Posts Tagged ‘ EOS 300 ’

Φωτογράφος!

Ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω φωτογραφίες.

Είναι ατελείς βεβαίως. Τεχνικά έχουν πολλά προβλήματα και το καδράρισμα τους είναι χάλια.

 

Τι θα λέγατε όμως αν μαθαίνατε ότι ο φωτογράφος είναι μόλις 4 χρονών. Και μπορεί μεν να μην ξέρει πως βγαίνει μια καλή φωτογραφία, όμως η θεματολογία του είναι αξιόλογη κι με εντυπωσιάζει. Ξέρει τι θέλει να απαθανατίσει, δεν πατάει απλώς το κουμπί του κλείστρου. Το κοιτάει πρώτα, κλείνει ελαφρώς τα βλέφαρά του για το αποφασίσει, και μετά πάει μπρος πίσω μέχρι να νιώσει ότι αυτό που βλέπει μέσα από την οθόνη της μηχανής είναι αυτό που θέλει να φωτογραφίσει. Το κουμπί του ζουμ δεν ξέρει να το χρησιμοποιήσει ακόμα. Βέβαια, κατά τη στιγμή της λήψης δεν κάθεται ακίνητος με αποτέλεσμα να βγαίνουν οι φωτογραφίες ελαφρώς κουνημένες.

Όταν φωτογραφίζει ανθρώπους τα καταφέρνει καλύτερα. Επειδή είναι και κοντός, συνήθως η προοπτική της φωτογραφίας είναι καταπληκτική γιατί φωτογραφίζει από κάτω προς τα πάνω. Δυστυχώς δεν έχω ζητήσει τη συγκατάθεση των φωτογραφηθέντων για να τις αναρτήσω και είναι κρίμα γιατί κάποιες είναι πραγματικά πολύ ωραίες. Κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτό…

 

 

Θυμάμαι όταν ο πατέρας μου πήρε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Μια απλή κόμπακτ, δε θυμάμαι τη μάρκα, άλλωστε ήμουν πολύ μικρός. Τη μαγεία του να πατήσω το κουμπί εκείνης της μηχανής τη νιώθω ακόμα και σήμερα. Κι όταν με άφηναν να τραβήξω καμιά φωτογραφία ένιωθα υπέροχα, αυτός ο ήχος του κλείστρου έφτανε σα μουσική υπέροχη στ’ αυτιά μου. Δυστυχώς είχε άδοξο τέλος. Την είχαμε ακουμπήσει κάτω από το πίσω παρπρίζ του αυτοκινήτου μια καλοκαιρινή μέρα με υψηλή θερμοκρασία και παραμορφώθηκε μαζί με τη θήκη της. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, αλλά δεν το έδειξα σε κανένα. Ήθελα να εκραγώ από το θυμό μου…

 

Έκτοτε ακολούθησαν κι άλλες φωτογραφικές μηχανές. Η πρώτη καλή μηχανή ήρθε στα χέρια μου πριν αρκετά χρόνια. Μια Canon EOS 300 με φακό 28-90mm. Εκείνο το μικρό κουμπάκι κάθε φορά που το πατούσα είχα στα χέρια μου τη δύναμη της φύσης. Πάγωνα το χρόνο με το έτσι θέλω και τον κρατούσα για πάντα χαραγμένο πάνω στο αρνητικό. Μια πληθώρα φωτογραφιών έχει απαθανατίσει η συγκεκριμένη μηχανή, που είναι η αδυναμία μου. Όσες άλλες κι αν έχω πιάσει στα χέρια μου, η αίσθηση της EOS 300 είναι αυτή που ξεχωρίζει και νομίζω ότι θα με συντροφεύει για πάντα.

 

Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στο προσκήνιο η ψηφιακή φωτογραφία. Όσες ευκολίες κι αν παρέχει, πάντα νομίζω ότι η αναλογική θα υπερέχει. Είναι σαν το CD με το δίσκο βινυλίου. Πάντα το αναλογικό σήμα φτάνει καλύτερα στα αισθητήρια όργανα του ανθρώπου. Χωρίς βέβαια να είμαι απόλυτος, είχα αποκλείσει το ενδεχόμενο αγοράς μιας καλής dSLR μηχανής. Μετά από μια συζήτηση που είχα όμως με τον καλό μου φίλο τον thinks, έχω αρχίσει να βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Όταν στο μέλλον βρω κάτι αξιόλογο με τιμή που να αντέχει ο προϋπολογισμός της οικογένειας θα κάνω και μια τέτοια αγορά. Να την αφήσω στο μεγάλο μου το γιο, να βγάζει φωτογραφίες αξιόλογες, νεταρισμένες και σωστά καδραρισμένες… Όχι σαν αυτές παραπάνω…

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: