Posts Tagged ‘ παιδιά ’

Πως γίνονται οι σεισμοί;

Τί σχέση μπορεί να έχουν οι σεισμοί, το Σύμπαν, ο Θεός και οι Ιππείς του Αριστοφάνη; Διαβάστε παρακάτω…

Ένα απόγευμα μερικές μέρες πριν,  είχα στο σπίτι τον ανιψιό μου τον Ηλία. Έπαιζε μαζί με το δικό μου τον Ηλία, ώσπου κάποια στιγμή ήρθαν και οι δυο στο σαλόνι που καθόμουν και διάβαζα του Ιππείς του Αριστοφάνη. Στην αρχή νόμισα ότι ήρθαν να παίξουν και τους έκανα παρατήρηση, αλλά ο ανιψιός με ρώτησε:

– Θείε, να σου κάνουμε μια ερώτηση;

– Βεβαίως απάντησα, θεωρώντας ότι θα ξεμπερδέψω γρήγορα και θα συνεχίσω το διάβασμά μου.

– Πως γίνονται οι σεισμοί;

Η αλήθεια είναι πως σάστισα με την ερώτηση, ενώ τα δυο ξαδέρφια έκατσαν στον καναπέ δίπλα μου. Άρχισα να τους εξηγώ με απλά λόγια κι όσο η κουβέντα προχωρούσε τόσο περισσότερη έκπληξη ένιωθα από τις απορίες δυο παιδιών ηλικίας 8 και 5,5 χρονών. Μιλήσαμε για τη σύσταση της γης, τον πυρήνα, το μανδύα και το φλοιό, πάντα βεβαίως υπεραπλουστευμένα για να τα κατανοούν. Οι ερωτήσεις συνεχίστηκαν με αμείωτο ρυθμό, μιλήσαμε και για άλλα θέματα μέχρι που άρχισαν να με ρωτάνε για το διάστημα (σ.σ. εννοούσαν το Σύμπαν). Πως δημιουργήθηκε η γη, με ρώτησε ο μεγάλος κι από τι δημιουργήθηκε με ρώτησε ο μικρός.

– Δηλαδή θείε, κάποτε δεν υπήρχε η Γη; ρωτάει ο μεγάλος.

– Ναι, του απαντώ.

– Ούτε το φεγγάρι; ρωτάει ο δικός μου.

– Ούτε, απαντάω.

– Ούτε ο Άρης; λέει ο μεγάλος.

– Ούτε, ξαναλέω.

– Ούτε ο Ήλιος, λέει ξανά ο δικός μου,

– Ούτε ο Ήλιος, ούτε και τα αστέρια τους λέω.

Σταμάτησαν και προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν αυτό που μόλις είχαν ακούσει. Μα πως είναι δυνατόν όλα αυτά να τα χωρέσει ένα παιδικό μυαλό; σκέφτηκα και θεώρησα σωστό να μη συνεχίσουμε άλλο τη συζήτηση γιατί τα μουτράκια τους ήταν πολύ μπερδεμένα. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να αλλάξω κουβέντα, ρωτάει ο μεγάλος:

– Ρε θείε, άμα δεν υπήρχε τίποτα, οι άνθρωποι που ήταν;

Πριν προλάβω να δώσω απάντηση πετάχτηκε κι ο μικρός:

– Και το διάστημα πως έγινε;

Ακολούθησε ένας δεύτερος γύρος συζήτησης, εγώ μιλούσα και οι μικροί άκουγαν με το στόμα ανοιχτό. Κάποια στιγμή προσπάθησαν να τους μιλήσω για την επικρατούσα θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Πάλι όσο πιο απλά μπορούσα. Λίγη ώρα αργότερα ήταν πάλι σκεπτικοί. Κι εκεί που νόμισα ότι το μυαλουδάκι τους είχε φτάσει στο μη περαιτέρω και πως ήταν αδύνατο να μπορέσει να αντιληφθεί όλα όσα είχαμε συζητήσει, πήρα μια ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη. Ρωτάει ο μεγάλος κι αμέσως μετά ο μικρός:

– Θείε, αφού δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος όταν έγινε η Μεγάλη Έκρηξη για να μας το πει, πως εμείς ξέρουμε ότι έγινε;

– Μπαμπά, κι αφού δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος τότε, ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά, ο Θεός;

Στην πρώτη ερώτηση τους έδωσα απάντηση, στη δεύτερη όχι γιατί οι απόψεις μου περί Θεού διαφέρουν από εκείνες της οικογένειας του ανιψιού μου και δε θέλησα να του δημιουργήσω εντυπώσεις που ίσως δεν πρέπει. Παρά τις παρακλήσεις του, τον παρέπεμψα στους γονείς του για απάντηση. Δεν ξέρω τι του απάντησαν, εκείνο που ξέρω είναι ότι εγώ στην ηλικία του δεν ήμουνα ικανός να δημιουργήσω τέτοιες απορίες μέσα στο μυαλό μου. Πιθανόν κανένας από τη γενιά μου δεν ήταν. Τώρα όμως, τα νέα παιδιά διαθέτουν μυαλό που είναι πολύ περισσότερο εξελιγμένο σε σχέση με εκείνο των περασμένων γενεών. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά ελπιδοφόρο, αρκεί η χρήση του να γίνει για καλό σκοπό και όχι για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία και τη μισαλλοδοξία. Αποτελεί ίσως το καλύτερο εφόδιο για τις δύσκολες εποχές που έρχονται.

Δεν καμαρώνω μόνο για το παιδί μου και τον ανιψιό μου, καμαρώνω για όλα τα παιδιά. Κι ελπίζω. Ελπίζω ότι τα στρεβλά που μας παρέδωσαν οι γονείς μας και που εμείς που είμαστε καλομαθημένοι αδυνατούμε να διορθώσουμε, η νέα γενιά θα τα αντιμετωπίσει επιτυχώς. Θα περάσει τα δύσκολα τεστ που θα έρθουν τα επόμενα χρόνια και θα ανταπεξέρθει με σχετική ευκολία χάρη στο μυαλό τους. Άλλη ελπίδα δεν έχω για όσα βλέπω και προβλέπω να γίνονται, όχι μόνο στη χώρα μου, αλλά στον κόσμο ολόκληρο.

Κλείνοντας, παραθέτω ένα απόσπασμα από τους Ιππείς του Αριστοφάνη που με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου, όταν πια τα δυο ξαδέρφια είχαν παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα και η φαντασία τους ταξίδευε στους όμορφους κόσμους του Σύμπαντος:

«Τολμάς και βρίζεις το κρασί, πως τάχα
δε βρίσκει ιδέες; Κι είναι άλλο, βρε, στον κόσμο
πράμα πιο δραστικό; Σαν πιεί κανένας,
πλουτίζει, βγάζει πέρα τις δουλειές του,
κερδίζει δίκες, κολυμπά στα πλούτη
κι ευεργετεί τους φίλους.»

Μετάφραση: Θρασύβουλος Σταύρου

Οι Ιππείς είναι μια σάτιρα εναντίον του δημαγωγού Κλέωνα, ενός φαύλου πολιτικού της εποχής, ο οποίος για να κατατροπωθεί θα χρησιμοποιηθεί ένας ακόμα φαυλότερος πολιτικός, ένας αλλαντοπώλης, ο Αγοράκριτος. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με πολιτικούς που οδηγούν στην καταστροφή και για να τους ξεφορτωθούμε χρησιμοποιούμε άλλους πολιτικούς, ακόμα χειρότερους από τους πρώτους… Θυμίζει κάτι αυτό;

Advertisements

Διακοπές.

Κοχύλι (c) Τελευταίος

Η καλοκαιρινή άδεια τελείωσε. Είμαι πολύ κουρασμένος. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα, σκέφτομαι διαρκώς πότε θα έρθει η στιγμή να πάρω άδεια για να ξεκουραστώ από την ρουτίνα της καθημερινότητας και πάντα την τελευταία ημέρα της άδειας είμαι πολύ κουρασμένος! Αλλά δεν είναι η αλλαγή που κουράζει… μάλλον η συλλογή των εμπειριών είναι η αιτία…

Κάθε μέρα στη θάλασσα χαιρόμουν το παιχνίδι των μικρών. Ήταν κάτι σαν τελετουργία, από το πρωί που ξυπνούσε ο μικρός άρχιζε «Μπαμπά, θάλασσα… μπάνιο» μέχρι τη στιγμή που φτάναμε στην παραλία κι άρχιζαν να πλατσουρίζουν στα νερά. Η μαμά τους πάντα σηκωνόταν πρωί πρωί κι ετοίμαζε το κολατσιό τους. Το αγαπημένο τους ήταν κάτι ψωμάκια που τα τηγάνιζε ή τα έψηνε και μετά τα γέμιζε με ντομάτα και τυρί. Βρεγμένα όπως ήταν από τη θάλασσα και με την αρμύρα στο στόμα έπεφταν πάνω στα ψωμάκια και σταματημό δεν είχαν!

Μετά ήρθε και το ταξίδι. Ξεκίνησε με ένα καταπληκτικό διάλογο μεταξύ τους όταν περνούσαμε τα τούνελ της εθνικής οδού στο ύψος των Καμένων Βούρλων και του Αγίου Κωνσταντίνου. «Μπαμπά κοίτα, τούνελ» φώναζε γεμάτος έκπληξη ο μεγάλος κι ο μικρός αντιγράφοντάς τον με την αδέξια ακόμα ομιλία του συμπλήρωνε «Κοίτα … τούνετ…τούνετ!!!». Ο προορισμός ένα εξοχικό δίπλα στη θάλασσα με κήπο από γκαζόν γεμάτο παιδικά παιχνίδια. Λες κι είχαν φτάσει στον παράδεισο! Από το πρωί μέχρι το βράδυ έπαιζαν ασταμάτητα, μαζί και το καθημερινό μπάνιο στη θάλασσα, τα κούραζε κι ο βραδινός ύπνος ερχόταν γλυκύτερος κάθε μέρα. Κι εγώ με τη μαμά τους διαρκώς τα παρακολουθούσαμε, λες και μέσα μας δημιουργήθηκε ένας χώρος για να αποθηκεύουμε τις αναμνήσεις από την κάθε στιγμή μαζί τους κι έπρεπε να τον γεμίσουμε. Κάθε μέρα κι από κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο, οι εμπειρίες τους μεγάλωναν και μαζί μ’ αυτές κι ο ενθουσιασμός τους. Το αποτέλεσμα ήταν αυτά να μη σταματάνε ποτέ κι εμείς να μη σταματάμε να τα καμαρώνουμε! Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, προσπαθούσα να φέρω τη μέρα που πέρασε στη μνήμη μου και συνήθως γελούσα με τα καμώματά τους.

Κήπος (c) Τελευταίος

Δυο τρία βράδια πριν κι ενώ το βραδινό αεράκι γέμιζε το δωμάτιο με δροσιά, σηκώθηκα κι έριξα μια ματιά και στους τρεις τους. Μαμά και δυο αγόρια, αγκαλιασμένοι στο ίδιο κρεβάτι έμοιαζαν σαν οπτασία. Για μερικές στιγμές δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή η οικογένεια είναι δική μου, ότι την έχω δημιουργήσει εγώ και ότι είμαι περήφανος για καθένα από τα μέλη της! Βγήκα στον κήπο κι έγειρα στην αιώρα. Η δροσιά ήταν στα όρια του ανεκτού ενώ πίσω από την κόμη του μεγάλου πεύκου ο έναστρος ουρανός έμοιαζε γεμάτος φως. Πολλά αστέρια, πολύ περισσότερα από αυτά που φαίνονται στην πόλη. Έμεινα αρκετή ώρα εκεί κοιτάζοντας το απέραντο σύμπαν και μέσα μου ένιωσα αγαλλίαση. Έδιωξα μια σκέψη μου προς τα αστέρια, ευχαρίστησα τον υπεύθυνο για τη δημιουργία του κόσμου αλλά και της οικογένειάς μου. Του είπα ότι είμαι τυχερός άνθρωπος αλλά δεν είμαι αγνώμονας. Αναγνωρίζω το καλό που μου έχει δοθεί και με κάθε ευκαιρία θα το ανταποδώσω. Το επόμενο πρωί με βρήκε δίπλα στο μικρό ο οποίος προς τα ξημερώματα σηκώθηκε κι ήρθε να με πάρει αγκαλιά… Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή;

Κοχύλια (c) Τελευταίος

Καθρέφτης.

Image: quyenlan / FreeDigitalPhotos.net

Προσφάτως, στην επικοινωνία μου με έναν πολύ καλό κι εξαιρετικό μου φίλο, στο email που έλαβα έγραφε: «Είμαστε βέβαια οι καθρέπτες των γονιών μας σε πολλές εκδοχές, είτε αντιγράφοντάς τους είτε κάνοντας το αντίθετο από αυτούς.»

Λίγο πολύ είναι γνωστό αυτό, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς το έχουμε φιλοσοφήσει λίγο παραπάνω. Και πρώτα απ’ όλα γιατί να συμβαίνει αυτό, γιατί να κάνουμε ότι έκαναν κι εκείνοι ή επιλέξαμε μέσω της αντίδρασης να κάνουμε το αντίθετο;

Οι γονείς μοιάζουν στα μάτια των παιδιών, ειδικά στα πρώτα στάδια της ζωής τους σαν άλλοι θεοί. Αλάνθαστοι, με λύσεις έτοιμες για κάθε πρόβλημα και με απόψεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Όσο τα χρόνια περνάνε και στο παιδί αποκρυσταλλώνονται οι δικές του απόψεις, αρχίζει μια διαφοροποίηση, ειδικά στην περίοδο της εφηβείας και στη συνέχεια έχουμε το φαινόμενο που πολύ εύστοχα περιγράφεται στην πρώτη παράγραφο, την αντιγραφή ή την αντίθεση.

Στην περίπτωση που οι συνήθειες και οι συμπεριφορές των γονιών είναι προς τη σωστή κατεύθυνση τότε είναι εύλογο και το παιδί να τις αντιγράψει. Γιατί όμως τις άσχημες συμπεριφορές των γονιών τις αντιγράφουν τα παιδιά και όταν τα ίδια γίνουν γονείς τις εφαρμόζουν στα δικά τους παιδιά; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία που οδηγεί τον πατέρα να κάνει στο παιδί του ότι εκείνος μισούσε να του κάνει ο δικός του πατέρας; Μήπως κάποιο συσσωρευμένο απόθεμα που πρέπει να ισοσκελίσει το ισοζύγιο; Και γιατί, ενώ το κατανοεί γιατί είναι ενήλικας πλέον, συνεχίζει να το κάνει;

Η αντίδραση στη στάση ζωής των γονιών και η υιοθέτηση μιας διαφορετικής θεώρησης των πραγμάτων, ενδεχομένως να υποκρύπτει μια παθογένεια αφού εξ’ ορισμού είναι αντίδραση, αλλά από την άλλη είναι συστατικό στοιχείο μιας, στοιχειώδους έστω, εξέλιξης. Η παθητική αντιγραφή σίγουρα δεν οδηγεί σε καμία αλλαγή, ενώ η αντίδραση έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Βεβαίως, οι αλλαγές μπορεί να μην είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, εξακολουθούν όμως να έχουν μια διαφορετικότητα σε σχέση με την κοσμοθεωρία των γονιών. Αν μου επιτρέπεται ο συσχετισμός, μοιάζει με την εξέλιξη των ειδών όπως την περιέγραψε ο Δαρβίνος. Η παθητική αποδοχή οδηγεί τελικά σε εξαφάνιση ενώ η αντίδραση στην εξέλιξη. Τονίζω πάλι το γεγονός ότι η εξέλιξη αυτή μπορεί να μην είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Στους παραπάνω συλλογισμούς όσο κι αν έχω προσπαθήσει να δώσω μια τεκμηριωμένη απάντηση δεν τα έχω καταφέρει. Κάθε βοήθεια και πρόταση είναι επιθυμητή κι ανοιχτή προς συζήτηση.

Αλλάζοντας λίγο τη συλλογιστική μου, βλέπω το μεγάλο μου γιο, ο οποίος πλησιάζει τα πέντε χρόνια της ζωής του και μου δημιουργούνται διάφορες σκέψεις και προβληματισμοί. Εξωτερικά μου μοιάζει λες και τον έχω βγάλει φωτοτυπία, αλλά το πιο περίεργο είναι ότι μου μοιάζει και ως χαρακτήρας. Είναι (είμαι) η προσωποποίηση του ήρεμου ανθρώπου που δεν αντιδρά σε καμία ενόχληση αλλά αν αντιδράσει καλύτερα να κρυφτείς. Είναι (είμαι) η προσωποποίηση του ανθρώπου που θέλει πάντα στο τραπέζι το φαγητό να είναι εκλεκτό, που η τήρηση του προγράμματος είναι σημαντική, που ο αθλητισμός είναι τόσο μακριά του όσο η Γή από τη Σελήνη! Το ωραίο αλλά και τρομακτικό συνάμα είναι ότι βλέπω τον εαυτό μου στον Ηλία και συνειδητοποιώ πόσα πράγματα ενώ τα θεωρούσα σωστά τελικά είναι λάθος. Τον βλέπω που φυλάγεται όταν παίζει για να μη χτυπήσει και δεν αφήνεται στη χαρά του παιχνιδιού. Όπως έκανα κι εγώ γιατί κάποτε το θεωρούσα σωστό, ενώ τελικά βλέπω ότι είχα άδικο. Είναι μόλις πέντε χρονών και με διδάσκει περισσότερα από ότι εγώ εκείνον. Αλλά όσο κι αν προσπαθώ να τον πείσω να αλλάξει τις συνήθειές του, δεν το καταφέρνω, δεν μπορεί ακόμα να επιβληθεί το πνεύμα στις γονιδιακές καταβολές! Δεν ξέρω αν τώρα που εγώ τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά είναι αργά ή όχι, το σημαντικό νομίζω είναι ότι συνειδητοποίησα και έχω ήδη αρχίσει να αλλάζω. Κι όλα αυτά υπό την καθοδήγηση ενός πεντάχρονου! Τελικά ο άνθρωπος αν έχει τα μάτια του ανοιχτά μπορεί να πάρει μαθήματα από παντού, ακόμα κι από εκεί που θεωρεί ότι δεν έχει τίποτα να μάθει. Αρκεί, όπως είπα, να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να αφήσει τις παρωπίδες…

Δύσκολο πράγμα για αρκετούς από εμάς…

Υ.Γ. Ο καλός μου φίλος που μου στέλνει τα τόσο ωραία email παραμένει ανώνυμος διότι δε γνωρίζω αν επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομά του. Δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω, διότι άρχισα να γράφω το άρθρο και μόλις το τελείωσα το δημοσίευσα αμέσως χωρίς να προλάβω να πάρω την άδειά του…

Update: Ο εξαιρετικός φίλος που αναφέρω παραπάνω είναι ο Δημήτρης (thinks) κι έχω την άδειά του να αναφέρω το όνομά του.

Πρώτο μπάνιο.

Image: Michelle Meiklejohn / FreeDigitalPhotos.net

2007

Το πρώτο μπάνιο το καλοκαίρι του 2007. Ο μικρός Ηλίας, ενός μόλις χρονών ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη θάλασσα. Με τα μικρά του ματάκια, εκστασιασμένος κοιτούσε το ατελείωτο νερό μπροστά του και προσπαθούσε να το πιεί! Χτυπούσε τα ποδαράκια και τα χεράκια του και γεμάτος χαρά δε χόρταινε το μπάνιο.

Κάποια στιγμή εκείνη τη μέρα, κι ενώ η παραλία μπροστά μας έμοιαζε σαν το μεγαλύτερο πειρασμό, χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η κουμπάρα μου και τηλεφωνούσε από τη Ζάκυνθο. Μιλώντας με τη γυναίκα μου, η οποία της είπε χαριτολογώντας ότι τη ζηλεύει που είναι στο νησί και περνάει ωραία, απαντάει αυθόρμητα ότι θα προτιμούσε μια λιγότερο καλή παραλία αλλά να είναι με το παιδί της! Προσπαθούσε αρκετά χρόνια να αποκτήσει παιδί με το σύζυγό της, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα.

2009

Εκείνη τη χρονιά πηγαίνοντας για το πρώτο μπάνιο ήταν μαζί μας κι ο μικρός Ζήσης. Δυο πιτσιρίκια να τρέχουν πέρα δώθε στην παραλία ασταμάτητα κι εγώ με τη Γεωργία να παλεύουμε να τα συγκρατήσουμε. Με τα μικροσκοπικά τους μαγιό ήταν σαν πρωταγωνιστές σε μια πασαρέλα για μπόμπιρες που σε προδιαθέτουν να τους φιλάς για ατελείωτες ώρες. Τα παιχνίδια έδιναν κι έπαιρναν.

Το κινητό μου χτύπησε ξανά. Πάλι η κουμπάρα μου, από τη Χαλκιδική αυτή τη φορά. Το παράπονό της ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ενώ οι προσπάθειές της συνεχιζόταν άκαρπες.

2010

Πέρυσι το πρώτο μπάνιο των μικρών ήταν ξεχωριστό. Ο μικρός, που στο μεταξύ είχε αποκτήσει την αυτονομία μου και περπατώντας ήθελε διαρκώς να εξερευνεί το άγνωστο, πήγαινε όπου ήταν περισσότερο επικίνδυνο! Η αγαπημένη του ασχολία δε ήταν να βάζει στο στόμα του ότι έβρισκε. Οι αρμυρές πέτρες του άρεσαν περισσότερο! Ο Ηλίας, ο μεγάλος αδερφός, προσπαθούσε να δείξει στο μικρό πως κάνουν μπάνιο, ενώ ο ίδιος χωρίς βοήθεια δεν μπορούσε να κολυμπήσει!

Το τηλέφωνο, χτύπησε πάλι. Αυτή τη φορά η κουμπάρα μου με ειδοποίησε ότι εκείνο το βράδυ θα ερχόταν στο σπίτι. Καθίσαμε μέχρι αργά στο μπαλκόνι, κοιτάζοντας προς την ήσυχη πλατεία και τρώγοντας τις λιχουδιές που είχε ετοιμάσει η Γεωργία συνοδευόμενες από γλυκόπιοτο κρασί. Γελάσαμε, συζητήσαμε, είπαμε πολλά, ενώ τα μικρά είχαν παραδοθεί στον ύπνο από νωρίς λόγω κούρασης. Οι κουμπάροι μας ήταν διαρκώς με τη σκέψη στο γεγονός ότι δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά. Πάνω στην κουβέντα, έπιασα την κουμπάρα μου από το μπράτσο και της είπα ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα έχει κι αυτή το δικό της παιδί και μάλιστα θα είναι κόρη! Δεν το είπα τυχαία, η διαίσθησή μου μερικές φορές είναι πολύ έντονη!

2011

Χτες κάναμε το πρώτο μπάνιο για φέτος. Οι μικροί ήταν τελείως ασυγκράτητοι. Έχοντας μια διάθεση περιπέτειας, δεν αρκεστήκαμε μόνο στην πρώτη παραλία που πήγαμε. Με το αυτοκίνητο ακολούθησα τον παραλιακό δρόμο, που αλλού ήταν «φαγωμένος» από το χειμώνα και τη θάλασσα κι αλλού χωματόδρομος γεμάτος ρυτίδες σαν πρόσωπο ανθρώπου ηλικιωμένου. Κάποια στιγμή είδα ένα μικρό δρόμο που οδηγούσε μέσα σε χωράφια κι ελιές. Έστριψα χωρίς να το σκεφτώ παρά την αντίθετη άποψη της Γεωργίας. Μετά από λίγο βρεθήκαμε σε μια ειδυλλιακή παραλία, ένας μικρός κατάφυτος κολπίσκος. Δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε. Ο Ηλίας και ο Ζήσης χόρτασαν παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι ξεχαστήκαμε κι εμείς και μας πήρε η ώρα.

Αυτή τη φορά δεν περίμενα τηλέφωνο. Πήρα εγώ την κουμπάρα μου, που είναι φουσκωμένη και μέσα της κουβαλάει δυο κοριτσάκια και πρόκειται να γεννήσει κατά πάσα πιθανότητα την Παρασκευή που μας έρχεται. Είμαστε πολύ χαρούμενοι, η χαρά της κουμπάρας μας είναι και δική μας χαρά, προερχόμενη μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας. Αν με το καλό γεννήσει στο τέλος της εβδομάδας θα ταξιδέψουμε για να την επισκεφτούμε στην κλινική. Είμαστε γεμάτοι δώρα και χαρά. Ανυπομονούμε…

Το 2012, στο πρώτο μας μπάνιο, εύχομαι ολόψυχα, όλων σας τα όνειρα να έχουν πραγματοποιηθεί. Σε μια χρονιά μέσα κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί…

Η κινητήριος δύναμη.

Image: digitalart / FreeDigitalPhotos.net

Όραμα – Στόχος – Σχέδιο – Δράση – Αποτέλεσμα.

Κάπως έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος όταν σκέφτεται το μέλλον. Καθορίζει το που θέλει να βρεθεί και υπό ποιες προϋποθέσεις κι αναλόγως ενεργεί. Ανεξάρτητα από τους εξωγενείς παράγοντες που ενδεχομένως να επηρεάσουν τις κινήσεις του, έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να αλλάζει και να προσαρμόζει το σχέδιό του αλλά και να αναπροσαρμόζει τους στόχους του. Αναθεωρεί απόψεις, υπομένει καταστάσεις, αδιαφορεί για το κόστος όποιο κι αν είναι αυτό και το μόνο το οποίο κοιτάζει είναι το κέντρο του στόχου. Σ’ εκείνο το σημείο είναι προσηλωμένο το βλέμμα του και καθώς προχωράει το περιβάλλον γύρω του μοιάζει να συγκλίνει στην κουκίδα που λάμπει στο τέλος του δρόμου.

Κι όλα αυτά γιατί;

Ο καθένας έχει διαφορετικό κίνητρο. Κι αυτό εξαρτάται κάθε φορά από τη φάση της ζωής στην οποία βρίσκεται. Το δικό μου είναι μόνο ένα. Τα παιδιά μου. Αυτά τα υπέροχα πλάσματα που αναδίδουν άρωμα από τον παράδεισο κάθε φορά που τα χαζεύω όταν κοιμούνται. Που στα αγαθά κι απονήρευτα προσωπάκια τους ζωγραφίζεται αυτό το θεϊκό χαμόγελο όταν τα πειράζω και που μου χαρίζουν απλόχερα την αγάπη τους όταν τα αγκαλιάζω. Αυτά τα μικρά πλάσματα που με κάνουν να νιώθω πολύ μικρότερος από αυτά και που κάθε μέρα μου χαρίζουν μοναδικές κι ανεπανάληπτες εμπειρίες. Που κάθε πρωί που ξυπνάνε τρίβουν με τόση χάρη τα ματάκια τους και με την αγγελική φωνή τους μου λένε: «Καλημέρα μπαμπά»…

Το λάθος.

Ή πως 25 χιλιοστά ξύλο είναι ικανά να κάνουν το μυαλό να φέρει πολλές στροφές.

Είχαμε αποφασίσει με τη σύζυγό μου να φτιάξουμε μια μικρή βιβλιοθήκη για το δωμάτιο του μεγάλου μας γιού. Όταν τον αποκαλώ μεγάλο μου έρχονται τα γέλια διότι είναι μόλις 4,5 χρονών. Κάναμε λοιπόν σχέδια, για να ακριβολογώ εκείνη έκανε σχέδια και με παρακαλούσε να βγάλω τα μέτρα για να την φτιάξω. Εγώ από τη μεριά μου προσπαθούσα να το αποφύγω διότι είχα και έχω πολλά στο μυαλό μου και το τελευταίο που ήθελα ήταν να φτιάξω τη βιβλιοθήκη. Κάποια στιγμή κι αφού δεν μπορούσα πλέον να “στρίψω δια του αρραβώνος” έφτασε η στιγμή. Καταλήξαμε σε σχέδιο, αλλά πάλι εγώ σκεφτόμουνα άλλα πράγματα και δεν ήμουν συγκεντρωμένος. Μετά από αφόρητη πίεση και παρά την αντίδρασή μου πήρα χαρτί και μολύβι κι άρχισα να βγάζω τα μέτρα. Το έκανα παρά την προειδοποίησή μου ότι όταν δεν είμαι συγκεντρωμένος μπορεί να κάνω λάθος. Είναι μπελαλίδικη διαδικασία και απαιτεί μεγάλη προσοχή. Το παραμικρό λάθος μπορεί να καταστήσει δυσχερή έως αδύνατη την κατασκευή.

Η παραγγελία για τα ξύλα δόθηκε την Τρίτη. Το Σάββατο ήταν έτοιμα και τα έφερα στο σπίτι. Από νωρίς το πρωί άρχισα τη συναρμολόγηση. Όταν έφτιαξα το πρώτο κομμάτι, σύμφωνα με το σχέδιο, διαπίστωσα πως είχα κάνει λάθος στα μέτρα. Δεν είχα υπολογίσει ένα κομμάτι 25 χιλιοστών και από εκεί και πέρα ήταν αδύνατο να βγει το σχέδιο έτσι όπως το είχαμε αποφασίσει. Η σχετική γκρίνια δεν άργησε να έρθει αλλά και η δικιά μου απογοήτευση με γέμισε θυμό. Έκατσα για λίγο να ηρεμήσω κι άρχισα να σκέφτομαι πως θα μπορούσα να φτιάξω τη βιβλιοθήκη με τα κομμάτια που είχα χωρίς απώλειες. Άρχισα να τροποποιώ το σχέδιο. Η φαντασία μου άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς. Η σύζυγος στην αρχή δύσπιστη, μετά πιο συγκαταβατική, άρχισε να συμμετέχει.

Στις 6 το απόγευμα, νηστικός και πιασμένος (άρχισα να γερνάω;), με το δεξί μου χέρι να πονά εξαιτίας ενός προβλήματος, καμάρωσα τη βιβλιοθήκη. Ο γιός μου κατέφτασε όλο αγωνία και χαρά για να δει το νέο του απόκτημα. Μπήκε στο δωμάτιο και έμεινε έκθαμβος. Μπαμπά την έκανες υπέροχη, είπε και γύρισε προς τη μητέρα του. Μαμά, πάμε να φέρουμε τα παιχνίδια μου να τη γεμίσουμε είπε. Πριν προλάβω να την τελειοποιήσω είχε γεμίσει ζωή. Αυτός, ο μικρότερος αδερφός του και ο ξάδερφός του δεν ξεκολλούσαν από εκεί. Έφαγα κι έκανα ένα μπάνιο. Άκουγα τις χαρούμενες φωνές τους μέχρι αργά. Παρά το λάθος, το πρώτο μου λάθος ομολογώ, έγινε πολύ καλή. Το αρχικό σχέδιο δεν ήταν τόσο καλό…

Ιδού το αποτέλεσμα, αν και η φωτογραφία το αδικεί, όχι 100% έτοιμο. Χρειάζεται λίγη δουλειά ακόμα και κάποιες προσθήκες.

(c) Τελευταίος

 

Πληροφοριακά αναφέρω ότι κόστισε 150€. Δέχομαι παραγγελίες…

 

Το πειρατικό καράβι.

 

Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net

Τις τελευταίες Κυριακές, μιας και ο καιρός αποδεικνύεται καλός1, παίρνω τα πιτσιρίκια μου και τον μεγάλο μου ανιψιό, τον Ηλία, και τα πηγαίνω σε μια ωραία και μεγάλη παιδική χαρά. Ανάμεσα στα άλλα παιχνίδια, βρίσκεται και κι ένα μεγάλο ξύλινο καράβι, στο οποίο ανεβαίνουν τα παιδιά με μια σκάλα που βρίσκεται στο κάτω μέρος και γύρω γύρω έχει τσουλήθρες και σκάλες από σκοινί. Δεν του λείπει τίποτα. Έχει το αμπάρι του, τα κατάρτια του, την τιμονιέρα του.

Εκεί πάνω λοιπόν, οι μικροί πειρατές μου, έπλαθαν ιστορίες με τις ώρες. Ανέβαιναν, κατέβαιναν, οδηγούσαν το πλοίο τους σε μέρη μακρινά και οι ναυμαχίες έδιναν κι έπαιρναν. Εκείνο το ξύλινο παιδικό καράβι θαρρείς ζωντάνεψε. Κι εγώ, οφείλω να ομολογήσω, ότι κάποια στιγμή χάθηκα. Κάπου στην Καραϊβική μάλλον, μαζί με τον Μαυρογένη ή κάποιον άλλο δεινό κι αιμοδιψή πειρατή. Άκουγα τους διαλόγους των μικρών και το πάθος τους έφτανε μέχρι τα ρουθούνια μου, με γέμισε μυρωδιές κι αισθήσεις μαγικές. Πόσο ωραία είναι τα παιδικά χρόνια, πόσο ξέγνοιαστα κι ανέμελα. Πόσο τους ζήλευα. Τον ‘καπετάνιο’ και τους ‘ναυτικούς’. Πόσο ήθελε η ψυχή μου να μπορούσα να ανέβω κι εγώ στο μαγικό πλοίο τους και να ταξιδέψω στις εφτά θάλασσες…

Παίξανε με την ψυχή τους. Ίδρωσαν και κουράστηκαν. Δε μου έκανε καρδιά να τους πάρω για να γυρίσουμε στο σπίτι. Το μόνο που μου ζητούσαν ήταν λίγο νερό και λίγο χρόνο ακόμα. Πως θα μπορούσα να το αρνηθώ…

 

1 Για τον καιρό έχω αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτησή μου. Θεωρώ ότι τα παιδιά μας όταν θα λένε ότι έχει καλό καιρό θα εννοούν ότι βρέχει και κάνει κρύο.

Αρέσει σε %d bloggers: