Posts Tagged ‘ Παιδί ’

Πως γίνονται οι σεισμοί;

Τί σχέση μπορεί να έχουν οι σεισμοί, το Σύμπαν, ο Θεός και οι Ιππείς του Αριστοφάνη; Διαβάστε παρακάτω…

Ένα απόγευμα μερικές μέρες πριν,  είχα στο σπίτι τον ανιψιό μου τον Ηλία. Έπαιζε μαζί με το δικό μου τον Ηλία, ώσπου κάποια στιγμή ήρθαν και οι δυο στο σαλόνι που καθόμουν και διάβαζα του Ιππείς του Αριστοφάνη. Στην αρχή νόμισα ότι ήρθαν να παίξουν και τους έκανα παρατήρηση, αλλά ο ανιψιός με ρώτησε:

– Θείε, να σου κάνουμε μια ερώτηση;

– Βεβαίως απάντησα, θεωρώντας ότι θα ξεμπερδέψω γρήγορα και θα συνεχίσω το διάβασμά μου.

– Πως γίνονται οι σεισμοί;

Η αλήθεια είναι πως σάστισα με την ερώτηση, ενώ τα δυο ξαδέρφια έκατσαν στον καναπέ δίπλα μου. Άρχισα να τους εξηγώ με απλά λόγια κι όσο η κουβέντα προχωρούσε τόσο περισσότερη έκπληξη ένιωθα από τις απορίες δυο παιδιών ηλικίας 8 και 5,5 χρονών. Μιλήσαμε για τη σύσταση της γης, τον πυρήνα, το μανδύα και το φλοιό, πάντα βεβαίως υπεραπλουστευμένα για να τα κατανοούν. Οι ερωτήσεις συνεχίστηκαν με αμείωτο ρυθμό, μιλήσαμε και για άλλα θέματα μέχρι που άρχισαν να με ρωτάνε για το διάστημα (σ.σ. εννοούσαν το Σύμπαν). Πως δημιουργήθηκε η γη, με ρώτησε ο μεγάλος κι από τι δημιουργήθηκε με ρώτησε ο μικρός.

– Δηλαδή θείε, κάποτε δεν υπήρχε η Γη; ρωτάει ο μεγάλος.

– Ναι, του απαντώ.

– Ούτε το φεγγάρι; ρωτάει ο δικός μου.

– Ούτε, απαντάω.

– Ούτε ο Άρης; λέει ο μεγάλος.

– Ούτε, ξαναλέω.

– Ούτε ο Ήλιος, λέει ξανά ο δικός μου,

– Ούτε ο Ήλιος, ούτε και τα αστέρια τους λέω.

Σταμάτησαν και προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν αυτό που μόλις είχαν ακούσει. Μα πως είναι δυνατόν όλα αυτά να τα χωρέσει ένα παιδικό μυαλό; σκέφτηκα και θεώρησα σωστό να μη συνεχίσουμε άλλο τη συζήτηση γιατί τα μουτράκια τους ήταν πολύ μπερδεμένα. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να αλλάξω κουβέντα, ρωτάει ο μεγάλος:

– Ρε θείε, άμα δεν υπήρχε τίποτα, οι άνθρωποι που ήταν;

Πριν προλάβω να δώσω απάντηση πετάχτηκε κι ο μικρός:

– Και το διάστημα πως έγινε;

Ακολούθησε ένας δεύτερος γύρος συζήτησης, εγώ μιλούσα και οι μικροί άκουγαν με το στόμα ανοιχτό. Κάποια στιγμή προσπάθησαν να τους μιλήσω για την επικρατούσα θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Πάλι όσο πιο απλά μπορούσα. Λίγη ώρα αργότερα ήταν πάλι σκεπτικοί. Κι εκεί που νόμισα ότι το μυαλουδάκι τους είχε φτάσει στο μη περαιτέρω και πως ήταν αδύνατο να μπορέσει να αντιληφθεί όλα όσα είχαμε συζητήσει, πήρα μια ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη. Ρωτάει ο μεγάλος κι αμέσως μετά ο μικρός:

– Θείε, αφού δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος όταν έγινε η Μεγάλη Έκρηξη για να μας το πει, πως εμείς ξέρουμε ότι έγινε;

– Μπαμπά, κι αφού δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος τότε, ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά, ο Θεός;

Στην πρώτη ερώτηση τους έδωσα απάντηση, στη δεύτερη όχι γιατί οι απόψεις μου περί Θεού διαφέρουν από εκείνες της οικογένειας του ανιψιού μου και δε θέλησα να του δημιουργήσω εντυπώσεις που ίσως δεν πρέπει. Παρά τις παρακλήσεις του, τον παρέπεμψα στους γονείς του για απάντηση. Δεν ξέρω τι του απάντησαν, εκείνο που ξέρω είναι ότι εγώ στην ηλικία του δεν ήμουνα ικανός να δημιουργήσω τέτοιες απορίες μέσα στο μυαλό μου. Πιθανόν κανένας από τη γενιά μου δεν ήταν. Τώρα όμως, τα νέα παιδιά διαθέτουν μυαλό που είναι πολύ περισσότερο εξελιγμένο σε σχέση με εκείνο των περασμένων γενεών. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά ελπιδοφόρο, αρκεί η χρήση του να γίνει για καλό σκοπό και όχι για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία και τη μισαλλοδοξία. Αποτελεί ίσως το καλύτερο εφόδιο για τις δύσκολες εποχές που έρχονται.

Δεν καμαρώνω μόνο για το παιδί μου και τον ανιψιό μου, καμαρώνω για όλα τα παιδιά. Κι ελπίζω. Ελπίζω ότι τα στρεβλά που μας παρέδωσαν οι γονείς μας και που εμείς που είμαστε καλομαθημένοι αδυνατούμε να διορθώσουμε, η νέα γενιά θα τα αντιμετωπίσει επιτυχώς. Θα περάσει τα δύσκολα τεστ που θα έρθουν τα επόμενα χρόνια και θα ανταπεξέρθει με σχετική ευκολία χάρη στο μυαλό τους. Άλλη ελπίδα δεν έχω για όσα βλέπω και προβλέπω να γίνονται, όχι μόνο στη χώρα μου, αλλά στον κόσμο ολόκληρο.

Κλείνοντας, παραθέτω ένα απόσπασμα από τους Ιππείς του Αριστοφάνη που με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου, όταν πια τα δυο ξαδέρφια είχαν παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα και η φαντασία τους ταξίδευε στους όμορφους κόσμους του Σύμπαντος:

«Τολμάς και βρίζεις το κρασί, πως τάχα
δε βρίσκει ιδέες; Κι είναι άλλο, βρε, στον κόσμο
πράμα πιο δραστικό; Σαν πιεί κανένας,
πλουτίζει, βγάζει πέρα τις δουλειές του,
κερδίζει δίκες, κολυμπά στα πλούτη
κι ευεργετεί τους φίλους.»

Μετάφραση: Θρασύβουλος Σταύρου

Οι Ιππείς είναι μια σάτιρα εναντίον του δημαγωγού Κλέωνα, ενός φαύλου πολιτικού της εποχής, ο οποίος για να κατατροπωθεί θα χρησιμοποιηθεί ένας ακόμα φαυλότερος πολιτικός, ένας αλλαντοπώλης, ο Αγοράκριτος. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με πολιτικούς που οδηγούν στην καταστροφή και για να τους ξεφορτωθούμε χρησιμοποιούμε άλλους πολιτικούς, ακόμα χειρότερους από τους πρώτους… Θυμίζει κάτι αυτό;

Οχτώ και δέκα.

Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάθε παιδί έχει δει μέχρι την ηλικία των 12 ετών περίπου 14.000 θανάτους στην τηλεόραση, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι δολοφονίες.

Τα σήριαλ και οι κινηματογραφικές ταινίες αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τη χρήση όπλων με σκοπό το θάνατο, ενίοτε δε ως θεία δίκη που εξιλεώνει τον πρωταγωνιστή δια της δολοφονίας. Σε πολλές δε περιπτώσεις, κάποιος κομπάρσος που εμφανίζεται για μερικά μόνο δευτερόλεπτα στην οθόνη θανατώνεται ελέω του σεναρίου. Κι έτσι στα μάτια του τηλεθεατή απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή. Δυστυχώς η επανάληψη των σκηνών αυτών είναι καθημερινή με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να θεωρούμε τέτοιες συμπεριφορές ως απόλυτα φυσιολογικές. Ο δολοφονημένος όμως, ως ον, έστω κι αν είναι κομπάρσος δεν έχει καμιά αξία; Δεν γεννήθηκε από κάποια μάνα; Δεν πονάει; Δεν έχει οικογένεια; Παιδιά; Κι αν έχει, η “εκπαίδευσή” μας ως τηλεθεατές μας έχει κάνει να κοιτάμε την απώλεια της ζωής με μεγάλη απάθεια.

Σκεπτόμενος όλα αυτά και κυρίως την αγωνία του θύματος έγραψα μια μικρή ιστορία. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Ζάκαρι Τζάκσον Λέβον Φέρνις-Τζον.

Image: Simon Howden / FreeDigitalPhotos.net

Διαβάζοντας τη σημερινή ειδησεογραφία, έπεσα πάνω σ’ αυτή την είδηση. Ο Έλτον Τζον απέκτησε παιδί με τον καλό του…

Δε λέω, ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αφήσει απογόνους, ίσως όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση αν το δούμε από τη μεριά του «Εγωιστικού γονιδίου» του Ρίτσαρντ Ντόκινς. Όμως εδώ τίθεται το ζήτημα όχι τόσο της ηθικής, αυτό μπορεί πολύ εύκολα να παρακαμφθεί ή να τεθεί υπό αμφισβήτηση, αλλά αυτό των προτύπων. Διότι, όταν ένας πασίγνωστος σταρ της διεθνούς μουσικής σκηνής βγαίνει περιχαρής και διατρανώνει με τον σύντροφό του την απόκτηση ενός παιδιού, τότε αυτοδίκαια κατατάσσεται το γεγονός αυτό στο πίσω μέρος του εγκεφάλου, κυρίως των νεαρότερων ανθρώπων, ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό και ως τέτοιο βεβαίως δεν επιδέχεται κριτική κι αμφισβήτηση. Αυτόματα στη συνέχεια, μπορεί ο καθένας να θέσει την ρητορική ερώτηση, γιατί αυτός κι όχι εγώ;

Σε κάθε περίπτωση, η φύση διδάσκει ότι για να υπάρξει απόγονος πρέπει να ενωθούν δυο κύτταρα που προέρχονται από μείωση κι όχι από μίτωση. Για να γίνω σαφέστερος, στον πυρήνα όλων των κυττάρων, τα χρωμοσώματα διπλασιάζονται, διχοτομούνται και στη συνέχεια δημιουργείται το συμπληρωματικό τους γονιδίωμα το οποίο ενώνεται με το προηγούμενο μισό για να επανέρθουν στη φυσιολογική τους κατάσταση. Εντωμεταξύ, το εν λόγω κύτταρο έχει διπλασιαστεί και τώρα πια υπάρχουν δυο κύτταρα κι όχι ένα. Τα μοναδικά κύτταρα τα οποία δεν υπόκεινται σ’ αυτή τη διαδικασία είναι τα γενετικά κύτταρα, τα οποία με τη διαδικασία της μείωσης, απομένουν με το μισό γονιδίωμα περιμένοντας το άλλο μισό από κάποιον άλλο οργανισμό του ίδιου είδους αλλά διαφορετικού φύλου για να πολλαπλασιαστούν και να υπάρξει έτσι ο απόγονος. Κι αυτό είναι πολύ σοφό, από μέρους της φύσης, διότι αν μη τι άλλο, «ανακατεύει» το γενετικό υλικό με σκοπό την παραγωγή απογόνων με διαφορετικά χαρακτηριστικά δημιουργώντας έτσι πλουραλισμό, ο οποίος είναι απαραίτητος για την επιβίωση του κάθε είδους.

Από τη σκοπιά αυτή, είναι δύσκολο να δεχτεί κάποιος το γεγονός ότι είναι φυσιολογικό να αποκτούν απογόνους δυο όντα του ίδιου φύλου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες επιτρέπονται στη φύση για λόγους που ακόμα δεν είναι πλήρως κατανοητοί ή επειδή απλώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος, η φύση δε συνηγορεί για να γίνει κάτι τέτοιο. Βέβαια, στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε παρένθετη μητέρα και όλα έγιναν σύμφωνα με τις προσταγές της φυσικής διαδικασίας, αλλά αυτό που μένει στον τηλεθεατή, στον ακροατή ή τον αναγνώστη της είδησης, είναι το γεγονός ότι οι δύο περιχαρείς άντρες απόκτησαν παιδί. Ο δε Έλτον Τζον σε ηλικία 63 ετών. Ακόμα κι αυτό είναι λίγο τραβηγμένο…

Σε κάθε περίπτωση, εύχομαι ολόψυχα να το χαρούν και να το καμαρώσουν όπως επιθυμούν. Ευχή μου είναι, το παιδί αυτό αφενός να μη μεγαλώσει έχοντας ως πρότυπο οικογένειας δύο μπαμπάδες κι αφετέρου να μη στοχοποιηθεί από τα ΜΜΕ και καταντήσει με ψυχολογικά προβλήματα μόνο και μόνο γιατί υπάρχει εξαιτίας της ματαιοδοξίας των μπαμπάδων του.

Αρέσει σε %d bloggers: