Posts Tagged ‘ προσαρμογή ’

Ελευθερία.

Image: Tina Phillips / FreeDigitalPhotos.net

Τις ημέρες της πρωτοχρονιάς βρέθηκα μακριά από το σπίτι, ταξιδάκι με την οικογένειά μου. Άφησα όλα όσα με απασχολούσαν πίσω και απλώς χάθηκα μέσα στην ηρεμία. Αποφάσισα να μην ασχοληθώ με τίποτα από τα καθημερινά αλλά και με το διαδίκτυο, νομίζω μια μικρή αποτοξίνωση μόνο καλό θα έκανε. Έτσι ο υπολογιστής έμεινε πίσω να μας περιμένει. Ξέχασα όμως το κινητό τηλέφωνο που κάθε τρεις και λίγο με ειδοποιούσε για νέα μηνύματα. Στην αρχή το άφησα, θεώρησα ότι η ενόχληση θα ήταν μικρή. Όμως διαπίστωσα ότι κάθε φορά που ο ήχος που ειδοποιούσε για νέα μηνύματα, πεταγόμουν πάνω και πήγαινα να δω τι νέο είχε καταφθάσει. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι είμαι δέσμιος της τεχνολογίας, άσε που απλώς δεν ήθελα να ασχοληθώ με τίποτα, να αφήσω το μυαλό μου να αδειάσει, κι έτσι χαϊδεύοντας την οθόνη του απενεργοποίησα τη δυνατότητα ελέγχου των μηνυμάτων. Το τηλέφωνο παρέμενε σιωπηλό, σαν να του είχα στερήσει αυτό το οποίο είχε προγραμματιστεί να κάνει για να με εξυπηρετεί. Την πρωτοχρονιά, πήγα ένα βήμα παραπέρα. Το πήρα στα χέρια μου και μόλις αντάλλαξα ευχές με όλους εκείνους τους ανθρώπους που ήθελα, το απενεργοποίησα και το ακούμπησα στην άκρη.

Ένιωσα πραγματικά ότι έκανα μια επανάσταση. Σα να έκοψα τον ομφάλιο λώρο που με συνέδεε με τον υπόλοιπο κόσμο. Ελεύθερος. Έτσι ένιωσα. Στην αρχή υπήρχε το αίσθημα της εξάρτησης. Κι αν κάποιος προσπαθεί να με βρει; Κι αν είναι κάτι επείγον; Μπήκα στον πειρασμό να το θέσω ξανά σε λειτουργία. Τελικά το παράτησα, ότι κι αν είναι θα με βρουν από την Τρίτη, σκέφτηκα. Όταν έβγαινα να πάω βόλτα, σαν τον εθισμένο, έκανα κινήσεις σχεδόν ασυναίσθητες, να δω αν είναι το κινητό στην τσέπη. Όταν έμπαινα στο αυτοκίνητο, προσπαθούσα να το βγάλω από την τσέπη και να το ακουμπήσω στη θήκη του. Όταν πάλι γύριζα απ’ έξω έκανα να το βγάλω από την τσέπη για να το αφήσω στη θέση του. Ο εγκέφαλος ενεργούσε σύμφωνα με τις επιταγές της συνήθειας. Αντιστάθηκα στον πειρασμό όμως και το άφησα απενεργοποιημένο να κάθεται σιωπηλό και σκοτεινό. Ήξερα ότι εκείνο είχε το πάνω χέρι και ότι σε δυο τρεις μέρες πάλι αυτό θα έδινε τις διαταγές. Αλλά τις λίγες μέρες των διακοπών θα με άφηνε ήσυχο. Το αίσθημα της ελευθερίας ήταν υπέροχο. Νομίζω ότι σε κάθε ευκαιρία από δω και μπρος θα το επαναλαμβάνω. Είναι ωραία να μην ξέρει κανείς που είσαι…

Υ.Γ. Μόλις το ενεργοποίησα το ρημάδι γέμισα από ειδοποιήσεις. Με εκδικήθηκε με το χειρότερο τρόπο.  Ίσως πρέπει να φτιάξω ένα προγραμματάκι για να διαγράφει τα πάντα όταν θέλω να είμαι έτσι ελεύθερος. Να θεωρεί όλα αυτά τα μηνύματα ως ληγμένα προϊόντα και να τα πετάει στο καλάθι. Αλλά αν είναι τίποτα σημαντικό;

 

Advertisements

Οικονομική κρίση

 

Image: Francesco Marino / FreeDigitalPhotos.net

Ή καλύτερα η άλλη όψη της κρίσης.

Απέναντι από τη δουλειά μου υπάρχει ένα πρατήριο υγρών καυσίμων. Ο τύπος που το έχει είναι η προσωποποίηση της τεμπελιάς. Ή καλύτερα ήταν. Παλιότερα, όταν πήγαινα να βάλω βενζίνη, όχι πολύ συχνά είναι η αλήθεια, έκανε μια ώρα να σηκωθεί κι άλλη μια ώρα να πιάσει την αντλία. Περίμενε να ανοίξει ο πελάτης την τάπα του ρεζερβουάρ γιατί όπως έλεγε, φοβόταν να μην κάνει καμιά ζημιά και μετά του ζητάνε αποζημίωση. Ο τύπος είχε καταντήσει γραφικός. Πιο αργοκίνητος κι από χελώνα. Αν δε βρισκόταν το πρατήριο σ’ αυτό το κομβικό σημείο για να έχει κίνηση, δε νομίζω ότι θα το είχε κρατήσει εν ζωή για πολύ καιρό ο συγκεκριμένος επαγγελματίας.

Οι καιροί όμως αλλάζουν. Τον τελευταίο καιρό έχει προσλάβει κάποιες κοπέλες οι οποίες με το που πας σου καθαρίζουν τα τζάμια μπρος πίσω. Ο ίδιος πετάγεται πάνω αμέσως μόλις εμφανιστεί πελάτης, έχει βάλει πολλά μικροπράγματα στο μαγαζί του και γενικώς έχει αλλάξει άρδην τη συμπεριφορά του. Σήμερα το πρωί πέρασα από εκεί για βενζίνη. Αφού μου καθάρισαν τα τζάμια, ο ίδιος μου πρότεινε να ελέγξει τον αέρα στα λάστιχα του αυτοκινήτου, πράγμα και το οποίο έκανε αγόγγυστα. Υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας που μόνο γέλιο θα προκαλούσαν αν τις αναλογιζόταν κανείς μερικά χρόνια πριν για το συγκεκριμένο επαγγελματία. Μπράβο του που άλλαξε στάση και προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες της αγοράς. Αλλά, αν άλλαξε αυτός, που φάνταζε απίστευτο, τότε μήπως πρέπει σιγά σιγά να αλλάξουμε όλοι; Μήπως η προσαρμογή μας στις νέες οικονομικές συνθήκες που διαμορφώνονται σ’ αυτή τη χώρα θα γίνει ομαλότερη μέσα από την αλλαγή της στάσης μας;

Υ.Γ. Δίνει απόδειξη πάντα, χωρίς βέβαια να τη ζητήσει κανείς.

Αρέσει σε %d bloggers: