε κάποια βαθμίδα της εκπαίδευσης, που μαθαίνει και καλλιεργεί μια επιστήμη ή μια τέχνη στο μαθητή, δεν έχει να κάνει με την καλλιέργεια του νου. Οι δυο έννοιες αυτές όμως έχουν αναμιχθεί, σκοπίμως ή όχι δε θα το εξετάσουμε εδώ, και είναι δύσκολο να διαχωριστούν στο υποσυνείδητο του σύγχρονου ανθρώπου καθιστώντας έτσι ομοούσιο το Δάσκαλο με τον εκπαιδευτικό παρά την τεράστια διαφορά που τους χωρίζει.

Ο εκπαιδευτικός λίγο ή πολύ γνωρίζουμε τι κάνει, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τη σχετική εμπειρία. Ο Δάσκαλος όμως κάνει πράγματα που είναι πολύ μεγαλύτερα και πολύ ανώτερα από την εκπαίδευση κι όσοι συναντήσαμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή είμαστε τυχεροί. Δεν είναι μόνο η μετάδοση της γνώσης που τον χαρακτηρίζει αλλά πρωτίστως η διάπλαση μιας φιλοσοφίας, φιλοσοφίας ζωής στις περισσότερες των περιπτώσεων, η οποία παίζει καθοριστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του μαθητή του. Ο Δάσκαλος έχει ως πρωταρχικό του μέλημα να δημιουργήσει Ανθρώπους και όχι ανθρωπάκια, Ελεύθερα πλάσματα και όχι υπηρέτες, δείχνει το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό στα μάτια που δεν έχουν αντικρύσει ποτέ αυτές τις αξίες. Και πάνω απ’ όλα αγαπάει το μαθητή του, αλλιώς δε γίνεται, δε γίνεται η ψυχή του Δάσκαλου να μην έχει μέσα της την αγάπη. Γι’ αυτό άλλωστε και η μεγαλύτερη τιμητική προσφώνηση είναι αυτή: «Δάσκαλε».

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ακόμα παραλογισμού, που πιθανόν να συμβαίνει μόνο στη χώρα μας. Κάποιοι από αυτούς που αποκαλούνται «Δάσκαλοι» θέλουν να δημιουργήσουν πρόβλημα σε ένα θεσμό που κρίνει το μέλλον των μαθητών τους. Ασχέτως αν ο θεσμός αυτός των εξετάσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο είναι καλός ή όχι, οι λειτουργοί της εκπαίδευσης αν ήθελαν πραγματικά να φερθούν και να συμπεριφερθούν ως Δάσκαλοι θα έπρεπε να συνδράμουν και όχι να παρακωλύουν τη διεξαγωγή τους. Στρέφονται κατά των μαθητών διεκδικώντας τις δικές τους εργασιακές επιδιώξεις, κάτι που προδίδει άμεσα το γεγονός ότι ως εκπαιδευτικοί μπορεί να είναι άριστοι αλλά ως Δάσκαλοι έχουν αποτύχει.

Η απεργία βεβαίως είναι δικαίωμα και είναι γνωστό πως συνήθως αυτή έχει επιπτώσεις και σε άλλα στρώματα της κοινωνίας, άλλωστε, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, αυτός είναι και ο σκοπός για να γίνει μέσο πίεσης στους ασκούντες την εξουσία. Αν υποθέσουμε κι αν δεχτούμε πως όλα τα αιτήματα των καθηγητών είναι δίκαια και πως μάχονται για το καλό της εκπαίδευσης και των μαθητών σε μακροπρόθεσμη βάση, τότε εύλογα μπορεί να γεννηθεί το ερώτημα: «Και αυτοί οι μαθητές που τώρα καρδιοχτυπούν και δεν ξέρουν αν αύριο δώσουν ή όχι εξετάσεις; Που δεν ξέρουν αν το μέλλον τους θα ξεκινήσει ομαλά ή όχι; Αν ξεκινήσει καν…». Ο Δάσκαλος πρέπει να τους σκέφτεται όλους και τους αυριανούς αλλά και τους σημερινούς μαθητές. Είχα γράψει παλιότερα πως όλοι μας αποτελούμε τα κομμάτια του ψηφιδωτού της κοινωνίας, μονάχα ο Δάσκαλος ξεχωρίζει, μονάχα εκείνος βρίσκεται έξω από το ψηφιδωτό για τον απλούστατο λόγο πως είναι ο ποιητής του. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να βλέπουν τα πράγματα κι ας είναι τα αιτήματά τους δίκαια.

Κλείνοντας, θα χρησιμοποιήσω ξανά τα λόγια του Λιαντίνη: “Τα ζώα και τα φυτά δε γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο Δάσκαλος. Έτσι δεν έμαθαν ποτές ότι στον ενόργανο κόσμο πέρα από τη σφαίρα του βιολογικού ανοίγεται ο φωτεινός ορίζοντας του πνεύματος. Ο θυμός, δηλαδή, οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, ο λόγος.”

(Από τα Ελληνικά, εκδόσεις Θεογονία)

Πελατειακό κράτος version 2.0

τάβλι

Η εικόνα είναι από το flicrk του χρήστη L’imaGiraphe (en travaux)
(http://www.flickr.com/photos/limagiraphe/6408491581/)

Είχαμε συνηθίσει μέχρι προσφάτως να κάνουμε λόγο για ρουσφέτια και προσλήψεις στο δημόσιο από το παράθυρο. Οι περισσότεροι από εμάς γνώριζαν κάποιον που είχε ‘βολευτεί’ με αδιαφανείς διαδικασίες σε κάποια ‘θεσούλα’ και το χειρότερο όλων είναι το γεγονός ότι κανείς δεν αντιδρούσε, κανείς δεν έκανε κάτι γι’ αυτό.

Ο αείμνηστος Αναστάσιος Πεπονής το 1994 με το γνωστό νόμο που έμεινε στην ιστορία με το επώνυμό του έκανε το πρώτο βήμα για να μπει μια τάξη στο ζήτημα αυτό. Βέβαια έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και παρατηρήθηκε το γεγονός να μπαίνει κόσμος στο δημόσιο από διάφορα παραθυράκια. Είτε με παροχή υπηρεσιών, το γνωστό μπλοκάκι, είτε δημιουργώντας οργανισμούς και νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου είτε με άλλους ακόμα πιο ευφάνταστους τρόπους.

Και ξημέρωσε ένα πρωί που όλη η Ελλάδα, πάντα με το μακάριο χαμόγελο στα χείλη λες και δε συμβαίνει τίποτα, αντίκρισε τον Πρωθυπουργό της με φόντο το Καστελόριζο να αναγγέλλει πως τα πράγματα στη χώρα δεν πάνε καλά και πως πρέπει κάποιοι τρίτοι να μας πάρουν από το χέρι για να βγάλουν από τη δύσκολη θέση. Και πάγωσαν όλοι, πάγωσαν και τα ρουσφέτια, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους τουλάχιστον. Το μούδιασμα αυτό δεν ήταν περαστικό, συνεχίστηκε και ο μέσος Έλληνας άρχισε να συνειδητοποιεί τα λάθη του παρελθόντος αλλά και τις κακές προοπτικές του μέλλοντος. Ανατράπηκαν οι συσχετισμοί σε πολιτικό επίπεδο, είδαμε κραταιά κόμματα να χάνονται κι άλλα να αναδύονται στο πολιτικό προσκήνιο εν μια νυκτί. Και μαζί χάθηκε και η πελατεία από τα πολιτικά γραφεία!

Το σύστημα σκέφτηκε με τον ορθολογικό τρόπο όπως κάνει πάντα. Μέχρι τώρα οι πολίτες συναθροίζονταν έξω από τα γραφεία αυτά με σκοπό να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη θέση στο δημόσιο, έστω κι αν αυτή ήταν για τρεις ή πέντε μήνες. Άλλοι για να εξασφαλίσουν μια σύμβαση, άλλοι για μια προμήθεια, άλλοι για χίλιους δυο λόγους. Τώρα συμβαίνει το ανάποδο, οι πολίτες συρρέουν και παρακαλούν για να μην απολυθούν! Με έκδηλη την αγωνία για το αύριο, με δεδομένο το γεγονός ότι έχουν σύμφωνα με τη δουλειά τους προγραμματίσει τις ζωές τους αλλά και το ότι δεν υπάρχουν δουλειές πουθενά και η ανεργία έχει απλωθεί παντού σπεύδουν για να παρακαλέσουν προκειμένου να κρατηθούν από όπου μπορούν. Κι άλλοι για να μη χάσουν τις προμήθειες, τις συμβάσεις και τα κεκτημένα τους.

Το δημόσιο, παρά την παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί, ούτε υπερτροφικό είναι ούτε τα νούμερα που ακούγονται είναι αληθή. Φαίνονται ως υπάλληλοι φαρμακοποιοί, μηχανικοί, αγρότες ή άλλοι επαγγελματίες που είναι δημοτικοί σύμβουλοι ή ιδιώτες γιατροί που είναι συμβεβλημένοι με κάποιο ταμείο ή άλλοι που πήραν 50€ επειδή συμμετείχαν κάποτε σε κάποια επιτροπή! Όμως, η έξοδος από το δημόσιο αρκετών δεκάδων χιλιάδων υπαλλήλων μοιάζει μετά κι από τις τελευταίες ανακοινώσεις της κυβέρνησης αναπόφευκτη. Πέρα από το γεγονός ότι αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας, την περεταίρω ύφεση και την επιβάρυνση της κοινωνίας, θα έχει κι άλλη μία  δυσμενή επίπτωση. Θα αποδυναμωθεί εντελώς ο κρατικός μηχανισμός με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προσφέρει σωστά τις υπηρεσίες του. Αυτό θα έχει ως άμεσο επακόλουθο να μπει η ιδιωτική πρωτοβουλία μπροστά για να καλύψει το κενό. Αποκομιδή σκουπιδιών, παροχή υγείας, νοσοκομεία, παιδεία, ασφάλεια και μια σειρά άλλων υπηρεσιών θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή του πυρός. Το γεγονός ότι ιδιώτες ενδεχομένως θα αναλάβουν τέτοιους νευραλγικούς τομείς δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν, υπάρχει όμως ο φόβος, όπως συνηθίζεται στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, οι ημέτεροι να αναθέσουν στους ημέτερους τις υπηρεσίες αυτές και όχι αξιοκρατικά και με διαφάνεια με τα γνωστά αποτελέσματα και εις βάρος του Έλληνα πολίτη που θα κληθεί να πληρώσει τη νύφη και μάλιστα πολύ ακριβά!

Η πολιτική όσο δύσκολες κι αν είναι οι καταστάσεις, όσο κι αν φαινομενικά υπάρχουν αδιέξοδα, θα βρίσκει τον τρόπο να διατηρεί την πελατεία της και να την αυξάνει. Κι αυτό γιατί οι πολίτες τους δίνουν το δικαίωμα, γιατί οι πολίτες είναι απαίδευτοι, γιατί οι πολίτες ανέχονται, γιατί οι πολίτες δε σκέφτονται συλλογικά παρά ατομικά. Κι αυτό είναι το μυστικό στο οποίο στηρίζονται οι πολιτικοί ανά τους αιώνες για να επιπλέουν. Πρέπει, οφείλουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το κράτος που ζούμε αξιοκρατικό και υπεύθυνο. Αν δεν ξυπνήσουμε… θα συνεχίσουμε να κοιμόμαστε ύπνο βαθύ!

Καλώς ήρθαμε στο νέο αιώνα!

Βοστώνη

Θλίψη

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη Christopher JL
(http://www.flickr.com/photos/coltrane/3521220176/)

Ο ανθρώπινος παραλογισμός δεν έχει όρια. Ο άνθρωπος σκοτώνει τον άνθρωπο προφασιζόμενος διάφορες δικαιολογίες οι οποίες ούτε καν επιδερμικά δεν μπορούν να σταθούν ως επιχειρήματα. Κανείς δεν ξέρει γιατί έγιναν αυτές οι επιθέσεις που σκότωσαν, ακρωτηρίασαν, πλήγωσαν αλλά κυρίως φόβισαν τους ανθρώπους όλου του πλανήτη. Το μόνο πράγμα που απέμεινε όταν ο καπνός και η αναταραχή καταλάγιασαν είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό και ο πόνος των ανθρώπινων κορμιών που είτε πληγώθηκε η σάρκα είτε η ψυχή τους. Και κάποιες μάνες που θρηνούν τα παιδιά τους.

Το να καταδικάσει κανείς τέτοιες ενέργειες είναι αυτονόητο αλλά δε λύνει κανένα πρόβλημα. Ίσως θα πρέπει όλοι μας να κοιτάξουμε βαθιά μέσα στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, δρούμε κι ενεργούμε και να αναρωτηθούμε γιατί έχει φτάσει η κοινωνία μας στο σημείο να γίνεται μάρτυρας τέτοιων άναδρων πράξεων. Δεν πρόκειται ούτε για πόλεμο ούτε για υπεράσπιση δίκαιων αιτημάτων, πρόκειται ξεκάθαρα για επιβολή της γνώμης του ενός στον άλλον με όποιο τίμημα αυτό κι αν συνεπάγεται. Γιατί όμως γίνονται αυτά; Σίγουρα οι αιτίες και οι αφορμές είναι πολλές, θα χρειαζόμασταν πολύωρες αναλύσεις κι άφθονο μελάνι για να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα. Η μεγαλύτερη όμως, κατά τη γνώμη μου, αιτία κρύβεται βαθιά μέσα μας, στον καθένα μας χωρίς καμία εξαίρεση. Και δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι έχουμε ξεχάσει την ανθρωπιά μας, έχουμε ξεχάσει την αληθινή αξία του ανθρώπου κι έχουμε πάνω απ’ όλα ξεχάσει τι σημαίνει Αγάπη.

Παράδρομος στο χρόνο

Παράδρομος στο χρόνο

Με μεγάλη μου χαρά αφήνω σήμερα να περιπλανηθεί στον κόσμο το πρώτο μου βιβλίο τόσο σε έντυπη, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, όσο και σε ηλεκτρονική μορφή.

Ο Παράδρομος στο χρόνο δε θα είχε γίνει πραγματικότητα χωρίς την πολύτιμη βοήθεια και συμμετοχή του Δήμου Χλωπτσιούδη ο οποίος έκανε τη φιλολογική επιμέλεια των κειμένων. Η συνεργασία όμως δεν έμεινε εκεί γιατί  επιμελήθηκε επίσης και τη σελιδοποίηση του όπως και τα εξώφυλλα του βιβλίου. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για όλη την υπέροχη δουλειά που έκανε με αποτέλεσμα αυτό το όμορφο αισθητικά βιβλίο.

Το βιβλίο ‘Παράδρομος στο χρόνο’ άνοιξε τα φτερά του και κυκλοφορεί τόσο σε έντυπη μορφή (ISBN: 978-960-93-4892-8), σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, όσο και σε ηλεκτρονική μορφή (ISBN: 978-960-93-4894-2).

Περισσότερες λεπτομέρειες στο ‘Εν θερμώ‘.

Αρέσει σε %d bloggers: