Posts Tagged ‘ τέχνη ’

Αφηρημένος…πάντα!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τις εικόνες μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Μια από τις αδυναμίες μου είναι να προγραμματίζω ότι συσκευή προγραμματίζεται, σε αντίθεση με τη ζωή που μου αρέσει μεν να την προγραμματίζω αλλά σπανίως το κάνω. Μια λοιπόν από τις συσκευές που οικειοθελώς προσφέρθηκε να γίνει πειραματόζωο στα χέρια μου είναι και το κινητό μου τηλέφωνο. Λειτουργεί με Android για τους γνώστες, με ένα λειτουργικό σύστημα της Google για όσους δε γνωρίζουν. Κι αυτό παίρνει πολύ σκαντάλεμα. Αποφάσισα λοιπόν, όχι τώρα αλλά πολύ καιρό πριν, να «επέμβω» για να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου. Άρχισα λοιπόν να πειράζω το λειτουργικό σε σημείο που το μεγαλύτερο μέρος ήταν πια δικιάς μου κατασκευής. Τώρα τελευταία, σε μια έξαρση έμπνευσης μαζί με μια μικρή(;) δόση τρέλας το έφτασα στα όριά του, αλλά αυτό εξακολουθεί να λειτουργεί άψογα. Ή καλύτερα σχεδόν άψογα! Μου παρουσίασε μια μικρή διαταραχή στη λειτουργία της φωτογραφικής του μηχανής! Κι έτσι, τώρα πια, μερικές φορές όταν φωτογραφίζω κάτι μου δημιουργεί εικόνες με μια διαχωριστική γραμμή κάπου προς τα δύο τρίτα της εικόνας. Σαν να λειτουργούν σε δυο διαφορετικούς χρόνους τα δυο αυτά κομμάτια του αισθητήρα της φωτογραφικής μηχανής! Μια αφηρημάδα μου κατά τον προγραμματισμό έκανε αυτό το πρόβλημα. Αμέσως σκέφτηκα να το διορθώσω, αλλά εν τω μεταξύ είχα βγάλει μερικές φωτογραφίες τις οποίες όταν κοίταξα λεπτομερώς ήταν άκρως ενδιαφέρουσες! Σώμα χωρίς κεφάλι ας πούμε, με το εξαφανισμένο κεφάλι όμως να έχει δώσει τη θέση του στο περιβάλλον από πίσω. Λες και ένας υμένας εξαφάνιζε ένα σημείο κι έκανε ορατό το πίσω μέρος από αυτό! Ή κεφάλι χωρίς σώμα ή ένα αυτοκίνητο που από εκεί που αρχίζουν τα παράθυρα κι επάνω είναι ανύπαρκτο. Αυτή την τελευταία έκανα μια μεγάλη χαζομάρα και την έσβησα! Θα προσπαθήσω να την ξανακάνω όμως. Όταν τραβάω φωτογραφία και κουνάω γρήγορα το τηλέφωνο, εκεί τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Μερικές λοιπόν τέτοιες εικόνες τις έριξα στο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας και βγήκαν τα αποτελέσματα πιο πάνω. Καμαρώστε τες λοιπόν, και να θυμάστε ότι δεν είναι αφηρημένη τέχνη, είναι τέχνη (που λέει ο λόγος δηλαδή) από αφηρημάδα!

Χωρίς κεφάλι!

Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να σας συστήσω σε ένα ενδιαφέρον νέο ιστολόγιο του Κώστα Μπαγινέτα, το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ. Ο Κώστας είναι πρώτος μου ξάδερφος αλλά μαζί με τον αδερφό του τους νιώθω περισσότερο ως αδέρφια παρά ως οτιδήποτε άλλο. Ξεφεύγει βέβαια από τα συνήθη όρια του περιεχομένου των ιστολογίων και πλησιάζει περισσότερο την επιστημονική πλευρά των πραγμάτων αλλά νομίζω ότι αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

Υ.Γ. Τελικά το πρόβλημα με τον προγραμματισμό στο κινητό μου δεν το διόρθωσα ούτε πρόκειται να το κάνω. Άλλωστε κάθε μεγάλος καλλιτέχνης έχει τα μυστικά του 🙂

Ελευθερία. Υπάρχει;

Αν κοιτάξουμε στα λεξικά θα δούμε ότι ελευθερία είναι η δυνατότητα κάποιος να δρα αυτόβουλα και απεριόριστα. Ή αλλιώς να μην έχει κανέναν εξαναγκασμό και περιορισμό.

Τούτο το βαρύ πράμα όμως που λέγεται ελευθερία είναι ένα αγαθό το οποίο δε χαρίζεται αλλά κατακτιέται. Κι αν κάποιος ξεχαστεί κι εφησυχάσει το σίγουρο είναι ότι τελικά θα την παραχωρήσει. Στην ιδανική της μορφή, εκείνη που θα την ήθελε ο Καζαντζάκης ο ιδεολόγος της ελευθερίας, είναι δύσκολο για να μην πω αδύνατο να κατακτηθεί.

Παρεκκλίνοντας με την άδειά σας ελαφρώς από τον ειρμό των σκέψεών μου, παραθέτω την απάντηση που έδωσε ο Καζαντζάκης στη δημοσιογράφο Γιολάντα Τερένσιο το 1957, όταν ερωτήθηκε αν ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί ν’ ανήκει σ’ ένα κόμμα ή πρέπει να μένει πάντοτε ανεξάρτητος, για να είναι ελεύθερος να κρίνει;

«Είναι δύσκολο για τον πνευματικό άνθρωπο να μείνει μόνος του.  Μόνος του είναι αδύνατος, αν ενωθεί όμως με τους άλλους χαλάει…   Αν ενωθώ με τους άλλους θα χάσω την ελευθερία μου.  Η ψυχολογία της μάζας είναι αλλιώτικη, μιλάω για τους διανοούμενους σαν μάζα, όχι για τις λαϊκές μάζες, που τις σέβομαι και που έχουν τη δική τους δουλειά.  Ένας πνευματικός άνθρωπος μόνος του μπορεί να δουλέψει καλύτερα: ελεύθερος άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία.  Δέκα ελεύθεροι άνθρωποι, ενωμένοι, χάνουν την ελευθερία τους.  Εκείνο που χρειάζεται είναι ν’ ακολουθήσεις τον δρόμο σου ως την άκρη.  Η αξία του δρόμου είναι να μη σταματήσεις ποτέ!»

Μετά τη σύντομη αλλά σημαντική νομίζω παρένθεση, κι αφού σημειώσω ότι σε τούτη την ανάρτηση λέγοντας ελευθερία μιλάμε για κάτι διαφορετικό από αυτά που ισχυρίζεται η θεωρία του ντετερμινισμού, θα ήθελα να παραθέσω κάποιες σκέψεις και συνάμα κάποια ερωτήματα.

Πρώτα απ’ όλα, η δυνατότητα αυτόβουλης δράσης και αυτοδιάθεσης προϋποθέτει να υπάρχει κάτι μέσα στο οποίο θα λάβει χώρα αυτή η δράση. Κι αυτό το κάτι λέγεται φυσικό περιβάλλον από τη μια μεριά και κοινωνία από την άλλη. Τούτα τα δυο όμως από τη φύση τους επιβάλλουν περιορισμούς. Το περιβάλλον με τους κανόνες του και η κοινωνία με τους περιορισμούς και τις συνθήκες που επιβάλλει. Ως εκ τούτου, είναι δυνατόν κάποιος να μπορέσει να είναι πραγματικά ελεύθερος;

Η ελεύθερη δράση απαιτεί πόρους, με οποιαδήποτε μορφή αυτοί μπορεί να έχουν. Από τη φαντασία μέχρι την οικονομική τους διάσταση. Ένας άνθρωπος χωρίς φαντασία μπορεί να είναι ελεύθερος πραγματικά; Ή ένας άνθρωπος που δεν έχει παιδεία; Ειδικά η παιδεία, είναι κατά την άποψή μου, ο ακρογωνιαίος λίθος της ελευθερίας και χωρίς δαύτην όλα είναι ματαιοπονία. Από την άλλη όψη, τη λιγότερο πνευματική και περισσότερο υλική, η αυτοδιάθεση χρειάζεται τις περισσότερες φορές μέσα για να ικανοποιηθεί, τα οποία όμως απαιτούν οικονομικούς πόρους για να αποκτηθούν. Αλλά κάποιος που δεν έχει τους πόρους αυτούς, δεν είναι ελεύθερος; Κι αν κατατάξουμε τους ανθρώπους με βάση την οικονομική τους επιφάνεια σε μια σειρά, στην ίδια ακριβώς σειρά θα βρίσκονται, υπό την οπτική της δυνατότητας αυτοδιάθεσης πάντα, και από άποψη ελευθερίας; Ένας φτωχός είναι λιγότερο ελεύθερος από έναν πλούσιο;

Κι αν αυτό το συλλογισμό μας τον επεκτείνουμε λίγο περισσότερο σε επίπεδο κοινωνίας ή και χώρας ακόμα, μια μη αυτάρκης χώρα όπως η δική μας, με τα γνωστά δημοσιονομικά προβλήματα και τα υπέρογκα χρέη, είναι λιγότερο ελεύθερη από μια άλλη οικονομικά πιο εύρωστη; Κι αν αυτό ισχύει, σε ποιόν έχει παραχωρηθεί το μερίδιο της ελευθερίας που χάθηκε, στους δανειστές της; Η ελευθερία της, με άλλα λόγια, έχει αποτιμηθεί σε χρήμα, το οποίο πρέπει να ξεπληρωθεί για να επιστρέψει η ελευθερία πίσω; Αυτός που χρωστάει, ξεπληρώνει το χρέος όχι για είναι εντάξει στις οικονομικές του υποχρεώσεις αλλά για να αγοράσει πίσω την (όποια) ελευθερία του;

Ο Καζαντζάκης στην απάντηση που έδωσε στη δημοσιογράφο πιο πάνω, λέει ότι ένας είναι ελεύθερος, δέκα ελεύθεροι ενωμένοι όχι. Τούτο μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα. Ας τα πιάσουμε με τη σειρά. Ένας ελεύθερος άνθρωπος παντρεύεται (ή νυμφεύεται, ανάλογα με το φύλο του) και γίνεται διπλός. Αυτό σημαίνει ελευθερία μισή; Κι όταν το ζευγάρι βγει στην κοινωνία, η μισή ελευθερία γίνεται ακόμα μικρότερη; Κι όταν η κοινωνία ενωθεί με άλλες κοινωνίες σε θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση για παράδειγμα, τότε έχουμε πια να κάνουμε με ένα μικρό κλάσμα της αρχικής ελευθερίας;

Ο μεγαλύτερος όμως δυνάστης της ελευθερίας, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είναι το ρολόι. Η καθημερινότητα ρυθμίζεται από αυτό και οι παρεκκλίσεις συνήθως δημιουργούν δυσάρεστες καταστάσεις. Η ώρα, η μεγαλύτερη αυτή κοινωνική σύμβαση μεταξύ των ανθρώπων ολόκληρου του πλανήτη, μπορεί να «δημιουργήθηκε» για να εξυπηρετήσει τις μεταξύ τους συναλλαγές και επαφές, αλλά μήπως τελικά έχει γίνει το μεγαλύτερο βάρος που πρέπει να κουβαλούν εις βάρος της ελευθερίας τους;

Πολλά θα μπορούσα να γράψω για την ελευθερία. Η ερώτηση όμως παραμένει: Μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία; Υπάρχει πραγματική ελευθερία; Ελευθερία υπό προϋποθέσεις είναι πραγματική ελευθερία;

Κλείνοντας, δεν πρέπει να παραλείψω την αναφορά μου στο μοναδικό πραγματικά ελεύθερο πράγμα. Ποιο είναι αυτό; Η τέχνη. Και γιατί είναι πραγματικά ελεύθερη; Απλώς γιατί μπορεί να κινείται πάνω στην κόψη του ξυραφιού, μπορεί να δημιουργεί, μπορεί να αγγίζει το μεγάλο, το ωραίο και το αληθινό χωρίς κανένα περιορισμό. Αλλά και γιατί αυτή έχει τη δυνατότητα να νικά και το θάνατο, είναι το μοναδικό πράγμα που νικά το θάνατο…

Πίνακες ζωγραφικής!!!

Δημοσιεύω αυτές τις εικόνες, οι οποίες δεν είναι φωτογραφίες αλλά πίνακες ζωγραφικής, το καλλιτέχνη Simon Hennessey. Χαρείτε τις. Η ιστοσελίδα του εδώ.

Είναι μεγάλες και βγαίνουν εκτός ορίων του κειμένου, αλλά είναι κρίμα να τις μικρύνω. Ακολουθήστε το σύνδεσμο για την ιστοσελίδα του για να τις απολαύσετε σε όλο το μεγαλείο τους.

Αρέσει σε %d bloggers: