Posts Tagged ‘ ΠΑΣΟΚ ’

Μέσα στο παραβάν.

 

Λίγες ώρες έμειναν μέχρι να βρεθούμε στις κάλπες για να δώσουμε την ετυμηγορία μας για τη σύνθεση της νέας Βουλής. Η προεκλογική περίοδος κλείνει με χλιαρό πολιτικό λόγο, απουσία έστω και στοιχειώδους διαλόγου, έλλειψη ισχυρών επιχειρημάτων και μουδιασμένων πολιτών αλλά και πολιτικών. Αν δεχτούμε πως αυτές είναι οι κρισιμότερες εκλογές στην ιστορία της χώρας, κάτι με το οποίο προσωπικά δε συμφωνώ, η παρατήρηση που θα μπορούσε κάποιος να κάνει είναι πως τα πολιτικά κόμματα προσπάθησαν να ξεφύγουν από το προεκλογικό κατεστημένο, το οποίο τα ίδια έχουν δημιουργήσει, κάνοντας όμως όχι κινήσεις ουσίας αλλά, αντίθετα, παλινωδίες που οδήγησαν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος σε μεγαλύτερη σύγχυση.

Ένα από τα μεγάλα λάθη που έγιναν ήταν η απουσία φυσικής επαφής των εν δυνάμει βουλευτών με τους ψηφοφόρους. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν άφαντοι και η μοναδική τους επαφή με τους εκλογείς έγινε δια του τύπου και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Υπήρξαν δε περιπτώσεις με τραγικές εμφανίσεις υποψηφίων που αμαύρωσαν το κόμμα τους συνολικά με την πλήρη αδυναμία τους να διατυπώσουν πολιτικό λόγο (παράδειγμα). Η αδυναμία όμως των πολιτών να θέσουν ερωτήσεις, όπως θα συνέβαινε σε μια δια ζώσης επαφή και συνομιλία, απομάκρυνε ακόμα περισσότερο τους υποψηφίους από το λαό. Είναι λοιπόν εύλογο, ο φόβος, που κατά κύριο λόγο οδήγησε τους υποψηφίους βουλευτές μακριά από το λαό, να πέρασε το μήνυμα της έλλειψης επιχειρημάτων για το σκεπτικό που οδήγησε στις μέχρι τώρα δύσκολες και δυσάρεστες αποφάσεις που έφεραν τα απανωτά μνημόνια και τις συνέπειες αυτών από τη μία και την έλλειψη οράματος αλλά και εναλλακτικών λύσεων από την άλλη. Τούτο δε το παραπάνω έχει ιδιαίτερη ισχύ στην περίπτωση των δυο, μέχρι τώρα τουλάχιστον, μεγάλων κομμάτων.

Η πληθώρα των νέων κομματικών σχηματισμών δημιουργεί μια μεγάλη παλέτα πολιτικών αποχρώσεων, ανύπαρκτων μέχρι πρότινος και καινοφανών για τα ελληνικά δεδομένα, κι αυτό έχει δώσει μια αίσθηση μεγαλύτερης ελευθερίας και περισσότερων επιλογών στους πολίτες. Από την άλλη, οι ιδεολογικές τους διαφορές δεν έχουν καταστεί πλήρως κατανοητές από την πλειοψηφία του λαού, κατά τη γνώμη μου, κι αυτό επιτείνει το πρόβλημα της σύγχυσης που υπάρχει. Δεν μπορεί βέβαια στην παρούσα συγκυρία να ισχυριστεί κανείς ότι έχουν δημιουργηθεί νέα πολιτικά ήθη στον τόπο, όμως παρατηρείται το φαινόμενο της απουσίας της αδιαλλαξίας για τις μετεκλογικές συνεργασίες που απουσίαζε πλήρως στο παρελθόν, με εξαίρεση ίσως την περίπτωση Σαμαρά και την απελπισμένη του προσπάθεια να συσπειρώσει τους οπαδούς της ΝΔ διατυμπανίζοντας την αυτοδυναμία και την απόρριψη ενδεχόμενων μετεκλογικών συνεργασιών, γεγονός που από μόνο του μοιάζει να προσθέτει ένα ακόμα γρίφο στο μυαλό των ψηφοφόρων. Γιατί, θα σκεφτεί κάποιος, να ψηφίσει το χ κόμμα όταν αυτό πρόκειται να συνεργαστεί με το ψ και να μην ψηφίσει απ’ ευθείας το ψ ή να μην το ψηφίσει καθόλου (το χ) γιατί δεν επιθυμεί τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία (με το ψ).

Αξίζει να σημειώσουμε μερικά ακόμα σημεία της παρελθούσης προεκλογικής περιόδου. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν να έχουν ξυπνήσει από το λήθαργο του παρελθόντος κι από στείρα αντιπολίτευση κάνει, έστω και σε επίπεδο δηλώσεων, κινήσεις οι οποίες δείχνουν πως είναι έτοιμος και επιθυμεί κυβερνητικό ρόλο. Ενδεχομένως και να μην έχω δίκιο σ’ αυτό, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον η πρώτη φορά που ένα κομμάτι της αριστεράς κινείται σε τέτοιο δρόμο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό να προσελκύσει ψηφοφόρους που δεν επιθυμούν μόνο το ρόλο της διαμαρτυρίας στα κόμματα. Από εκεί και πέρα όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δε φρόντισε να επιδείξει κάτι νέο και το πρόγραμμά του δεν έγινε ευρέως γνωστό, γεγονός που τελικά αποδειχτεί τροχοπέδη στη συλλογή ψήφων για το κόμμα. Από την άλλη μεριά, τα νεοσχηματισθέντα κόμματα φρόντισαν να προβάλλουν ως επί το πλείστον την αντιμνημονιακή τους πολιτική γραμμή, ξεχνώντας ότι η κοινωνία δεν είναι μόνο οικονομία. Η αναφορά τους σε άλλες πτυχές της καθημερινότητας και της ζωής ήταν εν γένει μηδαμινή κι ελάχιστη. Ο μέσος πολίτης δε γνωρίζει πχ. τι πρεσβεύει για την Παιδεία η ΔΗΜΑΡ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμμαχία κλπ. Αυτό σίγουρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι συγκαταλέγεται στα αρνητικά της προεκλογικής περιόδου και θεωρώ ότι αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα σύγχυσης των ψηφοφόρων.

Αδιαμφισβήτητα, ο πολιτικός λόγος του Βενιζέλου είναι μακράν ο πειστικότερος όλων των άλλων πολιτικών αρχηγών. Η ευφράδεια του λόγου του όμως δε μοιάζει να μπορεί να πείσει ούτε να αποτελέσει συγχωροχάρτι για το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, ο Σαμαράς μοιάζει προσκολλημένος σε τακτικές του παρελθόντος που ο λαός πλέον αποδοκιμάζει και δε συναινεί. Δε λέει κάτι νέο, κάτι ριζοσπαστικό ώστε να προκαλέσει το συναίσθημα, αντιθέτως η ρητορική του είναι επίπεδη και λεία, χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα. Κουβέλης, Καμμένος και Κατσέλη μοιάζουν ανώριμοι και είναι φυσιολογικό αυτό, διότι άλλο πράγμα είναι η εμπειρία στην πολιτική, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, κι άλλο η αποκλειστική ευθύνη για τη δημιουργία προγραμμάτων, θέσεων και στρατηγικής αλλά και η ηγεσία ενός κόμματος, όπου εκεί η εμπειρία τους δεν είναι μεγάλη. Κλείνοντας δε θα πρέπει να ξεχάσουμε να αναφέρουμε και την Παπαρήγα η οποία ακολουθεί την ίδια ρητορική εδώ και πολλά χρόνια χωρίς ούτε αυτή τη φορά να φαίνεται πως απευθύνεται σε όλο τον κόσμο παρά μόνο στα μέλη του κόμματος.

Από όλα τα παραπάνω, έχω την πεποίθηση πως ο λαός από τη μια θέλει να αποτάξει το δικομματισμό αλλά από την άλλη δεν είναι σαφείς μπροστά του οι υπόλοιπες επιλογές. Μπορεί τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων να έδιναν μέχρι τη στιγμή της απαγόρευσης της δημοσιοποίησής τους μικρά σε σχέση με το παρελθόν ποσοστά σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και ποσοστά εισόδου στη Βουλή των Ελλήνων σε άλλα έξι περίπου κόμματα, αλλά νομίζω ότι το στατιστικό σφάλμα πρέπει να ξεφεύγει από τα αποδεκτά όρια της επιστήμης. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων ακόμα και αυτή την ύστατη στιγμή δεν έχει αποφασίσει ποιας απόχρωσης θα είναι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη. Προβληματισμός υπάρχει και είναι έντονος και διάχυτος στην κοινωνία και θεωρώ πως είναι δύσκολο να αποτυπωθεί ακόμα και στις δημοσκοπήσεις. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι αρκετοί θα αποφασίσουν τελικά μέσα στο παραβάν. Κι έτσι οποιαδήποτε εκτίμηση, δημοσκοπική ή προσωπική, του αποτελέσματος είναι παρακινδυνευμένη, όπως μάλλον και τα exit poll που θα δούμε στις 7:00 το απόγευμα της Κυριακής. Ευχόμαστε μόνο η κάλπη να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη χώρα.

Δημοσιεύτηκε στο  tvxs.gr

Το κλουβί με τους τρελούς!

Παραφράζω το γνωστό τίτλο του γνωστού έργου γιατί μόνο έτσι νιώθω ότι μπορεί να περιγραφεί η κατάσταση που βιώνει ο σύγχρονος Έλληνας.

Τα παράλογα:

Κάλπες για έναν υποψήφιο! (κλικ)

Εν μέσω κρίσης, με την οικονομική στενότητα να διατρέχει κάθετα και οριζόντια κάθε πτυχή και κάθε στρώμα της Ελληνικής κοινωνίας, ο παραλογισμός των ασήμαντων που κρατούν τα ηνία της χώρας στήνει κάλπες με έναν υποψήφιο(!), λες και δεν πρόκειται να εκλεγεί(!), μόνο και μόνο για να λέει ο μοναδικός υποψήφιος(!) ότι πήρα χ ψήφους αδιαφορώντας για τα έξοδα!

Πολιτικές μαριονέττες! (κλικ)

Στο παρελθόν ο πρώην Πρωθυπουργός κατηγορήθηκε ότι πριν ακόμα τις εκλογές του 2009 κανόνιζε με τον άλλοτε ισχυρό άντρα του Δ.Ν.Τ., τον Ντομινίκ Στρος Καν, την ένταξη της Ελλάδας στον οργανισμό αυτό. Μάλιστα είδε το φως της δημοσιότητας συνέντευξη του Στρος Καν σε γαλλικό κανάλι που το επιβεβαίωνε. Σήμερα στο φως της δημοσιότητας βγήκε η είδηση από το Wikileaks ότι έγινε σκόπιμη διόγκωση του ελλείμματος από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προκειμένου νε επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή όχι. Δεν καταδικάζω κανέναν, δεν είμαι δικαστής. Οι δικαστές όμως και οι Εισαγγελείς τι κάνουν; Και πέρα από το αξιόποινο ή όχι των πράξεων αυτών, όλοι αυτοί που κατηγορούνται γιατί δε βγαίνουν δημόσια να παραδεχτούν ή να διαψεύσουν όλες αυτές τις πληροφορίες; Άλλωστε πρόκειται για πολιτικές ενέργειες και οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις. Εκτός κι αν πια πρόκειται για άντρες κατ’ ευφημισμό!

Το ξήλωμα των από κάτω! (κλικ)

Η Αννούλα, η τρανή πολιτικός με τις μεγάλες περγαμηνές που άλλαξε την παιδεία και είμαστε περήφανοι για τα σχολειά μας, ήρθε τώρα για να τιμωρήσει τους επίορκους υπαλλήλους και να ρίξει φως στο σκοτάδι! Θα ξεκαθαρίσει λέει το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας από ότι σάπιο υπάρχει… Όμως όλοι αυτοί οι πολιτικοί που είτε παραδέχτηκαν είτε αποδείχτηκε ότι έκλεψαν, χρηματίστηκαν ή έδρασαν εις βάρος του δημοσίου ζουν και βασιλεύουν σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα… γιατί αυτοί δεν ήταν επίορκοι ούτε έκαναν ποτέ κάτι μεμπτό!

Σάπια μήλα τυλιγμένα με καινούριο περιτύλιγμα! (κλικ)

Εν τω μεταξύ, το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει γεμίσει ο τόπος νέα κόμματα! Πλέον δεν ξέρουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε, πλουραλισμός σωστός! Όχι βεβαίως ότι άλλαξε κάτι ουσιώδες, οι ίδιοι και οι ίδιοι διασπάστηκαν για να ξαναενωθούν στο μέλλον (δες Σαμαράς, Αβραμόπουλος κλπ.), πρεσβεύοντας ο καθένας –προσωρινά- το καλό της Ελλάδας, λες και μέχρι σήμερα ήταν αμέτοχοι στην κατρακύλα! Αλλά υπάρχουν και κωμικοτραγικές καταστάσεις. Η Ντόρα δήλωσε ότι οι υποψήφιοι που θα στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια του κόμματός της «δεν θα προέρχονται από κομματικούς σωλήνες, αλλά θα είναι άτομα που προέρχονται από τα σπλάχνα της κοινωνίας…». Πειστικότατη! Δεν πειράζει βεβαίως που η ίδια αλλά και τα πρωτοπαλίκαρα της είναι παιδιά του σωλήνα της ΝΔ! Πάντως, από τους πολιτικούς σχηματισμούς που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, ξεχωρίζουν εκείνοι της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου, οι οποίο από ότι διαφαίνεται θα αποκομίσουν ποσοστά ικανά να μπουν στη Βουλή. Εύχομαι μόνο, αν όντως εκπροσωπηθούν στη Βουλή, να μην ακολουθήσουν την πεπατημένη και γίνουν ένα με το σάπιο σύστημα που κυριαρχεί σήμερα. Είναι μια χρυσή ευκαιρία κάτι να αλλάξει επιτέλους!

Μπάτε σκύλοι αλέστε! (κλικ)

Στη ΝΔ τα πράγματα είναι συντεταγμένα και λειτουργούν άψογα. Βέβαια, καμιά φορά ο καθένας κάνει ότι θέλει, διαγράφεται γιατί παράκουσε τις εντολές και ψήφισε κατά συνείδηση εν μέσω κατηγοριών και λοιδοριών από τη μαμά ΝΔ, αλλά μετά από μερικές μέρες επιστρέφουν με θέρμη κι εναγκαλισμούς πίσω στον Αντωνάκη που ως στοργικός πατέρας μαζεύει τους άσωτους υιούς! Αν ήταν σενάριο όλο αυτό, θα ήταν είτε επιστημονικής φαντασίας ή Β’ διαλογής ταινία τρόμου!

Κατά τα άλλα έχουμε ήλιο και ο χειμώνας φαίνεται ότι αποχωρεί σιγά σιγά. Ευτυχώς γιατί είχα μια ανησυχία μη μου κρυολογήσει ο Ράιχενμπαχ που επιστρέφει δριμύτερος!

Υ.Γ. Αυτοί οι Ολλανδοί που έχουν λυσσάξει με τους Έλληνες κι άχρηστους μας ανεβάζουν κι άχρηστους μας κατεβάζουν, ενώ εκείνοι είναι άμεμπτοι και ικανοί και παραγωγικοί κι έχουν καλή οικονομία κι ανάπτυξη κι επενδύσεις, έχουν αρχίσει να φλερτάρουν με τη χρεοκοπία λένε οι ειδήσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα. Άντε κοπιάστε να σας τρατάρουμε ένα συκαλάκι, ψυχροί ασπρουλιάρηδες κι αλληλέγγυοι εταίροι μας!

Καλό Σαββατκύριακο.

Με τα μάτια προς τα μέσα…

Από την επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ. Μήπως ήθελαν να γράψουν "πρώτα ο πωλητής";

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες των προσπαθειών του Παπανδρέου να δημιουργήσει (;) μια κυβέρνηση ευρείας αποδοχής η οποία βέβαια κατέληξε στο σημερινό ανασχηματισμό.

Ως μέσος πολίτης με ελάχιστες γνώσεις από πολιτική μου έχουν δημιουργηθεί ορισμένες απορίες.

Πρώτα απ’ όλα γιατί έγινε όλος αυτός ο ντόρος με τα τηλέφωνα προς το Σαμαρά με τον οποίο τελικά δεν τα βρήκαν; Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν κατά την άποψή μου. Ή ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ειλικρινής και ήταν πρόθυμος να παραδώσει την καρέκλα του ή απλώς «έπαιξε» με τον Σαμαρά χωρίς να το καταλάβει εκείνος προκειμένου να δημιουργήσει αναστάτωση και ως εκ τούτου συσπείρωση στο πρόσωπό του ή απλώς αντέδρασε όπως αντιδρά μια νοικοκυρούλα αντικρίζοντας το ποντίκι και με ουρλιαχτά, φωνές και σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να εξορκίσει το κακό. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι τελικά κατάφερε με την κίνηση του αυτή είναι να βουλώσει τα στόματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ και να φέρει τη ΝΔ σε ένα σημείο τεράστιας αμηχανίας, αλαλίας θα έλεγα. Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό που διαφάνηκε είναι η γνωστή βέβαια αδιαλλαξία της αριστεράς αλλά και η «υπεύθυνη» στάση που κράτησε ο Καρατζαφέρης, ο οποίος με την πολύ μεγάλη λεκτική του ικανότητα, άφησε να εννοηθεί ότι αυτός και μόνο είναι πραγματικά υπεύθυνος πολιτικός. Φοβάμαι ότι θα τραβήξει με το μέρος του ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων στις επόμενες εκλογές και θα αυξήσει την κοινοβουλευτική του παρουσία και με δεδομένη απ’ ότι φαίνεται την αποδυνάμωση των δυο μεγάλων κομμάτων, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική των επόμενων χρόνων, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Μετά τίθεται το ερώτημα της προβολής της χώρας μας προς τα έξω. Έχουμε να επιδείξουμε έναν πρωθυπουργό που μια παραδίδει την καρέκλα του και μια την παίρνει πίσω, μια τρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ζητήσει συναίνεση και μια αγορεύει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και ως πανίσχυρος και δυνατός απευθύνεται στους αδύναμους βουλευτές προτρέποντάς τους να στηριχτούν πάνω του! Σχιζοφρενικές καταστάσεις που προδίδουν έναν ηγέτη που τα έχει χαμένα και προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι άξιος για να γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας ως ο πολιτικός που έσωσε τη χώρα, ενεργώντας όμως χωρίς σχέδιο και λογική.

Ένα τρίτο πράγμα που μου έκανε φοβερή εντύπωση χτες, είναι ότι διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, παρατήρησα κινήσεις πανικού από τους ξένους ηγέτες, δες Σαρκοζί, Μέρκελ, Ρεν, οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο ακυβερνησίας της Ελλάδας – και συνεπώς σίγουρης όδευσης προς την πτώχευση – άλλαξαν άρδην στάση κι έσπευσαν με τις δηλώσεις τους ούτε λίγο ούτε πολύ να αφήσουν να διαφανεί ότι η περίφημη 5η δόση είναι εξασφαλισμένη. Εκείνο που δεν μπορώ να αποσαφηνίσω είναι το γεγονός ότι πραγματικά φοβήθηκαν τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας ή απλώς το παιχνίδι είναι καλά στημένο κι όλες αυτές οι κινήσεις τους αλλά και του ΓΑΠ είναι μέρος ενός καλά ενορχηστρωμένου μπαλέτου το οποίο γίνεται μόνο για χάρη της υποταγής του λαού της Ελλάδας και την αποδοχή των επώδυνων μέτρων αδιαμαρτύρητα;

Οι αγορές καταχάρηκαν όταν οι φήμες ήθελαν τον Παπαδήμο ως Υπουργό των Οικονομικών. Τελικά βεβαίως ο ΓΑΠ επέλεξε τον ισχυρότερο εσωκομματικό του αντίπαλο για τη θέση αυτή. Τούτη η κίνηση προδίδει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που τοποθετώντας τον αντίπαλό του στην (ηλεκτρική) καρέκλα του Υπουργείου Οικονομικών θαρρεί ότι θα τον εξοντώσει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που νομίζει ότι ο αντίπαλός του δε θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για αποδείξει ότι είναι ικανότερος από τον Πρωθυπουργό. Διότι τα επιχειρήματα ότι ο Βενιζέλος είναι άνθρωπος που είναι ικανός στα δύσκολα και με την πειθώ του θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο Παπακωνσταντίνου είναι γελοία στην παρούσα φάση. Αν και δε βάζω στοιχήματα, νομίζω ότι μεταξύ των δυο αντρών θα γίνει μεγάλη μάχη με φόντο τη διαδοχή στο κόμμα, κι αυτή τη φορά ο Βενιζέλος θα βρεθεί σε θέση ισχύος, μια θέση την οποία απλόχερα του προσέφερε ο αντίπαλός του. Στη θέση του Υπουργού Οικονομικών έπρεπε να μπει κάποιος ο οποίος να μην έχει αντιπαλότητες με τον ΓΑΠ για να ασκεί την πολιτική που εκείνος χαράσσει. Επιπλέον, αν ήθελε ο Πρωθυπουργός, θα μπορούσε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να επιστρατεύσει αξιόλογα στελέχη που έχουν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης και στο παρελθόν και είχαν επιτυχημένη πορεία.

Η τοποθέτηση του Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος έγινε απλώς και μόνο για να μην παραδεχτεί ο ΓΑΠ ότι ήταν λάθος που τον έβαλε εξαρχής στο Οικονομικών. Η αποπομπή του από την κυβέρνηση θα ήταν παραδοχή του λάθους του, το οποίο θέλησε να αποφύγει. Έκανε όμως ένα μεγαλύτερο λάθος. Δεν «διάβασε» την κοινή γνώμη που ήθελε τον πρώην Υπουργό Οικονομικών να παίρνει το δρόμο για το σπίτι του κι αυτό σίγουρα θα το βρει μπροστά του. Ειδικά από το κίνημα των αγανακτισμένων το οποίο κατά την άποψή μου θα ενδυναμωθεί μετά και τον επουσιώδη ανασχηματισμό.

Τελικώς αυτό που κατάλαβα ήταν ότι ο Γιωργάκης είχε εξαρχής τα μάτια στραμμένα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Έφτιαξε μια κυβέρνηση η οποία δεν θα έχει ως κύριο μέλημα της να βγάλει τη χώρα από τα δύσκολα αλλά αντίθετα να ενδυναμώσει το βαθύ κομματικό σύστημα στη χώρα, αυτό που καλλιεργούν με μεγάλη επιτυχία τα δυο μεγάλα(;) κόμματα, με απώτερο σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο καπετάνιος είναι ατζαμής, αυτό διαφάνηκε, οπότε όποιος προλάβει να μπει στη σωσίβια λέμβο μπορεί και να σωθεί…

Αρέσει σε %d bloggers: