Posts Tagged ‘ Πολιτική ’

Προεκλογικές σκέψεις

ballot

 Η χώρα, για ακόμα μια φορά, βρίσκεται μπροστά στις ‘πιο κρίσιμες’ εκλογές στην ιστορία της! Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν –κυρίως- τα πολιτικά κόμματα που κατά το παρελθόν έχουν κυβερνήσει τον τόπο. Πολύ εύκολα μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ο μέσος πολίτης τη συνθηματολογία των εκλογών του 2007, του 2009 αλλά και των δύο αναμετρήσεων του 2012 πως η χώρα έπρεπε να βγει από το αδιέξοδο πάση θυσία και πως οι επερχόμενες τότε εκλογές ήταν επίσης οι πιο κρίσιμες. Κι όμως σήμερα, μια βδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης, και πάλι, σύμφωνα με το σκεπτικό των κομμάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της χώρας. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί οι μέχρι χθες κυβερνώντες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ώστε οι εκλογές αυτές να μην είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της.

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, αλλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου έρχεται το αυτονόητο: Διότι προφανώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους! Αυτή η υπεραπλουστευμένη απάντηση βεβαίως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αποτελούν ένα μωσαϊκό που είναι εξαιρετικά δύσκολο κι εξόχως πολύπλοκο ώστε μια κυβέρνηση να μπορέσει να βάλει στη σωστή θέση όλες τις ψηφίδες. Αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, εκείνο όμως που τίθεται ως προβληματισμός είναι το γεγονός πως η πολιτική εν πολλοίς έχει πάψει πια να ασχολείται με τον άνθρωπο κι έχει επικεντρώσει την προσοχή της στους αριθμούς. Κι όταν η ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων βγαίνει από το κάδρο της επικαιρότητας αλλά και της καθημερινής σκέψης των ανθρώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, τότε μοιραία οι χώρες πάντα θα βρίσκονται κάτω από την πίεση των κοινωνιών τους, διότι πολύ απλά αυτές είναι ζωντανοί οργανισμοί με ανάγκες και όχι μαριονέτες – κομπάρσοι σε σχέδια κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο πολίτης πεινάει, πονάει, έχει παιδιά, ονειρεύεται το μέλλον του, θέλει να νιώθει πως έχει μέλλον και κυρίως δε θέλει να φοβάται. Η εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως θα εξασφαλιστεί και η ευημερία του πολίτη.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί λοιπόν, όπως φανερώνεται μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, για ακόμα μια φορά, έπαιξαν το χαρτί του φόβου στη σκακιέρα των εκλογών, μια κίνηση που άλλωστε τη γνωρίζουν πολύ καλά. Όμως, επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται, ίσως τούτη τη φορά η επιλογή αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος τους. Εκείνο που θέλει ο πολίτης ετούτης της χώρας, είναι οι πολιτικοί να θυμηθούν τον αληθινό τους ρόλο, που δεν είναι άλλος από το να βλέπουν και να προβλέπουν το μέλλον. Εκλεγμένος εκπρόσωπος, βουλευτής είναι εκείνος που αφουγκράζεται την κοινωνία κι αναπαράγει τη φωνή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, υπουργός σημαίνει υπηρέτης του λαού κι όχι το αντίστροφο. Και πρωθυπουργός είναι εκείνος που στην πλάτη του σηκώνει τη χώρα κι όχι η χώρα εκείνον! Δυστυχώς όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως εν Ελλάδι οι παραπάνω ιδιότητες συνήθως δε συνάδουν με το θεσμικό τους ρόλο, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και η Τέχνη το έχει αντιληφθεί αυτό κι έχει με εξαιρετική επιτυχία δημιουργήσει μορφές και χαρακτήρες όπως ο Μαυρογυαλούρος του Αλέκου Σακελλάριου.

Ο απλός άνθρωπος τούτης της χώρας, μέσα στις αγωνίες αλλά και την ελπίδα του για το μέλλον, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως τούτη τη φορά θέλει από τους πολιτικούς όλων των χώρων και των ιδεολογιών να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών τους, να τον βγάλουν από τα αδιέξοδα, αυτά τα οποία πολλοί υποστηρίζουν πως τεχνηέντως έχουν δημιουργηθεί εξυπηρετώντας συμφέροντα, να κρατήσουν το τιμόνι του τόπου με χέρια στιβαρά κι όχι ασθενικά. Οι πολίτες, που φέρουν το βάρος της ευθύνης των επιλογών τους, δε θα πρέπει να το ξεχνούν αυτό την ώρα της κάλπης. Και δε θα πρέπει επίσης να ξεχνούν πως κάθε κράτος και κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πορεύεται στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα την ασφάλειά του, την ικανοποίηση των αναγκών του και την ευημερία των πολιτών του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άλλωστε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος αλλά για αποικία…

Advertisements

Απουσία διαλόγου.

δλγ

«Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να

διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.»

Νίτσε

Σε τούτη τη δημοκρατία που ζει χάρη σε παραδοχές, υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, μια λέξη, που έχει χάσει πια την εννοιολογική της σημασία, βρίσκεται διαρκώς μπροστά στα χείλια όλων όσων λαμβάνουν αποφάσεις και τη χρησιμοποιούν αφειδώς θέλοντας να νομιμοποιήσουν από τη μια αλλά και να δώσουν αξία στα σχέδιά τους από την άλλη. Και η λέξη αυτή δεν είναι άλλη παρά ο διάλογος, μια τσαλακωμένη και σαπισμένη στις μέρες μας λέξη που παραπαίει ανάμεσα στην πρωταρχική της έννοια που βάζει πριν από όλα το Λόγο κι ύστερα όλα τα υπόλοιπα, και σ’ αυτή την αποστεωμένη σκιά της έτσι όπως έχει καταντήσει στις μέρες μας.

Ο Λόγος, τόσο ως λογική όσο και ως ομιλία, όταν παίρνει τη μορφή του πραγματικού και ειλικρινούς Διαλόγου μεταμορφώνεται στο πιο ισχυρό ίσως εργαλείο του Ανθρώπου με το οποίο είναι ικανός να λύσει και τα πιο δύσκολα προβλήματα. Ο διάλογος είναι ένας αγώνας, μια πάλη στην οποία αντιπαρατίθενται επιχειρήματα με έναν και μοναδικό σκοπό που δεν είναι άλλος παρά η εύρεση λύσης σε κάποιο πρόβλημα ή η λήψη της καλύτερης απόφασης ανάμεσα σε πολλές ή ακόμα και ο σχεδιασμός του μέλλοντος.

Στις μέρες μας όμως ο διάλογος επί της ουσίας έχει καταργηθεί. Υπάρχουν μονόλογοι, παράλληλοι στην καλύτερη των περιπτώσεων. Οι δημοκρατίες χαρακτηρίζονται από το διάλογο που αναπτύσσεται μέσα σ’ αυτές σε αντίθεση με τα υπόλοιπα καθεστώτα που ο διάλογος απαγορεύεται κι επιτρέπεται μόνο ο μονόλογος και οι χειροκροτητές αυτού! Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως, σε ευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο, ο διάλογος έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Τα οικονομικά αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει ο νότος δε συζητούνται πια, οι αποφάσεις λαμβάνονται μονομερώς από τους ισχυρούς του βορρά που θεωρούν πως η λιτότητα και η εξαθλίωση είναι ο μονόδρομος που θα οδηγήσει στη σωτηρία, ξεχνώντας πως αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου το οικονομικό σύστημα να ορθοποδήσει είναι η ανάπτυξη. Κι ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει όταν οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους, όταν χάνουν τα εισοδήματά τους, όταν φορολογούνται ανηλεώς. Ούτε όταν τους στερούν τα όνειρα και την προσδοκία για το μέλλον.

Η πολιτικές του παρελθόντος έχουν φέρει τη χώρα στα πρόθυρα δυσάρεστων, ενδεχομένως κι επικίνδυνων εξελίξεων. Κυοφορείται μια κατάσταση που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια που θα οδηγήσει, όμως οι ωδίνες του τοκετού είναι ήδη εμφανείς. Η εξαθλίωση έχει πια απλωθεί σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού και με δεδομένο το γεγονός πως η πλειοψηφία των πολιτών που καλείται ολοένα να επωμιστεί και νέα βάρη κι αδυνατεί πια να ανταποκριθεί ακόμα και στις στοιχειώδεις ανάγκες της, μοιάζει να έχει φτάσει στα όρια της αντοχής της και η αντίδραση θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη. Το εργαλείο των πολιτικών, ο διάλογος έχει παροπλιστεί, όχι μόνο μεταξύ αυτών και της κοινωνίας αλλά και της χώρας με τους δανειστές της και τα υπόλοιπα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι κυβερνώντες μοιάζουν στα μάτια του λαού σαν άβουλα όντα που άγονται και φέρονται χωρίς να είναι ικανοί και για την παραμικρή διαπραγμάτευση. Τούτη η διαπίστωση ίσως να μην αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, όμως έτσι δείχνουν τα γεγονότα πως συμβαίνει. Το βέβαιο είναι πως διάλογος ανάμεσα στην κοινωνία και την κυβέρνηση για τα μεγάλα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους ανθρώπους δεν υπάρχει ούτε καν προσχηματικά! Υπάρχουν μονόλογοι, υπάρχουν συνθηματολογίες, υπάρχουν φωνές και οχλαγωγίες, διάλογος όμως δεν υπάρχει. Αυτό το υπέρτατο εργαλείο της δημοκρατίας έχει παραπέσει στα αζήτητα και σκουριάζει εξαιτίας μερικών ά-λογων ανθρώπων μόνο και μόνο επειδή αρέσκονται (ή έχουν συμφέροντα) να διατηρούν την κατάσταση έτσι όπως είναι για τους δικούς τους λόγους.

Στην κατάσταση την οποία έχει περιέλθει η χώρα με όλες τις επιπτώσεις της κρίσης, αυτό που ξεχωρίζει αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά τους πολίτες, είναι η έλλειψη κοινωνικής ελπίδας. Η κοινωνία πια ως σύνολο αλλά και τα μέλη της ξεχωριστά έχουν απωλέσει τη σημαντικότερη ενδεχομένως ικανότητα που τους διασφαλίζει την πορεία στο μέλλον, τη φαντασία! Αυτή την μοναδική δυνατότητα του ανθρώπου, που τον ξεχωρίζει από τα άλλα όντα και  που τον καθιστά ικανό να ατενίσει το μέλλον με σιγουριά, είτε προγραμματίζοντας είτε προβλέποντας τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Η φαντασία όμως απαιτεί διάλογο ο οποίος σε συνδυασμό με την κοινωνική ελπίδα για το αύριο, έδρασε, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, ως κύριο εργαλείο τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για τη διασφάλιση της προόδου και της πορείας της ζωής ανά τους αιώνες. Ο διάλογος και η φαντασία που πια έχουν αντικατασταθεί με την αμφιβολία για το αύριο, με το φόβο, την ανασφάλεια, την πενία. Δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αλλά μήπως στο σημείο που έχουμε φτάσει κι αφού όλοι μας ανεξαιρέτως να αναλάβουμε, ο καθένας κατά το μερίδιο που του αντιστοιχεί, την ευθύνη για την κατάσταση, να αναρωτηθούμε πως ένα μέρος της λύσης των προβλημάτων ίσως βρεθεί αν ψάξουμε ενδελεχώς και βρούμε την αιτία που πια έχουμε πάψει να συνδιαλεγόμαστε; Αλλά και ποιον ωφελεί τελικά η, σχεδόν, παντελής έλλειψη διαλόγου για τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν το σύνολο της κοινωνίας;
 
.
Η εικόνα του άρθρου είναι από το flickr
του χρήστη Joël, Evelyñ, François
(http://www.flickr.com/photos/jef_safi/2768455634/)

Εκτόνωση.

Δυσοίωνες είναι οι προοπτικές για την οικονομία της χώρας και φυσικά όταν η οικονομία δεν πάει καλά επηρεάζει ένα μεγάλο φάσμα της καθημερινότητάς των ανθρώπων προς το χειρότερο βέβαια. Το πιο περίεργο όμως της υπόθεσης είναι το γεγονός ότι στην κοινωνία επικρατεί μια ηρεμία, οι σκηνές και οι εικόνες των διαδηλώσεων και των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας μοιάζουν να ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν. Κι αυτό είναι που με φοβίζει πολύ…

Ο χειμώνας βρίσκεται μπροστά μας και οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται ξαφνικά υπερχρεωμένοι έναντι του δημοσίου, χρωστούν στο κράτος περισσότερα από όσα βγάζουν, σε λίγο δε θα μπορούν να αποκτήσουν ούτε καν τα στοιχειώδη με αυτό το ρυθμό που επιβάλλονται οι φόροι. Κι όμως η ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει γυρίσει το κεφάλι προς τον ουρανό και να σφυρίζει αδιάφορα. Τούτο κατά τη γνώμη μου μπορεί να ερμηνευτεί με δυο τρόπους. Είτε ο Πάγκαλος είχε δίκιο και τα φάγαμε μαζί, οπότε τώρα τρώμε από τα έτοιμα και κοιτάμε να τα φέρουμε βόλτα όπως όπως, είτε απλώς το καζάνι βράζει κι απομένει να δούμε τη στιγμή της εκτόνωσής του, η οποία αυτή τη φορά θα είναι εξαιρετικά βίαια. Ήδη οι οιωνοί περιφέρονται πάνω από τα κεφάλια μας κι ας εθελοτυφλούμε. Η Χρυσή Αυγή δημοσκοπικά φέρεται να είναι το τρίτο κόμμα, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν απηυδήσει από το τρέχον πολιτικό σύστημα κι αποζητούν ριζοσπαστικές αλλαγές, έστω και χωρίς σοβαρή σκέψη. Ο χειμώνας που θα έρθει θα βρει πολλά νοικοκυριά χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης λόγω της υψηλής του τιμής και σίγουρα θα σημειωθούν γεγονότα που θα γεμίζουν τα δελτία των ειδήσεων. Οι ανατιμήσεις στα βασικά προϊόντα διατροφής είναι προ των πυλών ενώ το ψαλίδι στους μισθούς αλλά και η ανεργία φουντώνει. Η υγεία παραπαίει, γνωρίζω γιατρούς που δέχονται ασθενείς στα ιατρεία τους χωρίς να πληρώνονται. Η δικαιοσύνη τραβά το δικό της Γολγοθά, ενώ περικόπτουν και τις αμοιβές των ένστολων… Αυτό το τελευταίο είναι πολύ λεπτό σημείο και δεν ξέρω που μπορεί να οδηγήσει. Στην Πορτογαλία ο στρατός εξέδωσε μια τρομακτική, για τις δικές μου αντιλήψεις, ανακοίνωση, είναι άραγε απίθανο αυτό να το δούμε και αλλού; Και στη χώρα μας ενδεχομένως;

Οι κυβερνώντες σίγουρα γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις τους πιέζουν όλο και περισσότερο τον εξαθλιωμένο πια λαό. Ο πολιτικός οφείλει να κοιτάζει στο μέλλον και οι αποφάσεις του να εξαρτώνται από τη ματιά του αυτή και όχι απλώς να αποφασίζει χωρίς να σκέφτεται και χωρίς να προγραμματίζει. Από ότι δείχνουν τα πράγματα τέτοιοι πολιτικοί δεν υπάρχουν, οι Γιωργάκηδες κι οι Αντωνάκηδες είναι μόνο για σφαλιάρες. Ο λαός όμως δεν υποφέρει άλλο, η υπομονή του κάποια στιγμή θα εξαντληθεί κι όταν αυτό θα συμβεί εύχομαι ολόψυχα στους δρόμους να ακούγονται μόνο συνθήματα κι ο κόσμος να ανασαίνει καθαρό αέρα κι όχι δακρυγόνα και μπαρούτι…

Καλό μήνα να έχουμε!

Ενημερωση 2/10/2012

Προσθέτω στην ανάρτησή μου το σχόλιο που έγραψε η RoadArtist πιο κάτω γιατί συμπληρώνει την ανάρτηση άψογα.

«Νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει από την εποχή που συζητούσαμε για το ‘μαζί τα φάγαμε”, τουλάχιστον για μένα. Δεν είναι αυτός ο λόγος που ο κόσμος είναι τόσο παγωμένος. Γιατί είναι παγωμένος, όχι αδιάφορος, ούτε απαθέστατος. Όσοι κατέβηκαν και στην τελευταία διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα (χιλιάδες κόσμος, καμία αναμετάδοση από media, μόνο διαδικτυακά) ένιωσαν πως ήταν μάταιο…, όσοι κατεβαίναν καθημερινά και τότε με τους αγανακτισμένους, κατάλαβαν πως δυστυχώς δεν βγαίνει τίποτα με αυτό τον τρόπο αντίδρασης, χρειάζονται άλλοι, διαφορετικοί. Το θέμα είναι πως δεν ξέρουμε το πως.
Ότι ακριβώς έγραψε η Άιναφετς παραπάνω. Έχει αλλάξει η εποχή, το θέμα είναι παγκόσμιο… Ο κόσμος δε ξέρει πως να αντιδράσει αποτελεσματικά. Βλέπει ότι συνέχεια πληρώνει, ότι υπάρχει όμως ατιμωρησία για τους πολιτικούς και όσους φοροδιαφεύγουν, συνεχίζεται κανονικά η διαφθορά, και μάλιστα τώρα τα νέα μέτρα ας μη τα ονομάσουμε “οικονομικά”, ας τα πούμε πλήρως ισοπεδωτικά…
Το μόνο σίγουρα είναι πως δε θα βοηθήσουν στην καλυτέρευση της οικονομίας. Αυτό είναι το πιο τραγικό. Τα κόμματα για ακόμη μια φορά καταπατούν τις προεκλογικές τους δηλώσεις… και καταστρέφουν ολοσχερώς τους αδύναμους. Προφανώς έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα έρθει μια στιγμή που θα γίνει ένα μεγάλο μπαμ και η κατάσταση δε θα συμμαζεύεται με τίποτα. Γιατί όταν κατεβαίνεις στο δρόμο, σε τέτοιες δύσκολες περιόδους, τότε θα υπάρξουν θύματα και αίμα. Υπομονή κάνει ο κόσμος πριν γίνει το μπαμ. Μήπως αλλάξει η πορεία των πραγμάτων. Ίσως ακουστεί παρατραβηγμένο, μα πλέον υπό αυτές τις συνθήκες, νιώθω πως σήμερα μας οδηγούν σε δικτατορία. Η ΧΑ είναι ένα συστηματικό κόμμα, που προωθείται από εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. Μας ωθούν αυτή τη στιγμή σε περίεργες καταστάσεις. Το σκηνικό του μέλλοντος προβλέπεται εφιαλτικό. Μόνο μια έκπληξη μπορεί να ανατρέψει όσα έρχονται.«

Η επίφαση της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Η Αριστερά ως ιδεολογία πρεσβεύει, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, αξίες όπως η ισότητα, η ανθρωποκεντρική θεώρηση όλων των εκφάνσεων της ζωής, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η απόρριψη του ρατσισμού, του εθνικισμού αλλά και του θρησκευτικού φανατισμού. Θέλει δε κεντρικό ρόλο του κράτους στην οικονομία με περιορισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τουλάχιστον σε τομείς που θεωρεί σημαντικούς, όπως η ενέργεια, η υγεία, η παιδεία, οι υποδομές και μια σειρά άλλων συστατικών μερών του. Εφαρμόζονται όμως όλα αυτά τα πιστεύω της Αριστεράς από την ίδια την Αριστερά;

Εξαιρώντας την άκρα αριστερά, η οποία ως άκρο δεν μπορεί να προσφέρει κάτι θετικό στην κοινωνία παρά μόνο ένα όριο, μια άκρη που προσδιορίζει που τελειώνει το πολιτικό οικοσύστημα και τίποτα άλλο, κι εστιάζοντας στην Αριστερά που εκπροσωπείται στη Βουλή, το μόνο που μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει είναι το γεγονός ότι σε καθημερινή βάση και πρακτική ισχύει το κοινώς κατά το λαό λεγόμενο, «Δάσκαλε που δίδασκες…». Όταν για παράδειγμα το ΚΚΕ απολύει τους εργαζόμενους που είχε στις ανώνυμες εταιρείες του ή στα ΜΜΕ ιδιοκτησίας του λέγοντας δια στόματος της Γενικής του Γραμματέως πως «δεν ήταν μέλη του κόμματος» φανερώνει αν όχι έντονο ρατσισμό, καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη στιγμή που το ίδιο το ΚΚΕ κατακεραυνώνει τους «κεφαλαιοκράτες»  που απολύουν προσωπικό από τις επιχειρήσεις τους, χωρίς καν να κάνει τον κόπο να ρωτήσει αν οι επιχειρήσεις αυτές μπορούν να ανταπεξέρθουν στις άσχημες οικονομικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα. Κάνει λόγο για άρση των επαχθών μέτρων που έχουν επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία, στην ελληνική οικογένεια, στους εργαζόμενους κι από την άλλη τα εφαρμόζει σκληρότερα στους ίδιους της τους υπαλλήλους. Δεν είδε κανείς ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε το ΠΑΜΕ ούτε καμία άλλη αριστερή κίνηση να συμπαρασταθεί στους απολυμένους πχ. της ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗΣ.Η Αριστερά μιλάει για σεβασμό των δικαιωμάτων των μεταναστών και προστασία των κατατρεγμένων αυτών ανθρώπων χωρίς όμως να αντιπροτείνει κανένα εφαρμόσιμο και ρεαλιστικό μέτρο για τη διαχείριση της πραγματικά εξαιρετικά λεπτής αυτής κατάστασης. Στα σχέδιά της είναι η απόκτηση ξανά από το κράτος επιχειρήσεων που το μοναδικό πράγμα που έκαναν ήταν να φορτώνονται διαρκώς με προσωπικό προκειμένου να εξαργυρωθούν οι προεκλογικές «δεσμεύσεις» των βουλευτών καθιστώντας έτσι τις παρεχόμενες από αυτές υπηρεσίες πανάκριβες κι αναποτελεσματικές. Γιατί, αναρωτιέται κανείς, να επανέρθει ξανά υπό τον κρατικό έλεγχο μια επιχείρηση που όσο βρισκόταν υπό τον κρατικό έλεγχο μόνο παθογενείς καταστάσεις δημιουργούσε; Και γιατί να εκλαμβάνεται ο ιδιώτης επιχειρηματίας de facto ως κάτι κακό κι επιλήψιμο; Γιατί πρέπει το κράτος να τα κάνει όλα; Και τι πάει να πει κράτος; Αυτός ο δυσκίνητος μηχανισμός που αποτελείται από υπαλλήλους που είτε δεν έχουν όραμα για τη δουλειά και το μέλλον τους είτε απλώς τους απαγορεύουν να ονειρεύονται το μέλλον;

Αλλά η μεγαλύτερη παθογένεια της Αριστεράς είναι το γεγονός ότι ασκεί πολιτική μόνο για να ασκεί πολιτική! Δε θέλει και δεν έχει τα κότσια να κυβερνήσει. Μοιάζει με το σκύλο που μόνο γαβγίζει αλλά δε δαγκώνει, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση που εξετάζουμε το κακό είναι πολύ μεγαλύτερο καθώς η ακινησία και η ατολμία αυτή έχει αντίκτυπο και μάλιστα σοβαρό στην κοινωνία. Οι κυβερνώντες τούτη τη χώρα γνώριζαν πάντα πως από τα αριστερά τους ήταν ασφαλείς καθόσον ο πολιτικός αυτός χώρος το μόνο που έκανε τόσα χρόνια ήταν να παίζει την ίδια κασέτα ξανά και ξανά με αποτέλεσμα να την ακούνε μόνο τα διατεταγμένα γι’ αυτή τη δουλειά κομματικά στελέχη και κανείς άλλος, όχι στη χώρα μόνο, αλλά και σε ολόκληρο το σύμπαν! Κι έτσι δρούσαν ανενόχλητοι με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σημείο που είμαστε σήμερα, οπότε, τουλάχιστον για τον σκεπτόμενο άνθρωπο, η συνυπευθυνότητα της Αριστεράς είναι πρόδηλη κι εξίσου σημαντική με τα «σοσιαλιστικά»,  «φιλελεύθερα» και «νεοφιλελεύθερα» κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία τριάντα χρόνια την Ελλάδα.

Η ανάγκη όμως των ανθρώπων για την Αριστερά, έστω κι όπως ιδανικά θα μπορούσε να τη διανοηθεί κανείς, είναι μεγάλη κι αυτό φάνηκε σε δυο περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια. Η πρώτη φορά ήταν με το ΠΑΣΟΚ της αρχής της δεκαετίας του ’80, το οποίο ενδεδυμένο με το μανδύα της αριστερής φιλοσοφίας προσέλκυσε μεγάλα πλήθη κόσμου και μάλιστα πάθιασε τους πολίτες σε μεγάλο κι αξιοσημείωτο βαθμό. Η δεύτερη περίπτωση, στην οποία γίναμε όλοι μάρτυρες πρόσφατα, ήταν οι τελευταίες εκλογές με την άνοδο των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία το μόνο που έκανε φανερό ήταν όχι την πραγματική αύξηση της δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη γνώμη μας αλλά την ανάγκη να υπάρξει στη χώρα μια «ζωντανή» αριστερά η οποία να ζει μέσα στον αληθινό κόσμο και να δραστηριοποιείται γι’ αυτόν και όχι κλεισμένη μέσα σε απροσπέλαστους τοίχους κι αποκομμένη από την κοινωνία, όπως το συνιθίζει! Έστω κι αν οι ελπίδες του κόσμου ήταν τελικά φρούδες κι εξωπραγματικές για την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως περίτρανα αποδείχτηκε εκ των υστέρων, το αίτημα για μια Αριστερά πραγματική και δρώσα, παραμένει ανέπαφο στην κοινωνία αλλά και στο πίσω μέρος του μυαλού των πολιτών. Δυστυχώς, όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, αν κάποιος ισχυριζόταν ότι το πιο κοντινό πράγμα στην Αριστερά είναι σήμερα στη χώρα η Νέα Δημοκρατία, ίσως να μην απείχε πολύ από την πραγματικότητα! Γιατί, αριστερά κόμματα που δε θέλουν να κυβερνήσουν είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτα κι άνευ ουσίας αλλά και σημασίας κόμματα, το μέχρι πρότινος «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ αποδείχτηκε δεξιότερο της δεξιάς κι απ’ ότι όλα δείχνουν άντρο εκκόλαψης διαφθοράς, ενώ άλλα κόμματα που να θέλουν να κυβερνήσουν αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχουν!

Όσο κι αν προσπαθήσουμε να ισχυριστούμε ότι η Αριστερά δεν είναι απαραίτητη στο σύγχρονο κοινωνικοπολιτικό σύστημα οπότε καλώς και στην Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα «ανύπαρκτη», θα κάναμε σίγουρα λάθος. Κι αυτό μπορεί να τεκμηριωθεί πολύ εύκολα. Αφενός κοιτώντας γύρω μας θα δούμε ότι όπου δεν υπάρχει ισορροπία τα πράγματα δεν έχουν καλή πορεία κι αφετέρου ρίχνοντας τη ματιά μας στις Η.Π.Α. όπου η λέξη «Αριστερά» είναι ταμπού και όπου το 1% του πληθυσμού ζει εις βάρος του υπόλοιπου 99%, όπου οι ανθρώπινες αξίες έχουν ποσοτικοποιηθεί με οικονομικούς όρους και όπου η ανθρώπινη ζωή είναι ένα ευτελές αγαθό προς ανεξέλεγκτη αξιοποίηση στα χέρια της πλούσιας ελίτ. Κάθε τι είναι απαραίτητο διδάσκει η φύση για να διατηρηθεί και να εξασφαλιστεί η εξέλιξη και η αειφορία, αρκεί να είναι αληθινό και ισάξιο με το αντίθετό του. Κατά συνέπεια, αναγόμενη αυτή η διαπίστωση στην πολιτική, μας λέει δυο πράγματα, το πρώτο είναι ότι η ύπαρξη όλων των πολιτικών χώρων είναι απαραίτητη και το δεύτερο είναι ότι οι χώροι αυτοί πρέπει να είναι ισοβαρείς και να έχουν την ίδια δίψα για να αναλάβουν τις πραγματικές τους ευθύνες χωρίς να κρύβονται πίσω από ευχολόγια κι υπεκφυγές.

Σκέψεις στον καύσωνα.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη krystian_o

Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να

διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.

Νίτσε

Τα πράγματα είναι απλά. Ο κάθε ένας από εμάς αντιπροσωπεύει μια αξία σε χρήμα, μελλοντική αξία θα έλεγα, η οποία σε πολλές περιπτώσεις έχει ήδη εξαργυρωθεί εξαιτίας του αλόγιστου τρόπου ζωής και με τις ευλογίες του επίσης σπάταλου κράτους και τώρα πρέπει να βρεθεί το αντίκρισμα για την αποπληρωμή του. Μόνο που τώρα πια, μέσα στο συρφετό και την ομίχλη που επικρατεί σε οικονομικό επίπεδο όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, οι έχοντες τη δύναμη προσπαθούν να οικειοποιηθούν όσο μεγαλύτερο πλούτο μπορούν. Το μοναδικό πράγμα που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτούς και τους αδύναμους πολίτες, αν τους κοιτάξουμε υπό το πρίσμα της ατομικότητας, είναι οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις.

Το θέμα λοιπόν είναι ξεκάθαρο κι απλό, όσο η απλή σκέψη ενός μικρού παιδιού: Θέλουν οι κυβερνώντες να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και να βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά, έχουν τη δύναμη μπροστά στο πανίσχυρο κεφάλαιο ή απλώς είναι μαριονέτες και πιόνια που ενεργούν σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει το σενάριο; Τι πιο απλό από το να γίνει ένας απολογισμός, όχι μόνο σε επίπεδο χώρας αλλά ενδεχομένως σε επίπεδο Ε.Ε., να τεθούν όλα τα οικονομικά ζητήματα επί τάπητος, να χαραχθεί μια πολιτική για την κάθε χώρα, η οποία να τεθεί στην κρίση του λαού βεβαίως, κι από εκεί και πέρα να πορευτεί ο κάθε λαός σύμφωνα με τις επιλογές του. Τι πάει να πει πως οι αγορές θέλουν αυτό ή εκείνο; Τι πάει να πει ότι θα χρεοκοπήσουμε; Τι πάει να πει να στερούμε την κοινωνία από τις στοιχειώδεις παροχές ενός ευνομούμενου κράτους; Τι πάει να πει να στερούμε τη δουλειά στον εργαζόμενο; Τι πάει να πει πως το μέλλον των παιδιών μας το διαλύουμε και πως ο καθένας κάνει ότι μπορεί για να σωθεί από ένα πλοίο που βουλιάζει; Δε ζούμε κύριοι στο Μεσαίωνα. Δεν είμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει, δεν μπορεί άλλωστε να βουλιάξει μια χώρα ή μια ένωση κρατών παρά μόνο αν ο καπετάνιος ανοίξει τρύπες στα ύφαλα και το βυθίσει. Δεν είναι οι αγορές πανίσχυρες, πανίσχυρος είναι ο λαός, αλλά απαιτείται μια μεγάλη και βασική προϋπόθεση: Η γνώση. Ο λαός δε γνωρίζει την πραγματική κατάσταση που επικρατεί, ακούει και βλέπει ακόμα και τα πιο τρελά σενάρια κι έτσι αφενός δεν ξέρει τι να πιστέψει κι αφετέρου δεν υπάρχει συνοχή στον κόσμο. Το απλούστερο αλλά και αποτελεσματικότερο πράγμα που οφείλουν να κάνουν οι κυβερνώντες, κι αν δεν το κάνουν θα είναι υπόλογοι απέναντι στο λαό για εσχάτη προδοσία, είναι να ξεκαθαρίσουν επακριβώς την κατάσταση. Κι ο λαός ξέρει τι πρέπει να κάνει μετά. Το τωρινό καθεστώς της παραπληροφόρησης και του ομιχλώδους τοπίου δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν να σκεφτεί σωστά κι ακόμα περισσότερο να δράσει ορθά. “Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω”, το είχε πει ο Αρχιμήδης περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια πριν και είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό το καρκίνωμα που επικρατεί ολόγυρα, αφημένο επίτηδες από τους κυβερνώντες για να τρομοκρατεί και να φοβίζει, σύμφωνα με το σκεπτικό που πολύ σωστά συνέλαβε ο Νίτσε κι αναφέρουμε στην αρχή αυτού του άρθρου, μπορεί να έσπειρε τον πανικό μέχρι τώρα αλλά θεωρούμε πως πια δε θα γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία γιατί ο Έλληνας έχει την πνευματική διαύγεια για να αποστασιοποιηθεί και να το κρίνει. Και να το αποτάξει από πάνω του ακόμα κι αν οι ασήμαντοι που μας κυβερνούν δεν είναι ικανοί γι’ αυτό. Έσσεται ήμαρ…

 (Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσσεται, η πλήρης φράση που αποτελεί και τον τελευταίο χρησμό της Πυθίας σύμφωνα με μια εκδοχή)

 

 

 

Λιτότητα vs Ανάπτυξη.

Αυτές τις ημέρες παρατηρούμε μια αλλαγή στάσης από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα (ΔΝΤ, Ε.Ε. κλπ.) και τα πρόσωπα τα οποία αντιπροσωπεύουν το διεθνές κεφάλαιο (Νταλάρα, Λανγκάρτ κλπ), σε σχέση με τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα αλλά και την ισορροπία αυτών με την ανάπτυξη. Αν διεισδύσει κανείς στο βάθος των δυο αυτών εννοιών, λιτότητα – ανάπτυξη, θα μπορούσε να καταλήξει, με ορισμένες παραδοχές βεβαίως, πως πρόκειται για ουσιαστικά για το κέρδος, ως οικονομικό μέγεθος, από τη μια και τον άνθρωπο, ως οντότητα, από την άλλη.

Λιτότητα δε σημαίνει τίποτα περισσότερο από στέρηση πόρων που θα πήγαιναν στον άνθρωπο, είτε με τη μορφή μισθού είτε με τη μορφή κοινωνικών παροχών. Όταν οι πόροι από την Παιδεία, την Υγεία, την Κοινωνική Ασφάλεια, τη στήριξη των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων κλπ. ελαχιστοποιούνται ή ενίοτε μηδενίζονται, αυτό είναι πρωτίστως εις βάρος των πολιτών και βεβαίως προς όφελος του κέρδους των αγορών. Στον αντίποδα, ανάπτυξη σημαίνει παροχές σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας που αποτέλεσμα έχει εκτός από την περαιτέρω δημιουργία πλούτου και οικονομικών μεγεθών, την ελαχιστοποίηση της ανεργίας, την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών κάθε είδους. Συντελείται δε δια της ανάπτυξης και άμβλυνση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών διαφορών των πολιτών κάθε κοινωνίας, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Γιατί κάθε φορά που το ξεχνάμε βλέπουμε τα άκρα να ενισχύονται!

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά γίνεται σαφές ότι από τη μια υπάρχουν οι αγορές που επιδιώκουν, και καλά κάνουν γιατί αυτός είναι ο σκοπός τους, το κέρδος κι από την άλλη οι άνθρωποι ως μονάδες αλλά και ως κοινωνίες που απαιτούν αξιοπρέπεια στη διαβίωσή τους αλλά κι ένα minimum όριο κοινωνικών παροχών. Το ζητούμενο λοιπόν είναι η διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ αυτών των δυο αντίρροπων δυνάμεων που έχουν όμως το χαρακτηριστικό να είναι άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους και η μια να απαιτεί την ύπαρξη της άλλης για να υφίσταται, όσο οξύμωρο κι αν αυτό ακούγεται.

Υπάρχουν πολλές φωνές που δαιμονοποιούν το καπιταλιστικό σύστημα, όπως αυτό υπάρχει σήμερα και κινεί σε παγκόσμιο επίπεδο την οικονομία. Από την άλλη υπάρχουν κι εκείνοι που το θεοποιούν και δε μπορούν να φανταστούν τον κόσμο χωρίς αυτό. Η αλήθεια κατά τη γνώμη μας βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα. Οι απρόσωπες, όπως έχουμε συνηθίσει να τις χαρακτηρίζουμε, αγορές καλώς ή κακώς παρέχουν την κινητήριο δύναμη, το χρήμα, που ενεργεί ως καύσιμο από τις οικονομίες των χωρών μέχρι το πορτοφόλι που έχει ο καθένας από εμάς στην τσέπη του. Και το “καύσιμο” αυτό, τη διαφορά δυναμικού, για να χρησιμοποιήσουμε ένα όρο της φυσικής, που θα κινήσει τα γρανάζια της ατμομηχανής που ονομάζεται οικονομική και παραγωγική διαδικασία, σίγουρα δεν το παρέχουν δωρεάν αλλά έχοντας ως στόχο το κέρδος. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν είναι αθέμιτο, το αντίθετο θα λέγαμε. Εκείνο όμως που σε καμία περίπτωση δεν είναι θεμιτό αλλά αντίθετα είναι  κατηγορητέο και καταδικαστέο είναι η ληστρική και χωρίς όριο απομύζηση και της τελευταίας σταγόνας του ιδρώτα αλλά και της αξιοπρέπειας των λαών. Αυτό δηλαδή που λίγο πολύ συμβαίνει σήμερα, βάζοντας στο περιθώριο την ανθρώπινη αξία, μηδενίζοντάς την στην κυριολεξία όπως θα μπορούσε κάποιος εύλογα να ισχυριστεί.

Αυτό λοιπόν που έχει χαθεί ή καλύτερα έχει διαταραχθεί είναι η ισορροπία. Η επικράτηση του Ολάντ στη Γαλλία και η τεράστια καθίζηση του δικομματισμού στην Ελλάδα με την θριαμβευτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ είναι το μήνυμα των λαών στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, μήνυμα το οποίο μεταξύ των άλλων κρούει και τον κώδωνα του κινδύνου για την αμφίδρομη σχέση που περιγράψαμε πιο πάνω και η οποία μοιάζει να έχει πλησιάσει επικίνδυνα το σημείο θραύσης έχοντας εξαντλήσει κάθε όριο ελαστικότητας. Κάθε διάρρηξη της ευαίσθητης σχέσης μεταξύ των αγορών – δανειστών και των χωρών – δανειζόμενων (λαών) στο μεταξύ τους αλισβερίσι είναι επώδυνη όχι μόνο για το δανειζόμενο που μπορεί να μείνει χωρίς καν τα στοιχειώδη αλλά και για το δανειστή που μπορεί να δει το χαρτοφυλάκιό του να γίνεται αέρας μέσα σε μερικά μόνο χιλιοστά ενός τραγικού δευτερολέπτου. Τούτο το τελευταίο φαίνεται πως οι συνειδήσεις των οικονομικών κέντρων το γνωρίζουν καλά και το υπολογίζουν. Μπορεί να δοκίμασαν στις πλάτες του Ελληνικού λαού αλλά και γενικότερα των Ευρωπαίων πολιτών τα όρια και την ελαστικότητα του συστήματος αλλά επ’ ουδενί δε θα διακινδυνεύσουν να υποσκάψουν τα θεμέλια του οικοδομήματος που οι ίδιοι δημιούργησαν. Γιατί όσο κι να θεωρούμε βαθιά μέσα μας ότι είναι παντοδύναμοι και κυρίαρχοι, ας μην ξεχνάμε ότι η κυριαρχία και η παντοδυναμία πρέπει να γίνεται επί κάποιου κι αν αυτός ο κάποιος είτε δεν υπάρχει είτε δε ανέχεται να κυριαρχείται, τότε η παντοδυναμία χάνεται με ότι κι αν αυτό συνεπάγεται και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη. Έχοντας λοιπόν υπόψη τα προαναφερθέντα, ίσως να μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το πείραμά τους τελείωσε και τώρα άρχισαν σιγά σιγά την αναδίπλωση έστω και μικρής κλίμακας και έντασης, εξ’ ου και οι δηλώσεις περί χαλάρωσης της λιτότητας αλλά και της πυροδότησης επιτέλους (sic!) της ανάπτυξης.

Μπορεί τα λιοντάρια να είναι πανίσχυρα και βασιλιάδες, αλλά αφενός είναι λίγα κι αφετέρου αν η τροφή τους εξαφανιστεί θα εξαφανιστούν κι αυτά. Οι αξιαγάπητες από την άλλη μεριά γαζέλες είναι παντελώς ανίσχυρες, αλλά είναι και πάρα πολλές και πολύ γρήγορες στους ελιγμούς τους. Καθετί έχει το ρόλο του και δεν πρέπει ούτε να δαιμονοποιούμε ούτε να θεοποιούμε τίποτα. Η φύση έχει διδάξει την ισορροπία. Το μήνυμα των πολιτών από την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση θεωρούμε πως ήταν αυτό ακριβώς. Είχε χαθεί το μέτρο και η Ευρώπη (κυρίως δε η Γερμανία) κινείται τα τελευταία χρόνια έχοντας ως πρώτο μέλημά της το κέρδος και όχι τον άνθρωπο. Η μικρή Ελλάδα που θαρρείς και είναι στο γονιδίωμά της να δείχνει το δρόμο από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη της ιστορία, αυτό έκανε και πάλι. Έπιασε από το αυτί τους Ευρωπαίους ηγέτες και τους είπε πως έχουν πάρει λάθος δρόμο. Κι έδωσε και ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη των παγκόσμιων συμπολιτών της αφυπνίζοντάς τους από το όνειρο και την καταστολή που τους είχαν έντεχνα επιβάλει.

Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr

Πρώτη ανάγνωση.

Ποιος κέρδισε τελικά στις χτεσινές εκλογές; Θα ήθελα να δώσω μερικές απαντήσεις, να παραθέσω μερικές σκέψεις, έστω και τόσο νωρίς χωρίς τα πράγματα να έχουν ακόμα κατασταλάξει.

Από τη βουβή προεκλογική περίοδο βγήκε μια κραυγή. Κραυγή όχι αγωνίας αλλά ελευθερίας. Τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Μεγάλα κόμματα πια δεν υπάρχουν, τουλάχιστον ως ποσοστό εκλογικών αποτελεσμάτων. Διαφάνηκε πως πια ο λαός έχει απαγκιστρωθεί από τα κομματικά επιτελεία, ειδικά οι νέοι άνθρωποι. Παρατηρώντας τις αναλύσεις τόσο των δημοσκοπικών ευρημάτων όσο και των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφαίνεται πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ψήφισαν μόνο οι άνω των 60 ετών ψηφοφόροι. Τούτο σημαίνει πως με το πέρασμα του χρόνου οι πολίτες θα αποστασιοποιούνται από τα στενά κομματικά πλαίσια του (πρώην) δικομματισμού και όχι μόνο. Πλέον έγινε σαφές πως πραγματικά ο λαός αποφασίζει ελεύθερα, ανεξάρτητα κι απενοχοποιημένα, χωρίς να υπάρχει τίποτα a priori δεδομένο. Οι πολιτικοί σχηματισμοί θα κρίνονται από εδώ και στο εξής για την τήρηση των δεσμεύσεών τους και το πελατειακό σύστημα που μέχρι τώρα στήριζε το δικομματισμό μοιάζει να χάνει σε επιρροή. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου το μήνυμα των χτεσινών εκλογών κι αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη της Δημοκρατίας.

Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών ήταν κόλαφος κατά των δυο (πρώην) μεγάλων κομμάτων. Η μεταπολίτευση, έτσι όπως την είχαμε στο μυαλό μας μέχρι σήμερα τελείωσε. Νέα πολιτικά ήθη οφείλουν να καλλιεργηθούν, αυτά της συνεργασίας, της εξάλειψης των «δήθεν» διαφορών που συντηρούν αποστάσεις, της προσέγγισης και της συμμετοχής. Οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που κρατούν πια τα ηνία της χώρας στα χέρια τους, μοιάζει να έχουν αποφασίσει πως θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια και αξιοκρατία. Οι σχέσεις δούναι και λαβείν για ψηφοθηρικούς λόγους που είχε καλλιεργήσει στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τους πολίτες  φαίνεται πως πέθαναν μαζί με την παντοδυναμία τους. Η ανασύνταξη των δυνάμεών τους μοιάζει, κατά τη γνώμη μου, αρκετά δύσκολη κι αν ποτέ αυτό γίνει πραγματικότητα θα απαιτήσει μια ισχυρή προσωπικότητα στο τιμόνι των δυο αυτών κομμάτων του ύψους του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή του Ανδρέα Παπανδρέου. Τέτοια πρόσωπα δε φαίνεται να υπάρχουν, τουλάχιστον όχι στον ορίζοντα που μπορούμε να διακρίνουμε.

Οι πολίτες της χώρας είδαν χτες αυτό που μέχρι προχτές έμοιαζε αδιανόητο ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αντίκρισε ποσοστά για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Αυτό από μόνο του είναι πια αρκετό για να γκρεμίσει συθέμελα τα δυο αυτά κόμματα. Τίποτα πια δε μοιάζει να κρατάει τον ψηφοφόρο στα κόμματα αυτά. Αν δε, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε τρομακτική άνοδο καθώς και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Δημοκρατική Αριστερά τηρήσουν υπεύθυνη στάση και συνδράμουν στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου και της καθημερινότητας των σύγχρονων Ελλήνων, θα παγιώσουν τις δυνάμεις τους και θα διαδραματίσουν από εδώ και στο εξής πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Το μοναδικό ανησυχητικό φαινόμενο ήταν αυτό της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Το μέχρι τώρα πολιτικό σύστημα φέρει μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό και πρέπει να αναλογιστεί τα λάθη του. Διότι, θεωρώ πως δεν είναι η Χρυσή Αυγή που με τις ίδιες δυνάμεις και προσπάθειές της η αιτία που μπήκε στη Βουλή αλλά τα τραγικά λάθη, οι παραλήψεις και η ασυδοσία των μέχρι τώρα κυβερνήσεων. Με δεδομένο όμως ότι έλαβε ποσοστό 7%, είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τον πολιτικό τους λόγο και εντός της Βουλής πλέον, κρίνοντάς τους με τα ίδια κριτήρια που θα κρίνουμε από εδώ κι εμπρός κι όλους τους υπόλοιπους.

Αναμένοντας τις πολιτικές εξελίξεις από σήμερα κι εμπρός, δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στη νίκη Ολάντ στη Γαλλία. Δεν ξέρω αν οι εκλογές στην Ελλάδα και στη Γαλλία σταθούν η αφορμή και η απαρχή για μια πιο κεντρώα – αριστερή στροφή της Ευρώπης, θεωρώ όμως σχεδόν σίγουρο ότι η αδιάλλακτη και ξεκάθαρα σοβινιστική πολιτική της Γερμανίας αρχίζει πλέον να χάνει έδαφος. Ίσως είναι πια η στιγμή η Ευρώπη να αρχίσει να δρα ως Ευρώπη των πολιτών της και όχι ως Ευρώπη των Γερμανών και των γερμανικών συμφερόντων. Σίγουρα η οικονομία είναι ένας θεμελιώδης παράγοντας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά τι να την κάνει κανείς μια ισχυρή και εύρωστη οικονομία όταν οι πολίτες είναι εξαθλιωμένοι και πεινάνε;

Η μεταπολίτευση τελείωσε. Μαζί της φαίνεται πως τελείωσε και ο δικομματισμός. Ίσως τα συμπεράσματα μου να είναι βιαστικά. Ίσως να είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα. Το βέβαιο όμως είναι πως ο ψηφοφόρος πια είναι υπεύθυνος για την επιλογή του κι αποφασίζει για το καλό της χώρας και όχι μονάχα για το προσωπικό του συμφέρον. Έβγαλε από πάνω του τη στενή και ανεπιθύμητη εξάρτηση από τα βουλευτικά και κομματικά γραφεία. Κι αυτό μόνο σε όφελος της χώρας μπορεί να οδηγήσει.

Αρέσει σε %d bloggers: