Posts Tagged ‘ Φύση ’

Πρωτομαγιά.

Ένα διάλειμμα από τους προβληματισμούς που απασχολούν όλους μας νομίζω ότι επιβάλλεται.

Οι εικόνες παρακάτω είναι από το flickr, διαλεγμένες μια μια για

τους εκλεκτούς αναγνώστες του Τελευταίου.

Χαλαρώστε κι απολαύστε…

nature as designer
by { pranav }

Nature
by @Doug88888

♥ The Drongo Love ♥ Happy…
by VinothChandar

Lonely leaf left alone
by Dave Heuts

tagetes
by ΞSSΞ®®Ξ_FAV

Autumn leaves at the top …
by Steve-h

Canada Geese (Branta…
by pheαnix

" Care for the one…
by Parvin

Birdsong
by Steve-h

(explore)
by Cengiz.uskuplu

para ustedes amigos!!!
by ryyta ( ocupada)

Καλή πρωτομαγιά.

Advertisements

Απάντηση στον φίλο μου το Θωμά.

Προσφάτως έγινε ένας, έντονος και ζωντανός θα έλεγα, διάλογος στο ιστολόγιο του Δημήτρη, τον οποίο μπορείτε να δείτε εδώ. Οι απόψεις τόσο του οικοδεσπότη όσο και των σχολιαστών είναι άκρως ενδιαφέρουσες και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Μεταξύ των σχολίων αναπτύχθηκε και μια μικρή συζήτηση μεταξύ εμού και του Θωμά, όπως ίσως θα παρατηρήσετε αν διαβάσετε την εν λόγω ανάρτηση. Στη δική μου προηγούμενη ανάρτηση, ζήτησα τη γνώμη του Θωμά για ένα δικό μου σχόλιο και η απάντηση ήταν η παρακάτω:

«Στο σχόλιό σου στο μπλοκ του Δημήτρη χρησιμοποιείς τη λέξη Φύση (αντί για Θεός) και τη λέξη “ανυπαρξία” εννοώντας προφανώς την ανυπαρξία της ψυχής μετά το θάνατο. Με συγχωρείς, φίλε Κώστα, αλλά είσαι κλασικός άθεος κι όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις με ωραίο περιτύλιγμα (εννοώ τα υπέροχα που γράφεις για τον δικό σου Θεό), πιστεύω πως το αρχικό μου ερώτημα δεν υφίσταται πλέον αν δηλαδή πιστεύεις πως ο Θεός σου υπάρχει. Μα αν μιλάμε για τη Φύση, φυσικά υπάρχει, το ίδιο θα έλεγε κι ένας άθεος.»

Ήθελα να απαντήσω στο χώρο των σχολίων της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά επειδή η απάντηση βγήκε μεγάλη, αποφάσισα να κάνω μια νέα ανάρτηση και να εκθέσω τις απόψεις μου εδώ. Νομίζω, ότι περισσότερο από όλους, ο Θωμάς αξίζει κάτι τέτοιο.

Καλέ μου φίλε Θωμά, μεγάλωσα σε μια οικογένεια που καμιά διαφορά δεν είχε από τη μέση ελληνική οικογένεια. Οι αρχές που πήρα τόσο από την οικογένεια μου, όσο κι από το σχολείο αλλά και τον κοινωνικό μου περίγυρο ήταν οι ίδιες με εκείνες κάθε παιδιού της ελληνικής υπαίθρου. Κάποια στιγμή, όντας φοιτητής έπεσα πάνω σε κάτι αξιομνημόνευτο. Όπως ίσως θα ξέρεις έχω σπουδάσει στο Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου τα μαθήματά που διδάχτηκα είχαν πολύ μεγάλο εύρος ως προς το γνωστικό τους αντικείμενο. Τη μια ώρα ο ένας καθηγητής αποδείκνυε για παράδειγμα ότι ο σημαντικότερος παράγοντας για την ανάπτυξη των δέντρων είναι το έδαφος βάζοντας σε δεύτερη μοίρα όλους τους υπόλοιπους, ενώ την άλλη ώρα ο άλλος καθηγητής αποδείκνυε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας είναι το κλίμα, ο άλλος η γενετική προδιάθεση κλπ κλπ. Ο καθένας από τους καθηγητές ήταν σχεδόν σίγουρος ότι το δικό του κομμάτι από την επιστήμη ήταν το σπουδαιότερο, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους υπόλοιπους. Εκεί λοιπόν, μέσα στο μυαλό μου, προσπάθησα μάταια να διαπιστώσω από μόνος μου τι ήταν το σημαντικότερο για την ανάπτυξη των δέντρων. Κι όσο κι αν βασάνιζα τον εαυτό μου, άκρη δεν έβρισκα, μέχρι που αντίκρισα το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, ΟΛΑ είναι σημαντικά. Κάθε ένας από τους παράγοντες έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την ανάπτυξη των δέντρων και η έλλειψη κάποιου μπορούσε να αναπληρωθεί από κάποιον άλλο μέχρι όμως ενός ορισμένου ορίου. Σκεπτόμενος τότε όλα αυτά, έκανα αυθόρμητα μια αναγωγή και στα πιστεύω μου στο Θεό. Είπα λοιπόν μέσα μου, ποιος είναι ο Θεός μου; Τι είναι ο Θεός μου; Μπορώ να Τον συλλάβω ως έννοια; Τα συμπεράσματα λοιπόν που κατέληξα ήταν περίπου τα ακόλουθα:

Ο Θεός της χριστιανικής θρησκείας είναι ολόιδιος με το Θεό της ιουδαϊκής θρησκείας, με το Θεό του Ισλάμ, με το Θεό οποιασδήποτε θρησκείας. Πρόσεξε όμως, δε μιλάω για κάποιες, κατά τη γνώμη μου, παθογενείς καταστάσεις που έχουν δημιουργήσει οι θρησκείες δημιουργώντας Θεούς τιμωρούς ή Θεούς που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε δικούς μας και ξένους, σε καλούς και κακούς που αξίζει να πεθάνουν από τα θραύσματα μιας βόμβας. Μιλάω για τη δύσκολη στη σύλληψη έννοια του Θεού που μοιάζει με το στοργικό πατέρα που αγαπάει όλα τα παιδιά του και δεν ξεχωρίζει κανένα. Κατέληξα λοιπόν ότι ο Θεός είναι ένας, ίδιος για όλους, ανεξάρτητα από το όνομα που του προσδίδουν οι διάφορες θρησκείες.

Μετά αναρωτήθηκα, ο Θεός είναι κάτι μακριά από εμάς; Κάτι ξένο κι απρόσιτο; Θεώρησα πως αν δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε, τότε έχει κάνει κάποιο λάθος. Πρέπει να κάνει γνωστή την παρουσία του με κάποιο τρόπο, να γνωρίζουμε ότι είναι τριγύρω μας. Αλλά που έπρεπε, σκέφτηκα, να κοιτάξουμε για να τον δούμε; Όσο κι αν τυραννούσα το μυαλό μου δεν μπορούσα να βρω απάντηση. Δεν μπορούσα να δω το αυτονόητο, τόσο κλειστά μάτια είχα. Η απάντηση ήταν ολόγυρά μου, ήταν η Φύση, αυτό το τέλειο «κατασκεύασμα» που δύσκολα θα κατανοήσει ο άνθρωπος μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Γι’ αυτό και η απάντησή μου στο ιστολόγιο του Δημήτρη, από το οποίο αντιγράφω τα λόγια μου: «Με ρωτάς αν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει πραγματικά. Θα σου απαντήσω το εξής: Αν τα μάτια μου που αγαλλιάζουν όταν βλέπουν το μπουμπούκι να ανθίζει μου λένε ψέματα, τότε δεν υπάρχει. Αν η όσφρησή μου όταν το άρωμα της πασχαλιάς που με κάνει να κλείνω τα μάτια μου από ευχαρίστηση είναι ψεύτικο, τότε δεν υπάρχει. Αν το αίσθημα που ένιωσα όταν συνάντησα τον έρωτα και τα σωθικά μου ανατρίχιασαν κάνοντας τα πόδια μου να υποχωρήσουν ήταν κίβδηλο, τότε δεν υπάρχει. Αν όμως κάτι από αυτά είναι αληθινό, τότε υπάρχει. Και τι σημασία έχει που εγώ δεν τον λέω Θεό αλλά Φύση. Πιστεύω στην Αλήθεια της Φύσης και όχι των ανθρώπων. Αυτός είναι ο δικός μου Θεός. Και ναι, η Φύση είναι ‘ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων’». Ο Θεός έχει, κατά κάποιο τρόπο για μένα τουλάχιστον, προσωποποιηθεί στη Φύση. Κι όταν λέω στη Φύση, εννοώ ολόκληρο το Σύμπαν, αυτό που ο Carl Sagan ονόμαζε Κόσμος (Cosmos). Δεν ξέρω, ούτε μπορώ να ξέρω ποια μορφή (και αν έχει μορφή) ο Θεός. Εγώ όμως τον βλέπω ολόγυρά μου και ξέρεις κάτι; Είμαι χαρούμενος γι΄ αυτό, γιατί ξέρω ότι είναι εκεί και με προσέχει, είναι εκεί και τα δημιούργησε όλα αυτά για μένα, για τον Άνθρωπο και όλα βεβαίως τα όντα. Η Φύση είναι ο αντι-πρόσωπός του στα μάτια και τις αισθήσεις μου και είναι ότι πιο κοντινό δικό Του πράγμα σε μένα. Εξ’ ου και η ονομασία που δίνω στο Θεό ως «Φύση».

Συνεχίζω στο ιστολόγιο του Δημήτρη και γράφω «Αλλά δε θα μου χαρίσει την αιώνια ζωή Θωμά, αυτό είναι αφύσικο. Μόλις η συνείδησή μου πάψει να αντιλαμβάνεται την ύπαρξή μου, τότε θα έχω περάσει στην ανυπαρξία και θα έχω παραχωρήσει τη βιολογική μου υπόσταση πίσω στον πλανήτη για να δημιουργήσει κάτι άλλο από τα οργανικά στοιχεία που με απαρτίζουν. Η αιώνια ζωή, όπως είπα και πριν, κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει και είναι προϊόν της ανθρώπινης ματαιοδοξίας η ποίησή της.». Προσθέτω δε και το εξής: Θα ήταν η μεγαλύτερη βλασφημία προς το Θεό να ισχυριστώ ότι αφενός θέλω να πάω αντίθετα σ’ αυτό που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, τη ζωή και το θάνατο, την αρχή και το τέλος (όπου τέλος: σκοπός) και αφετέρου να επιθυμώ εκτός από τη ζωή και τη συνείδηση που μου έχει χαρίσει εδώ, να Του ζητώ κι άλλη και μάλιστα αιώνια. Όλα τα πράγματα δημιουργούνται, κάνουν τον κύκλο τους στον κόσμο του αισθητού και μετά χάνονται για να παραχωρήσουν την ουσία τους (τα στοιχεία που τα απαρτίζουν δηλαδή) στην επόμενη γενιά, είτε έμβια είναι είτε όχι. Αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός της δημιουργίας (το τέλος), το μεγάλο εκείνο μήνυμα που ξεπετάγεται από τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου. Το παλιό παραχωρεί τη θέση του στο εξελιγμένο και προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες καινούριο. Αν εγώ τολμήσω να πω ότι ο Θεός θα με αφήσει να εξακολουθήσω να υπάρχω, έστω και σε άυλη μορφή εις τους αιώνας των αιώνων, τότε τι νόημα έχει η δημιουργία του; Τι νόημα έχει η εξέλιξη; Τι νόημα έχει η ανθρώπινη διανόηση που από τα πέτρινα τσεκούρια οδήγησε τον άνθρωπο στο φεγγάρι; Τι νόημα έχει η τέχνη; Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου θεωρώ ότι μια τέτοια πεποίθηση περί διαρκούς ζωής, όποια μορφή κι αν έχει αυτή, είναι βλασφημία εκ μέρους μου στο Θεό. Είναι αχαριστία. Ή πλεονεξία αν θες και σίγουρα ματαιοδοξία. Ως εκ τούτου, αφού μου ανατέθηκε μια αποστολή, ένα έργο αν θες από την ανώτερη αυτή δύναμη, αφού το ολοκληρώσω, τότε δε θα έχει πια νόημα η ύπαρξή μου και λογικό είναι να περάσω στην ανυπαρξία. Πρόσεξε όμως, η στιγμή του περάσματος από τη μια φάση στην άλλη, είναι μια στιγμή ανυπολόγιστης, άπειρης ευγνωμοσύνης για τη δυνατότητα που μου δόθηκε να υπάρξω. Ευγνωμοσύνης στο Θεό, που εγώ τον έχω προσεγγίσει μέσω της Φύσης, και που νομίζω ότι τώρα που κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου τα βρεγμένα από τη βροχή δέντρα Τον βλέπω να μου χαμογελάει.

Αν νομίζεις Θωμά ότι είμαι κλασικός άθεος δε θα διαφωνήσω μαζί σου. Ούτε πρόκειται να προσπαθήσω να σου αλλάξω τη γνώμη σου για μένα. Απλώς θα ήθελα να μη χρησιμοποιείς αυτόν τον όρο, γιατί όπως πολύ σωστά έγραψε ο Δημήτρης στο άρθρο του, η λέξη «άθεος» το μόνο που προσδιορίζει είναι το τι δεν πιστεύεις και συνάμα έχει και μια αρνητικότητα ως όρος. Θα προτιμούσα κάτι άλλο…

Άνοιξη (2).

Άνοιξη - Απρίλης. (c) Τελευταίος

Αν κοιτάξει κάποιος το λεξικό, στο λήμμα «Άνοιξη» θα συναντήσει μεταξύ των άλλων ορισμών και τον εξής: Η περίοδος της νεότητας. Και πράγματι, βλέποντας έναν νέο άνθρωπο έρχεται στο μυαλό το μπουμπούκι που είναι έτοιμο να ανθίσει και έχει εκείνη την αγνή αλλά άγουρη και άγνωστη ομορφιά που περιμένει να αποκαλυφθεί στα μάτια της φύσης. Η περίοδος αυτή για τη φύση και τα πλάσματά της είναι ίσως η πιο όμορφη. Γεμάτη προσμονή, αρώματα, χρώματα και όνειρα. Από εκεί ξεκινούν όλα, αυτή είναι η αφετηρία και μεστή από σχέδια κι επιθυμίες δημιουργεί το μέλλον το ίδιο. Δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τη ζωή χωρίς την άνοιξη, νομίζω ότι δε θα υπήρχε καν η ζωή χωρίς την άνοιξη. Είναι το απαύγασμα της δημιουργίας.

Μέσα στην άνοιξη έχουμε, κατά τη χριστιανική παράδοση το Πάσχα, όπου σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε ο Ιησούς. Πόσο παράταιρο μοιάζει αυτό τόσο με την άνοιξη όσο και με τη διδασκαλία του Κυρίου. Γιατί αντιβαίνει στον κυριότερο νόμο της φύσης, αυτό της γέννησης και του θανάτου. Διότι τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να γεννηθεί και οτιδήποτε υπάρχει οφείλει να πεθάνει για να αποδώσει στον Κόσμο ότι δανείστηκε από αυτόν για να υπάρξει. Ειδάλλως δρα εγωιστικά κι ενάντια στους κανόνες που λειτουργεί τούτο το σύμπαν όλα τα χρόνια που υπάρχει. Η ανάσταση, η επάνοδος δηλαδή στη ζωή μετά το θάνατο, είναι κατά την άποψή μου το χειρότερο κακό που μπορεί να κάνει κάποιος στη φύση αφενός, αλλά και ως διδαχή το χειρότερο πράγμα που μπορεί να φωλιάσει μέσα στον ανθρώπινο λογισμό αφετέρου. Το «κλέψιμο» της ύλης, αν υποθέσουμε ότι τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που στριφογυρίζουν μέσα μας για να υπάρξουμε δεν τα επιστρέψουμε μετά το θάνατό μας και η μη απόδοσή τους στο φυσικό κύκλο της ζωής σε μια υποτιθέμενη ανάσταση, στερούν από τις επόμενες γενιές το πολύτιμο υλικό της ύπαρξής τους. Σαν να λέμε ότι δε θέλουμε παιδιά, σε μια μεμψίμοιρη προσπάθεια ανούσιας αθανασίας. Και η ελπίδα ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον η «επαναδημιουργία» μας, οδηγεί την ανθρώπινη ύπαρξη στη θεώρηση ότι θα υπάρξει και μια δεύτερη ευκαιρία κάνοντας τη μοναδική ευκαιρία να σπαταληθεί με λάθος τρόπο ή χωρίς σκοπό στην καλύτερη των περιπτώσεων. Διότι δε συνειδητοποιεί το ανθρώπινο είδος ότι η πραγματική ανάσταση είναι εδώ, τη ζει κάθε πρωί την ώρα που ξυπνάει κι αντικρίζει το ζωοδότη ήλιο που ζεσταίνει αγόγγυστα την πλάση και την ομορφαίνει, δίνοντάς της τόση πολλή ομορφιά που πλέον τη θεωρεί δεδομένη και ούτε καν της δίνει σημασία, ειδικά στην πιο όμορφη εποχή του χρόνου, την άνοιξη…

Ο κανόνας της Φύσης.

Έκατσα χτες και έκανα ένα διάλλειμα. Ξεφύλλισα κάποιες παλιές φωτογραφίες μου. Κι έπεσα πάνω σε τούτη.

 

Κρυμμένο στο φόντο. (c) Τελευταίος.

 

Την κοιτούσα αρκετή ώρα, χάθηκα μέσα της θα έλεγα. Αναρωτήθηκα πως γίνεται αυτό το μεγαλοπρεπές μνημείο να έχει γίνει ερείπιο. Πως αυτό που κάποτε άστραφτε από μεγαλείο τώρα ντροπιασμένο να έχει κρυφτεί απορροφημένο από το περιβάλλον. Πως, εκεί που κάποτε κατοικούσαν οι Θεοί τώρα να το χτυπάνε χαιρέκακα οι ορέξεις του καιρού. Γιατί κι αυτό το ίδιο δεν αντιστάθηκε και παρέδωσε την ψυχή του;

Στην αρχή σκέφτηκα ότι έτσι είναι ο κανόνας της Φύσης. Κι έτσι πρέπει να γίνεται, να εκπληρώνεται ο σκοπός, να έρχεται το τέλος.

Μετά, χωρίς να το καταλάβω,  οι ερωτήσεις αυτές συσχετίστηκαν με την κατάσταση της χώρας. Κι έκανα ακριβώς τις ίδιες ερωτήσεις. Μόνο που εδώ δεν ισχύει ο κανόνας της Φύσης, αλλά ο κανόνας των ανθρώπων…

Μου ήρθε μια εικόνα στο μυαλό: Για να λάμψει ξανά αυτός ο ναός πρέπει να λάμψει η χώρα. Και για να λάμψει η χώρα πρέπει να λάμψει ο ναός…

Αρέσει σε %d bloggers: