Posts Tagged ‘ Μέτρον Άριστον ’

Μέτρο.

(c) Τελευταίος

(c) Τελευταίος

Το 2013 μπήκε στη ζωή μας προ ολίγων ημερών και είναι ίσως η πρώτη φορά μετά το 2010 που κάποιοι άνθρωποι ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία. Η μεγάλη πλειοψηφία βέβαια των Ελλήνων εξακολουθεί να κοιτάζει τα μελλούμενα με σκεπτικισμό και φόβο, υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν και αυτή δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι ένα ικανό ποσοστό των κατοίκων αυτής της χώρας έχουν πια συνειδητοποιήσει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα το οποίο μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα δεν είναι/ήταν άλλο από την έλλειψη του μέτρου. Η αλόγιστη και ασυλλόγιστη σπατάλη των διαθέσιμων πόρων κάθε οικογένειας, κατ’ επέκταση και του κράτους, που αποτελούσε τον κανόνα έχει αρχίσει να αποτελεί παρελθόν.

Μιλώντας για την οικογένεια και αφήνοντας έξω από το συλλογισμό μας τα του κράτους και της κυβέρνησης, ελάχιστοι θα είναι οι Έλληνες που δε θα συμφωνήσουν πως μέχρι τώρα διαβιούσαμε σ’ αυτή τη χώρα με τη νοοτροπία του ‘δε βαριέσαι, έχει ο Θεός…’, λες και το μέλλον έρχεται από μόνο του και δεν απαιτεί εκ μέρους μας εργασία αλλά και σχεδιασμό. Το πλαστικό χρήμα και τα δανεικά είχαν φτάσει στο σημείο να καθορίζουν όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζαμε τις ανάγκες μας, πραγματικές ή μη, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμασταν μέσα στην κοινωνία. Η επίδειξη έγινε μέρος της καθημερινότητας και η συσσώρευση υλικών αγαθών, άχρηστων στις περισσότερες περιπτώσεις, ήταν ο κανόνας. Η κρίση έφερε δραστικές αλλαγές, επώδυνες ενίοτε για ορισμένες κατηγορίες πληθυσμού, μαζί όμως έφερε και την αλλαγή του σκεπτικού. Το αποκορύφωμα ήρθε από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης που έκανε το 80% περίπου των Ελλήνων φέτος να μην προμηθευτούν και να αναζητήσουν εναλλακτικούς και φθηνότερους τρόπους θέρμανσης. Αυτό που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν αδιανόητο, η άδεια δεξαμενή του πετρελαίου θέρμανσης στο υπόγειο του σπιτιού μας, είναι φέτος πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή έκανε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να ανοίξει τα μάτια του και να συνειδητοποιήσει το πόσο λανθασμένα διαχειριζόταν την οικονομία του μέχρι σήμερα. Αν μπορούμε να ζήσουμε και να περάσουμε το χειμώνα χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε υπαναχωρήσεις και σε άλλα, λιγότερο ίσως, σημαντικά ζητήματα; Ο Έλληνας που τώρα πια ζεσταίνεται δίπλα στο τζάκι του ή βάζει σε ένα δωμάτιο ένα θερμοπομπό, περιορίζοντας δραστικά το κόστος θέρμανσης, καταλαβαίνει πως αν τις προηγούμενες δεκαετίες ζούσε με τον τρόπο που ζει σήμερα, όχι μόνο οικονομικό πρόβλημα δε θα είχε, το αντίθετο μάλιστα, θα ήταν πολύ πλούσιος, αν συνυπολογίσουμε δε πως τότε οι κοινωνικές παροχές που σήμερα πληρώνει διατίθεντο άφθονες και δωρεάν από το κράτος.

Ο Έλληνας μοιάζει να βρίσκει αυτό που είχε ξεχάσει, το μέτρο. Ίσως κι αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο δεν έχουν σημειωθεί στη χώρα γεγονότα όμοια με αυτά της Αργεντινής ή άλλα αντίστοιχα. Κάπου βαθιά μέσα του έχει καταλάβει ότι είναι συνυπεύθυνος, στο μερίδιο που του αναλογεί βέβαια, για τη σημερινή δημοσιονομική κατάσταση καθόσον δημιούργησε χρέη και υποθήκευσε το μέλλον του και τις εργασιακές του προσόδους στο όνομα απλώς και μόνο της εφήμερης καλοπέρασης. Οι ίδιοι άνθρωποι ζουν σήμερα με τους μισούς ή και λιγότερους πόρους από ότι πέντε ή δέκα χρόνια πριν και βλέπουν πως τα καταφέρνουν χωρίς όμως αυτό να μοιάζει παράδοξο στα μάτια τους μιας και άρχισαν να καταλαβαίνουν πως αυτά που εύκολα και χωρίς περίσκεψη δικαιολογούσαν παλιότερα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά σπατάλη και κακή διαχείριση. Συνειδητοποίησαν πως όσο είχαν πόρους αντί να αποταμιεύουν φροντίζοντας το μέλλον τους, ξόδευαν έχοντας τότε στο νου πως κάθε μέρα θα είναι καλή μέρα! Σήμερα, αναλογιζόμενοι τη λανθασμένη πορεία του παρελθόντος, νομίζω πως θέτουν τα θεμέλια για τη σωστή πορεία τους στο μέλλον. Μπορεί οι διαθέσιμοι πόροι να είναι εμφανώς λιγότεροι αλλά η αξιοποίησή τους γίνεται πια με πολύ αποδοτικότερο τρόπο. Κι έχει καταλάβει επίσης πως όσο μοιρολογεί δε βρίσκει λύσεις, η κρίση αντιμετωπίζεται πρωτίστως ατομικά και πάντα δρώντας! Γι’ αυτό, παρά τις δυσμενείς συνθήκες, είμαι αισιόδοξος και πιστεύω πως η επιστροφή του Έλληνα στο μέτρο μόνο καλά αποτελέσματα μπορεί να φέρει σε τούτον το τόπο.

– ◊ –

Το ιστολόγιο αυτό φιλοξένησε τις σκέψεις μου για περισσότερα από τρία χρόνια και παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε με σκοπό να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου κατέληξε σε μια πολύτιμη για μένα πηγή γνώσεων και απόψεων που μέχρι τότε αγνοούσα. Θεωρούσα τον εαυτό μου ανοιχτόμυαλο αλλά διαβάζοντας τα σχόλια αλλά και τις αναρτήσεις σας κατάλαβα πως ανοιχτόμυαλος δε σημαίνει να έχεις ανοιχτή μόνο μια χαραμάδα, χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο… Έγινα καλύτερος άνθρωπος, ενδεχομένως δε και  σοφότερος και αυτό το οφείλω αποκλειστικά και μόνο σε εσάς με τους οποίους είχα αυτό το δίαυλο συνδιάλεξης και ανταλλαγής απόψεων. Ένα ευχαριστώ σίγουρα δεν είναι αρκετό, σας στο στέλνω όμως μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Ο κύκλος αυτού του ιστολογίου δεν έχει κλείσει, ούτε πρόκειται να το εγκαταλείψω, άλλωστε νομίζω πως αποτελεί πια μέρος της καθημερινότητας αλλά και της προσωπικότητάς μου. Δυστυχώς όμως, τα σχέδια που έχω θέσει στην αφεντιά μου ως στόχο για το 2013 και παρά τις αρχικές μου εκτιμήσεις, δε θα μου αφήσουν το χρόνο για να μπορέσω να παρευρίσκομαι σ’ αυτό το χώρο έτσι όπως θα ήθελα κι έτσι η απουσία μου για μερικούς τουλάχιστον μήνες θα είναι επιβεβλημένη. Τα ημίμετρα και οι πρόχειρες δουλειές δε μου αρέσουν οπότε θεωρώ καλύτερο να αφήσω κάτι παρά να ασχολούμαι επιδερμικά και χωρίς ουσία.

Οι επισκέψεις μου στα ιστολόγιά σας βεβαίως δε θα σταματήσουν, ίσως όμως τα σχόλιά μου από εδώ κι εμπρός να είναι λιγοστά.

Θα μπορείτε να με βρίσκετε στο facebook, αν και δεν είμαι τακτικός θαμώνας…, ενώ στο Εν θερμώ θα συνεχίσω να αναρτώ παλιές και νέες Μικρές Ιστορίες.

Με τις καλύτερες ευχές μου για το 2013 και μαζί με ένα ειλικρινές και πολύ μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μου δώσατε όλα αυτά τα χρόνια, σας αφήνω αλλά δε σας αποχαιρετώ…

Εις το επανιδείν!

Μέτρον Άριστον

Η εξέλιξη της ζωής και της επιστήμης απαιτεί από τον άνθρωπο διαρκώς να μαθαίνει νέα πράγματα και να εξειδικεύεται όλο και περισσότερο σε τομείς που μερικά χρόνια πριν δεν υπήρχαν καν. Πενήντα χρόνια πριν όροι όπως μάρκετινγκ, δημόσιες σχέσεις, ηλεκτρονικός υπολογιστής, κινητό τηλέφωνο φάνταζαν βγαλμένες από βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Για να επιτευχθούν όλα αυτά τα τεχνολογικά επιτεύγματα και η δημιουργία των  σύγχρονων επιστημών που εξυπηρετούν τον άνθρωπο, απαιτείται εκπαίδευση όλο και περισσότερη ποσοτικά όσο και ποιοτικά.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος όμως, πόση γνώση μπορεί να δεχτεί και πόση μπορεί αποτελεσματικά να επεξεργαστεί και να διαχειριστεί. Μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια η ποσότητα της διδακτέας ύλης που δέχεται ένας νέος άνθρωπος αλλά και τα χαρακτηριστικά αυτής έχουν αλλάξει δραματικά. Το σίγουρο είναι ότι η παιδεία σε κάθε χρονική στιγμή διαμορφώνεται από τις ανάγκες της κοινωνίας την οποία εξυπηρετεί. Παλιότερα το μάθημα γινόταν με απλές ασκήσεις και άμεση σύνδεση των διδασκομένων με την πράξη.

Σήμερα, επικεντρώνεται η εκπαίδευση περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο, χωρίς πολλές φορές η θεωρία να συνδέεται πουθενά με την πράξη. Συνέπεια τούτου είναι το γεγονός ότι αρκετές φορές ο μαθητής – δέκτης της νέας πληροφορίας δεν μπορεί να την αποκωδικοποιήσει σωστά στο μυαλό του, αφού τίποτα “χειροπιαστό” δε συνδέει τη γνώση με την πραγματική ζωή. Το να διδαχτεί κάποιος την θεωρία των ολοκληρωμάτων για παράδειγμα, χωρίς να κατανοήσει ότι αυτά αναφέρονται σε εμβαδά και χωρίς να δει μια πρακτική εφαρμογή τους, απλώς θα προσθέσει μια εφήμερη πληροφορία στον εγκέφαλό του για να τη χρησιμοποιήσει πιθανόν σε κάποιες εξετάσεις και μετά απλώς θα περάσουν στη λήθη.

Ορισμένα πράγματα θεωρούνται εξ’ ορισμού δεδομένα πλέον για τη σύγχρονη εκπαίδευση. Η προσπάθεια για συμπύκνωση όλο και περισσότερης γνώσης μέσα στη διδακτέα ύλη έχει αφήσει πολλά χρήσιμα πράγματα απ’ έξω, θεωρώντας ότι ο εκπαιδευόμενος γνωρίζει ήδη μια ικανή ποσότητα πληροφορίας προκειμένου να κατανοήσει τα νέα δεδομένα. Σίγουρα τα μεγέθη της πληροφορίας που διακινούνται στις μέρες μας όχι εντός σχολείου αλλά εκτός αυτού είναι πολύ μεγάλα και ο άνθρωπος – μαθητής προσλαμβάνει ικανές ποσότητες αυτής, την οποία μπορεί να αξιοποιήσει για την εξέλιξή του. Τίθεται όμως το θέμα της ποιότητας της. Στο σχολικό περιβάλλον η πληροφορία είναι ελεγμένη ποιοτικά και προσαρμοσμένη για τις ανάγκες και τη νοητική ικανότητα της κάθε ηλικίας.

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που φαίνεται ότι πλέον δε λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στις μέρες μας είναι αυτός του ελεύθερου χρόνου, του παιχνιδιού και της ξεκούρασης. Μικροί και μεγάλοι σήμερα έχουν βαλθεί να αποκτήσουν όλο και περισσότερη εξειδίκευση σε πάρα πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους αντικείμενα, συμμετέχοντας σ’ ένα φρενήρη αγώνα δρόμου εξασφάλισης γνώσεων, πιστοποιητικών και πτυχίων. Το παιχνίδι κι ο ελεύθερος χρόνος θεωρούνται πλέον πολυτέλεια, αγνοώντας ίσως ότι ο εγκέφαλος απαιτεί περιόδους ηρεμίας και χαλάρωσης προκειμένου να αφομοιώσει όλες τις νέες γνώσεις.

 

Image: Filomena Scalise / FreeDigitalPhotos.net

Σίγουρα είναι θεμιτή η εξέλιξη τόσο της κοινωνίας όσο και των επιστημών, οι οποίες έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου, όμως πρέπει καμιά φορά να κοιτάμε και τον ίδιο τον άνθρωπο ως ύπαρξη και να επικεντρωνόμαστε στη φύση του. Ενδεχομένως καλό θα ήταν να ρίχνουμε και μια ματιά στο παρόν αφήνοντας το μέλλον να έρθει φυσικά και αβίαστα. Σίγουρα η πρόσληψη γνώσεων είναι το εφόδιο για την ομαλή και με αξιώσεις μετάβασή μας από το σήμερα στο αύριο, αλλά…

…Μέτρον Άριστον…

Αρέσει σε %d bloggers: