Posts Tagged ‘ Μέλλον ’

Προεκλογικές σκέψεις

ballot

 Η χώρα, για ακόμα μια φορά, βρίσκεται μπροστά στις ‘πιο κρίσιμες’ εκλογές στην ιστορία της! Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν –κυρίως- τα πολιτικά κόμματα που κατά το παρελθόν έχουν κυβερνήσει τον τόπο. Πολύ εύκολα μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ο μέσος πολίτης τη συνθηματολογία των εκλογών του 2007, του 2009 αλλά και των δύο αναμετρήσεων του 2012 πως η χώρα έπρεπε να βγει από το αδιέξοδο πάση θυσία και πως οι επερχόμενες τότε εκλογές ήταν επίσης οι πιο κρίσιμες. Κι όμως σήμερα, μια βδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης, και πάλι, σύμφωνα με το σκεπτικό των κομμάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της χώρας. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί οι μέχρι χθες κυβερνώντες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ώστε οι εκλογές αυτές να μην είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της.

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, αλλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου έρχεται το αυτονόητο: Διότι προφανώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους! Αυτή η υπεραπλουστευμένη απάντηση βεβαίως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αποτελούν ένα μωσαϊκό που είναι εξαιρετικά δύσκολο κι εξόχως πολύπλοκο ώστε μια κυβέρνηση να μπορέσει να βάλει στη σωστή θέση όλες τις ψηφίδες. Αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, εκείνο όμως που τίθεται ως προβληματισμός είναι το γεγονός πως η πολιτική εν πολλοίς έχει πάψει πια να ασχολείται με τον άνθρωπο κι έχει επικεντρώσει την προσοχή της στους αριθμούς. Κι όταν η ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων βγαίνει από το κάδρο της επικαιρότητας αλλά και της καθημερινής σκέψης των ανθρώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, τότε μοιραία οι χώρες πάντα θα βρίσκονται κάτω από την πίεση των κοινωνιών τους, διότι πολύ απλά αυτές είναι ζωντανοί οργανισμοί με ανάγκες και όχι μαριονέτες – κομπάρσοι σε σχέδια κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο πολίτης πεινάει, πονάει, έχει παιδιά, ονειρεύεται το μέλλον του, θέλει να νιώθει πως έχει μέλλον και κυρίως δε θέλει να φοβάται. Η εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως θα εξασφαλιστεί και η ευημερία του πολίτη.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί λοιπόν, όπως φανερώνεται μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, για ακόμα μια φορά, έπαιξαν το χαρτί του φόβου στη σκακιέρα των εκλογών, μια κίνηση που άλλωστε τη γνωρίζουν πολύ καλά. Όμως, επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται, ίσως τούτη τη φορά η επιλογή αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος τους. Εκείνο που θέλει ο πολίτης ετούτης της χώρας, είναι οι πολιτικοί να θυμηθούν τον αληθινό τους ρόλο, που δεν είναι άλλος από το να βλέπουν και να προβλέπουν το μέλλον. Εκλεγμένος εκπρόσωπος, βουλευτής είναι εκείνος που αφουγκράζεται την κοινωνία κι αναπαράγει τη φωνή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, υπουργός σημαίνει υπηρέτης του λαού κι όχι το αντίστροφο. Και πρωθυπουργός είναι εκείνος που στην πλάτη του σηκώνει τη χώρα κι όχι η χώρα εκείνον! Δυστυχώς όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως εν Ελλάδι οι παραπάνω ιδιότητες συνήθως δε συνάδουν με το θεσμικό τους ρόλο, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και η Τέχνη το έχει αντιληφθεί αυτό κι έχει με εξαιρετική επιτυχία δημιουργήσει μορφές και χαρακτήρες όπως ο Μαυρογυαλούρος του Αλέκου Σακελλάριου.

Ο απλός άνθρωπος τούτης της χώρας, μέσα στις αγωνίες αλλά και την ελπίδα του για το μέλλον, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως τούτη τη φορά θέλει από τους πολιτικούς όλων των χώρων και των ιδεολογιών να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών τους, να τον βγάλουν από τα αδιέξοδα, αυτά τα οποία πολλοί υποστηρίζουν πως τεχνηέντως έχουν δημιουργηθεί εξυπηρετώντας συμφέροντα, να κρατήσουν το τιμόνι του τόπου με χέρια στιβαρά κι όχι ασθενικά. Οι πολίτες, που φέρουν το βάρος της ευθύνης των επιλογών τους, δε θα πρέπει να το ξεχνούν αυτό την ώρα της κάλπης. Και δε θα πρέπει επίσης να ξεχνούν πως κάθε κράτος και κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πορεύεται στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα την ασφάλειά του, την ικανοποίηση των αναγκών του και την ευημερία των πολιτών του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άλλωστε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος αλλά για αποικία…

Je suis Charlie (?)

paris

Το ερώτημα αν η σάτιρα έχει όρια και μέχρι που αυτή μπορεί να φτάσει είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί. Υπάρχουν επιχειρήματα που μπορούν να πείσουν έναν σκεπτόμενο άνθρωπο είτε για τη μια είτε για την άλλη άποψη. Το λεπτό σημείο όμως σε μια τέτοια συζήτηση είναι το αν και κατά πόσο τίθενται όρια στην ελευθερία της έκφρασης από τη μια και του σεβασμού των πιστεύω από την άλλη και ο καλύτερος φορέας για τη συλλογιστική αυτή δεν μπορεί να πηγάζει από πουθενά αλλού παρά μόνο από την παιδεία αλλά και το κοινωνικό υπόβαθρο στο οποίο απευθύνεται αλλά και παράγεται η σάτιρα.

Ολόκληρος ο πλανήτης έχει συγκλονιστεί από τη δολοφονική επίθεση στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo στη γαλλική πρωτεύουσα. Οι δράστες, εμφορμούμενοι από το γεγονός πως η απεικόνιση του Προφήτη του Ισλάμ είναι μια ανίερη πράξη αποφάσισαν να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους, δικάζοντάς τους και καταδικάζοντάς τους εις θάνατο χωρίς καν να απολογηθούν. Στο μυαλό των ανθρώπων αυτών, όπως άλλωστε στο μυαλό κάθε φανατισμένου ανθρώπου που το οπτικό του πεδίο περιορίζεται από τα στενά πλαίσια του δόγματος που πιστεύει ή που θεωρεί ως τη μοναδική αλήθεια, η τιμωρία και ο θάνατος των συντακτών του περιοδικού ήταν ένα ιερό καθήκον το οποίο έπρεπε πάση θυσία να φέρουν εις πέρας. Η αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά και κάθε άλλη αξία, είναι σε δεύτερη μοίρα ή ενδεχομένως δεν αποτελεί καν αξία. (Η εκτέλεση των ανθρώπων αυτών έπρεπε να γίνει πραγματικότητα προκειμένου να σωθεί η ψυχή των εκτελεστών όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και θα κριθεί. Μήπως τελικά τα δόγματα παράγουν εγωιστές αλλά και παράφρονες ανθρώπους;… θα αναρωτηθεί εύλογα ένας ουδέτερος παρατηρητής)

Δυστυχώς η ιστορία έχει να επιδείξει σωρεία τέτοιων γεγονότων, τα οποία, όπως έχει τελικά αποδειχτεί, έχουν τις ρίζες των αιτιών που τα προκάλεσαν κάπου αλλού! Θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιο, αν ισχυριστεί κανείς πως ο απλός πιστός μιας θρησκείας έχει κάποια σχέση με τον άνθρωπο που κρατάει το μαχαίρι ή το όπλο και σκοτώνει λόγω μίσους. Διότι το μίσος και η μισαλλοδοξία είναι επίκτητα χαρακτηριστικά του ανθρώπου και όχι έμφυτα, χαρακτηριστικά τα οποία δυστυχώς διδάσκοντα! Τα συμφέροντα λοιπόν πίσω από το κύμα αυτό των επιθέσεων, έχουν βρει γόνιμο έδαφος στα μυαλά απαίδευτων ανθρώπων κι έχουν σπείρει τα ανίερα σχέδιά τους καμουφλαρισμένα πίσω από τις θρησκευτικές διαφορές. Ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από τη διασπορά του φόβου σε ολόκληρο τον πλανήτη. Φόβος, ο οποίος θα οδηγήσει αναμφίβολα στη λήψη μέτρων για την ‘προστασία’ μας, με άλλα λόγια, μέτρων που στόχο θα έχουν να περιορίσουν την ελευθερία. Ελευθερία κινήσεων, ελευθερία αποφάσεων, ελευθερία στην καθημερινότητα, ελευθερία λόγου, αλλά το χειρότερο, ελευθερία σκέψης!

Κάθε σύστημα που προσπαθεί να επιβληθεί και βεβαίως να κυβερνήσει, θέλει να μπορεί να επιβάλλει τις αποφάσεις του. Αυτό, σε μια ιδανική κοινωνία κι έναν ιδανικό πλανήτη κατ’ επέκταση, θα προϋπόθετε εξύψωση της παιδείας με σκοπό τη δημιουργία υγιώς σκεπτόμενων πολιτών με τους οποίους κάθε αρχή θα μπορούσε να συνδιαλέγεται και να λαμβάνει αποφάσεις. Η ουτοπία αυτή όμως ουδέποτε υπήρξε και είναι κοινώς αποδεκτό πως είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει, οπότε τα συστήματα λήψης των αποφάσεων χρησιμοποιούν την πιο εύκολη οδό προς εκπλήρωση των σκοπών τους. Το φανατισμό και το διχασμό. Κοσμοθεωρίες, θρησκείες, πολιτικά κόμματα ακόμα αθλητικά σωματεία γίνονται εργαλεία στα χέρια των ισχυρών προκειμένου να αδυνατίσουν τους κοινωνικούς δεσμούς, να αποπροσανατολίσουν και τελικά να βάλουν ισχυρές κι αδιαπέραστες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αντίδοτο ή κάποια θαυματουργή λύση είναι δύσκολο να υπάρξει. Αρχή και τέλος σε κάθε κοινωνία είναι η παιδεία της (σ.σ. όχι η εκπαίδευση της). Αν εμείς οι απλοί πολίτες των κοινωνιών του παγκόσμιου πια χωριού στο οποίο ζούμε θέλουμε αύριο τέτοια γεγονότα να μην υπάρξουν ξανά, θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας την αξία της ανθρώπινης ζωής αλλά και του σεβασμού στα πιστεύω του άλλου. Όποια κι αν είναι αυτά…

Ο Πρόεδρος και το μέλλον

steps-388914_640

Βλέποντας κανείς τις τελευταίες εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα πέσει πάνω σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Από τη μια είναι εκείνοι που κινδυνολογούν λέγοντας πως αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές αυτό θα σημάνει αυτομάτως και την καταστροφή της Ελλάδας επειδή –ενδεχομένως- πρώτο κόμμα θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ κι από την άλλη είναι εκείνοι που θριαμβολογούν ακριβώς επειδή πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα που θα αναδείξουν οι κάλπες (ή μήπως επειδή δε θα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ;…).

Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε μια χώρα δεν αφορούν μόνο την ίδια τώρα πια, αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ενδεχόμενη αποτυχία εκλογής νέου Προέδρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα με επακόλουθο μια εκλογική αναμέτρηση εν μέσω ψύχους, όχι μόνο λόγω του χειμώνα, στη γηραιά ήπειρο, θα έχει πολλές και σημαντικές επιπτώσεις και στους εταίρους μας και κυρίως στους ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται στις χώρες της Ε.Ε.

Αν εξετάσουμε το ενδεχόμενο αποτυχίας εκλογής Προέδρου κι από τις εκλογές βγει από την κάλπη νικητής ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε, λαμβανομένης υπ’ όψη της ρητορικής του, τα μνημόνια θα λάβουν τέλος. Τούτο βέβαια δεν μπορεί να γίνει –εύκολα- αποδεκτό από τους εταίρους μας τόσο στην Ε.Ε., όσο βεβαίως κι από το ΔΝΤ. Στην περίπτωση λοιπόν που μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (μονοκομματική ή όχι δεν έχει σημασία στο σκεπτικό μας) επιδιώξει την απεξάρτηση της χώρας από τους μηχανισμούς που τη στηρίζουν οικονομικά τα τελευταία χρόνια, δυο πράγματα πρόκειται να συμβούν. Ή θα τα καταφέρει χωρίς η χώρα να καταρρεύσει ή θα οδηγήσει την Ελλάδα στον γκρεμό! Όλοι βεβαίως εύχονται να συμβεί το πρώτο, κι ο γράφοντας μαζί με αυτούς, αλλά τι γίνεται αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν έτσι;

Η Ε.Ε. δεν πρόκειται να κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών της κι έτσι πρέπει να κάνει. Δε θα ήταν λοιπόν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται ένα σχέδιο το οποίο θα αποτρέψει ένα καταστροφικό για την Ευρώπη σενάριο, το οποίο θα προβλέπει πριν απ’ όλα τον πλήρη οικονομικό έλεγχο κάθε κράτους σε επίπεδο όχι μακροοικονομίας πια αλλά μικροοικονομίας. Με τη δικαιολογία πως στο μέλλον θα πρέπει να αποφευχθούν δύσκολες για την Ευρωζώνη καταστάσεις, μοιραία ο έλεγχος ακόμα για τη μικρότερη δαπάνη μιας χώρας, για το μολύβι ενός δημοσίου υπαλλήλου, θα περάσει σε κεντρικό επίπεδο. Οι προϋπολογισμοί, τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, θα πάψουν να υπάρχουν. Εις το όνομα λοιπόν της σταθερότητας και για την εξάλειψη κάθε πιθανότητας έκθεσης της Ε.Ε. σε δημοσιονομικούς κινδύνους κάθε μορφής, ο έλεγχος της οικονομίας θα περάσει στις Βρυξέλλες αφαιρώντας τον από τις κρατικές κυβερνήσεις.

Σε περίπτωση λοιπόν ενός τέτοιου σεναρίου, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τα επακόλουθα. Έλεγχος σε μικροοικονομικό επίπεδο σημαίνει έλεγχος στα πάντα. Δε θα ήταν περίεργο λίγα χρόνια αργότερα να μιλάμε πια για μια ευρωπαϊκή καθολική κυβέρνηση με αρμοδιότητες κι εξουσίες που θα αφορούν όλους τους πολίτες της Ε.Ε. Κάτι τέτοιο ίσως κάποιοι να προσπαθήσουν να το συγκρίνουν με την κυβέρνηση των Η.Π.Α., όμως μια τέτοια σύγκριση θα είναι άστοχη. Οι συνθήκες που οδήγησαν την Αμερική να δημιουργήσει την ομοσπονδία των 50 πολιτειών της υπό τη σκέπη ενός Προέδρου και μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι εντελώς διαφορετικές από τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ευρώπη. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε βεβαίως και τις έντονες πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών της αλλά και τις διαφορές στην ταχύτητα με την οποία κινείται ο βορράς σε σχέση με το νότο. Ο κίνδυνος να γίνει ένα χωνευτήρι η Ευρώπη μέσα από μια τέτοια διαδικασία, που αδιακρίτως θα προσπαθήσει να συνταιριάξει τόσους διαφορετικούς λαούς είναι ορατός και διόλου αμελητέος.

Οι κινήσεις λοιπόν των πολιτικών ανδρών της χώρας σε τούτη την πολιτική συγκυρία θα πρέπει να είναι προσεχτικές, μετρημένες και μελετημένες. Μια άστοχη κίνηση ελλοχεύει τον κίνδυνο να αλλάξουν πολλά στη γηραιά ήπειρο κι όχι πάντα προς όφελος των πολιτών της…

50 + 27 = 51;

Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις τόσο στον ευρωπαϊκό όσο και στο διεθνή χώρο δείχνουν τώρα πια σαφέστατα τον επιδιωκόμενο σκοπό όλων εκείνων οι οποίοι τεχνηέντως έχουν οδηγήσει την παγκόσμια οικονομική κατάσταση στο σημείο που έχει φτάσει τα τελευταία χρόνια. Δε κάνω λόγο βεβαίως για την κρίση που βιώνουμε σήμερα αλλά για ολόκληρη την πορεία του οικονομικού, πολιτικού και καπιταλιστικού συστήματος που κυριαρχεί στο δυτικό κόσμο.

Ο σκοπός λοιπόν ήταν και είναι ο έλεγχος, ο απόλυτος έλεγχος των πάντων και κυρίως βεβαίως του πλούτου. Προσέξτε, πλούτος δεν είναι μόνο το χρήμα ή ότι παράγει χρήμα. Πλούτος είναι και η παιδεία, την οποία στο σημείο αυτό θα ήθελα να τη διαχωρίσω από την εκπαίδευση που παρέχεται στα σχολεία, πλούτος είναι η προσπάθεια του συγγραφέα να οραματιστεί το καινούριο του βιβλίο, πλούτος είναι η επιμονή του επιστήμονα, είναι το όραμα του πολιτικού που νοιάζεται για τον τόπο του αλλά και τα όνειρα των απλών ανθρώπων, τα δικά σου αγαπητέ αναγνώστη και τα δικά μου. Αυτή βεβαίως η διαπίστωση περί του απόλυτου ελέγχου δεν είναι κάτι καινούριο που μόλις ανακάλυψα και αραδιάζω σ’ αυτές τις γραμμές, δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, είναι κάτι παλιό το οποίο όλοι μας λίγο πολύ είχαμε ακούσει, νιώσει, διαβάσει ή συζητήσει αλλά που δεν μπορούσαμε να το συγκεκριμενοποιήσουμε και να το προσωποποιήσουμε. Αλλά να, ιδού το προσωπείο του αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο. Η κόντρα Γερμανίας – ΔΝΤ (ή αλλιώς Η.Π.Α.) στο τελευταίο Eurogroup άφησε να διαφανεί πως ότι γίνεται αυτή τη στιγμή σε παγκόσμιο επίπεδο για την αντιμετώπιση των οξυμένων οικονομικών προβλημάτων μιας πλειάδας χωρών αποσκοπεί στην πραγματικότητα όχι στη διάσωση και την άμβλυνση των δημοσιονομικών προβλημάτων των χωρών που βρίσκονται σε δεινή θέση αλλά αντίθετα στην επικράτηση του ισχυρότερου! Γίνεται ένα μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στις δυο αυτές δυνάμεις από το οποίο αμφότεροι ελπίζουν να βγουν νικητές για να έχουν το πάνω χέρι στις εξελίξεις, στη λήψη αποφάσεων αλλά και στην χάραξη πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τη μια η Γερμανία επιθυμεί να διαδραματίσει αλλά και να εμφανιστεί με τον τρόπο τον οποίο ενδόμυχα ανέκαθεν επιθυμούσε, αυτό της απόλυτης ηγέτιδας δυνάμεως στον ευρωπαϊκό χώρο, ρόλος ο οποίος τώρα πια υπό την ένωση των 27 είναι υπολογίσιμος καθόσον διαχειρίζεται τη δύναμη όλων ξεχωριστά αλλά και του συνασπισμού των χωρών μελών. Υπολογίζει δε στην πανίσχυρη οικονομία της από τη μια αλλά και στην ευάλωτη οικονομία των Η.Π.Α. της οποίας το χρέος ούτε να φανταστούμε μπορούμε! Από την άλλη μεριά, ο μέχρι εχθές απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, οι Η.Π.Α. έχοντας να αντιμετωπίσει την ανερχόμενη οικονομική δύναμη της Κίνας αλλά και της Ινδίας, προσπαθεί να αποκτήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σφαίρα επιρροής και ταυτόχρονα να ρίξει στις ατμομηχανές του ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί από την επιρροή που θα αποκτήσει στις χώρες εκτός της γεωγραφικής της επικράτειας. Η Ευρώπη των 27 θα ήταν ότι έπρεπε σε αυτή τη χρονική συγκυρία για να γίνει, έστω και άτυπα, η 51η πολιτεία των Η.Π.Α. Το μπρα-ντε-φερ θα αναδείξει τον επόμενο καπετάνιο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος κι αυτός ο αγώνας διεξάγεται το χρονικό διάστημα αυτό στις πλάτες του Ελληνικού λαού. Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως η κατάρρευση της Lehman Brothers στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτέλεσε την πρώτη εχθροπραξία στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται μπροστά στα μάτια μας και ο οποίος είναι τόσο οφθαλμοφανής που δεν μπορούμε καν να τον δούμε. Και δυστυχώς, για να μπορέσουμε να εντοπίσουμε προκείμενου να αντιδράσουμε, που είναι οι Θερμοπύλες ή η γέφυρα του Γοργοποτάμου τούτη τη φορά δεν αρκούν ούτε κιάλια ούτε ανιχνευτές με στολές παραλλαγής. Οι στόχοι είναι αδιόρατοι, κρυμμένοι κι άριστα προστατευμένοι. Κι αν ακόμα δεν έχουμε δει αίμα να κυλάει στους δρόμους, βλέπουμε κάτι χειρότερο αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Βλέπουμε σε κάθε γωνία νεκρά όνειρα να αναδίδουν άσχημες οσμές αλλά η όσφρησή μας έχει πάθει ανοσία. Ακουμπάμε την απόγνωση και την ψηλαφίζουμε ολόγυρά μας αλλά η αφή μας έχει νεκρωθεί. Στους δρόμους δεν κυκλοφορούν πια άνθρωποι αλλά αποστεωμένα μυαλά παραφουσκωμένα με ληξιπρόθεσμες οφειλές και υποθηκευμένο μέλλον αλλά τα προσπερνάμε αδιάφορα κοιτώντας τα ρολόγια μας που δείχνουν πάντα προς το μέλλον δίνοντάς μας την εντύπωση πως κάποια μέρα όλα θα φτιάξουν. Βιώνουμε ένα πόλεμο τον οποίο μας έχουν πείσει πως είναι μια τηλεοπτική εκπομπή, πως είναι ένα reality και ξεχνάμε πως κάθε λίγο όλο και περισσότεροι παίρνουν εξιτήριο από το σόου…!

Πότε άραγε θα ξυπνήσουμε για να αντικρίσουμε την πραγματικότητα γύρω μας; Και πότε θα ανοίξουμε τα μάτια για να ονειρευτούμε το μέλλον έτσι όπως πραγματικά το θέλουμε; Πότε;

Στρεβλώσεις.

Έλληνας είναι αυτός που κατάγεται από την Ελλάδα ή αυτός που έχει την ελληνική ιθαγένεια. Έτσι λένε τα λεξικά, αλλά υπάρχουν κι ορισμένες εξαιρέσεις, υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή που έχουν την ελληνική ιθαγένεια αλλά δεν είναι Έλληνες. Διότι Έλληνας, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνος που με τις πράξεις του συνεισφέρει για το καλό της Ελλάδας, τιμά την Ελλάδα και ζει σύμφωνα με τους νόμους, γραπτούς αλλά κυρίως άγραφους, της Ελλάδας. Κατ’ αντιστοιχία, Γάλλος είναι εκείνος που συνεισφέρει για το καλό της Γαλλίας, τιμά τη Γαλλία και ζει σύμφωνα με τους νόμους, γραπτούς αλλά κυρίως άγραφους, της Γαλλίας, Καναδός είναι εκείνος που συνεισφέρει για το καλό του Καναδά, τιμά τον Καναδά και ζει σύμφωνα με τους νόμους, γραπτούς αλλά κυρίως άγραφους, του Καναδά και πάει λέγοντας. Τούτος ο ορισμός δεν έχει μέσα του τίποτα εθνικιστικό, ρατσιστικό, προπαγανδιστικό ούτε υποβιβάζει κανέναν λαό ή χώρα εις βάρος κάποιας άλλης. Είναι καθαρός σαν το γάργαρο νερό.

Υπάρχουν όμως φωνές, οι οποίες κατά τη γνώμη μου είναι κατευθυνόμενες, καθοδηγούμενες και ύποπτες, οι οποίες κατά καιρούς προσπαθούν με διάφορες σοφιστείες ή ανυπόστατους ισχυρισμούς να αποδείξουν πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως στην πραγματικότητα είναι και πως οι πρόσφατοι ιστορικά, νέοι αν μου επιτρέπεται ο όρος, ημεδαποί κάτοικοι μιας χώρας είναι το κατακάθι της ιστορίας και πως ευθύνονται για όλα τα δεινά του κόσμου! Και στα πλαίσια της ρητορικής τους για να σπιλώσουν εθνικότητες ολόκληρες  χρησιμοποιούν το πιο βλακώδες εργαλείο, εκείνο της σύγκρισης του ενός λαού με κάποιον άλλο λες και οι λαοί είναι ομοειδή πράγματα που συγκρίνονται, κάτι όμως που κατά παράδοξο τρόπο φαίνεται να έχει απήχηση τόσο σε μάζες ανθρώπων που δε φημίζονται για την παιδεία ή τον τρόπο σκέψης τους όσο και σε ορισμένες μερίδες των κοινωνών αυτών, εκείνων συνήθως που αποκαλούμε ελίτ.

Ο άνθρωπος, από την κατασκευή του μάλλον, αρέσκεται να βλέπει και να ακούει άσχημα πράγματα και μάλιστα να μην κάνει τον κόπο να διασταυρώνει τις πληροφορίες που δέχεται, ενίοτε δε τις διασπείρει κιόλας ανέλεγκτες. Έτσι, έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε δημιουργήσει ορισμένα πρότυπα τα οποία απέχουν παρασάγγης από την πραγματικότητα, ειδικά για τις περιπτώσεις του δυτικού κόσμου. Ο Αμερικάνος πιστεύει στο γνωστό ‘Αμερικανικό όνειρο’, στην επιτυχία κυρίως την οικονομική, γι’ αυτό και έχει θεοποιήσει το χρήμα, το δολάριο. Ο Γερμανός θέλει έναν ηγεμονικό ρόλο και μπορεί να υποφέρει προκειμένου να φτάσει στην πραγματοποίηση του στόχου του και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον άνθρωπο. Ο Ιταλός θέλει να μοιάσει στον Μπερλουσκόνι γι’ αυτό και τον ψηφίζει άλλωστε, χρήμα και γυναίκες είναι ο σκοπός του. Ο Γιαπωνέζος δεν ενδιαφέρεται για τον εαυτό του αλλά για το κοινό καλό, έστω κι αν αυτό προσδιορίζεται από τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρίας που εργάζεται. Κι ο Έλληνας είναι ο κατ’ εξοχήν ατομιστής που το μοναδικό πράγμα για το οποίο νοιάζεται είναι η ‘πάρτη’ του, είναι τεμπέλης, χορεύει νύχτα μέρα το Ζορμπά, πίνει ούζο και τρώει μουσακά! Τώρα τελευταία δε, έχει γίνει ρατσιστής, βίαιος και ή ανιστόρητος ή παθιασμένος σε σημείο εθνικισμού με την ιστορία του!

Όλα τα παραπάνω είναι κατά βάση ψευδή και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δε νομίζω ότι θα συναντούσαμε πολλούς Γιαπωνέζους να γίνονται καμικάζι ούτε πολλούς Ιταλούς που ανήκουν στη Μαφία αλλά ούτε επίσης πολλούς Γερμανούς πολίτες που να έβλεπαν έναν αβοήθητο άνθρωπο και να μην του έδιναν ένα ποτήρι νερό. Αυτοί οι μύθοι καλλιεργούνται έντεχνα είτε από κάποια οργανωμένα συμφέροντα τα οποία αποσκοπούν στο να προλειάνουν κάποιες καταστάσεις ανάλογα με το τι έχουν σκοπό να επιδιώξουν στο μέλλον είτε από μεμονωμένους ανθρώπους οι οποίοι φορώντας παρωπίδες και μη έχοντας πραγματική γνώση της ιστορίας προσπαθούν να καλλιεργήσουν ανυπόστατους μύθους, στην καλύτερη περίπτωση γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν!

Οι Νέο-Έλληνες είναι ως επί το πλείστον ίδιοι με τους Παλαιούς-Έλληνες και θα είναι ίδιοι κατά πάσα πιθανότητα με τους Μελλοντικούς-Έλληνες, όπως ίδιοι είναι οι σύγχρονοι Γιαπωνέζοι με τους παλαιότερους Γιαπωνέζους αλλά και τους μελλοντικούς Γιαπωνέζους. Ότι άσχημο πράττουν οι σύγχρονοι έπρατταν και οι παλαιότεροι κατά κανόνα, το στοίχημα είναι στους επόμενους που θα παραλάβουν τη σκυτάλη να παράσχουμε την κατάλληλη παιδεία για να αναγνωρίσουν τα δικά μας ατομικά λάθη ή τις δικές μας ατομικές παραλείψεις, όχι όμως γι’ αυτά που κακώς μας καταλογίζουν. Δεν ξέρω πολλούς Έλληνες τεμπέληδες, φαντάζομαι ούτε πολλοί Αμερικάνοι είναι αφελείς, γνωστή είναι η φράση ‘αμερικανάκια’ στη χώρα μας. Όταν εκλείψουν αυτές οι προερχόμενες από κακία κυρίως αλλά και από σκοπιμότητες κρίσεις και χαρακτηρισμοί, τότε οι επόμενες γενιές κάθε λαού ίσως έχουν μια ελπίδα και πάρα πολλές πιθανότητες για να κατανοήσουν πως όλοι μας είμαστε μέρος της ίδιας Φύσης, του ίδιου συστήματος και πως ο πλανήτης αλλά και ο κόσμος ολόκληρος μπορεί να κινηθεί πραγματικά προς τα εμπρός και να βγει από την ύφεση. Κι όταν λέω ύφεση δεν εννοώ αποκλειστικά και μόνο οικονομική, αλλά κυρίως πολιτιστική και ηθική.

Εκατόν πενήντα τρεις.

Κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της έχει δημιουργήσει θεσμούς, στους οποίους στηρίζεται για να υπάρχει κοινωνική ειρήνη, συνεργασία και αλληλοσεβασμός και οι οποίοι εξελίσσονται όσο η κοινωνία εξελίσσεται. Πρώτιστο δε μέλημα  των θεσμών είναι να υπηρετούν και να εξυπηρετούν τους ανθρώπους της κοινωνίας η οποία τους έχει δημιουργήσει και όχι να μετουσιώνουν σε αυτοσκοπό τη διατήρηση και ύπαρξή τους απλώς και μόνο για να διαφυλάσσουν συμφέροντα, όποια κι αν είναι αυτά (προσωπικά, πολιτικά κλπ.)

Η ιστορία του παρόντος χρόνου δύσκολα μπορεί να κρίνει αν οι θεσμοί αυτοί αλλά και η λειτουργία τους είναι επιτυχημένη κι επωφελής για την κοινωνία στην οποία δραστηριοποιείται, η ιστορία όμως του μέλλοντος μπορεί να κρίνει και να δώσει εμπεριστατωμένες κι απολύτως δικαιολογημένες κρίσεις. Το δυστύχημα είναι πως κανείς δεν μπορεί να ταξιδέψει στο μέλλον, τουλάχιστον όχι ακόμα, για να δει αν οι θεσμοί αυτοί λειτούργησαν σωστά ή όχι. Από την άλλη, το ευτύχημα είναι πως οι άνθρωποι του παρόντος, αυτοί οι οποίοι θα αποτελέσουν ένα απλό νούμερο, ένα στατιστικό δείγμα για τον ερευνητή του μέλλοντος, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τους θεσμούς και το ρου της εξέλιξης των γεγονότων, αρκεί να υπάρξει η βούληση και το σθένος για να νιώσουν μέσα τους νικητές, με όποιο κόστος κι αν αυτό απαιτεί. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές και όχι από τους νικημένους.

Σε μερικά χρόνια από σήμερα, ο ιστορικός θα γνωρίζει αν οι εκατόν πενήντα τρεις που έδωσαν την ψήφο τους στη χτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή έσωσαν τη χώρα ή την οδήγησαν στην καταστροφή. Δεν είναι πρόθεσή μου να κρίνω ούτε το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ούτε αυτούς που το ψήφισαν ούτε αυτούς που δεν το ψήφισαν. Η πρόθεσή μου είναι να επισημάνω το γεγονός ότι η Βουλή είναι ένας θεσμός για να υπηρετεί τη Δημοκρατία και τη χώρα και ως τέτοιος πρώτο μέλημά του πρέπει να είναι το συμφέρον του κάθε πολίτη της Ελλάδας, η κοινωνική ειρήνη, η ευημερία, η στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων αλλά και η διασφάλιση της πορείας της χώρας στο μέλλον. Μακάρι οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκεί μέσα να έχουν ως γνώμονα αυτά που προανέφερα και όχι άλλα πολιτικά ή προσωπικά ιδιοτελή, φανερά ή κρυφά, συμφέροντα. Ελπίζω κι εύχομαι, μιας και τώρα πια τα γεγονότα είναι τετελεσμένα, πως ότι γράφτηκε αυτές τις ημέρες στην ιστορία δε θα ταξινομηθεί στις μελανές και μαύρες της σελίδες.

Μέλλον.

Ο έξυπνος άνθρωπος αλλάζει γνώμη. Ο ηλίθιος ποτέ. [Γκαίτε]

Ο δρόμος μπροστά μας μετά τις εκλογές της 17ης Ιούνη είναι δύσκολος…

Το μόνο που εύχομαι, αν έχω ακόμα αυτό το δικαίωμα, είναι την επόμενη φορά που θα ψηφίσουμε να είναι για Ευρωβουλευτές!

Πρώτη ανάγνωση.

Ποιος κέρδισε τελικά στις χτεσινές εκλογές; Θα ήθελα να δώσω μερικές απαντήσεις, να παραθέσω μερικές σκέψεις, έστω και τόσο νωρίς χωρίς τα πράγματα να έχουν ακόμα κατασταλάξει.

Από τη βουβή προεκλογική περίοδο βγήκε μια κραυγή. Κραυγή όχι αγωνίας αλλά ελευθερίας. Τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Μεγάλα κόμματα πια δεν υπάρχουν, τουλάχιστον ως ποσοστό εκλογικών αποτελεσμάτων. Διαφάνηκε πως πια ο λαός έχει απαγκιστρωθεί από τα κομματικά επιτελεία, ειδικά οι νέοι άνθρωποι. Παρατηρώντας τις αναλύσεις τόσο των δημοσκοπικών ευρημάτων όσο και των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφαίνεται πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ψήφισαν μόνο οι άνω των 60 ετών ψηφοφόροι. Τούτο σημαίνει πως με το πέρασμα του χρόνου οι πολίτες θα αποστασιοποιούνται από τα στενά κομματικά πλαίσια του (πρώην) δικομματισμού και όχι μόνο. Πλέον έγινε σαφές πως πραγματικά ο λαός αποφασίζει ελεύθερα, ανεξάρτητα κι απενοχοποιημένα, χωρίς να υπάρχει τίποτα a priori δεδομένο. Οι πολιτικοί σχηματισμοί θα κρίνονται από εδώ και στο εξής για την τήρηση των δεσμεύσεών τους και το πελατειακό σύστημα που μέχρι τώρα στήριζε το δικομματισμό μοιάζει να χάνει σε επιρροή. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου το μήνυμα των χτεσινών εκλογών κι αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη της Δημοκρατίας.

Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών ήταν κόλαφος κατά των δυο (πρώην) μεγάλων κομμάτων. Η μεταπολίτευση, έτσι όπως την είχαμε στο μυαλό μας μέχρι σήμερα τελείωσε. Νέα πολιτικά ήθη οφείλουν να καλλιεργηθούν, αυτά της συνεργασίας, της εξάλειψης των «δήθεν» διαφορών που συντηρούν αποστάσεις, της προσέγγισης και της συμμετοχής. Οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που κρατούν πια τα ηνία της χώρας στα χέρια τους, μοιάζει να έχουν αποφασίσει πως θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια και αξιοκρατία. Οι σχέσεις δούναι και λαβείν για ψηφοθηρικούς λόγους που είχε καλλιεργήσει στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τους πολίτες  φαίνεται πως πέθαναν μαζί με την παντοδυναμία τους. Η ανασύνταξη των δυνάμεών τους μοιάζει, κατά τη γνώμη μου, αρκετά δύσκολη κι αν ποτέ αυτό γίνει πραγματικότητα θα απαιτήσει μια ισχυρή προσωπικότητα στο τιμόνι των δυο αυτών κομμάτων του ύψους του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή του Ανδρέα Παπανδρέου. Τέτοια πρόσωπα δε φαίνεται να υπάρχουν, τουλάχιστον όχι στον ορίζοντα που μπορούμε να διακρίνουμε.

Οι πολίτες της χώρας είδαν χτες αυτό που μέχρι προχτές έμοιαζε αδιανόητο ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αντίκρισε ποσοστά για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Αυτό από μόνο του είναι πια αρκετό για να γκρεμίσει συθέμελα τα δυο αυτά κόμματα. Τίποτα πια δε μοιάζει να κρατάει τον ψηφοφόρο στα κόμματα αυτά. Αν δε, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε τρομακτική άνοδο καθώς και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Δημοκρατική Αριστερά τηρήσουν υπεύθυνη στάση και συνδράμουν στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου και της καθημερινότητας των σύγχρονων Ελλήνων, θα παγιώσουν τις δυνάμεις τους και θα διαδραματίσουν από εδώ και στο εξής πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Το μοναδικό ανησυχητικό φαινόμενο ήταν αυτό της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Το μέχρι τώρα πολιτικό σύστημα φέρει μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό και πρέπει να αναλογιστεί τα λάθη του. Διότι, θεωρώ πως δεν είναι η Χρυσή Αυγή που με τις ίδιες δυνάμεις και προσπάθειές της η αιτία που μπήκε στη Βουλή αλλά τα τραγικά λάθη, οι παραλήψεις και η ασυδοσία των μέχρι τώρα κυβερνήσεων. Με δεδομένο όμως ότι έλαβε ποσοστό 7%, είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τον πολιτικό τους λόγο και εντός της Βουλής πλέον, κρίνοντάς τους με τα ίδια κριτήρια που θα κρίνουμε από εδώ κι εμπρός κι όλους τους υπόλοιπους.

Αναμένοντας τις πολιτικές εξελίξεις από σήμερα κι εμπρός, δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στη νίκη Ολάντ στη Γαλλία. Δεν ξέρω αν οι εκλογές στην Ελλάδα και στη Γαλλία σταθούν η αφορμή και η απαρχή για μια πιο κεντρώα – αριστερή στροφή της Ευρώπης, θεωρώ όμως σχεδόν σίγουρο ότι η αδιάλλακτη και ξεκάθαρα σοβινιστική πολιτική της Γερμανίας αρχίζει πλέον να χάνει έδαφος. Ίσως είναι πια η στιγμή η Ευρώπη να αρχίσει να δρα ως Ευρώπη των πολιτών της και όχι ως Ευρώπη των Γερμανών και των γερμανικών συμφερόντων. Σίγουρα η οικονομία είναι ένας θεμελιώδης παράγοντας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά τι να την κάνει κανείς μια ισχυρή και εύρωστη οικονομία όταν οι πολίτες είναι εξαθλιωμένοι και πεινάνε;

Η μεταπολίτευση τελείωσε. Μαζί της φαίνεται πως τελείωσε και ο δικομματισμός. Ίσως τα συμπεράσματα μου να είναι βιαστικά. Ίσως να είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα. Το βέβαιο όμως είναι πως ο ψηφοφόρος πια είναι υπεύθυνος για την επιλογή του κι αποφασίζει για το καλό της χώρας και όχι μονάχα για το προσωπικό του συμφέρον. Έβγαλε από πάνω του τη στενή και ανεπιθύμητη εξάρτηση από τα βουλευτικά και κομματικά γραφεία. Κι αυτό μόνο σε όφελος της χώρας μπορεί να οδηγήσει.

Χρόνος. Υπάρχει;

Χρόνος... υπάρχει;

Από πολύ μικρός μου δημιουργήθηκε η απορία του τι είναι ο χρόνος. Ποιο είναι το μέτρο του. Ποια είναι η αρχή του και ποιο το τέλος. Αν υπάρχει πραγματικά ή αν είναι μόνο ένα παιχνίδι της φαντασίας μας. Ή αν είναι απλώς ένα τέχνασμα της φύσης για να μη γίνονται όλα ταυτόχρονα…

Σύμφωνα με το Λεξικό της Οξφόρδης με τον όρο χρόνος εννοείται «η ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον, θεωρούμενη ως σύνολο». [Πηγή Wikipedia]

Αλλά, τούτος εδώ ο ορισμός ενώ έχει ένα συστατικό που είναι απαραίτητο για τη «δημιουργία» χρόνου, την κίνηση, ενώ δεν έχει κάτι άλλο εξίσου για να μην πω πιο σημαντικό, τη συνείδηση. Ο χρόνος, κατά την άποψή μου, δεν είναι αυτό το πράγμα που νομίζουμε ότι μετριέται με τα ρολόγια. Άλλωστε, καθένα από αυτά έχει τη δική του ώρα, σπάνια δυο ρολόγια συμφωνούν! Ο χρόνος είναι το αποτέλεσμα της κίνησης της μάζας-ενέργειας μέσα στο χώρο, έτσι όπως τα όντα που έχουν συνείδηση την αντιλαμβάνονται. Αν βεβαίως δεχτούμε ότι όλο αυτό δεν είναι μια αυταπάτη, ένα πονηρό παιχνίδι του μυαλού μας και της φύσης γύρω μας.

Τι γίνεται όμως, όταν ο άνθρωπος δεν έχει συνείδηση; Όταν για παράδειγμα κοιμάται βαθιά. Τότε ο χρόνος υπάρχει; Δεν υπάρχει; Υπάρχει αλλά έχει σταματήσει; Ή απλώς τη στιγμή που έκλεισαν τα μάτια και χάθηκε η συνείδηση, ο χρόνος μεταφέρθηκε σχεδόν αυτόματα στη στιγμή που μόλις άνοιξαν τα μάτια κι επανήρθε η συνείδηση; Ο καθένας μπορεί να υποστηρίξει όποια εκδοχή θέλει. Το σίγουρο είναι πάντως ότι ο χρόνος απαιτεί συνείδηση για να υπάρξει.

Από την άλλη μεριά, αν φανταστούμε ότι έχουμε γίνει απείρως μικροί, σε ατομικό επίπεδο, και είμαστε σε θερμοκρασία του απόλυτου μηδέν, στους -273οC, τότε δεν υπάρχει κίνηση και ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος θα μπορούσε εύλογα να ισχυριστεί ότι εκεί δεν υπάρχει ούτε χρόνος. Τι γίνεται όμως έξω από το σημειακό χώρο αυτό; Ο παρατηρητής του απόλυτου ψύχους βρίσκεται σε χώρο που υπάρχει κίνηση, άρα σε χώρο που υπάρχει χρόνος. Παράδοξο φαινόμενο θα ήταν αυτό, να κρατάει κάποιος στα χέρια του ένα κομμάτι ύλης-ενέργειας μέσα στο οποίο δεν υπάρχει χρόνος!

Αλλά, από την άλλη, ας φανταστούμε ότι η Γη καταστρέφεται και μαζί της βεβαίως και όλα τα έμβια όντα, θα χανόταν δηλαδή η συνείδηση. Σε εκείνη την περίπτωση, και υποθέτοντας ότι στο σύμπαν δεν υπάρχει άλλο ον με συνείδηση, ο χρόνος θα συνέχιζε να υπάρχει; Κι αν συνέχιζε ποιο σκοπό θα εξυπηρετούσε;

Ο χρόνος, κατά τη γνώμη μου, απαιτεί για να υπάρξει κι έναν εξωτερικό παρατηρητή, ο οποίος πάντα θα πρέπει να βρίσκεται στο σημείο «μηδέν» και να παρατηρεί όλα τα τεκταινόμενα να εξελίσσονται γύρω του. Ίσως αυτό το σημείο να είναι αυτό που προσπαθούν να πουν με άλλα λόγια οι επιστήμονες με τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Αλλά το σημείο αυτό που θα στέκεται ο παρατηρητής μαζί με τον παρατηρητή, πρέπει να είναι άχρονα! Κάποιος – κάπου δηλαδή εκτός χρόνου, πρέπει να είναι το σημείο «μηδέν» από το οποίο ξεκινάει ο χρόνος! Αυτό είναι επίσης παράδοξο ως σκέψη διότι προϋποθέτει δυο αντίθετες καταστάσεις να συνυπάρχουν χωρίς σαφές όριο που να τις διαχωρίζει και μάλιστα μέσα από τη μια να ξεκινάει η άλλη.

Τολμώ να ρωτήσω καμιά φορά τον εαυτό μου: «Μήπως δεν υπάρχει χρόνος;». Μήπως όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι του μυαλού μου; Μια ψευδαίσθηση; Ίσως ναι. Ίσως και όχι. Έχω πάντως την εντύπωση ότι δε ζω ποτέ σ’ αυτό που λέμε παρόν. Αλλά στο λίγο πριν το μέλλον. Και ότι το παρελθόν στην πραγματικότητα απλώς έχει συντελεστεί μέσα στο μυαλό μου, κάτι σαν κινηματογραφική ταινία στην οποία μπορεί μεν να πρωταγωνιστούσα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένα σενάριο. Τώρα θα πει κάποιος και εύλογα: Μα πως είναι δυνατόν το σενάριο το δικό μου να έχει διασταυρωθεί με το σενάριο του Τάδε που συναντηθήκαμε στο Χ μέρος πριν ένα χρόνο; Αποκλείεται δηλαδή ακόμα κι αυτό να είναι παιχνίδι του μυαλού μου; Αν πεθάνω και φύγω από τον κόσμο του συνειδητού, ο χρόνος θα εξακολουθήσει να υπάρχει; Κι αν ναι τότε τι σημασία άραγε θα έχει αυτό για μένα που πια δεν έχω συνείδηση; Κι αν όχι, ο Τάδε φίλος μου που συναντήθηκα τότε στο παρελθόν μαζί του, θα εξακολουθήσει να υπάρχει ή θα έχει χαθεί κι αυτός μαζί με μένα και τη συνείδησή μου; Και τι είναι το μέλλον στην πραγματικότητα; Μήπως το παρελθόν που δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα; Κατ’ αντιστοιχία με το παρελθόν που θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι απλώς ο χρόνος που έχω συνειδητοποιήσει; Μήπως δηλαδή παρελθόν και μέλλον είναι το ίδιο πράγμα, απλώς το δεύτερο πρέπει να περάσει μέσα από το παρόν απλώς και μόνο για να το συνειδητοποιήσω; Κι αν όλα έχουν ήδη συμβεί, εμείς γιατί υπάρχουμε; Έχουμε λόγο στα τεκταινόμενα; Κι αν ο χρόνος δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, τότε έχει νόημα να μιλάμε για το θάνατο; Έχει νόημα να χρησιμοποιούμε όρους όπως χτες, σήμερα, αύριο, πριν από λίγο, σε πέντε λεπτά κλπ; Μήπως όλα αυτά υπάρχουν μέσα μας κι απλώς περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να φανερωθούν;

Διατυπώνω την εξής σκέψη με την απορία αν κάτι τέτοιο ευσταθεί: «Το παρελθόν και το μέλλον είναι εξίσου πραγματικά με το παρόν, αφού το παρόν έχει φτάσει εδώ που είναι γιατί πέρασε μέσα από ένα συγκεκριμένο παρελθόν και το οποίο θα οδηγήσει σε ένα σαφώς καθορισμένο μέλλον. Δηλαδή, κατά κάποιο τρόπο, το παρελθόν υπάρχει αυτή τη στιγμή που μιλάμε, όπως και το μέλλον, το οποίο μπορεί να μην έχει έρθει ακόμα, αλλά λόγου του γεγονότος ότι θα δημιουργηθεί αυστηρώς με τις επιλογές και τις κινήσεις του παρελθόντος και του παρόντος και όχι κάπως αλλιώς, είναι ήδη προδιαγεγραμμένο και υπαρκτό.»

Όσο κι αν προσπαθώ να δώσω απαντήσεις δεν τα καταφέρνω. Πάντα καταλήγω στα ίδια αδιέξοδα. Μάλιστα, όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερες ερωτήσεις έρχονται να γεμίζουν τη σκέψη μου. Τίποτα δεν είναι απόλυτο, εκτός ίσως από το γεγονός ότι αυτή η αυταπάτη που λέγεται χρόνος θέλει κίνηση και συνείδηση για να υπάρξει… αν υπάρχει… Και ότι δε μετριέται με ρολόγια και ημερολόγια.

Πως πέρασε ο χρόνος από τη στιγμή που έγραψα τον τίτλο αυτού του άρθρου…

Υ.Γ. Άφησα έξω από αυτό το άρθρο τις επιστημονικές προσεγγίσεις για το χρόνο. Συστολή και διαστολή του, ταχύτητα του φωτός, θεωρία της σχετικότητας κλπ, απλώς γιατί δεν ήταν σκοπός μου να κάνω μια επιστημονική ανάλυση του χρόνου, σπαταλώντας τον πολύτιμο χρόνο σας(!), αλλά να εκθέσω τα ερωτήματα που με απασχολούν, μήπως τυχόν ανακαλύψω κάποιες απαντήσεις…

Μέλλον.

Από το in.gr

Διαβάζοντας την τρέχουσα ειδησεογραφία, έπεσα πάνω σε τούτη τη λιτή είδηση, που πέρασε τελείως αθόρυβα από παντού! Πέντε γραμμές όλες κι όλες. Κι αναρωτιέμαι μήπως ο λόγος που μπήκε η χώρα στο ΔΝΤ, που είχαμε το Μεσοπρόθεσμο, που τώρα δε μας δίνουν τη δόση μας και που ο κόσμος έχει περάσει κάτω από το όριο της αντοχής του, ήταν αυτές οι πέντε γραμμές… Και μαζί μ’ αυτές και μερικά άλλα κυριαρχικά μας δικαιώματα που τα απεμπολούμε έναντι πινακίου φακής από μια κυβέρνηση ανάξιων ανδρών που δε φοράνε παντελόνια…

Δεν ξέρω για πόσο θα συνεχίσω να γράφω ακόμα, γιατί φοβάμαι ότι είτε θα μου το απαγορέψει το απολυταρχικό καθεστώς που κυβερνά τη χώρα μου είτε γιατί η χώρα μου θα έχει πουληθεί κι εγώ θα βρίσκομαι σε άλλη χώρα, κάτω όμως από τον ίδιο υπέροχο ήλιο που αντίκριζε ο Σωκράτης κι ο Λεωνίδας! Ή απλώς, λίγο πριν την 7η δόση, αν υπάρξει τέτοια και δεν έχουμε πτωχεύσει ως χώρα μέχρι τότε, δε θα μπορώ να πληρώσω τα τηλεπικοινωνιακά τέλη και δε θα έχω πρόσβαση στο διαδίκτυο! Όπως και να έχει, δύο ακριβώς μέρες πριν συμπληρώσω ένα χρόνο στο teleytaios.wordpress.com, αντί του επετειακού άρθρου, ως είθισται, θα ήθελα απλώς να ευχηθώ να έχω τη δυνατότητα να συνεχίσω να γράφω για πολλά χρόνια ακόμα. Να την έχουμε όλοι μας, γιατί τελικά, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Θυμάμαι εκείνο το υπέροχο πρωινό που ταξίδευα για να φτάσω στη δουλειά μου και που πήρα την απόφαση να επανέρθω στον υπέροχο κόσμο των ιστολογίων.

Πρωινό - (c) Τελευταίος


Επέλεξα να είμαι ο «Τελευταίος» για λόγους που ίσως αναφερθώ σε επόμενη ανάρτηση. Διάλεξα μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες για να με αντιπροσωπεύει.

(c) Τελευταίος

Έφτιαξα το ιστολόγιο το 2009, αλλά η πρώτη ανάρτηση έγινε στις 8 Οκτωβρίου του 2010.

Τι κατάφερα; Πολλά πράγματα. Γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους και με γνώρισαν κι εκείνοι. Σε αριθμούς δε θα αναφερθώ. Άλλωστε δεν έχει νόημα. Με μια μόνο εξαίρεση: Αυτή των σχολίων. Των δικών σας σχολίων. 1.405 σχόλια. Δικά σας, χωρίς τα δικά μου. Αυτά τα 1.405 σχόλια είναι ότι έχω καταφέρει εδώ, στο teleytaios.wordpress.com! Αυτά είναι τα στολίδια μου. Μαζί και δυο υπέροχες αναρτήσεις του Δημήτρη (thinks) [εδώ] και του Θωμά (Λογομνήμων) [εδώ], που ευγενικά οι πνευματικοί δημιουργοί τους με άφησαν να τα αναδημοσιεύσω και που κοσμούν ετούτο το ιστολόγιο.

Σας ευχαριστώ για όλα. Όλους. Μέσα από τα κείμενά σας έμαθα, συγκινήθηκα, γέλασα. Μα πάνω απ όλα έγινα καλύτερος άνθρωπος κι είδα πολλά πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.

Και τώρα σας ζητώ να δείξετε κατανόηση, διότι ο Τελευταίος θα απουσιάσει για ένα χρονικό διάστημα. Οι ανατροπές που έγιναν είναι μεγάλες και πρέπει να διαθέσω το χρόνο που διέθετα για το ιστολόγιο σε άλλες δραστηριότητες. Ελπίζω να είμαι μαζί σας πολύ σύντομα.

Κυρίες και κύριοι,

για τη χρονιά που πέρασε, η παρουσία σας εδώ ήταν πολύτιμη

και η τιμή ήταν όλη δική μου!

Φιλικά,

Κώστας.

Αρέσει σε %d bloggers: