Posts Tagged ‘ Τελευταίος ’

Πρωτοχρονιάτικο δώρο.

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα στο οποίο γράφω τις σκέψεις μου εδώ στο teleytaios.wordpress.com συνειδητοποίησα κάτι το οποίο δεν ήταν στη σκέψη μου όταν το πρωτοξεκίνησα κι έγραψα τις πρώτες γραμμές.

Ποιο είναι αυτό; Το γεγονός ότι το σημαντικότερο πράγμα εδώ μέσα δεν είμαι εγώ κι αυτά που γράφω, αλλά εσείς που διαβάζετε και σχολιάζετε τις δικές μου σκέψεις. Θαρρώ πως το ιστολόγιό μου είναι στην πραγματικότητα δικό σας, ενώ εκείνα που γράφετε εσείς είναι δικά μου!

Και μιας και είναι η πρώτη μέρα της νέας χρονιάς σήμερα ήθελα να σας κάνω ένα δώρο για όλα όσα μου έχετε χαρίσει εδώ. Αλλά τι θα μπορούσε να είναι αυτό; Σκέφτηκα να συμμαζέψω σε ένα αρχείο μερικές από τις σκέψεις μου και όλες σας τις απαντήσεις, να τους δώσω μια υποτυπώδη μορφή βιβλίου και να σας το χαρίσω απλόχερα. Διάλεξα λοιπόν δέκα άρθρα μαζί με τους διαλόγους που ακολούθησαν και τρεις μικρές ιστορίες και σας τις αφιερώνω με όλη μου την καρδιά.

Θα το βρείτε εδώ σε μορφή pdf ή εδώ στο issuu.

Χρόνια πολλά σε όλους σας προσωπικά και εύχομαι τα όνειρά σας να γίνουν πραγματικότητα το 2012.

Κώστας.

Advertisements

Απάντηση στο Δείμο του Πολίτη.

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο μου, ο Δείμος του Πολίτη έκανε ένα σχόλιο, παραπέμοντας σε ανάρτηση από το δικό του ιστολόγιο. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω την απάντησή μου, αλλά επειδή το μέγεθος ήταν μεγάλο και ξεπερνούσε τα όρια του σχολίου, αποφάσισα να κάνω μια ξεχωριστή ανάρτηση, ως απάντηση.

Αφού ζητήσω την κατανόηση τόσο του Δείμου, όσο και των υπόλοιπων αναγνωστών για το μέγεθος της απάντησης, ελπίζω να γίνει η αφορμή για ένα νέο γύρο διαλόγου…

Ξεκινώ παραθέτοντας το αρχικό σχόλιο του Δείμου.

«Εξαιρετική η αναλογία. Ωστόσο, για τα αίτια της κρίσης έχω κάπως διαφορετική άποψη.«

Και η απάντηση:

Η άποψη που διατυπώνεις στο ιστολόγιό σου θα με βρει αντιδιαμετρικά αντίθετο. Ισχυρίζεσαι ότι το κεφάλαιο δημιούργησε τη μεσαία αστική τάξη προκειμένου αφενός να αντλεί στελεχιακό δυναμικό για τις πολυεθνικές κι αφετέρου να αποτελέσει το target group των πωλήσεών του. Εγώ πάλι έχω την εντύπωση ότι μέσα από την ίδια την αστική τάξη, όπως αυτή ήταν διαμορφωμένη πριν τη βιομηχανική επανάσταση, ξεπήδησε μια νέα κάστα, αυτή των ανθρώπων που δημιούργησαν επιχειρήσεις κυρίως για την δημιουργία αγαθών και καταναλωτικών προϊόντων ευρείας κλίμακας. Ενδεχομένως να διαφωνούμε, αλλά νομίζω ότι δεν είναι το ζητούμενο αυτό καθ’ αυτό, γιατί θα καταλήξουμε να ρωτάμε αν έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα.

Δεχόμενοι λοιπόν την κατάσταση όπως είναι, τίθεται το εύλογο ερώτημα, γιατί η άρχουσα τάξη να θέλει να καταστρέψει και να αφανίσει το αγοραστικό της κοινό; Αφού μοιραία θα οδηγηθεί και η ίδια στην καταστροφή της. Διότι, θεωρώ ότι το επιχείρημά σου ότι δεν επηρεάζεται η θέση της μιας και ελαττώνεται το κόστος εργασίας είναι τελείως άστοχο, καθόσον, όταν μειώνει την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή – καθόσον ο εργαζόμενος είναι και καταναλωτής ταυτόχρονα – μέσω της μείωσης του μισθού του, δεν χάνει απλώς μερικές πωλήσεις τις οποίες αντισταθμίζει με το μικρότερο κόστος κατασκευής, αλλά κινδυνεύει να χάσει ΟΛΕΣ της τις πωλήσεις με αποτέλεσμα την οικονομική της κατάρρευση.

Στη φύση, από όσο έχω μάθει από την επιστήμη μου, υπάρχει ένα κρίσιμο όριο ή σημείο αν θες, πέραν του οποίου τα πράγματα αλλάζουν την εξελεγκτική τους πορεία. Δεν μπορούν να ζήσουν πχ. σε100 τετραγωνικά μέτραπέντε ελέφαντες γιατί θα πεθάνουν από την πείνα. Έτσι και στις επιχειρήσεις. Υπάρχει ένας κρίσιμος όγκος πωλήσεων ή κύκλου εργασιών αν θες ή τζίρου αν σου αρέσει περισσότερο ο όρος, κάτω από τον οποίο η επιχείρηση θα καταρρεύσει υπό το ίδιο της το “βάρος”. Αν, πχ. η Χ εταιρεία που φτιάχνει αυτοκίνητα δεν πουλήσει, ας πούμε τελείως θεωρητικά, 1.000 αυτοκίνητα το μήνα, δε θα μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της και μοιραία θα βάλει λουκέτο. Όταν λοιπόν, δεχτούμε ότι μειώνει το κόστος της εργασίας κι έτσι μεγαλώνει το κέρδος της και ταυτόχρονα και όλες οι άλλες εταιρείες του κόσμου μειώσουν τους μισθούς των υπαλλήλων τους για τους ίδιους λόγους, τότε όλο και λιγότεροι θα αγοράζουν αυτοκίνητα από την εταιρεία Χ, με αποτέλεσμα, παρά το γεγονός ότι ενδεχομένως η κερδοφορία της να μην επηρεαστεί σημαντικά, να οδηγηθεί στο κλείσιμο. Θα μου πεις γιατί αφού η κερδοφορία της δε θίγεται; Γιατί, εκεί που κατασκεύαζε 100 αυτοκίνητα τη μέρα, τώρα θα κατασκευάζει 80 και θα συμβούν τα παρακάτω:

  1. Το κόστος εργασίας τελικά ανά παραγόμενο αυτοκίνητο θα αυξηθεί αντί να μειωθεί αφού μειώνονται τα παραγόμενα αυτοκίνητα, έστω κι αν απολυθεί και προσωπικό πέραν των μειώσεων των μισθών.
  2. Ο προμηθευτής πχ. ελαστικών, εκεί που χρέωνε 100€ για το κάθε λάστιχο, επειδή πέφτει η παραγγελία μοιραία θα ανεβάσει την τιμή κι έτσι, αθροίζοντας τις αυξήσεις που θα κάνουν όλοι οι προμηθευτές, το τελικό κόστος από την άποψη των υλικών θα αυξηθεί!
  3. Αναγκαστικά η εταιρεία Χ θα πάρει ελαστικά από άλλον προμηθευτή κάνοντας παραχωρήσεις στην ποιότητα.
  4. Ο τελικός πελάτης, βλέποντας την πτώση της ποιότητας, θα θεωρήσει ότι δεν αξίζει να δώσει τόσα χρήματα για το αυτοκίνητο της εταιρείας Χ κι έτσι θα πέσουν κι άλλο οι πωλήσεις.

Και πάει λέγοντας… Δημιουργείται δηλαδή ένας φαύλος κύκλος από τη στιγμή που θα αρχίσει η άρχουσα οικονομική τάξη να πολεμήσει τους ίδιους της τους πόρους των κερδών της ήτοι τη μεσαία τάξη.

Θα σου το θέσω κι αλλιώς: Τι είναι το κέρδος; Η αξία της εργασίας του καθενός μας. Η καθημερινή μας παραγωγή. Και ποιος είναι αυτός που καθορίζει την αξία αυτή; Μα φυσικά εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος, ούτε καν το κεφάλαιο, όπως το χαρακτηρίζεις. Και τι εννοώ μ’ αυτό; Όταν ένας άνθρωπος παίρνει πχ. 1.000€ μηνιάτικο και δίνει το 50% για να αγοράσει μια συσκευή τηλεφώνου με σήμα το δαγκωμένο μήλο, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει δώσει αξία για το 1/24 της ετήσιας εργασίας του σε κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν αξίζει ούτε το 1/10 από την αξία που πωλείται. Παρενθετικά, εξηγώ από πού προκύπτει το 1/24ο: Υποθέτουμε ότι εργάζεται 12 μήνες το χρόνο και ως εκ τούτου λαμβάνει 12 μηνιαίους μισθούς. Έτσι, αν δώσει τον μισό ενός από αυτούς, δηλαδή ½ από τα 12, θα έχουμε 0,5/12 ή 1/24 με την αναγωγή στη μονάδα. Φαντάσου τώρα, ο ίδιος άνθρωπος να δώσει 30.000€ για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο και μάλιστα με δόσεις. Έχει προσδώσει τόση αξία στο αυτοκίνητο ίση με την εργασία δυόμιση χρόνων! Και μάλιστα την εργασία του αυτή την έχει προεξοφλήσει συν τοις άλλοις και με τόκο. Έρχεται λοιπόν το σύστημα, καπιταλιστικό αν θες ή όπως αλλιώς θες ονόμασέ το, και λέει σκεπτόμενο τα προαναφερθέντα: “Η εργασία σου μάγκα, στο χωράφι ή στην οικοδομή ή στο γραφείο για 15 μέρες ισοδυναμεί την αξία του κινητού τηλεφώνου και μάλιστα είσαι προδιαθετιμένος να την προεξοφλήσεις με μελλοντικές έντοκες δόσεις της εργασίας σου αυτής. Οπότε εγώ ως έξυπνος επιχειρηματίας στην πραγματικότητα δε θέλω τα χρήματά σου αλλά την εργασία σου ως αξία, και την υποθηκεύω κιόλας μέσω μιας τράπεζας στην οποία εγώ ο ίδιος έχω πουλήσει χρήμα (πρόσεξε: χρήμα όχι εργασία ως αξία χρήματος) για να σου το δανείσει εσένα με σκοπό να αγοράσεις το προϊόν μου, για το οποίο εγώ θα πληρωθώ με την αξία της εργασίας σου! Κάνω σαφή διάκριση μεταξύ χρήματος κι εργασίας ως αξιακής μονάδας κι εξηγώ το γιατί. Το χρήμα είναι κάτι στατικό. Η εργασία και ότι αυτή παράγει ως αξία μεταβάλλεται όμως δραστικά. Και μπορεί να έχει πολύ μεγάλες αποκλίσεις. Εκεί είναι που σκοπεύει αυτό που εσύ αναφέρεις ως “κεφάλαιο”. Δεν ενδιαφέρεται για το χρήμα, αυτό που θέλει, αν το “γδύσεις” από τα περιτυλίγματα, είναι η εξουσία πάνω στην εργασία. Γιατί αυτή, μαζί με τον ορυκτό πλούτο είναι οι δυο μοναδικές πηγές από τις οποίες παράγονται αξίες, όλα τα υπόλοιπα απλώς συνεπικουρούν.

Κλείνοντας, ήθελα να εκφράσω την άποψή μου για τα τεκταινόμενα στη χώρα, υπό την οπτική του απλού πολίτη. Πρωτίστως, ήθελα να αναφερθώ στο γεγονός ότι η ευθύνη για την κατάντια είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας, ως πολίτες και κάτοικοι του τόπου. Δε θα αναφερθώ στα τετριμμένα, ότι δηλαδή εμείς εκλέγαμε τους κυβερνήτες μας, οι οποίοι με τη σειρά τους πήραν λάθος αποφάσεις κλπ, κλπ. Θέλω να κάνω λόγο για κάτι άλλο, πιο απλό, πιο ανθρώπινο και πιο καθημερινό. Υπήρξε μια περίοδος, από τη μεταπολίτευση και μετά, που έγιναν έργα υποδομής στη χώρα και καλώς ή κακώς κινήθηκε πολύ χρήμα, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Κι εμείς, οι απλοί άνθρωποι, βλέποντας όλες αυτές τις αλλαγές, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα μονοπάτι το οποίο μας έβγαλε από τη σωστή πορεία και μας οδήγησε στον γκρεμό από τον οποίο πέφτουμε τώρα. Πολύ λίγοι ήταν εκείνοι που χρησιμοποίησαν σωστά αυτούς τους πόρους και τις υποδομές για να κάνουν έργα ανάπτυξης και τους οποίους τώρα συνηθίζουμε να τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι σωρηδόν και να τους κολλάμε απ’ έξω την ετικέτα του κακώς νοούμενου καπιταλιστή ή επιχειρηματία. Οι περισσότεροι από μας κοίταξαν να γλύψουν έστω κι ένα κοκαλάκι από τις επιδοτήσεις ή της κάθε είδους παροχές που εισέρρευσαν ή δημιουργήθηκαν στη χώρα. Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι θα γινόταν αν όταν πήραμε τις επιδοτήσεις, αντί να αγοράσουμε υπεραυτοκίνητο, βελτιώναμε την υποδομή μας; Σκέφτηκε ποτέ κανείς από εμάς γιατί δεν έχει λειτουργήσει κανένας συνεταιριστικός θεσμός στη χώρα; Επειδή ίσως ο καθένας μας κοιτούσε την πάρτη του και μόνο. Ακόμα και το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα αποδείχτηκε ότι ήταν ο προθάλαμος είτε της μίζας είτε της εισόδου στην πολιτική. Νοιάστηκε ποτέ κάποιος από τους δήθεν εργατοπατέρες για τον κόσμο που απολυόταν; Νοιαστήκαμε ποτέ Δήμο για τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτούλη μας σ’ αυτή τη χώρα; Δούλεψε κανείς ευσυνείδητα; Ας αποδώσουμε επιτέλους τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Έσκυψε ποτέ κανείς να μαζέψει το σκουπίδι από το δρόμο; Έσκυψα ποτέ να μαζέψω κανένα σκουπίδι από το δρόμο; Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιος πραγματικά ευθύνεται…

Μέλλον.

Από το in.gr

Διαβάζοντας την τρέχουσα ειδησεογραφία, έπεσα πάνω σε τούτη τη λιτή είδηση, που πέρασε τελείως αθόρυβα από παντού! Πέντε γραμμές όλες κι όλες. Κι αναρωτιέμαι μήπως ο λόγος που μπήκε η χώρα στο ΔΝΤ, που είχαμε το Μεσοπρόθεσμο, που τώρα δε μας δίνουν τη δόση μας και που ο κόσμος έχει περάσει κάτω από το όριο της αντοχής του, ήταν αυτές οι πέντε γραμμές… Και μαζί μ’ αυτές και μερικά άλλα κυριαρχικά μας δικαιώματα που τα απεμπολούμε έναντι πινακίου φακής από μια κυβέρνηση ανάξιων ανδρών που δε φοράνε παντελόνια…

Δεν ξέρω για πόσο θα συνεχίσω να γράφω ακόμα, γιατί φοβάμαι ότι είτε θα μου το απαγορέψει το απολυταρχικό καθεστώς που κυβερνά τη χώρα μου είτε γιατί η χώρα μου θα έχει πουληθεί κι εγώ θα βρίσκομαι σε άλλη χώρα, κάτω όμως από τον ίδιο υπέροχο ήλιο που αντίκριζε ο Σωκράτης κι ο Λεωνίδας! Ή απλώς, λίγο πριν την 7η δόση, αν υπάρξει τέτοια και δεν έχουμε πτωχεύσει ως χώρα μέχρι τότε, δε θα μπορώ να πληρώσω τα τηλεπικοινωνιακά τέλη και δε θα έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο! Όπως και να έχει, δύο ακριβώς μέρες πριν συμπληρώσω ένα χρόνο στο teleytaios.wordpress.com, αντί του επετειακού άρθρου, ως είθισται, θα ήθελα απλώς να ευχηθώ να έχω τη δυνατότητα να συνεχίσω να γράφω για πολλά χρόνια ακόμα. Να την έχουμε όλοι μας, γιατί τελικά, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Θυμάμαι εκείνο το υπέροχο πρωινό που ταξίδευα για να φτάσω στη δουλειά μου και που πήρα την απόφαση να επανέρθω στον υπέροχο κόσμο των ιστολογίων.

Πρωινό - (c) Τελευταίος


Επέλεξα να είμαι ο «Τελευταίος» για λόγους που ίσως αναφερθώ σε επόμενη ανάρτηση. Διάλεξα μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες για να με αντιπροσωπεύει.

(c) Τελευταίος

Έφτιαξα το ιστολόγιο το 2009, αλλά η πρώτη ανάρτηση έγινε στις 8 Οκτωβρίου του 2010.

Τι κατάφερα; Πολλά πράγματα. Γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους και με γνώρισαν κι εκείνοι. Σε αριθμούς δε θα αναφερθώ. Άλλωστε δεν έχει νόημα. Με μια μόνο εξαίρεση: Αυτή των σχολίων. Των δικών σας σχολίων. 1.405 σχόλια. Δικά σας, χωρίς τα δικά μου. Αυτά τα 1.405 σχόλια είναι ότι έχω καταφέρει εδώ, στο teleytaios.wordpress.com! Αυτά είναι τα στολίδια μου. Μαζί και δυο υπέροχες αναρτήσεις του Δημήτρη (thinks) [εδώ] και του Θωμά (Λογομνήμων) [εδώ], που ευγενικά οι πνευματικοί δημιουργοί τους με άφησαν να τα αναδημοσιεύσω και που κοσμούν ετούτο το ιστολόγιο.

Σας ευχαριστώ για όλα. Όλους. Μέσα από τα κείμενά σας έμαθα, συγκινήθηκα, γέλασα. Μα πάνω απ όλα έγινα καλύτερος άνθρωπος κι είδα πολλά πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.

Και τώρα σας ζητώ να δείξετε κατανόηση, διότι ο Τελευταίος θα απουσιάσει για ένα χρονικό διάστημα. Οι ανατροπές που έγιναν είναι μεγάλες και πρέπει να διαθέσω το χρόνο που διέθετα για το ιστολόγιο σε άλλες δραστηριότητες. Ελπίζω να είμαι μαζί σας πολύ σύντομα.

Κυρίες και κύριοι,

για τη χρονιά που πέρασε, η παρουσία σας εδώ ήταν πολύτιμη

και η τιμή ήταν όλη δική μου!

Φιλικά,

Κώστας.

Αρέσει σε %d bloggers: