Posts Tagged ‘ Πίστη ’

Λυδία λίθος.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη Noel A. Tanner

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες μιας πολύ μεγάλης επιστημονικής ανακάλυψης, της επιβεβαίωσης (με μεγάλη πιθανότητα) της ύπαρξης αυτού του περίφημου μποζονίου του Χίγκς, ή αλλιώς του «σωματιδίου του Θεού».

Με πολύ απλά κι εκλαϊκευμένα λόγια, το μποζόνιο Χίγκς έχει περίπου 115 – 135 φορές τη μάζα ή την ενέργεια ενός πρωτονίου και δεν έχει δομή! Δημιουργείται και την αμέσως επόμενη στιγμή χάνεται ή δίνει ζωή σε κάτι άλλο. «Ζει» μέσα στο πεδίο Χιγκς το οποίο είναι «γεμάτο» ενέργεια και τα ομώνυμα σωματίδια που πιθανόν ανακαλύφθηκαν, παρόλο που δεν έχουν δομή είναι τα υπεύθυνα για τη δημιουργία μάζας στην ύλη! Σαν να λέμε, εντελώς απλά και με πολύ μεγάλη παραδοχή, ότι στο Σύμπαν υπάρχει διάχυτο ένα αδιόρατο πεδίο με ενέργεια κι εκεί μέσα δημιουργείται η μάζα της ύλης. Κι αυτό, λένε οι επιστήμονες, εξηγεί τη δημιουργία του σύμπαντος.

Όλη αυτή η επιστημονική προσπάθεια έχει οδηγήσει την ανθρώπινη σκέψη στα άκρα της, στο μεγαλύτερο ίσως σημείο μέχρι σήμερα. Δαπανήθηκαν τεράστια ποσά χρημάτων, ενέργειας, σκέψης και δουλειάς προς την κατεύθυνση της ανακάλυψης ενός στοιχειώδους σωματιδίου που μέχρι χτες δεν υπήρχε παρά μόνο στη θεωρία και στο μυαλό ορισμένων ανθρώπων. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι οι ημέρες αυτές που διανύουμε αποτελούν την απαρχή μιας νέας Αναγέννησης ή ίσως απλώς της Αναγέννησης και συνεπώς της απαγκίστρωσης της ανθρώπινης συνείδησης από το Μεσαίωνα και το σκοτάδι.

Είναι όμως πράγματι έτσι; Η ανακάλυψη του μποζονίου του Χίγκς είναι πολύ πιθανόν να μπορέσει να δώσει απαντήσει στο πως δημιουργήθηκε το σύμπαν, αλλά μπορεί να απαντήσει και στο γιατί; Κι αν γνωρίσουμε την απάντηση στο πως τότε ποια πρέπει να είναι η επόμενη ερώτηση που θα οδηγήσει και θα απαντάει στο γιατί; Όσο κι αν προχωρήσει η επιστήμη, ποτέ δε θα μπορέσει να κοιτάξει στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου που κρύβονται όλες οι απαντήσεις. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη ομορφιά της ύπαρξης του ανθρώπου. Από τη στιγμή που συνειδητοποιεί την ύπαρξή του συνειδητοποιεί και τη θνητότητά του και στη διαρκή μάχη με αυτή είτε παράγει τέχνη για να τη νικήσει είτε αναζητά τις ερωτήσεις σε απαντήσεις που ήδη γνωρίζει δια του μεγαλύτερου προσόντος που διαθέτει, της φαντασίας του. Το όριο κάθε φορά είναι το πόσο τολμηρός είναι για να βάλει στο τραπέζι της αναζήτησής του τη δυσκολότερη ερώτηση, γιατί είναι σίγουρος πως η απάντηση υπάρχει ήδη κι απλώς ψάχνει το σωστό δρόμο για να τη βρει. Και παρά τα μεγάλα επιστημονικά επιτεύγματα και την υπερσύγχρονη τεχνολογία που διαθέτει, τα κύρια όπλα του είναι η φιλοσοφία και η φαντασία. Κι αυτή η ακόρεστη δίψα του για να ταιριάζει τις απαντήσεις μέσα του με τις σωστές ερωτήσεις.

Όσες φορές κι αν υπήρξε απόπειρα αυτή η προσπάθεια του ανθρώπου να σταματήσει να παράγει ερωτήσεις, απέτυχε. Κανείς Μεσαίωνας δεν κατάφερε να φυλακίσει το πνεύμα του και η Αναγέννηση, η Διαφώτιση και η Εξέλιξη δε σταμάτησε ποτέ, όσο κι αν κάποια διεστραμμένα μυαλά ή/και καθεστώτα έκαναν απέλπιδες προσπάθειες για να το πετύχουν. Είτε για λόγους πολιτικούς, είτε για θρησκευτικούς είτε για άλλους, πολλές φορές μπλέχτηκε η επιστήμη με την πίστη, οποιαδήποτε μορφή αυτή κι αν έχει. Ηθελημένα κατά τη γνώμη μου. Και οι δυο πλευρές έχουν να επιδείξουν φωτεινά πνεύματα και μυαλά αλλά και το αντίθετο. Όπου όμως υπάρχουν ανοιχτά μυαλά και οι παρωπίδες απουσιάζουν, τέτοια φαινόμενα σπανίως απαντώνται. Γράφει ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πειραιώς [το πλήρες κείμενο εδώ] ένα μισαλλόδοξο, κατά τη γνώμη μου κείμενο, όπου ανάμεσα στα άλλα αναφέρει πως η εν λόγω ανακάλυψη, αν επιβεβαιωθεί βεβαίως, είναι αποτέλεσμα του «αρχαίου δαίμονος». Καλεί μάλιστα, κλείνοντας το κείμενό του, το ίδιο το μποζόνιο Χιγκς να δώσει συνέντευξη! Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν ανάλογες φωνές από την αντίθετη πλευρά που θα στραφούν εναντίον όχι του σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πειραιώς αλλά εναντίον της θρησκείας και της πίστης, χρησιμοποιώντας παρόμοια επιχειρηματολογία. Δυστυχώς…

Η πίστη και η επιστήμη μπλέκονται ηθελημένα προκειμένου να εξυπηρετήσουν κάποια συμφέροντα. Κατά τη γνώμη μου η πίστη είναι η θάλασσα και η επιστήμη η στεριά ή το ανάποδο, η πίστη είναι η στεριά και η επιστήμη η θάλασσα, δεν έχει σημασία. Το μόνο κοινό που έχουν είναι ο αιγιαλός, το σημείο δηλαδή εκείνο που το κύμα συναντά την παραλία κι αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Ηθική. Άλλα τα στοιχεία της θάλασσας κι άλλα της στεριάς, την επιμονή να μπλέκουμε το ένα με το άλλο είτε ρίχνοντας λάσπη και κατηγορίες είτε φανατίζοντας είτε ακυρώνοντας το ένα το άλλο δεν μπόρεσα ποτέ μου ούτε να την καταλάβω ούτε να την αποδεχτώ. Είπαν οι επιστήμονες στο Cern πως αν δεν υπήρχε το μποζόνιο που ανακάλυψαν δε θα υπήρχαμε κι εμείς. Θα προτιμούσα να ακούσω πως αν δεν υπήρχε το μποζόνιο πρέπει να κοιτάξουμε κάπου αλλού μέσα στην επιστήμη για να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η ύλη. Είπε ο Μητροπολίτης πως «Δυστυχῶς ὅμως δέν εἶναι τόσο ἁπλά τά πράγματα γιατί πίσω ἀπό αὐτές τίς τρομακτικές καί αἴσχιστες γιά τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, τήν ἀνθρώπινη ἱστορία καί τήν ἀνθρώπινη φιλοσοφία ἀπόψεις κρύβεται τό ἀποκρουστικό πρόσωπο τοῦ διαμονισμοῦ, γιατί μόνο δαιμόνια καί κατεχόμενοι ἀπό αὐτά μποροῦν νά μωρολογοῦν μέ τέτοιες ἀνοησίες«. Θα προτιμούσα να ακούσω πως η πίστη είναι αυτή που οδηγεί τον άνθρωπο στην αναζήτηση της αλήθειας.

Όπως και να έχει πάντως, η ανακάλυψη αυτή μπορεί να αποτελέσει τη Λυδία λίθο πάνω στην οποία θα φανεί και θα αφήσει το αποτύπωμά του το πνεύμα κάθε ανθρώπου, και του στεριανού και του θαλασσινού! Ξεχωριστά…

Με αυτή η ανάρτηση και λόγω του γεγονότος ότι το χέρι δε λέει να με αφήσει στην ησυχία μου αλλά και του ότι αρχίζει το επόμενο διάστημα η καλοκαιρινή μου άδεια, θα σας αποχωριστώ για μερικές ημέρες. Περιοδικά θα βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή μου για να σχολιάζω τις αναρτήσεις σας, τις οποίες διαβάζω ούτως ή άλλως ανελλιπώς στον Rss Reader στο κινητό μου τηλέφωνο.
 
Καλές διακοπές σε όσους αποδράσουν αυτές τις ημέρες εκτός των τειχών! 
Advertisements

Απάντηση στον φίλο μου το Θωμά.

Προσφάτως έγινε ένας, έντονος και ζωντανός θα έλεγα, διάλογος στο ιστολόγιο του Δημήτρη, τον οποίο μπορείτε να δείτε εδώ. Οι απόψεις τόσο του οικοδεσπότη όσο και των σχολιαστών είναι άκρως ενδιαφέρουσες και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Μεταξύ των σχολίων αναπτύχθηκε και μια μικρή συζήτηση μεταξύ εμού και του Θωμά, όπως ίσως θα παρατηρήσετε αν διαβάσετε την εν λόγω ανάρτηση. Στη δική μου προηγούμενη ανάρτηση, ζήτησα τη γνώμη του Θωμά για ένα δικό μου σχόλιο και η απάντηση ήταν η παρακάτω:

«Στο σχόλιό σου στο μπλοκ του Δημήτρη χρησιμοποιείς τη λέξη Φύση (αντί για Θεός) και τη λέξη “ανυπαρξία” εννοώντας προφανώς την ανυπαρξία της ψυχής μετά το θάνατο. Με συγχωρείς, φίλε Κώστα, αλλά είσαι κλασικός άθεος κι όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις με ωραίο περιτύλιγμα (εννοώ τα υπέροχα που γράφεις για τον δικό σου Θεό), πιστεύω πως το αρχικό μου ερώτημα δεν υφίσταται πλέον αν δηλαδή πιστεύεις πως ο Θεός σου υπάρχει. Μα αν μιλάμε για τη Φύση, φυσικά υπάρχει, το ίδιο θα έλεγε κι ένας άθεος.»

Ήθελα να απαντήσω στο χώρο των σχολίων της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά επειδή η απάντηση βγήκε μεγάλη, αποφάσισα να κάνω μια νέα ανάρτηση και να εκθέσω τις απόψεις μου εδώ. Νομίζω, ότι περισσότερο από όλους, ο Θωμάς αξίζει κάτι τέτοιο.

Καλέ μου φίλε Θωμά, μεγάλωσα σε μια οικογένεια που καμιά διαφορά δεν είχε από τη μέση ελληνική οικογένεια. Οι αρχές που πήρα τόσο από την οικογένεια μου, όσο κι από το σχολείο αλλά και τον κοινωνικό μου περίγυρο ήταν οι ίδιες με εκείνες κάθε παιδιού της ελληνικής υπαίθρου. Κάποια στιγμή, όντας φοιτητής έπεσα πάνω σε κάτι αξιομνημόνευτο. Όπως ίσως θα ξέρεις έχω σπουδάσει στο Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου τα μαθήματά που διδάχτηκα είχαν πολύ μεγάλο εύρος ως προς το γνωστικό τους αντικείμενο. Τη μια ώρα ο ένας καθηγητής αποδείκνυε για παράδειγμα ότι ο σημαντικότερος παράγοντας για την ανάπτυξη των δέντρων είναι το έδαφος βάζοντας σε δεύτερη μοίρα όλους τους υπόλοιπους, ενώ την άλλη ώρα ο άλλος καθηγητής αποδείκνυε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας είναι το κλίμα, ο άλλος η γενετική προδιάθεση κλπ κλπ. Ο καθένας από τους καθηγητές ήταν σχεδόν σίγουρος ότι το δικό του κομμάτι από την επιστήμη ήταν το σπουδαιότερο, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους υπόλοιπους. Εκεί λοιπόν, μέσα στο μυαλό μου, προσπάθησα μάταια να διαπιστώσω από μόνος μου τι ήταν το σημαντικότερο για την ανάπτυξη των δέντρων. Κι όσο κι αν βασάνιζα τον εαυτό μου, άκρη δεν έβρισκα, μέχρι που αντίκρισα το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, ΟΛΑ είναι σημαντικά. Κάθε ένας από τους παράγοντες έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την ανάπτυξη των δέντρων και η έλλειψη κάποιου μπορούσε να αναπληρωθεί από κάποιον άλλο μέχρι όμως ενός ορισμένου ορίου. Σκεπτόμενος τότε όλα αυτά, έκανα αυθόρμητα μια αναγωγή και στα πιστεύω μου στο Θεό. Είπα λοιπόν μέσα μου, ποιος είναι ο Θεός μου; Τι είναι ο Θεός μου; Μπορώ να Τον συλλάβω ως έννοια; Τα συμπεράσματα λοιπόν που κατέληξα ήταν περίπου τα ακόλουθα:

Ο Θεός της χριστιανικής θρησκείας είναι ολόιδιος με το Θεό της ιουδαϊκής θρησκείας, με το Θεό του Ισλάμ, με το Θεό οποιασδήποτε θρησκείας. Πρόσεξε όμως, δε μιλάω για κάποιες, κατά τη γνώμη μου, παθογενείς καταστάσεις που έχουν δημιουργήσει οι θρησκείες δημιουργώντας Θεούς τιμωρούς ή Θεούς που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε δικούς μας και ξένους, σε καλούς και κακούς που αξίζει να πεθάνουν από τα θραύσματα μιας βόμβας. Μιλάω για τη δύσκολη στη σύλληψη έννοια του Θεού που μοιάζει με το στοργικό πατέρα που αγαπάει όλα τα παιδιά του και δεν ξεχωρίζει κανένα. Κατέληξα λοιπόν ότι ο Θεός είναι ένας, ίδιος για όλους, ανεξάρτητα από το όνομα που του προσδίδουν οι διάφορες θρησκείες.

Μετά αναρωτήθηκα, ο Θεός είναι κάτι μακριά από εμάς; Κάτι ξένο κι απρόσιτο; Θεώρησα πως αν δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε, τότε έχει κάνει κάποιο λάθος. Πρέπει να κάνει γνωστή την παρουσία του με κάποιο τρόπο, να γνωρίζουμε ότι είναι τριγύρω μας. Αλλά που έπρεπε, σκέφτηκα, να κοιτάξουμε για να τον δούμε; Όσο κι αν τυραννούσα το μυαλό μου δεν μπορούσα να βρω απάντηση. Δεν μπορούσα να δω το αυτονόητο, τόσο κλειστά μάτια είχα. Η απάντηση ήταν ολόγυρά μου, ήταν η Φύση, αυτό το τέλειο «κατασκεύασμα» που δύσκολα θα κατανοήσει ο άνθρωπος μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Γι’ αυτό και η απάντησή μου στο ιστολόγιο του Δημήτρη, από το οποίο αντιγράφω τα λόγια μου: «Με ρωτάς αν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει πραγματικά. Θα σου απαντήσω το εξής: Αν τα μάτια μου που αγαλλιάζουν όταν βλέπουν το μπουμπούκι να ανθίζει μου λένε ψέματα, τότε δεν υπάρχει. Αν η όσφρησή μου όταν το άρωμα της πασχαλιάς που με κάνει να κλείνω τα μάτια μου από ευχαρίστηση είναι ψεύτικο, τότε δεν υπάρχει. Αν το αίσθημα που ένιωσα όταν συνάντησα τον έρωτα και τα σωθικά μου ανατρίχιασαν κάνοντας τα πόδια μου να υποχωρήσουν ήταν κίβδηλο, τότε δεν υπάρχει. Αν όμως κάτι από αυτά είναι αληθινό, τότε υπάρχει. Και τι σημασία έχει που εγώ δεν τον λέω Θεό αλλά Φύση. Πιστεύω στην Αλήθεια της Φύσης και όχι των ανθρώπων. Αυτός είναι ο δικός μου Θεός. Και ναι, η Φύση είναι ‘ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων’». Ο Θεός έχει, κατά κάποιο τρόπο για μένα τουλάχιστον, προσωποποιηθεί στη Φύση. Κι όταν λέω στη Φύση, εννοώ ολόκληρο το Σύμπαν, αυτό που ο Carl Sagan ονόμαζε Κόσμος (Cosmos). Δεν ξέρω, ούτε μπορώ να ξέρω ποια μορφή (και αν έχει μορφή) ο Θεός. Εγώ όμως τον βλέπω ολόγυρά μου και ξέρεις κάτι; Είμαι χαρούμενος γι΄ αυτό, γιατί ξέρω ότι είναι εκεί και με προσέχει, είναι εκεί και τα δημιούργησε όλα αυτά για μένα, για τον Άνθρωπο και όλα βεβαίως τα όντα. Η Φύση είναι ο αντι-πρόσωπός του στα μάτια και τις αισθήσεις μου και είναι ότι πιο κοντινό δικό Του πράγμα σε μένα. Εξ’ ου και η ονομασία που δίνω στο Θεό ως «Φύση».

Συνεχίζω στο ιστολόγιο του Δημήτρη και γράφω «Αλλά δε θα μου χαρίσει την αιώνια ζωή Θωμά, αυτό είναι αφύσικο. Μόλις η συνείδησή μου πάψει να αντιλαμβάνεται την ύπαρξή μου, τότε θα έχω περάσει στην ανυπαρξία και θα έχω παραχωρήσει τη βιολογική μου υπόσταση πίσω στον πλανήτη για να δημιουργήσει κάτι άλλο από τα οργανικά στοιχεία που με απαρτίζουν. Η αιώνια ζωή, όπως είπα και πριν, κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει και είναι προϊόν της ανθρώπινης ματαιοδοξίας η ποίησή της.». Προσθέτω δε και το εξής: Θα ήταν η μεγαλύτερη βλασφημία προς το Θεό να ισχυριστώ ότι αφενός θέλω να πάω αντίθετα σ’ αυτό που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, τη ζωή και το θάνατο, την αρχή και το τέλος (όπου τέλος: σκοπός) και αφετέρου να επιθυμώ εκτός από τη ζωή και τη συνείδηση που μου έχει χαρίσει εδώ, να Του ζητώ κι άλλη και μάλιστα αιώνια. Όλα τα πράγματα δημιουργούνται, κάνουν τον κύκλο τους στον κόσμο του αισθητού και μετά χάνονται για να παραχωρήσουν την ουσία τους (τα στοιχεία που τα απαρτίζουν δηλαδή) στην επόμενη γενιά, είτε έμβια είναι είτε όχι. Αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός της δημιουργίας (το τέλος), το μεγάλο εκείνο μήνυμα που ξεπετάγεται από τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου. Το παλιό παραχωρεί τη θέση του στο εξελιγμένο και προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες καινούριο. Αν εγώ τολμήσω να πω ότι ο Θεός θα με αφήσει να εξακολουθήσω να υπάρχω, έστω και σε άυλη μορφή εις τους αιώνας των αιώνων, τότε τι νόημα έχει η δημιουργία του; Τι νόημα έχει η εξέλιξη; Τι νόημα έχει η ανθρώπινη διανόηση που από τα πέτρινα τσεκούρια οδήγησε τον άνθρωπο στο φεγγάρι; Τι νόημα έχει η τέχνη; Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου θεωρώ ότι μια τέτοια πεποίθηση περί διαρκούς ζωής, όποια μορφή κι αν έχει αυτή, είναι βλασφημία εκ μέρους μου στο Θεό. Είναι αχαριστία. Ή πλεονεξία αν θες και σίγουρα ματαιοδοξία. Ως εκ τούτου, αφού μου ανατέθηκε μια αποστολή, ένα έργο αν θες από την ανώτερη αυτή δύναμη, αφού το ολοκληρώσω, τότε δε θα έχει πια νόημα η ύπαρξή μου και λογικό είναι να περάσω στην ανυπαρξία. Πρόσεξε όμως, η στιγμή του περάσματος από τη μια φάση στην άλλη, είναι μια στιγμή ανυπολόγιστης, άπειρης ευγνωμοσύνης για τη δυνατότητα που μου δόθηκε να υπάρξω. Ευγνωμοσύνης στο Θεό, που εγώ τον έχω προσεγγίσει μέσω της Φύσης, και που νομίζω ότι τώρα που κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου τα βρεγμένα από τη βροχή δέντρα Τον βλέπω να μου χαμογελάει.

Αν νομίζεις Θωμά ότι είμαι κλασικός άθεος δε θα διαφωνήσω μαζί σου. Ούτε πρόκειται να προσπαθήσω να σου αλλάξω τη γνώμη σου για μένα. Απλώς θα ήθελα να μη χρησιμοποιείς αυτόν τον όρο, γιατί όπως πολύ σωστά έγραψε ο Δημήτρης στο άρθρο του, η λέξη «άθεος» το μόνο που προσδιορίζει είναι το τι δεν πιστεύεις και συνάμα έχει και μια αρνητικότητα ως όρος. Θα προτιμούσα κάτι άλλο…

Φωτεινά παραδείγματα.

Είναι λίγο πολύ γνωστή η αποστροφή μου στην πλειονότητα των κληρικών της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, επειδή κυρίως οι διδαχές, οι λόγοι και τα κηρύγματά τους απέχουν πολύ τόσο από τον πραγματικό τρόπο ζωής τους αλλά και από το νόημα της διδασκαλίας του Ιησού, τουλάχιστον έτσι όπως την έχω κατανοήσει εγώ.

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Όπως παντού άλλωστε.

Πρόσφατα, έπεσε στα χέρια μου το μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής προς τους μαθητές των σχολείων. Δεν γνωρίζα τίποτα για το ποιόν αυτού του ανθρώπου. Ούτε ποιος είναι, ούτε ποια είναι η πορεία του στην εκκλησία, ούτε τι παιδεία έχει. Για να πω την αλήθεια ούτε το όνομά του δεν γνώριζα πριν διαβάσω την αξιοθαύμαστη αυτή επιστολή του, την οποία πριν παραθέσω, θα ήθελα να αναφέρω δυο τρια πράγματα από το βιογραφικό του, το οποία βρήκα μετά από αναζήτηση στο διαδίκτυο, με αφορμή πάντα το εν λόγω μήνυμά του.

Ο π. Νικόλαος Χατζηνικολάου λοιπόν, σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μετά συνέχισε τις σπουδές του στο Harvard και το MIT, όπου έλαβε μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικό. Έχει διδάξει στο Harvard, στο MIT, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θεολογία σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη.

Το μήνυμα:

Μήνυμα προς τους μαθητές. Σελίδα 1/2

Μήνυμα προς τους μαθητές. Σελίδα 2/2

Τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι απλώς εκπρόσωποι του Θεού επί της γης, αλλά αντιπρόσωποι. Μπορεί ο δικός μου λόγος να μην έχει ιδιαίτερη αξία, αλλά νομίζω ότι ένα μεγάλο μπράβο του αξίζει.

Το κείμενο μπορείτε να το βρείτε και εδώ, ενώ η επίσημη ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής είναι εδώ.

Αρέσει σε %d bloggers: