Posts Tagged ‘ Κυβέρνηση ’

Προεκλογικές σκέψεις

ballot

 Η χώρα, για ακόμα μια φορά, βρίσκεται μπροστά στις ‘πιο κρίσιμες’ εκλογές στην ιστορία της! Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν –κυρίως- τα πολιτικά κόμματα που κατά το παρελθόν έχουν κυβερνήσει τον τόπο. Πολύ εύκολα μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ο μέσος πολίτης τη συνθηματολογία των εκλογών του 2007, του 2009 αλλά και των δύο αναμετρήσεων του 2012 πως η χώρα έπρεπε να βγει από το αδιέξοδο πάση θυσία και πως οι επερχόμενες τότε εκλογές ήταν επίσης οι πιο κρίσιμες. Κι όμως σήμερα, μια βδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης, και πάλι, σύμφωνα με το σκεπτικό των κομμάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της χώρας. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί οι μέχρι χθες κυβερνώντες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ώστε οι εκλογές αυτές να μην είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της.

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, αλλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου έρχεται το αυτονόητο: Διότι προφανώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους! Αυτή η υπεραπλουστευμένη απάντηση βεβαίως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αποτελούν ένα μωσαϊκό που είναι εξαιρετικά δύσκολο κι εξόχως πολύπλοκο ώστε μια κυβέρνηση να μπορέσει να βάλει στη σωστή θέση όλες τις ψηφίδες. Αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, εκείνο όμως που τίθεται ως προβληματισμός είναι το γεγονός πως η πολιτική εν πολλοίς έχει πάψει πια να ασχολείται με τον άνθρωπο κι έχει επικεντρώσει την προσοχή της στους αριθμούς. Κι όταν η ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων βγαίνει από το κάδρο της επικαιρότητας αλλά και της καθημερινής σκέψης των ανθρώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, τότε μοιραία οι χώρες πάντα θα βρίσκονται κάτω από την πίεση των κοινωνιών τους, διότι πολύ απλά αυτές είναι ζωντανοί οργανισμοί με ανάγκες και όχι μαριονέτες – κομπάρσοι σε σχέδια κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο πολίτης πεινάει, πονάει, έχει παιδιά, ονειρεύεται το μέλλον του, θέλει να νιώθει πως έχει μέλλον και κυρίως δε θέλει να φοβάται. Η εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως θα εξασφαλιστεί και η ευημερία του πολίτη.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί λοιπόν, όπως φανερώνεται μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, για ακόμα μια φορά, έπαιξαν το χαρτί του φόβου στη σκακιέρα των εκλογών, μια κίνηση που άλλωστε τη γνωρίζουν πολύ καλά. Όμως, επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται, ίσως τούτη τη φορά η επιλογή αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος τους. Εκείνο που θέλει ο πολίτης ετούτης της χώρας, είναι οι πολιτικοί να θυμηθούν τον αληθινό τους ρόλο, που δεν είναι άλλος από το να βλέπουν και να προβλέπουν το μέλλον. Εκλεγμένος εκπρόσωπος, βουλευτής είναι εκείνος που αφουγκράζεται την κοινωνία κι αναπαράγει τη φωνή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, υπουργός σημαίνει υπηρέτης του λαού κι όχι το αντίστροφο. Και πρωθυπουργός είναι εκείνος που στην πλάτη του σηκώνει τη χώρα κι όχι η χώρα εκείνον! Δυστυχώς όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως εν Ελλάδι οι παραπάνω ιδιότητες συνήθως δε συνάδουν με το θεσμικό τους ρόλο, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και η Τέχνη το έχει αντιληφθεί αυτό κι έχει με εξαιρετική επιτυχία δημιουργήσει μορφές και χαρακτήρες όπως ο Μαυρογυαλούρος του Αλέκου Σακελλάριου.

Ο απλός άνθρωπος τούτης της χώρας, μέσα στις αγωνίες αλλά και την ελπίδα του για το μέλλον, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως τούτη τη φορά θέλει από τους πολιτικούς όλων των χώρων και των ιδεολογιών να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών τους, να τον βγάλουν από τα αδιέξοδα, αυτά τα οποία πολλοί υποστηρίζουν πως τεχνηέντως έχουν δημιουργηθεί εξυπηρετώντας συμφέροντα, να κρατήσουν το τιμόνι του τόπου με χέρια στιβαρά κι όχι ασθενικά. Οι πολίτες, που φέρουν το βάρος της ευθύνης των επιλογών τους, δε θα πρέπει να το ξεχνούν αυτό την ώρα της κάλπης. Και δε θα πρέπει επίσης να ξεχνούν πως κάθε κράτος και κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πορεύεται στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα την ασφάλειά του, την ικανοποίηση των αναγκών του και την ευημερία των πολιτών του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άλλωστε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος αλλά για αποικία…

Κατανάλωση

 

Είναι γνωστό πως η οικονομία της Ελλάδας βασίζεται ή τουλάχιστον μέχρι πριν λίγο καιρό βασιζόταν στην κατανάλωση. Μαζί με τον τουρισμό αποτελούσε την κινητήριο δύναμη και το μοχλό που έσπρωχνε τους δείκτες της προς τα εμπρός. Η γεωργία, που με τη στρεβλή επινόηση των επιδοτήσεων, έχει πάψει από καιρό να συνδράμει σημαντικά, ενώ η μεταποίηση  και η βιομηχανία είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Οι ιθύνοντες λοιπόν αντί να αντιληφθούν την τεράστια σημασία που είχε η κατανάλωση για την οικονομία σ’ αυτή τη χώρα, πήραν μέτρα για να την ελαχιστοποιήσουν ή ακόμα και να την εξαφανίσουν. Σε ένα οικονομικό σύστημα που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σ’ αυτή, τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν ήταν ο περιορισμός των εισοδημάτων που στήριζαν την αγορά. Περικοπές μισθών στο δημόσιο τομέα και συντάξεων δικαιολογήθηκαν ως περιορισμός των κρατικών δαπανών, κακώς κατά την άποψή μας, αλλά στον ιδιωτικό τομέα είναι παντελώς αδικαιολόγητες. Οι ελαστικές συμβάσεις εργασίας και οι απαράδεκτες συνθήκες στη δουλειά έχουν καταστήσει την αβεβαιότητα των ανθρώπων πολύ μεγάλη με αποτέλεσμα να μη διοχετεύουν καμία οικονομική τους πρόσοδο στην πραγματική οικονομία υπό το φόβο των μελλοντικών εξελίξεων. Οι εργοδότες από την άλλη δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν πως περικόπτοντας τους μισθούς δεν κερδίζουν τίποτα παρά μόνο χάνουν διότι την ίδια τακτική χρησιμοποιούν και οι συνάδερφοί τους με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρήμα στην αγορά και ο τζίρος τους διαρκώς να μειώνεται.

Από την άλλη μεριά, οι διαρκώς αυξανόμενοι φόροι ελαχιστοποιούν ή ακόμα και μηδενίζουν την όποια αγοραστική δύναμη διαθέτει ο μέσος Έλληνας. Υποτίμηση στις τιμές των ραφιών, ειδικά των μεγάλων εταιρειών, δεν έχει γίνει παρά μόνο σπασμωδικά και σε ορισμένες περιπτώσεις υπό την μορφή προσφορών. Η τιμή των καυσίμων έχει εκτοξευτεί στα ύψη με το 70% των Ελλήνων να δηλώνει πως φέτος προτιμά να κρυώσει καθώς δεν μπορεί να ανταπεξέρθει στο, ειδεχθές κατά τη γνώμη μας, έγκλημα των κυβερνώντων να αυξήσει τον ειδικό φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης. Θα ακολουθήσει κι αύξηση σε μια σειρά άλλα πράγματα, όπως του τιμολογίου του ηλεκτρικού ρεύματος, διότι, σύμφωνα με ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, είμαστε πολύ φτηνότεροι απ’ ότι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος. Βέβαια, στο θέμα του μισθού κανέναν δεν πειράζει που είμαστε οι τελευταίοι στην Ευρώπη.

Θεωρούμε πως συντελείται ένα έγκλημα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα που αγγίζει τα όρια της εσχάτης προδοσίας. Οι ασήμαντοι που μας κυβερνούν έχουν πλήξει καίρια όχι μόνο την οικονομία της χώρας δια της διάλυσης της κινητηρίου δύναμής της, της κατανάλωσης, αλλά και του κοινωνικού κράτους, των θεσμών αλλά και των ίδιων χαρακτηριστικών του Έλληνα. Η αξιοπρέπεια πια αποτελεί απλώς ένα λήμμα στο λεξικό για τον κάτοικο αυτού του τόπου. Αλλά το έγκλημα δε σταματά εκεί. Τα καλύτερα μυαλά και οι πιο εργατικοί άνθρωποι άρχισαν να μεταναστεύουν στο εξωτερικό προκειμένου να διαβιώσουν αυτοί και οι οικογένειές τους και στο τέλος σ’ αυτό τον τόπο θα μείνει μόνο το κατακάθι…

Δυστυχώς οι πολιτικοί αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι ανεπαρκείς και υποδεέστερες των περιστάσεων για να διαχειριστούν την κατάσταση. Ίσως θα πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας εμείς οι απλοί πολίτες. Ευχόμαστε ολόψυχα να μην ψηφιστούν τα μέτρα από τη Βουλή κι ας πάει η δόση αλλά και η τρόικα στο… στον αγύριστο. Προτιμούμε να ζούμε με το κεφάλι μας ψηλά παρά να ικετεύουμε σαν το ναρκομανή τη δόση για να νομίζουμε πως πήραμε για λίγο μια ανάσα.

Η ανατομία μιας χαμένης ψήφου.

(c) Τελευταίος

Όταν το αποτέλεσμα μιας εκλογικής διαδικασίας είναι μια νέα εκλογική διαδικασία, τότε κάτι δεν έχει γίνει σωστά. Ο λαός δια της ψήφου του δεν παροτρύνει απλώς αλλά δίνει εντολή σαφή και ειδική για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Δεν προκύπτει κυβέρνηση μόνο όταν υπάρχει αυτοδυναμία ενός κόμματος κατ’ ανάγκη αλλά και μέσα από συνεργασίες, γι’ αυτό υπάρχει και ο θεσμός των διερευνητικών εντολών. Κι αν θυμηθούμε αυτό που τα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα έχουν ως καθημερινή “καραμέλα” πως στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, είναι απορίας άξιο πως έχουμε βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδο!

“Το μήνυμα των εκλογών ελήφθη!” Αυτή είναι η έκφραση που χρησιμοποιούν τα κόμματα μετά τις εκλογές προκειμένου, υποκριτικά συνήθως, να πουν στο λαό ότι θα δράσουν αναλόγως. Εκείνο που ερμηνεύουν εντελώς λανθασμένα όμως είναι πως ο λαός δεν έστειλε μήνυμα αλλά έδωσε εντολή! Δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια των κομμάτων να δράσουν κατά το δοκούν μετά τις εκλογές αλλά αντίθετα όπως ακριβώς πήραν την εντολή. Και τούτη τη φορά ο λαός είπε πως δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανένα μόνο του αλλά σε όλους μαζί ή έστω σε περισσότερους του ενός. Γι’ αυτό και τα ποσοστά ενός εκάστου των κομμάτων δεν ξεπέρασαν το 19% επί του συνόλου του εκλογικού αποτελέσματος. Ο λαός είπε επίσης πως το ΠΑΣΟΚ πρωτίστως αλλά και η ΝΔ δευτερευόντως είναι αναξιόπιστες και ανακόλουθες πολιτικές δυνάμεις και μείωσαν δραματικά τη δύναμή τους. Στη συνέχεια είπε πως το μνημόνιο είναι κάτι κακό και θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αλλάξει, γι’ αυτό και τα κόμματα που το υποστήριξαν αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πήραν αθροιστικά σχεδόν  το 50% του συνόλου. Επιπροσθέτως τα κόμματα της αριστεράς στο σύνολό τους για πρώτη φορά ξεπέρασαν το 30% που σημαίνει πως υπήρξε μια σαφής στροφή και μετατόπιση του εκλογικού σώματος προς αυτόν τον πολιτικό χώρο.

Τι λοιπόν από όλα τα παραπάνω ξεκάθαρα πράγματα που είπε ο λαός στη ΝΔ, στο ΣΥΡΙΖΑ, στο ΠΑΣΟΚ, στους Ανεξάρτητους Έλληνες, στο ΚΚΕ και στη Δημοκρατική Αριστερά δεν κατάλαβαν τα κόμματα; Ποιο είναι επιτέλους το μήνυμα που αυτοί πήραν; Δέκα εκατομμύρια Έλληνες καταλαβαίνουν άλλα πράγματα κι άλλα καταλαβαίνουν οι κύριοι Σαμαράς, Τσίπρας, Βενιζέλος, Καμμένος, Παπαρήγα και Κουβέλης; Ποιος έχει πρόβλημα κατανόησης τελικά; Ποιος είναι υπεύθυνος που η διερευνητική εντολή για το σχηματισμό κυβέρνησης έχει γίνει πια ένα κακόγουστο σήριαλ; Μήπως τελικά η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα αλλά τα κόμματα συνηθίζουν να την οδηγούν τεχνηέντως σε αδιέξοδο; Μήπως τελικά δεν είναι πρόβλημα η πολιτική αλλά οι πολιτικοί; Και μήπως πρέπει να τιμωρηθούν αυστηρότατα γι’ αυτή τους τη στάση; Και μη διανοηθεί κανείς να πει πως έχουν προγραμματικές ή ιδεολογικές διαφορές γιατί θα τους θυμίσουμε εκείνα που είναι κοινά: Περίπου οι μισοί Έλληνες ζουν πια κάτω από το όριο της φτώχιας, ο μισός ενεργός πληθυσμός είναι άνεργος, το εμπόριο αργοπεθαίνει, η ανάπτυξη κινείται με αρνητικούς ρυθμούς, το κοινωνικό κράτος αποτελεί παρελθόν, υγεία και παιδεία παραπαίουν και τα νοικοκυριά στενάζουν κάτω από το βάρος των νέων φόρων και των αυξανόμενων τιμών των ειδών πρώτης ανάγκης.

Αναλάβετε επιτέλους, επιτέλους, επιτέλους την ιστορική ευθύνη που σας αναλογεί κύριοι αρχηγοί των κομμάτων και πράξτε έτσι όπως πράττουν οι μεγάλοι άντρες στις δύσκολες στιγμές. Δε χωράει καμία δικαιολογία για το αντίθετο.-

Μέσα στο παραβάν.

 

Λίγες ώρες έμειναν μέχρι να βρεθούμε στις κάλπες για να δώσουμε την ετυμηγορία μας για τη σύνθεση της νέας Βουλής. Η προεκλογική περίοδος κλείνει με χλιαρό πολιτικό λόγο, απουσία έστω και στοιχειώδους διαλόγου, έλλειψη ισχυρών επιχειρημάτων και μουδιασμένων πολιτών αλλά και πολιτικών. Αν δεχτούμε πως αυτές είναι οι κρισιμότερες εκλογές στην ιστορία της χώρας, κάτι με το οποίο προσωπικά δε συμφωνώ, η παρατήρηση που θα μπορούσε κάποιος να κάνει είναι πως τα πολιτικά κόμματα προσπάθησαν να ξεφύγουν από το προεκλογικό κατεστημένο, το οποίο τα ίδια έχουν δημιουργήσει, κάνοντας όμως όχι κινήσεις ουσίας αλλά, αντίθετα, παλινωδίες που οδήγησαν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος σε μεγαλύτερη σύγχυση.

Ένα από τα μεγάλα λάθη που έγιναν ήταν η απουσία φυσικής επαφής των εν δυνάμει βουλευτών με τους ψηφοφόρους. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν άφαντοι και η μοναδική τους επαφή με τους εκλογείς έγινε δια του τύπου και των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Υπήρξαν δε περιπτώσεις με τραγικές εμφανίσεις υποψηφίων που αμαύρωσαν το κόμμα τους συνολικά με την πλήρη αδυναμία τους να διατυπώσουν πολιτικό λόγο (παράδειγμα). Η αδυναμία όμως των πολιτών να θέσουν ερωτήσεις, όπως θα συνέβαινε σε μια δια ζώσης επαφή και συνομιλία, απομάκρυνε ακόμα περισσότερο τους υποψηφίους από το λαό. Είναι λοιπόν εύλογο, ο φόβος, που κατά κύριο λόγο οδήγησε τους υποψηφίους βουλευτές μακριά από το λαό, να πέρασε το μήνυμα της έλλειψης επιχειρημάτων για το σκεπτικό που οδήγησε στις μέχρι τώρα δύσκολες και δυσάρεστες αποφάσεις που έφεραν τα απανωτά μνημόνια και τις συνέπειες αυτών από τη μία και την έλλειψη οράματος αλλά και εναλλακτικών λύσεων από την άλλη. Τούτο δε το παραπάνω έχει ιδιαίτερη ισχύ στην περίπτωση των δυο, μέχρι τώρα τουλάχιστον, μεγάλων κομμάτων.

Η πληθώρα των νέων κομματικών σχηματισμών δημιουργεί μια μεγάλη παλέτα πολιτικών αποχρώσεων, ανύπαρκτων μέχρι πρότινος και καινοφανών για τα ελληνικά δεδομένα, κι αυτό έχει δώσει μια αίσθηση μεγαλύτερης ελευθερίας και περισσότερων επιλογών στους πολίτες. Από την άλλη, οι ιδεολογικές τους διαφορές δεν έχουν καταστεί πλήρως κατανοητές από την πλειοψηφία του λαού, κατά τη γνώμη μου, κι αυτό επιτείνει το πρόβλημα της σύγχυσης που υπάρχει. Δεν μπορεί βέβαια στην παρούσα συγκυρία να ισχυριστεί κανείς ότι έχουν δημιουργηθεί νέα πολιτικά ήθη στον τόπο, όμως παρατηρείται το φαινόμενο της απουσίας της αδιαλλαξίας για τις μετεκλογικές συνεργασίες που απουσίαζε πλήρως στο παρελθόν, με εξαίρεση ίσως την περίπτωση Σαμαρά και την απελπισμένη του προσπάθεια να συσπειρώσει τους οπαδούς της ΝΔ διατυμπανίζοντας την αυτοδυναμία και την απόρριψη ενδεχόμενων μετεκλογικών συνεργασιών, γεγονός που από μόνο του μοιάζει να προσθέτει ένα ακόμα γρίφο στο μυαλό των ψηφοφόρων. Γιατί, θα σκεφτεί κάποιος, να ψηφίσει το χ κόμμα όταν αυτό πρόκειται να συνεργαστεί με το ψ και να μην ψηφίσει απ’ ευθείας το ψ ή να μην το ψηφίσει καθόλου (το χ) γιατί δεν επιθυμεί τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία (με το ψ).

Αξίζει να σημειώσουμε μερικά ακόμα σημεία της παρελθούσης προεκλογικής περιόδου. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν να έχουν ξυπνήσει από το λήθαργο του παρελθόντος κι από στείρα αντιπολίτευση κάνει, έστω και σε επίπεδο δηλώσεων, κινήσεις οι οποίες δείχνουν πως είναι έτοιμος και επιθυμεί κυβερνητικό ρόλο. Ενδεχομένως και να μην έχω δίκιο σ’ αυτό, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον η πρώτη φορά που ένα κομμάτι της αριστεράς κινείται σε τέτοιο δρόμο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό να προσελκύσει ψηφοφόρους που δεν επιθυμούν μόνο το ρόλο της διαμαρτυρίας στα κόμματα. Από εκεί και πέρα όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δε φρόντισε να επιδείξει κάτι νέο και το πρόγραμμά του δεν έγινε ευρέως γνωστό, γεγονός που τελικά αποδειχτεί τροχοπέδη στη συλλογή ψήφων για το κόμμα. Από την άλλη μεριά, τα νεοσχηματισθέντα κόμματα φρόντισαν να προβάλλουν ως επί το πλείστον την αντιμνημονιακή τους πολιτική γραμμή, ξεχνώντας ότι η κοινωνία δεν είναι μόνο οικονομία. Η αναφορά τους σε άλλες πτυχές της καθημερινότητας και της ζωής ήταν εν γένει μηδαμινή κι ελάχιστη. Ο μέσος πολίτης δε γνωρίζει πχ. τι πρεσβεύει για την Παιδεία η ΔΗΜΑΡ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, η Κοινωνική Συμμαχία κλπ. Αυτό σίγουρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι συγκαταλέγεται στα αρνητικά της προεκλογικής περιόδου και θεωρώ ότι αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα σύγχυσης των ψηφοφόρων.

Αδιαμφισβήτητα, ο πολιτικός λόγος του Βενιζέλου είναι μακράν ο πειστικότερος όλων των άλλων πολιτικών αρχηγών. Η ευφράδεια του λόγου του όμως δε μοιάζει να μπορεί να πείσει ούτε να αποτελέσει συγχωροχάρτι για το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, ο Σαμαράς μοιάζει προσκολλημένος σε τακτικές του παρελθόντος που ο λαός πλέον αποδοκιμάζει και δε συναινεί. Δε λέει κάτι νέο, κάτι ριζοσπαστικό ώστε να προκαλέσει το συναίσθημα, αντιθέτως η ρητορική του είναι επίπεδη και λεία, χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα. Κουβέλης, Καμμένος και Κατσέλη μοιάζουν ανώριμοι και είναι φυσιολογικό αυτό, διότι άλλο πράγμα είναι η εμπειρία στην πολιτική, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, κι άλλο η αποκλειστική ευθύνη για τη δημιουργία προγραμμάτων, θέσεων και στρατηγικής αλλά και η ηγεσία ενός κόμματος, όπου εκεί η εμπειρία τους δεν είναι μεγάλη. Κλείνοντας δε θα πρέπει να ξεχάσουμε να αναφέρουμε και την Παπαρήγα η οποία ακολουθεί την ίδια ρητορική εδώ και πολλά χρόνια χωρίς ούτε αυτή τη φορά να φαίνεται πως απευθύνεται σε όλο τον κόσμο παρά μόνο στα μέλη του κόμματος.

Από όλα τα παραπάνω, έχω την πεποίθηση πως ο λαός από τη μια θέλει να αποτάξει το δικομματισμό αλλά από την άλλη δεν είναι σαφείς μπροστά του οι υπόλοιπες επιλογές. Μπορεί τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων να έδιναν μέχρι τη στιγμή της απαγόρευσης της δημοσιοποίησής τους μικρά σε σχέση με το παρελθόν ποσοστά σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και ποσοστά εισόδου στη Βουλή των Ελλήνων σε άλλα έξι περίπου κόμματα, αλλά νομίζω ότι το στατιστικό σφάλμα πρέπει να ξεφεύγει από τα αποδεκτά όρια της επιστήμης. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων ακόμα και αυτή την ύστατη στιγμή δεν έχει αποφασίσει ποιας απόχρωσης θα είναι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη. Προβληματισμός υπάρχει και είναι έντονος και διάχυτος στην κοινωνία και θεωρώ πως είναι δύσκολο να αποτυπωθεί ακόμα και στις δημοσκοπήσεις. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι αρκετοί θα αποφασίσουν τελικά μέσα στο παραβάν. Κι έτσι οποιαδήποτε εκτίμηση, δημοσκοπική ή προσωπική, του αποτελέσματος είναι παρακινδυνευμένη, όπως μάλλον και τα exit poll που θα δούμε στις 7:00 το απόγευμα της Κυριακής. Ευχόμαστε μόνο η κάλπη να δώσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη χώρα.

Δημοσιεύτηκε στο  tvxs.gr

Με τα μάτια προς τα μέσα…

Από την επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ. Μήπως ήθελαν να γράψουν "πρώτα ο πωλητής";

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες των προσπαθειών του Παπανδρέου να δημιουργήσει (;) μια κυβέρνηση ευρείας αποδοχής η οποία βέβαια κατέληξε στο σημερινό ανασχηματισμό.

Ως μέσος πολίτης με ελάχιστες γνώσεις από πολιτική μου έχουν δημιουργηθεί ορισμένες απορίες.

Πρώτα απ’ όλα γιατί έγινε όλος αυτός ο ντόρος με τα τηλέφωνα προς το Σαμαρά με τον οποίο τελικά δεν τα βρήκαν; Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν κατά την άποψή μου. Ή ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ειλικρινής και ήταν πρόθυμος να παραδώσει την καρέκλα του ή απλώς «έπαιξε» με τον Σαμαρά χωρίς να το καταλάβει εκείνος προκειμένου να δημιουργήσει αναστάτωση και ως εκ τούτου συσπείρωση στο πρόσωπό του ή απλώς αντέδρασε όπως αντιδρά μια νοικοκυρούλα αντικρίζοντας το ποντίκι και με ουρλιαχτά, φωνές και σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να εξορκίσει το κακό. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι τελικά κατάφερε με την κίνηση του αυτή είναι να βουλώσει τα στόματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ και να φέρει τη ΝΔ σε ένα σημείο τεράστιας αμηχανίας, αλαλίας θα έλεγα. Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό που διαφάνηκε είναι η γνωστή βέβαια αδιαλλαξία της αριστεράς αλλά και η «υπεύθυνη» στάση που κράτησε ο Καρατζαφέρης, ο οποίος με την πολύ μεγάλη λεκτική του ικανότητα, άφησε να εννοηθεί ότι αυτός και μόνο είναι πραγματικά υπεύθυνος πολιτικός. Φοβάμαι ότι θα τραβήξει με το μέρος του ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων στις επόμενες εκλογές και θα αυξήσει την κοινοβουλευτική του παρουσία και με δεδομένη απ’ ότι φαίνεται την αποδυνάμωση των δυο μεγάλων κομμάτων, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική των επόμενων χρόνων, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Μετά τίθεται το ερώτημα της προβολής της χώρας μας προς τα έξω. Έχουμε να επιδείξουμε έναν πρωθυπουργό που μια παραδίδει την καρέκλα του και μια την παίρνει πίσω, μια τρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ζητήσει συναίνεση και μια αγορεύει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και ως πανίσχυρος και δυνατός απευθύνεται στους αδύναμους βουλευτές προτρέποντάς τους να στηριχτούν πάνω του! Σχιζοφρενικές καταστάσεις που προδίδουν έναν ηγέτη που τα έχει χαμένα και προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι άξιος για να γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας ως ο πολιτικός που έσωσε τη χώρα, ενεργώντας όμως χωρίς σχέδιο και λογική.

Ένα τρίτο πράγμα που μου έκανε φοβερή εντύπωση χτες, είναι ότι διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, παρατήρησα κινήσεις πανικού από τους ξένους ηγέτες, δες Σαρκοζί, Μέρκελ, Ρεν, οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο ακυβερνησίας της Ελλάδας – και συνεπώς σίγουρης όδευσης προς την πτώχευση – άλλαξαν άρδην στάση κι έσπευσαν με τις δηλώσεις τους ούτε λίγο ούτε πολύ να αφήσουν να διαφανεί ότι η περίφημη 5η δόση είναι εξασφαλισμένη. Εκείνο που δεν μπορώ να αποσαφηνίσω είναι το γεγονός ότι πραγματικά φοβήθηκαν τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας ή απλώς το παιχνίδι είναι καλά στημένο κι όλες αυτές οι κινήσεις τους αλλά και του ΓΑΠ είναι μέρος ενός καλά ενορχηστρωμένου μπαλέτου το οποίο γίνεται μόνο για χάρη της υποταγής του λαού της Ελλάδας και την αποδοχή των επώδυνων μέτρων αδιαμαρτύρητα;

Οι αγορές καταχάρηκαν όταν οι φήμες ήθελαν τον Παπαδήμο ως Υπουργό των Οικονομικών. Τελικά βεβαίως ο ΓΑΠ επέλεξε τον ισχυρότερο εσωκομματικό του αντίπαλο για τη θέση αυτή. Τούτη η κίνηση προδίδει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που τοποθετώντας τον αντίπαλό του στην (ηλεκτρική) καρέκλα του Υπουργείου Οικονομικών θαρρεί ότι θα τον εξοντώσει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που νομίζει ότι ο αντίπαλός του δε θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για αποδείξει ότι είναι ικανότερος από τον Πρωθυπουργό. Διότι τα επιχειρήματα ότι ο Βενιζέλος είναι άνθρωπος που είναι ικανός στα δύσκολα και με την πειθώ του θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο Παπακωνσταντίνου είναι γελοία στην παρούσα φάση. Αν και δε βάζω στοιχήματα, νομίζω ότι μεταξύ των δυο αντρών θα γίνει μεγάλη μάχη με φόντο τη διαδοχή στο κόμμα, κι αυτή τη φορά ο Βενιζέλος θα βρεθεί σε θέση ισχύος, μια θέση την οποία απλόχερα του προσέφερε ο αντίπαλός του. Στη θέση του Υπουργού Οικονομικών έπρεπε να μπει κάποιος ο οποίος να μην έχει αντιπαλότητες με τον ΓΑΠ για να ασκεί την πολιτική που εκείνος χαράσσει. Επιπλέον, αν ήθελε ο Πρωθυπουργός, θα μπορούσε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να επιστρατεύσει αξιόλογα στελέχη που έχουν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης και στο παρελθόν και είχαν επιτυχημένη πορεία.

Η τοποθέτηση του Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος έγινε απλώς και μόνο για να μην παραδεχτεί ο ΓΑΠ ότι ήταν λάθος που τον έβαλε εξαρχής στο Οικονομικών. Η αποπομπή του από την κυβέρνηση θα ήταν παραδοχή του λάθους του, το οποίο θέλησε να αποφύγει. Έκανε όμως ένα μεγαλύτερο λάθος. Δεν «διάβασε» την κοινή γνώμη που ήθελε τον πρώην Υπουργό Οικονομικών να παίρνει το δρόμο για το σπίτι του κι αυτό σίγουρα θα το βρει μπροστά του. Ειδικά από το κίνημα των αγανακτισμένων το οποίο κατά την άποψή μου θα ενδυναμωθεί μετά και τον επουσιώδη ανασχηματισμό.

Τελικώς αυτό που κατάλαβα ήταν ότι ο Γιωργάκης είχε εξαρχής τα μάτια στραμμένα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Έφτιαξε μια κυβέρνηση η οποία δεν θα έχει ως κύριο μέλημα της να βγάλει τη χώρα από τα δύσκολα αλλά αντίθετα να ενδυναμώσει το βαθύ κομματικό σύστημα στη χώρα, αυτό που καλλιεργούν με μεγάλη επιτυχία τα δυο μεγάλα(;) κόμματα, με απώτερο σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο καπετάνιος είναι ατζαμής, αυτό διαφάνηκε, οπότε όποιος προλάβει να μπει στη σωσίβια λέμβο μπορεί και να σωθεί…

Διαύγεια στο Κράτος.

Σύμφωνα με το νόμο 3861/2010 (αριθμός Φύλλου Εφημερίδας της Κυβέρνησης 112, τεύχος Α’), όλες οι Δημόσιες Υπηρεσίες (Υπουργεία, Περιφέρειες, Συλλογικά Κυβερνητικά Όργανα) οφείλουν να αναρτούν στο διαδίκτυο τις αποφάσεις που εκδίδουν. Κάθε μία από αυτές τις υπηρεσίες έχει δικό της ιστότοπο στον οποίο φιλοξενούνται οι αποφάσεις, αλλά όλες μαζί είναι συγκεντρωμένες εδώ. Αν κάποια πράξη δεν αναρτηθεί και δημοσιευτεί, πάσχει εγκυρότητας και δεν είναι εκτελεστή.

Αυτή, κατά τη γνώμη μου, ήταν μια πολύ σωστή απόφαση της κυβέρνησης, καθόσον επιτρέπει τον έλεγχο των πράξεων της διοίκησης και τη δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων που την αφορούν. Μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος να δει τι πληρώνει μια υπηρεσία για τηλέφωνα, ενοίκια κλπ., να δει ποιος πήρε μετάθεση και με ποια διαδικασία, ποιος διορίστηκε, πως χαρακτηρίζονται εκτάσεις που βρίσκονται μέσα ή κοντά σε δασικές εκτάσεις (πράξεις χαρακτηρισμού) και πολλά άλλα. Επιτέλους, άρχισε να φωλιάζει μέσα στους υπαλλήλους ο φόβος της δημόσιας έκθεσης των πράξεών τους και νομίζω πως θα περιοριστούν τα φαινόμενα δημοσιοϋπαλληλικής παθογένειας του παρελθόντος.

Αν το μέτρο επεκταθεί και εφαρμοστεί και στους Δήμους και τις νεοσυσταθείσες Περιφέρειες, θα περιοριστεί πολύ η κακοδιοίκηση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία είναι πρώτη διαχρονικά σε διαφθορά σύμφωνα με τις εκθέσεις του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, αλλά θα περιοριστούν και οι σπατάλες, οι οποίες είναι ανεξέλεγκτες.

Ως δημόσιος υπάλληλος, παρόλο που είμαι υποχρεωμένος να αναρτώ στο διαδίκτυο κάθε απόφαση που εκδίδω κι αυτό σημαίνει παραπάνω ‘τρέξιμο’ και χρόνο, ο οποίος είναι πολύτιμος στην υπηρεσία που εργάζομαι, συνηγορώ με αυτή την απόφαση της κυβέρνησης και η γνώμη μου είναι ότι το μέτρο πρέπει να επεκταθεί και σε πιο απλά έγγραφα, όπως απαντήσεις σε αιτήσεις κλπ.

Κάποια ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία μπορείτε να δείτε εδώ.

buzz it!

Αρέσει σε %d bloggers: