Posts Tagged ‘ Μέλλον ’

Προεκλογικές σκέψεις

ballot

 Η χώρα, για ακόμα μια φορά, βρίσκεται μπροστά στις ‘πιο κρίσιμες’ εκλογές στην ιστορία της! Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν –κυρίως- τα πολιτικά κόμματα που κατά το παρελθόν έχουν κυβερνήσει τον τόπο. Πολύ εύκολα μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ο μέσος πολίτης τη συνθηματολογία των εκλογών του 2007, του 2009 αλλά και των δύο αναμετρήσεων του 2012 πως η χώρα έπρεπε να βγει από το αδιέξοδο πάση θυσία και πως οι επερχόμενες τότε εκλογές ήταν επίσης οι πιο κρίσιμες. Κι όμως σήμερα, μια βδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης, και πάλι, σύμφωνα με το σκεπτικό των κομμάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της χώρας. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί οι μέχρι χθες κυβερνώντες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ώστε οι εκλογές αυτές να μην είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της.

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, αλλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου έρχεται το αυτονόητο: Διότι προφανώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους! Αυτή η υπεραπλουστευμένη απάντηση βεβαίως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αποτελούν ένα μωσαϊκό που είναι εξαιρετικά δύσκολο κι εξόχως πολύπλοκο ώστε μια κυβέρνηση να μπορέσει να βάλει στη σωστή θέση όλες τις ψηφίδες. Αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, εκείνο όμως που τίθεται ως προβληματισμός είναι το γεγονός πως η πολιτική εν πολλοίς έχει πάψει πια να ασχολείται με τον άνθρωπο κι έχει επικεντρώσει την προσοχή της στους αριθμούς. Κι όταν η ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων βγαίνει από το κάδρο της επικαιρότητας αλλά και της καθημερινής σκέψης των ανθρώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, τότε μοιραία οι χώρες πάντα θα βρίσκονται κάτω από την πίεση των κοινωνιών τους, διότι πολύ απλά αυτές είναι ζωντανοί οργανισμοί με ανάγκες και όχι μαριονέτες – κομπάρσοι σε σχέδια κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο πολίτης πεινάει, πονάει, έχει παιδιά, ονειρεύεται το μέλλον του, θέλει να νιώθει πως έχει μέλλον και κυρίως δε θέλει να φοβάται. Η εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως θα εξασφαλιστεί και η ευημερία του πολίτη.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί λοιπόν, όπως φανερώνεται μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, για ακόμα μια φορά, έπαιξαν το χαρτί του φόβου στη σκακιέρα των εκλογών, μια κίνηση που άλλωστε τη γνωρίζουν πολύ καλά. Όμως, επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται, ίσως τούτη τη φορά η επιλογή αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος τους. Εκείνο που θέλει ο πολίτης ετούτης της χώρας, είναι οι πολιτικοί να θυμηθούν τον αληθινό τους ρόλο, που δεν είναι άλλος από το να βλέπουν και να προβλέπουν το μέλλον. Εκλεγμένος εκπρόσωπος, βουλευτής είναι εκείνος που αφουγκράζεται την κοινωνία κι αναπαράγει τη φωνή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, υπουργός σημαίνει υπηρέτης του λαού κι όχι το αντίστροφο. Και πρωθυπουργός είναι εκείνος που στην πλάτη του σηκώνει τη χώρα κι όχι η χώρα εκείνον! Δυστυχώς όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως εν Ελλάδι οι παραπάνω ιδιότητες συνήθως δε συνάδουν με το θεσμικό τους ρόλο, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και η Τέχνη το έχει αντιληφθεί αυτό κι έχει με εξαιρετική επιτυχία δημιουργήσει μορφές και χαρακτήρες όπως ο Μαυρογυαλούρος του Αλέκου Σακελλάριου.

Ο απλός άνθρωπος τούτης της χώρας, μέσα στις αγωνίες αλλά και την ελπίδα του για το μέλλον, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως τούτη τη φορά θέλει από τους πολιτικούς όλων των χώρων και των ιδεολογιών να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών τους, να τον βγάλουν από τα αδιέξοδα, αυτά τα οποία πολλοί υποστηρίζουν πως τεχνηέντως έχουν δημιουργηθεί εξυπηρετώντας συμφέροντα, να κρατήσουν το τιμόνι του τόπου με χέρια στιβαρά κι όχι ασθενικά. Οι πολίτες, που φέρουν το βάρος της ευθύνης των επιλογών τους, δε θα πρέπει να το ξεχνούν αυτό την ώρα της κάλπης. Και δε θα πρέπει επίσης να ξεχνούν πως κάθε κράτος και κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πορεύεται στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα την ασφάλειά του, την ικανοποίηση των αναγκών του και την ευημερία των πολιτών του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άλλωστε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος αλλά για αποικία…

Advertisements

Je suis Charlie (?)

paris

Το ερώτημα αν η σάτιρα έχει όρια και μέχρι που αυτή μπορεί να φτάσει είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί. Υπάρχουν επιχειρήματα που μπορούν να πείσουν έναν σκεπτόμενο άνθρωπο είτε για τη μια είτε για την άλλη άποψη. Το λεπτό σημείο όμως σε μια τέτοια συζήτηση είναι το αν και κατά πόσο τίθενται όρια στην ελευθερία της έκφρασης από τη μια και του σεβασμού των πιστεύω από την άλλη και ο καλύτερος φορέας για τη συλλογιστική αυτή δεν μπορεί να πηγάζει από πουθενά αλλού παρά μόνο από την παιδεία αλλά και το κοινωνικό υπόβαθρο στο οποίο απευθύνεται αλλά και παράγεται η σάτιρα.

Ολόκληρος ο πλανήτης έχει συγκλονιστεί από τη δολοφονική επίθεση στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo στη γαλλική πρωτεύουσα. Οι δράστες, εμφορμούμενοι από το γεγονός πως η απεικόνιση του Προφήτη του Ισλάμ είναι μια ανίερη πράξη αποφάσισαν να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους, δικάζοντάς τους και καταδικάζοντάς τους εις θάνατο χωρίς καν να απολογηθούν. Στο μυαλό των ανθρώπων αυτών, όπως άλλωστε στο μυαλό κάθε φανατισμένου ανθρώπου που το οπτικό του πεδίο περιορίζεται από τα στενά πλαίσια του δόγματος που πιστεύει ή που θεωρεί ως τη μοναδική αλήθεια, η τιμωρία και ο θάνατος των συντακτών του περιοδικού ήταν ένα ιερό καθήκον το οποίο έπρεπε πάση θυσία να φέρουν εις πέρας. Η αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά και κάθε άλλη αξία, είναι σε δεύτερη μοίρα ή ενδεχομένως δεν αποτελεί καν αξία. (Η εκτέλεση των ανθρώπων αυτών έπρεπε να γίνει πραγματικότητα προκειμένου να σωθεί η ψυχή των εκτελεστών όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και θα κριθεί. Μήπως τελικά τα δόγματα παράγουν εγωιστές αλλά και παράφρονες ανθρώπους;… θα αναρωτηθεί εύλογα ένας ουδέτερος παρατηρητής)

Δυστυχώς η ιστορία έχει να επιδείξει σωρεία τέτοιων γεγονότων, τα οποία, όπως έχει τελικά αποδειχτεί, έχουν τις ρίζες των αιτιών που τα προκάλεσαν κάπου αλλού! Θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιο, αν ισχυριστεί κανείς πως ο απλός πιστός μιας θρησκείας έχει κάποια σχέση με τον άνθρωπο που κρατάει το μαχαίρι ή το όπλο και σκοτώνει λόγω μίσους. Διότι το μίσος και η μισαλλοδοξία είναι επίκτητα χαρακτηριστικά του ανθρώπου και όχι έμφυτα, χαρακτηριστικά τα οποία δυστυχώς διδάσκοντα! Τα συμφέροντα λοιπόν πίσω από το κύμα αυτό των επιθέσεων, έχουν βρει γόνιμο έδαφος στα μυαλά απαίδευτων ανθρώπων κι έχουν σπείρει τα ανίερα σχέδιά τους καμουφλαρισμένα πίσω από τις θρησκευτικές διαφορές. Ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από τη διασπορά του φόβου σε ολόκληρο τον πλανήτη. Φόβος, ο οποίος θα οδηγήσει αναμφίβολα στη λήψη μέτρων για την ‘προστασία’ μας, με άλλα λόγια, μέτρων που στόχο θα έχουν να περιορίσουν την ελευθερία. Ελευθερία κινήσεων, ελευθερία αποφάσεων, ελευθερία στην καθημερινότητα, ελευθερία λόγου, αλλά το χειρότερο, ελευθερία σκέψης!

Κάθε σύστημα που προσπαθεί να επιβληθεί και βεβαίως να κυβερνήσει, θέλει να μπορεί να επιβάλλει τις αποφάσεις του. Αυτό, σε μια ιδανική κοινωνία κι έναν ιδανικό πλανήτη κατ’ επέκταση, θα προϋπόθετε εξύψωση της παιδείας με σκοπό τη δημιουργία υγιώς σκεπτόμενων πολιτών με τους οποίους κάθε αρχή θα μπορούσε να συνδιαλέγεται και να λαμβάνει αποφάσεις. Η ουτοπία αυτή όμως ουδέποτε υπήρξε και είναι κοινώς αποδεκτό πως είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει, οπότε τα συστήματα λήψης των αποφάσεων χρησιμοποιούν την πιο εύκολη οδό προς εκπλήρωση των σκοπών τους. Το φανατισμό και το διχασμό. Κοσμοθεωρίες, θρησκείες, πολιτικά κόμματα ακόμα αθλητικά σωματεία γίνονται εργαλεία στα χέρια των ισχυρών προκειμένου να αδυνατίσουν τους κοινωνικούς δεσμούς, να αποπροσανατολίσουν και τελικά να βάλουν ισχυρές κι αδιαπέραστες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αντίδοτο ή κάποια θαυματουργή λύση είναι δύσκολο να υπάρξει. Αρχή και τέλος σε κάθε κοινωνία είναι η παιδεία της (σ.σ. όχι η εκπαίδευση της). Αν εμείς οι απλοί πολίτες των κοινωνιών του παγκόσμιου πια χωριού στο οποίο ζούμε θέλουμε αύριο τέτοια γεγονότα να μην υπάρξουν ξανά, θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας την αξία της ανθρώπινης ζωής αλλά και του σεβασμού στα πιστεύω του άλλου. Όποια κι αν είναι αυτά…

Ο Πρόεδρος και το μέλλον

steps-388914_640

Βλέποντας κανείς τις τελευταίες εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα πέσει πάνω σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Από τη μια είναι εκείνοι που κινδυνολογούν λέγοντας πως αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές αυτό θα σημάνει αυτομάτως και την καταστροφή της Ελλάδας επειδή –ενδεχομένως- πρώτο κόμμα θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ κι από την άλλη είναι εκείνοι που θριαμβολογούν ακριβώς επειδή πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα που θα αναδείξουν οι κάλπες (ή μήπως επειδή δε θα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ;…).

Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε μια χώρα δεν αφορούν μόνο την ίδια τώρα πια, αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ενδεχόμενη αποτυχία εκλογής νέου Προέδρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα με επακόλουθο μια εκλογική αναμέτρηση εν μέσω ψύχους, όχι μόνο λόγω του χειμώνα, στη γηραιά ήπειρο, θα έχει πολλές και σημαντικές επιπτώσεις και στους εταίρους μας και κυρίως στους ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται στις χώρες της Ε.Ε.

Αν εξετάσουμε το ενδεχόμενο αποτυχίας εκλογής Προέδρου κι από τις εκλογές βγει από την κάλπη νικητής ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε, λαμβανομένης υπ’ όψη της ρητορικής του, τα μνημόνια θα λάβουν τέλος. Τούτο βέβαια δεν μπορεί να γίνει –εύκολα- αποδεκτό από τους εταίρους μας τόσο στην Ε.Ε., όσο βεβαίως κι από το ΔΝΤ. Στην περίπτωση λοιπόν που μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (μονοκομματική ή όχι δεν έχει σημασία στο σκεπτικό μας) επιδιώξει την απεξάρτηση της χώρας από τους μηχανισμούς που τη στηρίζουν οικονομικά τα τελευταία χρόνια, δυο πράγματα πρόκειται να συμβούν. Ή θα τα καταφέρει χωρίς η χώρα να καταρρεύσει ή θα οδηγήσει την Ελλάδα στον γκρεμό! Όλοι βεβαίως εύχονται να συμβεί το πρώτο, κι ο γράφοντας μαζί με αυτούς, αλλά τι γίνεται αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν έτσι;

Η Ε.Ε. δεν πρόκειται να κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών της κι έτσι πρέπει να κάνει. Δε θα ήταν λοιπόν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται ένα σχέδιο το οποίο θα αποτρέψει ένα καταστροφικό για την Ευρώπη σενάριο, το οποίο θα προβλέπει πριν απ’ όλα τον πλήρη οικονομικό έλεγχο κάθε κράτους σε επίπεδο όχι μακροοικονομίας πια αλλά μικροοικονομίας. Με τη δικαιολογία πως στο μέλλον θα πρέπει να αποφευχθούν δύσκολες για την Ευρωζώνη καταστάσεις, μοιραία ο έλεγχος ακόμα για τη μικρότερη δαπάνη μιας χώρας, για το μολύβι ενός δημοσίου υπαλλήλου, θα περάσει σε κεντρικό επίπεδο. Οι προϋπολογισμοί, τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, θα πάψουν να υπάρχουν. Εις το όνομα λοιπόν της σταθερότητας και για την εξάλειψη κάθε πιθανότητας έκθεσης της Ε.Ε. σε δημοσιονομικούς κινδύνους κάθε μορφής, ο έλεγχος της οικονομίας θα περάσει στις Βρυξέλλες αφαιρώντας τον από τις κρατικές κυβερνήσεις.

Σε περίπτωση λοιπόν ενός τέτοιου σεναρίου, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τα επακόλουθα. Έλεγχος σε μικροοικονομικό επίπεδο σημαίνει έλεγχος στα πάντα. Δε θα ήταν περίεργο λίγα χρόνια αργότερα να μιλάμε πια για μια ευρωπαϊκή καθολική κυβέρνηση με αρμοδιότητες κι εξουσίες που θα αφορούν όλους τους πολίτες της Ε.Ε. Κάτι τέτοιο ίσως κάποιοι να προσπαθήσουν να το συγκρίνουν με την κυβέρνηση των Η.Π.Α., όμως μια τέτοια σύγκριση θα είναι άστοχη. Οι συνθήκες που οδήγησαν την Αμερική να δημιουργήσει την ομοσπονδία των 50 πολιτειών της υπό τη σκέπη ενός Προέδρου και μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι εντελώς διαφορετικές από τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ευρώπη. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε βεβαίως και τις έντονες πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών της αλλά και τις διαφορές στην ταχύτητα με την οποία κινείται ο βορράς σε σχέση με το νότο. Ο κίνδυνος να γίνει ένα χωνευτήρι η Ευρώπη μέσα από μια τέτοια διαδικασία, που αδιακρίτως θα προσπαθήσει να συνταιριάξει τόσους διαφορετικούς λαούς είναι ορατός και διόλου αμελητέος.

Οι κινήσεις λοιπόν των πολιτικών ανδρών της χώρας σε τούτη την πολιτική συγκυρία θα πρέπει να είναι προσεχτικές, μετρημένες και μελετημένες. Μια άστοχη κίνηση ελλοχεύει τον κίνδυνο να αλλάξουν πολλά στη γηραιά ήπειρο κι όχι πάντα προς όφελος των πολιτών της…

50 + 27 = 51;

Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις τόσο στον ευρωπαϊκό όσο και στο διεθνή χώρο δείχνουν τώρα πια σαφέστατα τον επιδιωκόμενο σκοπό όλων εκείνων οι οποίοι τεχνηέντως έχουν οδηγήσει την παγκόσμια οικονομική κατάσταση στο σημείο που έχει φτάσει τα τελευταία χρόνια. Δε κάνω λόγο βεβαίως για την κρίση που βιώνουμε σήμερα αλλά για ολόκληρη την πορεία του οικονομικού, πολιτικού και καπιταλιστικού συστήματος που κυριαρχεί στο δυτικό κόσμο.

Ο σκοπός λοιπόν ήταν και είναι ο έλεγχος, ο απόλυτος έλεγχος των πάντων και κυρίως βεβαίως του πλούτου. Προσέξτε, πλούτος δεν είναι μόνο το χρήμα ή ότι παράγει χρήμα. Πλούτος είναι και η παιδεία, την οποία στο σημείο αυτό θα ήθελα να τη διαχωρίσω από την εκπαίδευση που παρέχεται στα σχολεία, πλούτος είναι η προσπάθεια του συγγραφέα να οραματιστεί το καινούριο του βιβλίο, πλούτος είναι η επιμονή του επιστήμονα, είναι το όραμα του πολιτικού που νοιάζεται για τον τόπο του αλλά και τα όνειρα των απλών ανθρώπων, τα δικά σου αγαπητέ αναγνώστη και τα δικά μου. Αυτή βεβαίως η διαπίστωση περί του απόλυτου ελέγχου δεν είναι κάτι καινούριο που μόλις ανακάλυψα και αραδιάζω σ’ αυτές τις γραμμές, δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας, είναι κάτι παλιό το οποίο όλοι μας λίγο πολύ είχαμε ακούσει, νιώσει, διαβάσει ή συζητήσει αλλά που δεν μπορούσαμε να το συγκεκριμενοποιήσουμε και να το προσωποποιήσουμε. Αλλά να, ιδού το προσωπείο του αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο. Η κόντρα Γερμανίας – ΔΝΤ (ή αλλιώς Η.Π.Α.) στο τελευταίο Eurogroup άφησε να διαφανεί πως ότι γίνεται αυτή τη στιγμή σε παγκόσμιο επίπεδο για την αντιμετώπιση των οξυμένων οικονομικών προβλημάτων μιας πλειάδας χωρών αποσκοπεί στην πραγματικότητα όχι στη διάσωση και την άμβλυνση των δημοσιονομικών προβλημάτων των χωρών που βρίσκονται σε δεινή θέση αλλά αντίθετα στην επικράτηση του ισχυρότερου! Γίνεται ένα μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στις δυο αυτές δυνάμεις από το οποίο αμφότεροι ελπίζουν να βγουν νικητές για να έχουν το πάνω χέρι στις εξελίξεις, στη λήψη αποφάσεων αλλά και στην χάραξη πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τη μια η Γερμανία επιθυμεί να διαδραματίσει αλλά και να εμφανιστεί με τον τρόπο τον οποίο ενδόμυχα ανέκαθεν επιθυμούσε, αυτό της απόλυτης ηγέτιδας δυνάμεως στον ευρωπαϊκό χώρο, ρόλος ο οποίος τώρα πια υπό την ένωση των 27 είναι υπολογίσιμος καθόσον διαχειρίζεται τη δύναμη όλων ξεχωριστά αλλά και του συνασπισμού των χωρών μελών. Υπολογίζει δε στην πανίσχυρη οικονομία της από τη μια αλλά και στην ευάλωτη οικονομία των Η.Π.Α. της οποίας το χρέος ούτε να φανταστούμε μπορούμε! Από την άλλη μεριά, ο μέχρι εχθές απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, οι Η.Π.Α. έχοντας να αντιμετωπίσει την ανερχόμενη οικονομική δύναμη της Κίνας αλλά και της Ινδίας, προσπαθεί να αποκτήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σφαίρα επιρροής και ταυτόχρονα να ρίξει στις ατμομηχανές του ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί από την επιρροή που θα αποκτήσει στις χώρες εκτός της γεωγραφικής της επικράτειας. Η Ευρώπη των 27 θα ήταν ότι έπρεπε σε αυτή τη χρονική συγκυρία για να γίνει, έστω και άτυπα, η 51η πολιτεία των Η.Π.Α. Το μπρα-ντε-φερ θα αναδείξει τον επόμενο καπετάνιο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος κι αυτός ο αγώνας διεξάγεται το χρονικό διάστημα αυτό στις πλάτες του Ελληνικού λαού. Δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως η κατάρρευση της Lehman Brothers στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτέλεσε την πρώτη εχθροπραξία στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που διεξάγεται μπροστά στα μάτια μας και ο οποίος είναι τόσο οφθαλμοφανής που δεν μπορούμε καν να τον δούμε. Και δυστυχώς, για να μπορέσουμε να εντοπίσουμε προκείμενου να αντιδράσουμε, που είναι οι Θερμοπύλες ή η γέφυρα του Γοργοποτάμου τούτη τη φορά δεν αρκούν ούτε κιάλια ούτε ανιχνευτές με στολές παραλλαγής. Οι στόχοι είναι αδιόρατοι, κρυμμένοι κι άριστα προστατευμένοι. Κι αν ακόμα δεν έχουμε δει αίμα να κυλάει στους δρόμους, βλέπουμε κάτι χειρότερο αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Βλέπουμε σε κάθε γωνία νεκρά όνειρα να αναδίδουν άσχημες οσμές αλλά η όσφρησή μας έχει πάθει ανοσία. Ακουμπάμε την απόγνωση και την ψηλαφίζουμε ολόγυρά μας αλλά η αφή μας έχει νεκρωθεί. Στους δρόμους δεν κυκλοφορούν πια άνθρωποι αλλά αποστεωμένα μυαλά παραφουσκωμένα με ληξιπρόθεσμες οφειλές και υποθηκευμένο μέλλον αλλά τα προσπερνάμε αδιάφορα κοιτώντας τα ρολόγια μας που δείχνουν πάντα προς το μέλλον δίνοντάς μας την εντύπωση πως κάποια μέρα όλα θα φτιάξουν. Βιώνουμε ένα πόλεμο τον οποίο μας έχουν πείσει πως είναι μια τηλεοπτική εκπομπή, πως είναι ένα reality και ξεχνάμε πως κάθε λίγο όλο και περισσότεροι παίρνουν εξιτήριο από το σόου…!

Πότε άραγε θα ξυπνήσουμε για να αντικρίσουμε την πραγματικότητα γύρω μας; Και πότε θα ανοίξουμε τα μάτια για να ονειρευτούμε το μέλλον έτσι όπως πραγματικά το θέλουμε; Πότε;

Στρεβλώσεις.

Έλληνας είναι αυτός που κατάγεται από την Ελλάδα ή αυτός που έχει την ελληνική ιθαγένεια. Έτσι λένε τα λεξικά, αλλά υπάρχουν κι ορισμένες εξαιρέσεις, υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή που έχουν την ελληνική ιθαγένεια αλλά δεν είναι Έλληνες. Διότι Έλληνας, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνος που με τις πράξεις του συνεισφέρει για το καλό της Ελλάδας, τιμά την Ελλάδα και ζει σύμφωνα με τους νόμους, γραπτούς αλλά κυρίως άγραφους, της Ελλάδας. Κατ’ αντιστοιχία, Γάλλος είναι εκείνος που συνεισφέρει για το καλό της Γαλλίας, τιμά τη Γαλλία και ζει σύμφωνα με τους νόμους, γραπτούς αλλά κυρίως άγραφους, της Γαλλίας, Καναδός είναι εκείνος που συνεισφέρει για το καλό του Καναδά, τιμά τον Καναδά και ζει σύμφωνα με τους νόμους, γραπτούς αλλά κυρίως άγραφους, του Καναδά και πάει λέγοντας. Τούτος ο ορισμός δεν έχει μέσα του τίποτα εθνικιστικό, ρατσιστικό, προπαγανδιστικό ούτε υποβιβάζει κανέναν λαό ή χώρα εις βάρος κάποιας άλλης. Είναι καθαρός σαν το γάργαρο νερό.

Υπάρχουν όμως φωνές, οι οποίες κατά τη γνώμη μου είναι κατευθυνόμενες, καθοδηγούμενες και ύποπτες, οι οποίες κατά καιρούς προσπαθούν με διάφορες σοφιστείες ή ανυπόστατους ισχυρισμούς να αποδείξουν πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως στην πραγματικότητα είναι και πως οι πρόσφατοι ιστορικά, νέοι αν μου επιτρέπεται ο όρος, ημεδαποί κάτοικοι μιας χώρας είναι το κατακάθι της ιστορίας και πως ευθύνονται για όλα τα δεινά του κόσμου! Και στα πλαίσια της ρητορικής τους για να σπιλώσουν εθνικότητες ολόκληρες  χρησιμοποιούν το πιο βλακώδες εργαλείο, εκείνο της σύγκρισης του ενός λαού με κάποιον άλλο λες και οι λαοί είναι ομοειδή πράγματα που συγκρίνονται, κάτι όμως που κατά παράδοξο τρόπο φαίνεται να έχει απήχηση τόσο σε μάζες ανθρώπων που δε φημίζονται για την παιδεία ή τον τρόπο σκέψης τους όσο και σε ορισμένες μερίδες των κοινωνών αυτών, εκείνων συνήθως που αποκαλούμε ελίτ.

Ο άνθρωπος, από την κατασκευή του μάλλον, αρέσκεται να βλέπει και να ακούει άσχημα πράγματα και μάλιστα να μην κάνει τον κόπο να διασταυρώνει τις πληροφορίες που δέχεται, ενίοτε δε τις διασπείρει κιόλας ανέλεγκτες. Έτσι, έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε δημιουργήσει ορισμένα πρότυπα τα οποία απέχουν παρασάγγης από την πραγματικότητα, ειδικά για τις περιπτώσεις του δυτικού κόσμου. Ο Αμερικάνος πιστεύει στο γνωστό ‘Αμερικανικό όνειρο’, στην επιτυχία κυρίως την οικονομική, γι’ αυτό και έχει θεοποιήσει το χρήμα, το δολάριο. Ο Γερμανός θέλει έναν ηγεμονικό ρόλο και μπορεί να υποφέρει προκειμένου να φτάσει στην πραγματοποίηση του στόχου του και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον άνθρωπο. Ο Ιταλός θέλει να μοιάσει στον Μπερλουσκόνι γι’ αυτό και τον ψηφίζει άλλωστε, χρήμα και γυναίκες είναι ο σκοπός του. Ο Γιαπωνέζος δεν ενδιαφέρεται για τον εαυτό του αλλά για το κοινό καλό, έστω κι αν αυτό προσδιορίζεται από τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρίας που εργάζεται. Κι ο Έλληνας είναι ο κατ’ εξοχήν ατομιστής που το μοναδικό πράγμα για το οποίο νοιάζεται είναι η ‘πάρτη’ του, είναι τεμπέλης, χορεύει νύχτα μέρα το Ζορμπά, πίνει ούζο και τρώει μουσακά! Τώρα τελευταία δε, έχει γίνει ρατσιστής, βίαιος και ή ανιστόρητος ή παθιασμένος σε σημείο εθνικισμού με την ιστορία του!

Όλα τα παραπάνω είναι κατά βάση ψευδή και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δε νομίζω ότι θα συναντούσαμε πολλούς Γιαπωνέζους να γίνονται καμικάζι ούτε πολλούς Ιταλούς που ανήκουν στη Μαφία αλλά ούτε επίσης πολλούς Γερμανούς πολίτες που να έβλεπαν έναν αβοήθητο άνθρωπο και να μην του έδιναν ένα ποτήρι νερό. Αυτοί οι μύθοι καλλιεργούνται έντεχνα είτε από κάποια οργανωμένα συμφέροντα τα οποία αποσκοπούν στο να προλειάνουν κάποιες καταστάσεις ανάλογα με το τι έχουν σκοπό να επιδιώξουν στο μέλλον είτε από μεμονωμένους ανθρώπους οι οποίοι φορώντας παρωπίδες και μη έχοντας πραγματική γνώση της ιστορίας προσπαθούν να καλλιεργήσουν ανυπόστατους μύθους, στην καλύτερη περίπτωση γιατί δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν!

Οι Νέο-Έλληνες είναι ως επί το πλείστον ίδιοι με τους Παλαιούς-Έλληνες και θα είναι ίδιοι κατά πάσα πιθανότητα με τους Μελλοντικούς-Έλληνες, όπως ίδιοι είναι οι σύγχρονοι Γιαπωνέζοι με τους παλαιότερους Γιαπωνέζους αλλά και τους μελλοντικούς Γιαπωνέζους. Ότι άσχημο πράττουν οι σύγχρονοι έπρατταν και οι παλαιότεροι κατά κανόνα, το στοίχημα είναι στους επόμενους που θα παραλάβουν τη σκυτάλη να παράσχουμε την κατάλληλη παιδεία για να αναγνωρίσουν τα δικά μας ατομικά λάθη ή τις δικές μας ατομικές παραλείψεις, όχι όμως γι’ αυτά που κακώς μας καταλογίζουν. Δεν ξέρω πολλούς Έλληνες τεμπέληδες, φαντάζομαι ούτε πολλοί Αμερικάνοι είναι αφελείς, γνωστή είναι η φράση ‘αμερικανάκια’ στη χώρα μας. Όταν εκλείψουν αυτές οι προερχόμενες από κακία κυρίως αλλά και από σκοπιμότητες κρίσεις και χαρακτηρισμοί, τότε οι επόμενες γενιές κάθε λαού ίσως έχουν μια ελπίδα και πάρα πολλές πιθανότητες για να κατανοήσουν πως όλοι μας είμαστε μέρος της ίδιας Φύσης, του ίδιου συστήματος και πως ο πλανήτης αλλά και ο κόσμος ολόκληρος μπορεί να κινηθεί πραγματικά προς τα εμπρός και να βγει από την ύφεση. Κι όταν λέω ύφεση δεν εννοώ αποκλειστικά και μόνο οικονομική, αλλά κυρίως πολιτιστική και ηθική.

Εκατόν πενήντα τρεις.

Κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της έχει δημιουργήσει θεσμούς, στους οποίους στηρίζεται για να υπάρχει κοινωνική ειρήνη, συνεργασία και αλληλοσεβασμός και οι οποίοι εξελίσσονται όσο η κοινωνία εξελίσσεται. Πρώτιστο δε μέλημα  των θεσμών είναι να υπηρετούν και να εξυπηρετούν τους ανθρώπους της κοινωνίας η οποία τους έχει δημιουργήσει και όχι να μετουσιώνουν σε αυτοσκοπό τη διατήρηση και ύπαρξή τους απλώς και μόνο για να διαφυλάσσουν συμφέροντα, όποια κι αν είναι αυτά (προσωπικά, πολιτικά κλπ.)

Η ιστορία του παρόντος χρόνου δύσκολα μπορεί να κρίνει αν οι θεσμοί αυτοί αλλά και η λειτουργία τους είναι επιτυχημένη κι επωφελής για την κοινωνία στην οποία δραστηριοποιείται, η ιστορία όμως του μέλλοντος μπορεί να κρίνει και να δώσει εμπεριστατωμένες κι απολύτως δικαιολογημένες κρίσεις. Το δυστύχημα είναι πως κανείς δεν μπορεί να ταξιδέψει στο μέλλον, τουλάχιστον όχι ακόμα, για να δει αν οι θεσμοί αυτοί λειτούργησαν σωστά ή όχι. Από την άλλη, το ευτύχημα είναι πως οι άνθρωποι του παρόντος, αυτοί οι οποίοι θα αποτελέσουν ένα απλό νούμερο, ένα στατιστικό δείγμα για τον ερευνητή του μέλλοντος, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τους θεσμούς και το ρου της εξέλιξης των γεγονότων, αρκεί να υπάρξει η βούληση και το σθένος για να νιώσουν μέσα τους νικητές, με όποιο κόστος κι αν αυτό απαιτεί. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές και όχι από τους νικημένους.

Σε μερικά χρόνια από σήμερα, ο ιστορικός θα γνωρίζει αν οι εκατόν πενήντα τρεις που έδωσαν την ψήφο τους στη χτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή έσωσαν τη χώρα ή την οδήγησαν στην καταστροφή. Δεν είναι πρόθεσή μου να κρίνω ούτε το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ούτε αυτούς που το ψήφισαν ούτε αυτούς που δεν το ψήφισαν. Η πρόθεσή μου είναι να επισημάνω το γεγονός ότι η Βουλή είναι ένας θεσμός για να υπηρετεί τη Δημοκρατία και τη χώρα και ως τέτοιος πρώτο μέλημά του πρέπει να είναι το συμφέρον του κάθε πολίτη της Ελλάδας, η κοινωνική ειρήνη, η ευημερία, η στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων αλλά και η διασφάλιση της πορείας της χώρας στο μέλλον. Μακάρι οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκεί μέσα να έχουν ως γνώμονα αυτά που προανέφερα και όχι άλλα πολιτικά ή προσωπικά ιδιοτελή, φανερά ή κρυφά, συμφέροντα. Ελπίζω κι εύχομαι, μιας και τώρα πια τα γεγονότα είναι τετελεσμένα, πως ότι γράφτηκε αυτές τις ημέρες στην ιστορία δε θα ταξινομηθεί στις μελανές και μαύρες της σελίδες.

Μέλλον.

Ο έξυπνος άνθρωπος αλλάζει γνώμη. Ο ηλίθιος ποτέ. [Γκαίτε]

Ο δρόμος μπροστά μας μετά τις εκλογές της 17ης Ιούνη είναι δύσκολος…

Το μόνο που εύχομαι, αν έχω ακόμα αυτό το δικαίωμα, είναι την επόμενη φορά που θα ψηφίσουμε να είναι για Ευρωβουλευτές!

Αρέσει σε %d bloggers: