Posts Tagged ‘ Παπανδρέου ’

Ανακούφιση!

Image: ntwowe / FreeDigitalPhotos.net

Ουφ, επιτέλους, έφυγε ο Βενιζέλος από το Άμυνας και πήγε στο Οικονομικών απ’ όπου έφυγε ο Παπακωνσταντίνου και πήγε στο Περιβάλλοντος… Τι ανακούφιση είναι αυτή… Τελειώνει και το χαρτί υγείας…

(Μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό, αλλά δεν μπορώ να τη γράψω…)

Με τα μάτια προς τα μέσα…

Από την επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ. Μήπως ήθελαν να γράψουν "πρώτα ο πωλητής";

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες των προσπαθειών του Παπανδρέου να δημιουργήσει (;) μια κυβέρνηση ευρείας αποδοχής η οποία βέβαια κατέληξε στο σημερινό ανασχηματισμό.

Ως μέσος πολίτης με ελάχιστες γνώσεις από πολιτική μου έχουν δημιουργηθεί ορισμένες απορίες.

Πρώτα απ’ όλα γιατί έγινε όλος αυτός ο ντόρος με τα τηλέφωνα προς το Σαμαρά με τον οποίο τελικά δεν τα βρήκαν; Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν κατά την άποψή μου. Ή ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ειλικρινής και ήταν πρόθυμος να παραδώσει την καρέκλα του ή απλώς «έπαιξε» με τον Σαμαρά χωρίς να το καταλάβει εκείνος προκειμένου να δημιουργήσει αναστάτωση και ως εκ τούτου συσπείρωση στο πρόσωπό του ή απλώς αντέδρασε όπως αντιδρά μια νοικοκυρούλα αντικρίζοντας το ποντίκι και με ουρλιαχτά, φωνές και σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να εξορκίσει το κακό. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι τελικά κατάφερε με την κίνηση του αυτή είναι να βουλώσει τα στόματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ και να φέρει τη ΝΔ σε ένα σημείο τεράστιας αμηχανίας, αλαλίας θα έλεγα. Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό που διαφάνηκε είναι η γνωστή βέβαια αδιαλλαξία της αριστεράς αλλά και η «υπεύθυνη» στάση που κράτησε ο Καρατζαφέρης, ο οποίος με την πολύ μεγάλη λεκτική του ικανότητα, άφησε να εννοηθεί ότι αυτός και μόνο είναι πραγματικά υπεύθυνος πολιτικός. Φοβάμαι ότι θα τραβήξει με το μέρος του ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων στις επόμενες εκλογές και θα αυξήσει την κοινοβουλευτική του παρουσία και με δεδομένη απ’ ότι φαίνεται την αποδυνάμωση των δυο μεγάλων κομμάτων, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική των επόμενων χρόνων, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Μετά τίθεται το ερώτημα της προβολής της χώρας μας προς τα έξω. Έχουμε να επιδείξουμε έναν πρωθυπουργό που μια παραδίδει την καρέκλα του και μια την παίρνει πίσω, μια τρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ζητήσει συναίνεση και μια αγορεύει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και ως πανίσχυρος και δυνατός απευθύνεται στους αδύναμους βουλευτές προτρέποντάς τους να στηριχτούν πάνω του! Σχιζοφρενικές καταστάσεις που προδίδουν έναν ηγέτη που τα έχει χαμένα και προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι άξιος για να γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας ως ο πολιτικός που έσωσε τη χώρα, ενεργώντας όμως χωρίς σχέδιο και λογική.

Ένα τρίτο πράγμα που μου έκανε φοβερή εντύπωση χτες, είναι ότι διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, παρατήρησα κινήσεις πανικού από τους ξένους ηγέτες, δες Σαρκοζί, Μέρκελ, Ρεν, οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο ακυβερνησίας της Ελλάδας – και συνεπώς σίγουρης όδευσης προς την πτώχευση – άλλαξαν άρδην στάση κι έσπευσαν με τις δηλώσεις τους ούτε λίγο ούτε πολύ να αφήσουν να διαφανεί ότι η περίφημη 5η δόση είναι εξασφαλισμένη. Εκείνο που δεν μπορώ να αποσαφηνίσω είναι το γεγονός ότι πραγματικά φοβήθηκαν τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας ή απλώς το παιχνίδι είναι καλά στημένο κι όλες αυτές οι κινήσεις τους αλλά και του ΓΑΠ είναι μέρος ενός καλά ενορχηστρωμένου μπαλέτου το οποίο γίνεται μόνο για χάρη της υποταγής του λαού της Ελλάδας και την αποδοχή των επώδυνων μέτρων αδιαμαρτύρητα;

Οι αγορές καταχάρηκαν όταν οι φήμες ήθελαν τον Παπαδήμο ως Υπουργό των Οικονομικών. Τελικά βεβαίως ο ΓΑΠ επέλεξε τον ισχυρότερο εσωκομματικό του αντίπαλο για τη θέση αυτή. Τούτη η κίνηση προδίδει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που τοποθετώντας τον αντίπαλό του στην (ηλεκτρική) καρέκλα του Υπουργείου Οικονομικών θαρρεί ότι θα τον εξοντώσει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που νομίζει ότι ο αντίπαλός του δε θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για αποδείξει ότι είναι ικανότερος από τον Πρωθυπουργό. Διότι τα επιχειρήματα ότι ο Βενιζέλος είναι άνθρωπος που είναι ικανός στα δύσκολα και με την πειθώ του θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο Παπακωνσταντίνου είναι γελοία στην παρούσα φάση. Αν και δε βάζω στοιχήματα, νομίζω ότι μεταξύ των δυο αντρών θα γίνει μεγάλη μάχη με φόντο τη διαδοχή στο κόμμα, κι αυτή τη φορά ο Βενιζέλος θα βρεθεί σε θέση ισχύος, μια θέση την οποία απλόχερα του προσέφερε ο αντίπαλός του. Στη θέση του Υπουργού Οικονομικών έπρεπε να μπει κάποιος ο οποίος να μην έχει αντιπαλότητες με τον ΓΑΠ για να ασκεί την πολιτική που εκείνος χαράσσει. Επιπλέον, αν ήθελε ο Πρωθυπουργός, θα μπορούσε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να επιστρατεύσει αξιόλογα στελέχη που έχουν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης και στο παρελθόν και είχαν επιτυχημένη πορεία.

Η τοποθέτηση του Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος έγινε απλώς και μόνο για να μην παραδεχτεί ο ΓΑΠ ότι ήταν λάθος που τον έβαλε εξαρχής στο Οικονομικών. Η αποπομπή του από την κυβέρνηση θα ήταν παραδοχή του λάθους του, το οποίο θέλησε να αποφύγει. Έκανε όμως ένα μεγαλύτερο λάθος. Δεν «διάβασε» την κοινή γνώμη που ήθελε τον πρώην Υπουργό Οικονομικών να παίρνει το δρόμο για το σπίτι του κι αυτό σίγουρα θα το βρει μπροστά του. Ειδικά από το κίνημα των αγανακτισμένων το οποίο κατά την άποψή μου θα ενδυναμωθεί μετά και τον επουσιώδη ανασχηματισμό.

Τελικώς αυτό που κατάλαβα ήταν ότι ο Γιωργάκης είχε εξαρχής τα μάτια στραμμένα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Έφτιαξε μια κυβέρνηση η οποία δεν θα έχει ως κύριο μέλημα της να βγάλει τη χώρα από τα δύσκολα αλλά αντίθετα να ενδυναμώσει το βαθύ κομματικό σύστημα στη χώρα, αυτό που καλλιεργούν με μεγάλη επιτυχία τα δυο μεγάλα(;) κόμματα, με απώτερο σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο καπετάνιος είναι ατζαμής, αυτό διαφάνηκε, οπότε όποιος προλάβει να μπει στη σωσίβια λέμβο μπορεί και να σωθεί…

Ανάπτυξη.

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό των Οικονομικών και τους οικονομολόγους που διαφεντεύουν τις τύχες αυτής της χώρας.

 

Image: Sujin Jetkasettakorn / FreeDigitalPhotos.net

Στη φύση και τη λειτουργία της για να υπάρξει ανάπτυξη, ισχύουν τρεις θεμελιώδεις κανόνες:

Κανόνας 1ος

Την ανάπτυξη καθορίζει ο παράγοντας εκείνος που βρίσκεται σε έλλειψη.

Δηλαδή, σε ένα περιβάλλον που όλα είναι ευνοϊκά, η ανάπτυξη θα εξαρτηθεί από τον παράγοντα εκείνο που βρίσκεται σε ανεπάρκεια. Ένα δέντρο για να μεγαλώσει απαιτείται να ικανοποιηθούν μια σειρά προϋποθέσεις. Φως, έδαφος, νερό. Αν έχουμε ικανή ηλιοφάνεια και άριστης ποιότητας έδαφος, η έλλειψη, για παράδειγμα, του νερού θα είναι αυτή που θα εμποδίσει το δέντρο να μεγαλώσει.

Κανόνας 2ος

Εντός κάποιων ορίων, ένας παράγοντας μπορεί να υποκαταστήσει ή να συμπληρώσει κάποιον άλλο.

Στην παραπάνω περίπτωση που έχουμε έλλειψη νερού λόγω φτωχών και λιγοστών βροχοπτώσεων, μπορεί να έχουμε αυξημένη υγρασία η οποία μπορεί να προέρχεται π.χ. από την εξάτμιση των νερών της παρακείμενης λίμνης. Έτσι, το δέντρο προσλαμβάνει τις απαιτούμενες για την ανάπτυξή του ποσότητες ύδατος παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε βροχοπτώσεις.

Κανόνας 3ος

Όταν κάποιος παράγοντας ξεπεράσει τα φυσιολογικά όρια δρα ανασταλτικά στην ανάπτυξη.

Αν στην προηγούμενη περίπτωση λόγω κάποιας κλιματικής αλλαγής, αρχίζει να βρέχει διαρκώς, τότε οι ρίζες του δέντρου θα πνιγούν από την υπερεπάρκεια του νερού, δεν μπορούν να ανασάνουν και μοιραία θα πεθάνουν και θα σαπίσουν, οδηγώντας το δέντρο στο θάνατο.

 

Λίγο πολύ όλα τα παραπάνω είναι γνωστά κι ευνόητα. Συμβαίνουν στη φύση εδώ και πολλά χρόνια και οι κανόνες αυτοί διέπουν τα οικοσυστήματα από τη δημιουργία τους μέχρι και σήμερα. Οι ίδιο κανόνες ισχύουν και για τα οικοσυστήματα που έφτιαξε ο άνθρωπος. Προσπαθώντας να γίνει μια αναγωγή και μια προσαρμογή των κανόνων αυτών στην τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας, και με δεδομένο ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου μιλάει για ανάπτυξη την επόμενη χρονιά, σκοντάφτουμε στα εξής εύλογα συμπεράσματα κι ερωτήματα:

  • Η τρέχουσες συγκυρίες αποδεικνύουν ότι στη δική μας περίπτωση δεν απουσιάζει μόνο κάποιος παράγοντας που συντελεί στην επιβράδυνση της ανάπτυξης, αλλά μια πληθώρα παραγόντων. Έλλειψη ρευστότητας, μεγάλα ποσοστά ανεργίας, μειώσεις αποδοχών, γραφειοκρατία που εμποδίζει τη δημιουργία επιχειρήσεων, αργοκίνητο κράτος, υποδομές ανύπαρκτες σε πλείστες περιπτώσεις, έλλειψη ανταγωνιστικότητας, αδυναμία αξιοποίησης των ταλέντων και των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού… Ο κατάλογος μπορεί να γίνει πολύ μεγάλος. Όλα αυτά συναινούν και σπρώχνουν την οικονομία προς τη συρρίκνωση παρά προς την ανάπτυξη.
  • Όλοι οι παραπάνω παράγοντες πολύ δύσκολα μπορεί να αναπληρωθούν από κάποιους άλλους. Εν μέσω κρίσης η κυβέρνηση έφερε τα πάνω κάτω στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης προσπαθώντας να συμμαζέψει τα οικονομικά των ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού, συνενώνοντας δήμους και νομαρχίες. Μπορεί ως πρόθεση και ως ιδέα να είναι καλή, αλλά η αλλαγή που συντελέστηκε ήταν βίαια. Οι νέοι οργανισμοί που προέκυψαν από τον «Καλλικράτη» είκοσι και πλέον μέρες από τη δημιουργία τους εξακολουθούν να μη λειτουργούν. Βρίσκονται ακόμα στη φάση της αναγνώρισης και της σύνθεσης. Οι πιο αισιόδοξοι προβλέπουν ότι το νέο σύστημα θα αρχίσει να λειτουργεί αποδοτικά μετά από δυο μήνες, με τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις να κάνουν λόγο για έξι μήνες τουλάχιστον. Η δική μου πεποίθηση βρίσκεται κάπου στο μέσο. Αυτήν όμως η δυσλειτουργία έχει τεράστιο οικονομικό κόστος στη χώρα, καθόσον οι υπηρεσίες που προσφέρονται στον πολίτη και ειδικότερα στον επιχειρηματία από τη διοίκηση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Προσπαθήστε να κάνετε αίτηση αυτή την περίοδο για να ανοίξετε νέα επιχείρηση. Το πιθανότερο είναι ότι δε θα μπορέσετε να πάρετε ούτε αριθμό πρωτοκόλλου καθόσον αρκετές υπηρεσίες δεν έχουν συσταθεί ακόμα. Κι έρχεται αντίστοιχος «Καλλικράτης» στις εφορίες, στα νοσοκομεία, στα σχολεία [1] κλπ. Η άποψή μου είναι ότι κατά τη διαχείριση μιας κρίσης δεν πειράζεις και δεν αναδιαρθρώνεις τους θεσμούς. Αντίθετα ενισχύεις την υπάρχουσα δομή, άσχετα αν είναι η ιδανική ή όχι, την τροποποιείς, ελαφρά πάντα, προς το καλύτερο και συνεχίζεις. Μετά την κρίση μπορείς να κάνεις όποια αλλαγή επιθυμείς. Οι κρίσεις δεν είναι πεδίο για πειράματα.
  • Αντίθετα με τους οικονομικούς παράγοντες που βρίσκονται σε έλλειψη, σε αφθονία υπάρχει η απαισιοδοξία, ο φόβος, η ανασφάλεια κι όλα εκείνα τα αισθήματα που παγώνουν τους ανθρώπους και τις ενέργειές τους. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να επενδύσει, κανείς δεν ξοδεύει, αντίθετα όλοι τηρούν μια στάση αναμονής. Κι όσο αυξάνεται η ανεργία και η ανασφάλεια τόσο περισσότερο θα μαζεύονται και θα κλείνονται οι άνθρωποι τούτης της χώρας. Κι όλος αυτός ο φαύλος κύκλος επιτείνει το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης και κάθε άλλο παρά βοηθά. Με την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των αποδοχών και των κοινωνικών παροχών και την επίσης ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση του αισθήματος της έλλειψης ασφάλειας και προοπτικής, δύσκολα θα ξεπεραστεί η κρίση που βιώνουμε ως χώρα.

Πώς λοιπόν θα έχουμε ανάπτυξη το 2012 κύριε Παπανδρέου, κύριε Παπακωνσταντίνου, κύριοι οικονομολόγοι; Εξηγήστε το και σε μένα που είμαι αδαής στα της οικονομίας…

Μακάρι να πάω μια απάντηση…

 

[1] Νεοφιλελεύθερο εκπαιδευτικό μοντέλο: συνενώσεις σχολικών μονάδων | Ο Δείμος του πολίτη

buzz it!

Αρέσει σε %d bloggers: