Posts Tagged ‘ Πολιτικοί ’

Προεκλογικές σκέψεις

ballot

 Η χώρα, για ακόμα μια φορά, βρίσκεται μπροστά στις ‘πιο κρίσιμες’ εκλογές στην ιστορία της! Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν –κυρίως- τα πολιτικά κόμματα που κατά το παρελθόν έχουν κυβερνήσει τον τόπο. Πολύ εύκολα μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ο μέσος πολίτης τη συνθηματολογία των εκλογών του 2007, του 2009 αλλά και των δύο αναμετρήσεων του 2012 πως η χώρα έπρεπε να βγει από το αδιέξοδο πάση θυσία και πως οι επερχόμενες τότε εκλογές ήταν επίσης οι πιο κρίσιμες. Κι όμως σήμερα, μια βδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης, και πάλι, σύμφωνα με το σκεπτικό των κομμάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της χώρας. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί οι μέχρι χθες κυβερνώντες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ώστε οι εκλογές αυτές να μην είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της.

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, αλλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου έρχεται το αυτονόητο: Διότι προφανώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους! Αυτή η υπεραπλουστευμένη απάντηση βεβαίως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αποτελούν ένα μωσαϊκό που είναι εξαιρετικά δύσκολο κι εξόχως πολύπλοκο ώστε μια κυβέρνηση να μπορέσει να βάλει στη σωστή θέση όλες τις ψηφίδες. Αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, εκείνο όμως που τίθεται ως προβληματισμός είναι το γεγονός πως η πολιτική εν πολλοίς έχει πάψει πια να ασχολείται με τον άνθρωπο κι έχει επικεντρώσει την προσοχή της στους αριθμούς. Κι όταν η ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων βγαίνει από το κάδρο της επικαιρότητας αλλά και της καθημερινής σκέψης των ανθρώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, τότε μοιραία οι χώρες πάντα θα βρίσκονται κάτω από την πίεση των κοινωνιών τους, διότι πολύ απλά αυτές είναι ζωντανοί οργανισμοί με ανάγκες και όχι μαριονέτες – κομπάρσοι σε σχέδια κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο πολίτης πεινάει, πονάει, έχει παιδιά, ονειρεύεται το μέλλον του, θέλει να νιώθει πως έχει μέλλον και κυρίως δε θέλει να φοβάται. Η εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως θα εξασφαλιστεί και η ευημερία του πολίτη.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί λοιπόν, όπως φανερώνεται μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, για ακόμα μια φορά, έπαιξαν το χαρτί του φόβου στη σκακιέρα των εκλογών, μια κίνηση που άλλωστε τη γνωρίζουν πολύ καλά. Όμως, επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται, ίσως τούτη τη φορά η επιλογή αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος τους. Εκείνο που θέλει ο πολίτης ετούτης της χώρας, είναι οι πολιτικοί να θυμηθούν τον αληθινό τους ρόλο, που δεν είναι άλλος από το να βλέπουν και να προβλέπουν το μέλλον. Εκλεγμένος εκπρόσωπος, βουλευτής είναι εκείνος που αφουγκράζεται την κοινωνία κι αναπαράγει τη φωνή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, υπουργός σημαίνει υπηρέτης του λαού κι όχι το αντίστροφο. Και πρωθυπουργός είναι εκείνος που στην πλάτη του σηκώνει τη χώρα κι όχι η χώρα εκείνον! Δυστυχώς όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως εν Ελλάδι οι παραπάνω ιδιότητες συνήθως δε συνάδουν με το θεσμικό τους ρόλο, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και η Τέχνη το έχει αντιληφθεί αυτό κι έχει με εξαιρετική επιτυχία δημιουργήσει μορφές και χαρακτήρες όπως ο Μαυρογυαλούρος του Αλέκου Σακελλάριου.

Ο απλός άνθρωπος τούτης της χώρας, μέσα στις αγωνίες αλλά και την ελπίδα του για το μέλλον, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως τούτη τη φορά θέλει από τους πολιτικούς όλων των χώρων και των ιδεολογιών να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών τους, να τον βγάλουν από τα αδιέξοδα, αυτά τα οποία πολλοί υποστηρίζουν πως τεχνηέντως έχουν δημιουργηθεί εξυπηρετώντας συμφέροντα, να κρατήσουν το τιμόνι του τόπου με χέρια στιβαρά κι όχι ασθενικά. Οι πολίτες, που φέρουν το βάρος της ευθύνης των επιλογών τους, δε θα πρέπει να το ξεχνούν αυτό την ώρα της κάλπης. Και δε θα πρέπει επίσης να ξεχνούν πως κάθε κράτος και κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πορεύεται στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα την ασφάλειά του, την ικανοποίηση των αναγκών του και την ευημερία των πολιτών του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άλλωστε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος αλλά για αποικία…

Advertisements

Εκτόνωση.

Δυσοίωνες είναι οι προοπτικές για την οικονομία της χώρας και φυσικά όταν η οικονομία δεν πάει καλά επηρεάζει ένα μεγάλο φάσμα της καθημερινότητάς των ανθρώπων προς το χειρότερο βέβαια. Το πιο περίεργο όμως της υπόθεσης είναι το γεγονός ότι στην κοινωνία επικρατεί μια ηρεμία, οι σκηνές και οι εικόνες των διαδηλώσεων και των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας μοιάζουν να ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν. Κι αυτό είναι που με φοβίζει πολύ…

Ο χειμώνας βρίσκεται μπροστά μας και οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται ξαφνικά υπερχρεωμένοι έναντι του δημοσίου, χρωστούν στο κράτος περισσότερα από όσα βγάζουν, σε λίγο δε θα μπορούν να αποκτήσουν ούτε καν τα στοιχειώδη με αυτό το ρυθμό που επιβάλλονται οι φόροι. Κι όμως η ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει γυρίσει το κεφάλι προς τον ουρανό και να σφυρίζει αδιάφορα. Τούτο κατά τη γνώμη μου μπορεί να ερμηνευτεί με δυο τρόπους. Είτε ο Πάγκαλος είχε δίκιο και τα φάγαμε μαζί, οπότε τώρα τρώμε από τα έτοιμα και κοιτάμε να τα φέρουμε βόλτα όπως όπως, είτε απλώς το καζάνι βράζει κι απομένει να δούμε τη στιγμή της εκτόνωσής του, η οποία αυτή τη φορά θα είναι εξαιρετικά βίαια. Ήδη οι οιωνοί περιφέρονται πάνω από τα κεφάλια μας κι ας εθελοτυφλούμε. Η Χρυσή Αυγή δημοσκοπικά φέρεται να είναι το τρίτο κόμμα, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν απηυδήσει από το τρέχον πολιτικό σύστημα κι αποζητούν ριζοσπαστικές αλλαγές, έστω και χωρίς σοβαρή σκέψη. Ο χειμώνας που θα έρθει θα βρει πολλά νοικοκυριά χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης λόγω της υψηλής του τιμής και σίγουρα θα σημειωθούν γεγονότα που θα γεμίζουν τα δελτία των ειδήσεων. Οι ανατιμήσεις στα βασικά προϊόντα διατροφής είναι προ των πυλών ενώ το ψαλίδι στους μισθούς αλλά και η ανεργία φουντώνει. Η υγεία παραπαίει, γνωρίζω γιατρούς που δέχονται ασθενείς στα ιατρεία τους χωρίς να πληρώνονται. Η δικαιοσύνη τραβά το δικό της Γολγοθά, ενώ περικόπτουν και τις αμοιβές των ένστολων… Αυτό το τελευταίο είναι πολύ λεπτό σημείο και δεν ξέρω που μπορεί να οδηγήσει. Στην Πορτογαλία ο στρατός εξέδωσε μια τρομακτική, για τις δικές μου αντιλήψεις, ανακοίνωση, είναι άραγε απίθανο αυτό να το δούμε και αλλού; Και στη χώρα μας ενδεχομένως;

Οι κυβερνώντες σίγουρα γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις τους πιέζουν όλο και περισσότερο τον εξαθλιωμένο πια λαό. Ο πολιτικός οφείλει να κοιτάζει στο μέλλον και οι αποφάσεις του να εξαρτώνται από τη ματιά του αυτή και όχι απλώς να αποφασίζει χωρίς να σκέφτεται και χωρίς να προγραμματίζει. Από ότι δείχνουν τα πράγματα τέτοιοι πολιτικοί δεν υπάρχουν, οι Γιωργάκηδες κι οι Αντωνάκηδες είναι μόνο για σφαλιάρες. Ο λαός όμως δεν υποφέρει άλλο, η υπομονή του κάποια στιγμή θα εξαντληθεί κι όταν αυτό θα συμβεί εύχομαι ολόψυχα στους δρόμους να ακούγονται μόνο συνθήματα κι ο κόσμος να ανασαίνει καθαρό αέρα κι όχι δακρυγόνα και μπαρούτι…

Καλό μήνα να έχουμε!

Ενημερωση 2/10/2012

Προσθέτω στην ανάρτησή μου το σχόλιο που έγραψε η RoadArtist πιο κάτω γιατί συμπληρώνει την ανάρτηση άψογα.

«Νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει από την εποχή που συζητούσαμε για το ‘μαζί τα φάγαμε”, τουλάχιστον για μένα. Δεν είναι αυτός ο λόγος που ο κόσμος είναι τόσο παγωμένος. Γιατί είναι παγωμένος, όχι αδιάφορος, ούτε απαθέστατος. Όσοι κατέβηκαν και στην τελευταία διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα (χιλιάδες κόσμος, καμία αναμετάδοση από media, μόνο διαδικτυακά) ένιωσαν πως ήταν μάταιο…, όσοι κατεβαίναν καθημερινά και τότε με τους αγανακτισμένους, κατάλαβαν πως δυστυχώς δεν βγαίνει τίποτα με αυτό τον τρόπο αντίδρασης, χρειάζονται άλλοι, διαφορετικοί. Το θέμα είναι πως δεν ξέρουμε το πως.
Ότι ακριβώς έγραψε η Άιναφετς παραπάνω. Έχει αλλάξει η εποχή, το θέμα είναι παγκόσμιο… Ο κόσμος δε ξέρει πως να αντιδράσει αποτελεσματικά. Βλέπει ότι συνέχεια πληρώνει, ότι υπάρχει όμως ατιμωρησία για τους πολιτικούς και όσους φοροδιαφεύγουν, συνεχίζεται κανονικά η διαφθορά, και μάλιστα τώρα τα νέα μέτρα ας μη τα ονομάσουμε “οικονομικά”, ας τα πούμε πλήρως ισοπεδωτικά…
Το μόνο σίγουρα είναι πως δε θα βοηθήσουν στην καλυτέρευση της οικονομίας. Αυτό είναι το πιο τραγικό. Τα κόμματα για ακόμη μια φορά καταπατούν τις προεκλογικές τους δηλώσεις… και καταστρέφουν ολοσχερώς τους αδύναμους. Προφανώς έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα έρθει μια στιγμή που θα γίνει ένα μεγάλο μπαμ και η κατάσταση δε θα συμμαζεύεται με τίποτα. Γιατί όταν κατεβαίνεις στο δρόμο, σε τέτοιες δύσκολες περιόδους, τότε θα υπάρξουν θύματα και αίμα. Υπομονή κάνει ο κόσμος πριν γίνει το μπαμ. Μήπως αλλάξει η πορεία των πραγμάτων. Ίσως ακουστεί παρατραβηγμένο, μα πλέον υπό αυτές τις συνθήκες, νιώθω πως σήμερα μας οδηγούν σε δικτατορία. Η ΧΑ είναι ένα συστηματικό κόμμα, που προωθείται από εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. Μας ωθούν αυτή τη στιγμή σε περίεργες καταστάσεις. Το σκηνικό του μέλλοντος προβλέπεται εφιαλτικό. Μόνο μια έκπληξη μπορεί να ανατρέψει όσα έρχονται.«

Σκέψεις στον καύσωνα.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη krystian_o

Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να

διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.

Νίτσε

Τα πράγματα είναι απλά. Ο κάθε ένας από εμάς αντιπροσωπεύει μια αξία σε χρήμα, μελλοντική αξία θα έλεγα, η οποία σε πολλές περιπτώσεις έχει ήδη εξαργυρωθεί εξαιτίας του αλόγιστου τρόπου ζωής και με τις ευλογίες του επίσης σπάταλου κράτους και τώρα πρέπει να βρεθεί το αντίκρισμα για την αποπληρωμή του. Μόνο που τώρα πια, μέσα στο συρφετό και την ομίχλη που επικρατεί σε οικονομικό επίπεδο όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, οι έχοντες τη δύναμη προσπαθούν να οικειοποιηθούν όσο μεγαλύτερο πλούτο μπορούν. Το μοναδικό πράγμα που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτούς και τους αδύναμους πολίτες, αν τους κοιτάξουμε υπό το πρίσμα της ατομικότητας, είναι οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις.

Το θέμα λοιπόν είναι ξεκάθαρο κι απλό, όσο η απλή σκέψη ενός μικρού παιδιού: Θέλουν οι κυβερνώντες να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και να βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά, έχουν τη δύναμη μπροστά στο πανίσχυρο κεφάλαιο ή απλώς είναι μαριονέτες και πιόνια που ενεργούν σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει το σενάριο; Τι πιο απλό από το να γίνει ένας απολογισμός, όχι μόνο σε επίπεδο χώρας αλλά ενδεχομένως σε επίπεδο Ε.Ε., να τεθούν όλα τα οικονομικά ζητήματα επί τάπητος, να χαραχθεί μια πολιτική για την κάθε χώρα, η οποία να τεθεί στην κρίση του λαού βεβαίως, κι από εκεί και πέρα να πορευτεί ο κάθε λαός σύμφωνα με τις επιλογές του. Τι πάει να πει πως οι αγορές θέλουν αυτό ή εκείνο; Τι πάει να πει ότι θα χρεοκοπήσουμε; Τι πάει να πει να στερούμε την κοινωνία από τις στοιχειώδεις παροχές ενός ευνομούμενου κράτους; Τι πάει να πει να στερούμε τη δουλειά στον εργαζόμενο; Τι πάει να πει πως το μέλλον των παιδιών μας το διαλύουμε και πως ο καθένας κάνει ότι μπορεί για να σωθεί από ένα πλοίο που βουλιάζει; Δε ζούμε κύριοι στο Μεσαίωνα. Δεν είμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει, δεν μπορεί άλλωστε να βουλιάξει μια χώρα ή μια ένωση κρατών παρά μόνο αν ο καπετάνιος ανοίξει τρύπες στα ύφαλα και το βυθίσει. Δεν είναι οι αγορές πανίσχυρες, πανίσχυρος είναι ο λαός, αλλά απαιτείται μια μεγάλη και βασική προϋπόθεση: Η γνώση. Ο λαός δε γνωρίζει την πραγματική κατάσταση που επικρατεί, ακούει και βλέπει ακόμα και τα πιο τρελά σενάρια κι έτσι αφενός δεν ξέρει τι να πιστέψει κι αφετέρου δεν υπάρχει συνοχή στον κόσμο. Το απλούστερο αλλά και αποτελεσματικότερο πράγμα που οφείλουν να κάνουν οι κυβερνώντες, κι αν δεν το κάνουν θα είναι υπόλογοι απέναντι στο λαό για εσχάτη προδοσία, είναι να ξεκαθαρίσουν επακριβώς την κατάσταση. Κι ο λαός ξέρει τι πρέπει να κάνει μετά. Το τωρινό καθεστώς της παραπληροφόρησης και του ομιχλώδους τοπίου δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν να σκεφτεί σωστά κι ακόμα περισσότερο να δράσει ορθά. “Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω”, το είχε πει ο Αρχιμήδης περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια πριν και είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό το καρκίνωμα που επικρατεί ολόγυρα, αφημένο επίτηδες από τους κυβερνώντες για να τρομοκρατεί και να φοβίζει, σύμφωνα με το σκεπτικό που πολύ σωστά συνέλαβε ο Νίτσε κι αναφέρουμε στην αρχή αυτού του άρθρου, μπορεί να έσπειρε τον πανικό μέχρι τώρα αλλά θεωρούμε πως πια δε θα γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία γιατί ο Έλληνας έχει την πνευματική διαύγεια για να αποστασιοποιηθεί και να το κρίνει. Και να το αποτάξει από πάνω του ακόμα κι αν οι ασήμαντοι που μας κυβερνούν δεν είναι ικανοί γι’ αυτό. Έσσεται ήμαρ…

 (Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσσεται, η πλήρης φράση που αποτελεί και τον τελευταίο χρησμό της Πυθίας σύμφωνα με μια εκδοχή)

 

 

 

Πρώτη ανάγνωση.

Ποιος κέρδισε τελικά στις χτεσινές εκλογές; Θα ήθελα να δώσω μερικές απαντήσεις, να παραθέσω μερικές σκέψεις, έστω και τόσο νωρίς χωρίς τα πράγματα να έχουν ακόμα κατασταλάξει.

Από τη βουβή προεκλογική περίοδο βγήκε μια κραυγή. Κραυγή όχι αγωνίας αλλά ελευθερίας. Τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Μεγάλα κόμματα πια δεν υπάρχουν, τουλάχιστον ως ποσοστό εκλογικών αποτελεσμάτων. Διαφάνηκε πως πια ο λαός έχει απαγκιστρωθεί από τα κομματικά επιτελεία, ειδικά οι νέοι άνθρωποι. Παρατηρώντας τις αναλύσεις τόσο των δημοσκοπικών ευρημάτων όσο και των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφαίνεται πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ψήφισαν μόνο οι άνω των 60 ετών ψηφοφόροι. Τούτο σημαίνει πως με το πέρασμα του χρόνου οι πολίτες θα αποστασιοποιούνται από τα στενά κομματικά πλαίσια του (πρώην) δικομματισμού και όχι μόνο. Πλέον έγινε σαφές πως πραγματικά ο λαός αποφασίζει ελεύθερα, ανεξάρτητα κι απενοχοποιημένα, χωρίς να υπάρχει τίποτα a priori δεδομένο. Οι πολιτικοί σχηματισμοί θα κρίνονται από εδώ και στο εξής για την τήρηση των δεσμεύσεών τους και το πελατειακό σύστημα που μέχρι τώρα στήριζε το δικομματισμό μοιάζει να χάνει σε επιρροή. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου το μήνυμα των χτεσινών εκλογών κι αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη της Δημοκρατίας.

Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών ήταν κόλαφος κατά των δυο (πρώην) μεγάλων κομμάτων. Η μεταπολίτευση, έτσι όπως την είχαμε στο μυαλό μας μέχρι σήμερα τελείωσε. Νέα πολιτικά ήθη οφείλουν να καλλιεργηθούν, αυτά της συνεργασίας, της εξάλειψης των «δήθεν» διαφορών που συντηρούν αποστάσεις, της προσέγγισης και της συμμετοχής. Οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που κρατούν πια τα ηνία της χώρας στα χέρια τους, μοιάζει να έχουν αποφασίσει πως θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια και αξιοκρατία. Οι σχέσεις δούναι και λαβείν για ψηφοθηρικούς λόγους που είχε καλλιεργήσει στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τους πολίτες  φαίνεται πως πέθαναν μαζί με την παντοδυναμία τους. Η ανασύνταξη των δυνάμεών τους μοιάζει, κατά τη γνώμη μου, αρκετά δύσκολη κι αν ποτέ αυτό γίνει πραγματικότητα θα απαιτήσει μια ισχυρή προσωπικότητα στο τιμόνι των δυο αυτών κομμάτων του ύψους του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή του Ανδρέα Παπανδρέου. Τέτοια πρόσωπα δε φαίνεται να υπάρχουν, τουλάχιστον όχι στον ορίζοντα που μπορούμε να διακρίνουμε.

Οι πολίτες της χώρας είδαν χτες αυτό που μέχρι προχτές έμοιαζε αδιανόητο ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αντίκρισε ποσοστά για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Αυτό από μόνο του είναι πια αρκετό για να γκρεμίσει συθέμελα τα δυο αυτά κόμματα. Τίποτα πια δε μοιάζει να κρατάει τον ψηφοφόρο στα κόμματα αυτά. Αν δε, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε τρομακτική άνοδο καθώς και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Δημοκρατική Αριστερά τηρήσουν υπεύθυνη στάση και συνδράμουν στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου και της καθημερινότητας των σύγχρονων Ελλήνων, θα παγιώσουν τις δυνάμεις τους και θα διαδραματίσουν από εδώ και στο εξής πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Το μοναδικό ανησυχητικό φαινόμενο ήταν αυτό της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Το μέχρι τώρα πολιτικό σύστημα φέρει μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό και πρέπει να αναλογιστεί τα λάθη του. Διότι, θεωρώ πως δεν είναι η Χρυσή Αυγή που με τις ίδιες δυνάμεις και προσπάθειές της η αιτία που μπήκε στη Βουλή αλλά τα τραγικά λάθη, οι παραλήψεις και η ασυδοσία των μέχρι τώρα κυβερνήσεων. Με δεδομένο όμως ότι έλαβε ποσοστό 7%, είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τον πολιτικό τους λόγο και εντός της Βουλής πλέον, κρίνοντάς τους με τα ίδια κριτήρια που θα κρίνουμε από εδώ κι εμπρός κι όλους τους υπόλοιπους.

Αναμένοντας τις πολιτικές εξελίξεις από σήμερα κι εμπρός, δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στη νίκη Ολάντ στη Γαλλία. Δεν ξέρω αν οι εκλογές στην Ελλάδα και στη Γαλλία σταθούν η αφορμή και η απαρχή για μια πιο κεντρώα – αριστερή στροφή της Ευρώπης, θεωρώ όμως σχεδόν σίγουρο ότι η αδιάλλακτη και ξεκάθαρα σοβινιστική πολιτική της Γερμανίας αρχίζει πλέον να χάνει έδαφος. Ίσως είναι πια η στιγμή η Ευρώπη να αρχίσει να δρα ως Ευρώπη των πολιτών της και όχι ως Ευρώπη των Γερμανών και των γερμανικών συμφερόντων. Σίγουρα η οικονομία είναι ένας θεμελιώδης παράγοντας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά τι να την κάνει κανείς μια ισχυρή και εύρωστη οικονομία όταν οι πολίτες είναι εξαθλιωμένοι και πεινάνε;

Η μεταπολίτευση τελείωσε. Μαζί της φαίνεται πως τελείωσε και ο δικομματισμός. Ίσως τα συμπεράσματα μου να είναι βιαστικά. Ίσως να είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα. Το βέβαιο όμως είναι πως ο ψηφοφόρος πια είναι υπεύθυνος για την επιλογή του κι αποφασίζει για το καλό της χώρας και όχι μονάχα για το προσωπικό του συμφέρον. Έβγαλε από πάνω του τη στενή και ανεπιθύμητη εξάρτηση από τα βουλευτικά και κομματικά γραφεία. Κι αυτό μόνο σε όφελος της χώρας μπορεί να οδηγήσει.

Συνείδηση.

Μέδουσα

Αν κοιτάξει κανείς στα λεξικά θα βρει πολλούς ορισμούς. Ένας από αυτούς λέει ότι συνείδηση είναι το σύνολο των πεποιθήσεων του ανθρώπου. Ψήφος από την άλλη είναι η προσωπική προτίμηση του ανθρώπου σε κάποιο θέμα. Ψήφος κατά συνείδηση είναι η πράξη εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος έχοντας επίγνωση των πραγμάτων διαλέγει το τάδε ή το δείνα. Κι αυτή η ψήφος είναι η υπέρτατη έκφραση δημοκρατίας. Και πρέπει να επιβραβεύεται… Αλλού… Γιατί εδώ η κομματική πειθαρχία είναι ανώτερο αγαθό από τη Δημοκρατία. Κι αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί ιδιαίτερα και με θλίβει! Και με τρομάζει.

Η επικράτηση της ασημαντότητας.

Χρησιμοποιώ παραλλαγμένο ελαφρώς τον τίτλο του βιβλίου [1] του Κορνήλιου Καστοριάδη θέλοντας να τονίσω δυο πράγματα. Το πρώτο είναι η κατάντια η δική μας, ως λαού, που έχουμε επιλέξει αλλά και ανεχόμαστε τους ασήμαντους να μας κυβερνούν. Το δεύτερο είναι οι ασήμαντοι που έχοντας χάσει κάθε μέτρο, κάθε όριο και κάθε αίσθηση ευθύνης και σοβαρότητας, προχωρούν στην απαξίωση του λαού, έχοντας βεβαίως οι ίδιο εξασφαλίσει πρώτα τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Επέστρεψα στο ιστολόγιό μου, παρά το γεγονός ότι βρισκόμουνα σε «άδεια» λόγω έλλειψης χρόνου, καθόσον είμαι εξαιρετικά οργισμένος με όλα όσα αποφασίζουν οι ασήμαντοι για μένα, για τα παιδιά μου, για την οικογένειά μου, για την πατρίδα μου. Οι ασήμαντοι ευθύνονται για την κατάντια του τόπου και δυστυχώς οι εξελίξεις δείχνουν ότι πριν την οριστική τους αποχώρηση θα έχουν κάνει μεγάλη και μη αναστρέψιμη ζημιά. Η χώρα θα βυθιστεί στο τέλμα της απαξίωσης, της κοινωνικής ανισότητας, της ύφεσης και της φτώχιας για πολλές δεκαετίες. Κάθε προσπάθεια που έχει καταβάλει ο Έλληνας τα τελευταία χρόνια για να δημιουργήσει, να φτιάξει, να προγραμματίσει και ονειρευτεί διαγράφεται με μια μονοκοντυλιά εξαιτίας της επικράτησης των ασήμαντων. Και προς τούτο βεβαίως, συνδράμουν ευχαρίστως και οι «εταίροι» μας της Ε.Ε. που κλαίνε κάθε βράδυ αγωνιώντας για το μέλλον μας.

Μεταξύ των άλλων, τα ασήμαντα μυαλά των ασήμαντων, αποφάσισαν να καταργήσουν τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας. (Αν πάτε στην επίσημη ιστοσελίδα θα σας οδηγήσει εδώ, ρίξτε μια ματιά, αξίζει τον κόπο) Κινδυνεύουν έτσι να μείνουν προγράμματα ανέγερσης χιλιάδων κατοικιών ανολοκλήρωτα, 120.000 χιλιάδες οικογένειες να χάσουν την επιδότηση ενοικίου και 83.000 δανειολήπτες να χάσουν την επιδότηση του στεγαστικού τους δανείου, για να μη μιλήσουμε και για την απώλεια των θέσεων εργασίας των ανθρώπων που εργάζονται στον οργανισμό. Ο παραλογισμός των ασήμαντων έχει ξεχάσει κάτι βασικό: Πως ο Ο.Ε.Κ. λειτουργεί με κεφάλαια των εργαζομένων που έχει προέρθει από τη δουλειά τους. Και πως έχει ήδη αναλάβει κάποιες υποχρεώσεις (επιδότηση ενοικίου, επιδότηση επιτοκίου δανείων) και αυτές με μια υπογραφή τους εξαφανίζονται κι αφήνουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου εντελώς ξαφνικά ξεκρέμαστους! Αυτή η πολιτική είναι όχι μόνο πολιτική ασήμαντων μυαλών αλλά πολιτική ανίκανων μυαλών.

Η οργή μου είναι εμφανής και έκδηλη. Δεν μπορώ πια να ανεχτώ τους ασήμαντους. Στη ζωή μου προσπαθούσα πάντα να μην έχω αρνητικότητα, αλλά τώρα πια θεωρώ ότι οι ασήμαντοι δε με εκπροσωπούν πια, δεν είναι η κυβέρνηση της χώρας μου. Είναι απλώς μια κατοχική κυβέρνηση που κοιτάζει να διασφαλίσει τα συμφέροντα όχι των πολιτών της. Κύριοι, ή μάλλον διαγράφω την προηγούμενη λέξη κι αρχίζω από την αρχή. Ασήμαντοι, εγώ πια δεν ανήκω σε αυτούς που κυβερνάτε. Οι αποφάσεις σας με αφήνουν αδιάφορο και σας κατατάσσω στους ανθρώπους που έβλαψαν τη χώρα μου. Ελπίζω, έστω και την ύστατη στιγμή να καταλάβετε σε τι δεινά οδηγείτε τον τόπο και να αλλάξετε ρότα…

Εις το επανιδείν, συμπορευτές του παραλόγου!

[1] Η άνοδος της ασημαντότητας. Κορνήλιος Καστοριάδης.

Όραμα, έμπνευση, προοπτική.

Διάβαζα στο χτεσινό κυριακάτικο τύπο τις εξελίξεις στον οικονομικό τομέα. Συνοψίζοντας απεκόμισα τα εξής: Αδυναμία συγκέντρωσης εσόδων με αποτέλεσμα να έχουμε, κατά την προσφιλή των πολιτικών μέθοδο, περικοπές εξόδων με τους δημοσίους υπαλλήλους να πληρώνουν και πάλι τη νύφη, το ΔΝΤ με την αλλαγή ηγεσίας λέει ότι η Ελλάδα δε δικαιούται ούτε καν τα δάνεια που πήρε μέχρι σήμερα – μέχρι και διερεύνηση του ζητήματος θα ζητήσει η νέα επικεφαλής του η Κριστίν Λαγκάρντ – οι στόχοι έχουν χαθεί, ανάπτυξη δεν υπάρχει και με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε στην χρεοκοπία.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση κάνει σπασμωδικές κινήσεις, ούτε που ξέρουμε πια πόσο είναι το ΦΠΑ σε μερικά αγαθά, αναπτυξιακές κινήσεις δε γίνονται ούτε στα όνειρα των υπουργών, ο πρωθυπουργός μοιάζει απών, και η χώρα έχει μπει στον αυτόματο πιλότο. Η ίδια η κυβέρνηση που έπρεπε να καλλιεργεί κλίμα εμπιστοσύνης, φροντίζει κάθε τρεις και λίγο να ρίχνει λάδι στη φωτιά. Άρχισε πάλι η φιλολογία των απολύσεων στο Δημόσιο, των περικοπών των μισθών και των γνωστών συνταγών που μέχρι σήμερα έχουν αποτύχει τραγικά.

Δυο χρόνια το ίδιο βιολί. Και χαζός να ήταν κάποιος θα καταλάβαινε ότι το σχέδιο πάσχει. Ότι δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην αποτυχία. Διερωτώμαι λοιπόν, οι πολιτικοί, που εξ΄ ορισμού είναι εκείνοι που διαθέτουν όραμα κι έμπνευση για να προεκτείνουν την προοπτική της χώρας στο μέλλον, σκέφτονται; Όχι αν βάζουν το μυαλό τους να κάνει σύνθετες και πολύπλοκες διεργασίες. Απλώς αν σκέφτονται. Πήραν αυτό το καράβι που λέγεται Ελλάδα και το οδηγούν πάνω στην ξέρα. Γιατί; Ξέμειναν από ιδέες; Στέρεψαν οι εμπνεύσεις τους; Βρίσκονται πραγματικά μπροστά σε αδιέξοδο; Ή μήπως συμβαίνει κάτι χειρότερο; Διότι η διεθνής κοινότητα δεν τους άφησε αβοήθητους, άσχετα με το αν η βοήθεια αυτή είναι επιθυμητή ή όχι και με όποιο τίμημα αυτή έχει δοθεί. Με αρωγή από παντού κι όμως κάθε μέρα η χώρα βουλιάζει κι άλλο! Μήπως λοιπόν δεν είναι η ανικανότητα αυτή που μας οδηγεί αλλά πράγματα πολύ πολύ χειρότερα; Από εκείνα που επιβάλουν την ενεργοποίηση της τελευταίας παραγράφου του τελευταίου άρθρου του Συντάγματος;

«Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.»

Αρέσει σε %d bloggers: