Posts Tagged ‘ Κρίση ’

Αξιοπρέπεια

 

greece-654235_1280

Η Ελλάδα, εν μέσω θέρους, βιώνει μια δύσκολη κατάσταση, μια κατάσταση που εμείς, οι νεότερες γενιές δεν έχουμε ξαναζήσει. Χρόνια και χρόνια λανθασμένων πολιτικών αποφάσεων οδήγησαν την οικονομία σε ασφυξία. Χρόνια και χρόνια δικών μας λανθασμένων επιλογών την ώρα της κάλπης, χρόνια και χρόνια δικής μας ανοχής στα κακώς κείμενα της πολιτικής και των πολιτικών (σ.σ. προσώπων), χρόνια και χρόνια ωχαδερφισμού, χρόνια και χρόνια αδιαφορίας έφτασαν στο σήμερα και στις ουρές έξω από τα ΑΤΜ.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης είδα ανθρώπους σκυθρωπούς αλλά και χαμογελαστούς, όπως έβλεπα κάθε μέρα μέχρι σήμερα. Είδα ανθρώπους να κάθονται στο παγκάκι παρέα με τη μοναξιά τους κι άλλους με τους φίλους τους να συζητάνε, όπως έβλεπα κάθε μέρα. Είδα τις μανάδες να έχουν τα μωρά τους στην αγκαλιά, όπως κάθε μέρα και τους πατεράδες να κρατούν από το χέρι τα παιδιά και να ταΐζουν με σπόρια τα περιστέρια της πλατείας, όπως τους έβλεπα κάθε μέρα. Είδα άλλους να μαλώνουν για μια θέση παρκαρίσματος, όπως έβλεπα κάθε μέρα και τον λαχειοπώλη να τάζει κέρδη αμύθητα, όπως τον έβλεπα κάθε μέρα. Κι όμως κάτι έχει αλλάξει στους δρόμους της πόλης. Έχει αλλάξει η ματιά των ανθρώπων, ο τρόπος που αντικρίζουν το μέλλον που μοιάζει πια πολύ πιο κοντινό και δύσκολο απ’ ό,τι χθες.

Διάβασα στο βλέμμα ενός γέροντα τις κακουχίες που είχε περάσει στη ζωή του κι είδα τα σημάδια του χρόνου χαραγμένα στις βαθιές ρυτίδες τού προσώπου του. Κοιτούσε ακίνητος, καθισμένος στο παγκάκι, σχεδόν στωικά, την αγωνιά που συνόδευε τα γρήγορα βήματα των περαστικών και τον πλησίασα.

– Καλημέρα γέροντα, του είπα.

– Καλημέρα γιέ μου, αποκρίθηκε.

– Πώς είσαι;

– Ζωντανός είμαι ακόμα αφού ανασαίνω, απάντησε.

– Να κάτσω δίπλα σου; τον ρώτησα.

– Κάτσε λεβέντη μου να χαζεύουμε μαζί το χρόνο που περνά μπροστά από τα μάτια μας και χάνεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε, είπε.

– Χάνεται ο χρόνος; ρώτησα κι έκατσα δίπλα του.

– Χάνεται όταν δεν κατανοείς την αξία του. Να, κοίτα όλους ετούτους εδώ πως τρέχουν. Τώρα που τους έκλεισαν και τις τράπεζες τρέχουν ακόμα περισσότερο, λες και η ζωή περνάει μέσα από τα μηχανήματα που δίνουν λεφτά. Αλλά δεν είναι έτσι λεβέντη μου, δεν είναι καθόλου έτσι. Η ζωή είναι άλλο πράμα, είναι μεγαλύτερο, απλώς δεν το βλέπεις όταν είναι μπροστά σου, το βλέπεις όταν πια κινδυνεύεις να το χάσεις.

– Δηλαδή γέροντα;

– Κοίτα τις ουρές και πες μου τι βλέπεις, με ρώτησε και με το τρεμάμενο χέρι μου έδειξε την τράπεζα απέναντι από την πλατεία.

– Ανθρώπους να περιμένουν να πάρουν τα χρήματά τους, του αποκρίθηκα. Εσύ βλέπεις κάτι άλλο;

– Δε βλέπεις σωστά γιατί είσαι νέος, μου είπε. Εκεί δεν είναι άνθρωποι που περιμένουν να πάρουν λεφτά, είναι άνθρωποι που προσπαθούν να νιώσουν πως θα εξασφαλίσουν μερικές μέρες νιώθοντας ασφαλείς επειδή έχουν δυο δεκάρες στην τσέπη. Μερικές μόνο μέρες. Και δεν κοιτάνε λίγο μακρύτερα, είναι άνθρωποι με χαλασμένα μάτια, δεν ξέρω και πως διάολο το λένε…, μυωπία;… που δεν μπορούν να δουν δυο δρασκελιές μακρύτερα από εκεί που στέκονται.

– Φοβούνται, ίσως αναζητούν…

– Τίποτα δεν αναζητούν, είπε χωρίς να με αφήσει να ολοκληρώσω τη σκέψη μου. Αυτοί που αναζητούν έχουν πεθάνει προ πολλού. Ετούτοι μονάχα το τομάρι τους κοιτάνε.

– Μα, να μην έχουν στην τσέπη δυο δραχμές; τον ρώτησα.

– Το κακό λεβέντη μου είναι πως οι τσέπες τους είναι γεμάτες και θέλουν να τις γεμίσουν ακόμα περισσότερο, ακόμα και τώρα. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν πραγματική ανάγκη και περιμένουν στην ουρά. Οι άλλοι απλώς θέλουν τα λεφτά να τα βάλουν κάτω από το στρώμα τους για να κοιμούνται πιο ήσυχοι. Εμένα που με βλέπεις, έχω τις τσέπες μου άδειες. Ήρθα να πάρω τα φάρμακά μου, αλλά τα ταμεία είναι κλειστά κι έτσι έμεινα ρέστος. Ο φαρμακοποιός μου όμως είναι παλληκάρι, Μπαρμπα Τάκη, μου είπε, πάρε τα φάρμακα κι όποτε έχεις μου τα δίνεις τα λεφτά. Ξέρεις πως λέγεται αυτό;

– Αλληλεγγύη; Απάντησα.

– Πες το κι έτσι. Περισσότερο όμως λέγεται φιλότιμο κι αξιοπρέπεια. Δεν άφησε έναν γέρο να πεθάνει επειδή δε θα είχε να πάρει τα χάπια του. Πρέπει να φύγω όμως. Εσύ κάτσε εδώ και κοίτα το χρόνο στα μάτια των ανθρώπων που περνάνε, εκεί θα δεις γραμμένο και το μέλλον των παιδιών σου. Αλήθεια έχεις παιδιά;

– Δυο.

– Να τα χαίρεσαι. Φεύγω λοιπόν, μου είπε και σηκώθηκε με δυσκολία.

 

Σκεβρωμένος από τα χρόνια που είχαν γράψει όλες τις στιγμές τους πάνω στο κορμί του, δεν μπορούσε να σταθεί καλά όρθιος, περπατούσε σκυφτός, σχεδόν καμπουριασμένος. Έμεινα έκπληκτος με τις σκέψεις και το λόγο του και τον κοιτούσα να απομακρύνεται. Μερικά βήματα πιο πέρα όμως σταμάτησε κι όρθωσε το κορμί του λες κι ήταν ο σημαιοφόρος στην παρέλαση. Κατάλαβα πως έκανε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να σταθεί και να περπατήσει έτσι. Κατάλαβα πως από εκεί που ήταν μου έστελνε ένα μήνυμα, σαν να μου έλεγε Κοίτα με, περπατάω με το κεφάλι μου ψηλά, έτσι είμαι μαθημένος!

Χαμογέλασα και σηκώθηκα κι εγώ. Τράβηξα προς την άλλη κατεύθυνση και χαθήκαμε. Η εικόνα του όμως παραμένει μπροστά στα μάτια μου. Όρθιος κι αξιοπρεπής, όχι σκυφτός και καμπούρης…

Κατανάλωση

 

Είναι γνωστό πως η οικονομία της Ελλάδας βασίζεται ή τουλάχιστον μέχρι πριν λίγο καιρό βασιζόταν στην κατανάλωση. Μαζί με τον τουρισμό αποτελούσε την κινητήριο δύναμη και το μοχλό που έσπρωχνε τους δείκτες της προς τα εμπρός. Η γεωργία, που με τη στρεβλή επινόηση των επιδοτήσεων, έχει πάψει από καιρό να συνδράμει σημαντικά, ενώ η μεταποίηση  και η βιομηχανία είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Οι ιθύνοντες λοιπόν αντί να αντιληφθούν την τεράστια σημασία που είχε η κατανάλωση για την οικονομία σ’ αυτή τη χώρα, πήραν μέτρα για να την ελαχιστοποιήσουν ή ακόμα και να την εξαφανίσουν. Σε ένα οικονομικό σύστημα που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σ’ αυτή, τα πρώτα μέτρα που ελήφθησαν ήταν ο περιορισμός των εισοδημάτων που στήριζαν την αγορά. Περικοπές μισθών στο δημόσιο τομέα και συντάξεων δικαιολογήθηκαν ως περιορισμός των κρατικών δαπανών, κακώς κατά την άποψή μας, αλλά στον ιδιωτικό τομέα είναι παντελώς αδικαιολόγητες. Οι ελαστικές συμβάσεις εργασίας και οι απαράδεκτες συνθήκες στη δουλειά έχουν καταστήσει την αβεβαιότητα των ανθρώπων πολύ μεγάλη με αποτέλεσμα να μη διοχετεύουν καμία οικονομική τους πρόσοδο στην πραγματική οικονομία υπό το φόβο των μελλοντικών εξελίξεων. Οι εργοδότες από την άλλη δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν πως περικόπτοντας τους μισθούς δεν κερδίζουν τίποτα παρά μόνο χάνουν διότι την ίδια τακτική χρησιμοποιούν και οι συνάδερφοί τους με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρήμα στην αγορά και ο τζίρος τους διαρκώς να μειώνεται.

Από την άλλη μεριά, οι διαρκώς αυξανόμενοι φόροι ελαχιστοποιούν ή ακόμα και μηδενίζουν την όποια αγοραστική δύναμη διαθέτει ο μέσος Έλληνας. Υποτίμηση στις τιμές των ραφιών, ειδικά των μεγάλων εταιρειών, δεν έχει γίνει παρά μόνο σπασμωδικά και σε ορισμένες περιπτώσεις υπό την μορφή προσφορών. Η τιμή των καυσίμων έχει εκτοξευτεί στα ύψη με το 70% των Ελλήνων να δηλώνει πως φέτος προτιμά να κρυώσει καθώς δεν μπορεί να ανταπεξέρθει στο, ειδεχθές κατά τη γνώμη μας, έγκλημα των κυβερνώντων να αυξήσει τον ειδικό φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης. Θα ακολουθήσει κι αύξηση σε μια σειρά άλλα πράγματα, όπως του τιμολογίου του ηλεκτρικού ρεύματος, διότι, σύμφωνα με ορισμένα κυβερνητικά στελέχη, είμαστε πολύ φτηνότεροι απ’ ότι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος. Βέβαια, στο θέμα του μισθού κανέναν δεν πειράζει που είμαστε οι τελευταίοι στην Ευρώπη.

Θεωρούμε πως συντελείται ένα έγκλημα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα που αγγίζει τα όρια της εσχάτης προδοσίας. Οι ασήμαντοι που μας κυβερνούν έχουν πλήξει καίρια όχι μόνο την οικονομία της χώρας δια της διάλυσης της κινητηρίου δύναμής της, της κατανάλωσης, αλλά και του κοινωνικού κράτους, των θεσμών αλλά και των ίδιων χαρακτηριστικών του Έλληνα. Η αξιοπρέπεια πια αποτελεί απλώς ένα λήμμα στο λεξικό για τον κάτοικο αυτού του τόπου. Αλλά το έγκλημα δε σταματά εκεί. Τα καλύτερα μυαλά και οι πιο εργατικοί άνθρωποι άρχισαν να μεταναστεύουν στο εξωτερικό προκειμένου να διαβιώσουν αυτοί και οι οικογένειές τους και στο τέλος σ’ αυτό τον τόπο θα μείνει μόνο το κατακάθι…

Δυστυχώς οι πολιτικοί αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι ανεπαρκείς και υποδεέστερες των περιστάσεων για να διαχειριστούν την κατάσταση. Ίσως θα πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας εμείς οι απλοί πολίτες. Ευχόμαστε ολόψυχα να μην ψηφιστούν τα μέτρα από τη Βουλή κι ας πάει η δόση αλλά και η τρόικα στο… στον αγύριστο. Προτιμούμε να ζούμε με το κεφάλι μας ψηλά παρά να ικετεύουμε σαν το ναρκομανή τη δόση για να νομίζουμε πως πήραμε για λίγο μια ανάσα.

Εκτόνωση.

Δυσοίωνες είναι οι προοπτικές για την οικονομία της χώρας και φυσικά όταν η οικονομία δεν πάει καλά επηρεάζει ένα μεγάλο φάσμα της καθημερινότητάς των ανθρώπων προς το χειρότερο βέβαια. Το πιο περίεργο όμως της υπόθεσης είναι το γεγονός ότι στην κοινωνία επικρατεί μια ηρεμία, οι σκηνές και οι εικόνες των διαδηλώσεων και των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας μοιάζουν να ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν. Κι αυτό είναι που με φοβίζει πολύ…

Ο χειμώνας βρίσκεται μπροστά μας και οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται ξαφνικά υπερχρεωμένοι έναντι του δημοσίου, χρωστούν στο κράτος περισσότερα από όσα βγάζουν, σε λίγο δε θα μπορούν να αποκτήσουν ούτε καν τα στοιχειώδη με αυτό το ρυθμό που επιβάλλονται οι φόροι. Κι όμως η ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει γυρίσει το κεφάλι προς τον ουρανό και να σφυρίζει αδιάφορα. Τούτο κατά τη γνώμη μου μπορεί να ερμηνευτεί με δυο τρόπους. Είτε ο Πάγκαλος είχε δίκιο και τα φάγαμε μαζί, οπότε τώρα τρώμε από τα έτοιμα και κοιτάμε να τα φέρουμε βόλτα όπως όπως, είτε απλώς το καζάνι βράζει κι απομένει να δούμε τη στιγμή της εκτόνωσής του, η οποία αυτή τη φορά θα είναι εξαιρετικά βίαια. Ήδη οι οιωνοί περιφέρονται πάνω από τα κεφάλια μας κι ας εθελοτυφλούμε. Η Χρυσή Αυγή δημοσκοπικά φέρεται να είναι το τρίτο κόμμα, πράγμα που σημαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν απηυδήσει από το τρέχον πολιτικό σύστημα κι αποζητούν ριζοσπαστικές αλλαγές, έστω και χωρίς σοβαρή σκέψη. Ο χειμώνας που θα έρθει θα βρει πολλά νοικοκυριά χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης λόγω της υψηλής του τιμής και σίγουρα θα σημειωθούν γεγονότα που θα γεμίζουν τα δελτία των ειδήσεων. Οι ανατιμήσεις στα βασικά προϊόντα διατροφής είναι προ των πυλών ενώ το ψαλίδι στους μισθούς αλλά και η ανεργία φουντώνει. Η υγεία παραπαίει, γνωρίζω γιατρούς που δέχονται ασθενείς στα ιατρεία τους χωρίς να πληρώνονται. Η δικαιοσύνη τραβά το δικό της Γολγοθά, ενώ περικόπτουν και τις αμοιβές των ένστολων… Αυτό το τελευταίο είναι πολύ λεπτό σημείο και δεν ξέρω που μπορεί να οδηγήσει. Στην Πορτογαλία ο στρατός εξέδωσε μια τρομακτική, για τις δικές μου αντιλήψεις, ανακοίνωση, είναι άραγε απίθανο αυτό να το δούμε και αλλού; Και στη χώρα μας ενδεχομένως;

Οι κυβερνώντες σίγουρα γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις τους πιέζουν όλο και περισσότερο τον εξαθλιωμένο πια λαό. Ο πολιτικός οφείλει να κοιτάζει στο μέλλον και οι αποφάσεις του να εξαρτώνται από τη ματιά του αυτή και όχι απλώς να αποφασίζει χωρίς να σκέφτεται και χωρίς να προγραμματίζει. Από ότι δείχνουν τα πράγματα τέτοιοι πολιτικοί δεν υπάρχουν, οι Γιωργάκηδες κι οι Αντωνάκηδες είναι μόνο για σφαλιάρες. Ο λαός όμως δεν υποφέρει άλλο, η υπομονή του κάποια στιγμή θα εξαντληθεί κι όταν αυτό θα συμβεί εύχομαι ολόψυχα στους δρόμους να ακούγονται μόνο συνθήματα κι ο κόσμος να ανασαίνει καθαρό αέρα κι όχι δακρυγόνα και μπαρούτι…

Καλό μήνα να έχουμε!

Ενημερωση 2/10/2012

Προσθέτω στην ανάρτησή μου το σχόλιο που έγραψε η RoadArtist πιο κάτω γιατί συμπληρώνει την ανάρτηση άψογα.

«Νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει από την εποχή που συζητούσαμε για το ‘μαζί τα φάγαμε”, τουλάχιστον για μένα. Δεν είναι αυτός ο λόγος που ο κόσμος είναι τόσο παγωμένος. Γιατί είναι παγωμένος, όχι αδιάφορος, ούτε απαθέστατος. Όσοι κατέβηκαν και στην τελευταία διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα (χιλιάδες κόσμος, καμία αναμετάδοση από media, μόνο διαδικτυακά) ένιωσαν πως ήταν μάταιο…, όσοι κατεβαίναν καθημερινά και τότε με τους αγανακτισμένους, κατάλαβαν πως δυστυχώς δεν βγαίνει τίποτα με αυτό τον τρόπο αντίδρασης, χρειάζονται άλλοι, διαφορετικοί. Το θέμα είναι πως δεν ξέρουμε το πως.
Ότι ακριβώς έγραψε η Άιναφετς παραπάνω. Έχει αλλάξει η εποχή, το θέμα είναι παγκόσμιο… Ο κόσμος δε ξέρει πως να αντιδράσει αποτελεσματικά. Βλέπει ότι συνέχεια πληρώνει, ότι υπάρχει όμως ατιμωρησία για τους πολιτικούς και όσους φοροδιαφεύγουν, συνεχίζεται κανονικά η διαφθορά, και μάλιστα τώρα τα νέα μέτρα ας μη τα ονομάσουμε “οικονομικά”, ας τα πούμε πλήρως ισοπεδωτικά…
Το μόνο σίγουρα είναι πως δε θα βοηθήσουν στην καλυτέρευση της οικονομίας. Αυτό είναι το πιο τραγικό. Τα κόμματα για ακόμη μια φορά καταπατούν τις προεκλογικές τους δηλώσεις… και καταστρέφουν ολοσχερώς τους αδύναμους. Προφανώς έτσι όπως πάνε τα πράγματα θα έρθει μια στιγμή που θα γίνει ένα μεγάλο μπαμ και η κατάσταση δε θα συμμαζεύεται με τίποτα. Γιατί όταν κατεβαίνεις στο δρόμο, σε τέτοιες δύσκολες περιόδους, τότε θα υπάρξουν θύματα και αίμα. Υπομονή κάνει ο κόσμος πριν γίνει το μπαμ. Μήπως αλλάξει η πορεία των πραγμάτων. Ίσως ακουστεί παρατραβηγμένο, μα πλέον υπό αυτές τις συνθήκες, νιώθω πως σήμερα μας οδηγούν σε δικτατορία. Η ΧΑ είναι ένα συστηματικό κόμμα, που προωθείται από εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. Μας ωθούν αυτή τη στιγμή σε περίεργες καταστάσεις. Το σκηνικό του μέλλοντος προβλέπεται εφιαλτικό. Μόνο μια έκπληξη μπορεί να ανατρέψει όσα έρχονται.«

Σε ξένο αχυρώνα…

(c) Τελευταίος

Το Ελληνικό ζήτημα, διττό τώρα πια μιας και δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η αδυναμία σχηματισμού σταθερής και βιώσιμης κυβέρνησης, έχει αναδείξει ορισμένες εγγενείς αδυναμίες της Ελλάδας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη μία και το χαρακτήρα ορισμένων πολιτικών προσώπων από την άλλη.

Οι τρεις αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων που αναδείχτηκαν πρώτα στις πρόσφατες εκλογές διαφάνηκε πως δεν έχουν ξεφύγει από τα μικροκομματικά συμπλέγματα του παρελθόντος κι αναζητούν, ακόμα κι αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές για τη χώρα στιγμές, την εξουδετέρωση των αντιπάλων τους και την αύξηση της δύναμής τους. Ο Σαμαράς δεν πρόλαβε να πάρει καλά καλά την εντολή και την παρέδωσε σε χρόνο μικρότερο από όσο δουλεύει τη μέρα ένας εργαζόμενος μερικής απασχόλησης! Η ενέργειά του αυτή το μόνο πράγμα που προδίδει είναι άνθρωπο που φοβάται και σηκώνει τα χέρια ψηλά δίνοντας την καυτή πατάτα σε οποιονδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά του. Ο Τσίπρας την περιέφερε σε συνδικαλιστικούς φορείς και κόμματα που έμειναν εκτός Βουλής με προφανή σκοπό την αλίευση ψήφων στις επερχόμενες εκλογές. Προέταξε το ανερχόμενο και ισχυρό προφίλ του αρχηγού που κάτω από τη σκέπη του θα μαζέψει τους «αδύναμους» και τους κατατρεγμένους. Και το έκανε τη στιγμή που βρίσκεται στο ζενίθ της δύναμής του σε μια ένδειξη «μεγαλοψυχίας»! Επί της ουσίας όμως δεν έκανε τίποτα, παρά το γεγονός ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ του έδιναν ξεκάθαρα ψήφο ανοχής για να κυβερνήσει. Το επιχείρημα ότι δε θα μπορούσε να κυβερνήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν ευσταθεί γιατί αν στο μέλλον ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν στήριζαν τις φιλολαϊκές του αποφάσεις, απλώς θα καταβαραθρωνόταν τα ποσοστά τους και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαινε πανίσχυρος. Ο Βενιζέλος από την άλλη, τήρησε στάση σχετικά χαμηλών τόνων και διαλλακτική με όλους. Και παρά την αδυναμία του, καθόσον έχασε ένα τεράστιο ποσοστό από τη δύναμή του, ο στεντόρειος λόγος του έθεσε ερωτήματα και προσπάθησε να βάλει παγίδες στους «συμπαίκτες» του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πόσο επικίνδυνο είναι ένα πληγωμένο ζώο.

Στο εξωτερικό της χώρας τα κοκόρια έχουν αρχίσει να κορδώνονται! Έκοψαν ένα δισεκατομμύριο από τη βοήθεια που είχε συμφωνηθεί να έρθει, δείχνοντας αυτοί πρώτοι και καλύτεροι ότι δεν τηρούν τα συμφωνημένα. Αυτό δηλαδή που δεν κάναμε εμείς, που είμαστε επίφοβοι για να μην τηρήσουμε τους όρους της συμφωνίας, το έκαναν αυτοί! Δάσκαλε που δίδασκες… Η ενέργειά τους αυτή ήταν ένα τεράστιο πολιτικό ατόπημα που μοιάζουν να μην το έχουν καταλάβει… ακόμα. Οι αγορές βλέπουν και κρίνουν. Κι όταν αντικρίζουν τέτοιες συμπεριφορές το μόνο που μπορούν να συμπεράνουν είναι το γεγονός ότι τελικά η ευρωζώνη αποδεικνύεται μια μεγάλη παιδική χαρά! Κι ύστερα θα αρχίσουν οι υποβαθμίσεις και όλοι θα διερωτόμαστε ποιος είναι ο φταίχτης.

Από την άλλη μεριά ξεκίνησε η φιλολογία της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, με μοναδικό σκοπό να εκβιάσουν και να φοβίσουν τους πολίτες και να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Μα πόσο μωροί μπορεί να είναι; Η είσοδος της Ελλάδας αλλά και κάθε χώρας στην ευρωζώνη είναι αμετάκλητη. Αν έστω μια χώρα βγει από το ευρώ αυτό θα έχει τεράστια και μη αναστρέψιμα πολιτικά, πρωτίστως, αποτελέσματα και δευτερευόντως οικονομικά. Τι θα διασφαλίζει ότι δε θα βγει και άλλη χώρα μετά; Και ποιος θα επενδύσει μετά στην Ευρωζώνη αν ξέρει ότι πρόκειται για ξέφραγο αμπέλι; Η ισχύς της ζώνης του ευρώ είναι ακριβώς αυτό. Ότι δεν πρόκειται να διαρραγεί η συνοχή της ότι κι αν συμβεί. Στην αντίθετη περίπτωση, μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα σήμαινε και την αυτόματη κατάργησή της επί της ουσίας. Όσο κι αν γίνει προσπάθεια να συγκρατηθούν οι αλυσιδωτές εξελίξεις που θα προκληθούν, αυτό κατά τη γνώμη μας θα είναι αδύνατο. Είναι ευκολονόητο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια. Οι οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης θα καταρρεύσουν. Και δυστυχώς η πτώση είναι περισσότερο επώδυνη όσο ψηλότερα βρίσκεται κανείς! Κι αυτό τα κοκόρια το ξέρουν.

Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr

Φοβάμαι…

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Ο Μανώλης γνώρισε την Ελπίδα πριν πολλά χρόνια. Παντρευτήκαν κι έκαναν την οικογένειά τους όπως όλος ο κόσμος, αγόρασαν κι ένα σπίτι με δάνειο και η ζωή τους έμοιαζε να κυλάει όμορφα.

Ο Μανώλης όμως, εδώ κι ένα χρόνο απολύθηκε από τη δουλειά του, η κρίση βλέπεις δεν άφησε κανέναν ανεπηρέαστο. Στην αρχή τα έβγαζαν πέρα με το επίδομα ανεργίας που έπαιρνε και με το μισθό της γυναίκας του. Μετά το επίδομα τελείωσε αλλά το κακό δε σταμάτησε εκεί. Το αφεντικό της Ελπίδας τη φώναξε και της είπε να διαλέξει: Ή μείωση του μισθού ή απόλυση. Η κρίση κι εδώ μερίμνησε για να πάει η δουλειά από το κακό στο χειρότερο. Η Ελπίδα διάλεξε τη μείωση του μισθού. Ο Μανώλης δεν μπορούσε να βρει δουλειά πουθενά, η ανεργία κάθε μέρα φούντωνε…

Κάποια στιγμή έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Η δόση του δανείου δεν έβγαινε. Ο λογαριασμός του ρεύματος μεγάλωνε και γινόταν δυσβάσταχτος. Για θέρμανση ούτε λόγος, το πετρέλαιο έγινε ακριβότερο κι από το χρυσάφι. Ο Μανώλης έβλεπε τα παιδιά του και μη μπορώντας να τους προσφέρει ούτε καν τα στοιχειώδη τώρα πια, άσπρισε. Γέρασε πριν την ώρα του, ενώ η Ελπίδα άρχισε να παραπονιέται ότι έχει ενοχλήσεις στην καρδιά της. Μέσα στο σπίτι επικρατούσε παγωμάρα συνήθως. Το ζευγάρι απέφευγε να κοιταχτεί στα μάτια, τι να πουν άλλωστε, το πράγμα είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Ο Μανώλης το πήρε απόφαση. Περπάτησε αρκετή ώρα, έφτασε σε μια μακρινή γειτονιά που δεν τον ήξερε κανείς. Κοίταξε τα σπίτια ολόγυρα και το μάτι του καρφώθηκε στο πιο πλούσιο από αυτά. Άνοιξε την εξώπορτα και μπήκε μέσα. Χτύπησε το κουδούνι κι όταν άνοιξε η ταλαίπωρη η γυναίκα από μέσα της έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό.

Τα λεφτά σου,  είπε κοφτά.

Δεν έχω…ακούστηκε η πνιγμένη φωνή της.

Ότι έχεις. Χρυσαφικά, λεφτά, ότι έχεις, φώναξε εκείνος πιέζοντας το μαχαίρι στο λαιμό της.

Κάτι πήγε να ψελλίσει εκείνη αλλά δεν τα κατάφερε.

Γρήγορα, φώναξε ο Μανώλης, γρήγορα.

Εκείνη μέσα στην τρομάρα της άνοιξε το πορτοφόλι της και του έδωσε ότι είχε, ένα χαρτονόμισμα όλο κι όλο.

Μόνο αυτό;

Γιατί νομίζεις ότι έχω κι άλλα;

Έχεις, με τέτοιο σπίτι δεν μπορεί, έχεις.

Δεν έχω, ότι είχαμε το πουλήσαμε για να ξεχρεώσει ο άντρας μου τους πιστωτές μας και την τράπεζα είπε κλαίγοντας.

Χρυσαφικά;

Δεν υπάρχουν. Ψάξε όσο θες. Δεν έχουμε τίποτα, μας τα πήραν όλα, είπε κι έφερε τα χέρια της στο πρόσωπό της κλαίγοντας.

Ο Μανώλης την κοίταξε για μια στιγμή και με μια απότομη κίνηση άνοιξε την πόρτα κι έφυγε από το σπίτι.

Έτρεξε όσο μπορούσε. Ούτε θυμόταν πόση ώρα έτρεχε. Κάποια στιγμή σταμάτησε κι έκατσε σ’ ένα έρημο παγκάκι μιας στάσης λεωφορείου.

Τι έκανα Θεέ μου, συλλογίστηκε. Κοίταξε το χέρι του, ακόμα κρατούσε το χαρτονόμισμα. Είκοσι ευρώ όλα κι όλα…

.

.

.

… ότι όλοι έχουμε ένα Μανώλη μέσα μας κι αλίμονο αν τον φτάσουμε στα όριά του.

Υ.Γ. Ήθελα να συνεχίσω το διάλογο για την ελευθερία, αλλά δυστυχώς τις τελευταίες ημέρες ακούω διαρκώς για την απόγνωση που έχουν φτάσει οι άνθρωποι και για τις διαρκώς αυξανόμενες κλοπές και διαρρήξεις που γίνονται ολόγυρά μου…

Σκέψεις ενός αδαή.

 

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Στα οικονομικά θέματα κάθε άλλο παρά ειδικός είμαι. Τον προϋπολογισμό της οικογένειας κοιτάζω να φέρω βόλτα, προσπαθώντας πάντα να μην έχω αρνητικά υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί. Από τότε που διαβήκαμε το κατώφλι του ΔΝΤ και του Ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, όλοι, και πρώτα απ’ όλα οι προσφιλείς μου δημοσιογράφοι, έχουν γίνει ειδήμονες κι αναλύουν σε κάθε ευκαιρία τα καθέκαστα της κατάντιας μας. Άλλος το μακρύ του κι άλλος το κοντό του. Ευφυολογήματα, φήμες, σοβαροφανείς αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. Βέβαια, κάποιοι αξιόλογοι επιστήμονες έχουν εκφράσει σοβαρές απόψεις, αλλά δυστυχώς είναι τόσο λίγος ο χρόνος που τους δίνεται για να μιλήσουν που ακόμα κι αυτοί μόνο επιδερμικά μπορούν να αναλύσουν την κατάσταση.

 

Κι επειδή άκρη δε βγάζω, θα ήθελα να εκθέσω κάποιες απορίες που έχω μήπως επιτέλους πάρω καμιά απάντηση της προκοπής (και γίνω κι εγώ επιτέλους ειδικός !!!).

 

Αυτό το πράγμα που λέγεται πραγματική οικονομία δε συμπεριλαμβάνει εξ ορισμού και τους ανθρώπους που συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία; Γιατί κανείς δε τους λαμβάνει υπόψη; Άμα χαλαρώνεις τις υποχρεώσεις των εργοδοτών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας δεν έχεις αποτέλεσμα καλύτερους εργαζόμενους αλλά φτηνότερους. Ο φτηνότερος εργαζόμενος δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να είναι συνεπής και να προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό. Δεν τον συνδέει τίποτα με τον εργοδότη παρά μόνο η απέχθειά του προς αυτόν. Πως λοιπόν θα γίνει ανταγωνιστικότερος ο εργοδότης και τα προϊόντα του; Μόνο επειδή το εργατικό του κόστος θα είναι μικρότερο; Φτηνό εργατικό δυναμικό υπάρχει σε κάποια μέρη του κόσμου, αλλά τα προϊόντα που παράγονται είναι β’ διαλογής και συνήθως φέρουν και τον άσχημο χαρακτηρισμό της χώρας προέλευσής τους. Αυτή την ανταγωνιστικότητα επιθυμούν οι κύριοι που λαμβάνουν αποφάσεις;

Μια επίπτωση της καταπάτησης των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι και η δραματική αύξηση της ανεργίας. Και ρωτώ: Αν γεμίσεις μια χώρα με ανθρώπους χωρίς μόνιμη και σταθερή εργασία πως θα κινηθεί η αγορά; Ποιος θα μπει στο μαγαζί να ψωνίσει; Αφού δεν υπάρχει μισθός και έσοδα για ξόδεμα. Με τι θα πληρώσει ο άνεργος, με πλατανόφυλλα; (!) Ελπίζω να μου συγχωρήσετε τον αδόκιμο όρο αλλά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καταλληλότερο.

 

Σ’ αυτή την πραγματική οικονομία συμπεριλαμβάνονται πρωτίστως, απ’ όσο καταλαβαίνω, οι ανάγκες και τα συμφέροντα των τραπεζών. Ή μήπως κάνω λάθος; Γιατί βλέπω από παντού πακέτα στήριξης πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ προς τους τραπεζικούς οίκους αλλά προς τους πολίτες δε βλέπω τίποτα. Υποτίθεται ότι ενισχύθηκαν οι τράπεζες με εγγυήσεις αλλά και ρευστότητα με σκοπό να διοχετεύσουν κεφάλαια στην αγορά. Αλλά η αγορά δεν είδε ούτε ευρώ. Γιατί λοιπόν οι τράπεζες δεν πιέστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση; Κι αν δεν έχουν οι τράπεζες τη διάθεση να ενισχύσουν τον πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγικό τομέα, γιατί δεν παίρνουν πίσω τα πακέτα στήριξης να τα ρίξουν απ’ ευθείας στην αγορά; Στο κάτω κάτω, οι τράπεζες δεν έχουν ούτε στομάχι να πεινάνε ούτε παιδιά να μεγαλώσουν. Άσε που τα βράδια κοιμούνται χαμογελώντας σκεπτόμενοι τις οφειλές των ανθρώπων ενώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να κοιμηθούν σκεπτόμενοι τις τράπεζες. Δηλαδή, πουθενά και κανένας δεν υπολογίζει την αξία του ανθρώπου. Αυτά βλέπω κι έχω αρχίσει να αναθεωρώ τις απόψεις μου. Ναι, τελικά υπάρχει Θεός. Είναι το σύνολο των μετόχων των πιστωτικών ιδρυμάτων. Αφού αυτοί ορίζουν πλέον τις ζωές μας, το μέλλον μας, ακόμα και την ίδια μας την ύπαρξη.

 

Μια απορία για την οποία δεν μπορώ να βρω εμπεριστατωμένη απάντηση είναι η εξής: μπήκαμε στο μηχανισμό στήριξης για να προφυλαχθούμε εμείς ή για να προφυλάξουμε τους δανειστές μας; Γιατί βλέπω να γίνονται όλες οι απαραίτητες κινήσεις για να εξασφαλιστούν αυτοί χωρίς να υπολογίζεται το κοινωνικό κόστος. Δεν υποτίθεται ότι όλος αυτός ο μηχανισμός έγινε για να στηριχθεί η χώρα, οι άνθρωποι δηλαδή που ζουν μέσα σ’ αυτή; Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχω δει. Μόνο ανέχεια και δυστυχία βλέπω. Εύχομαι μόνο να μη δω έκτροπα κι αναταραχές. Δε θα παραξενευτώ καθόλου αν οι εικόνες που βλέπω στην τηλεόραση με τις εξεγέρσεις του πληθυσμού των μουσουλμανικών κρατών γύρω μας μεταφερθούν έξω από το σπίτι μου.

 

Και μια τελευταία απορία: Αφού, στη συγκεκριμένη δύσκολη ευρωπαϊκή συγκυρία που ζούμε ένα ευρώ λιγότερο ισχυρό θα βοηθούσε όλες τις χώρες να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικές και να επιτύχουν μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης, γιατί επιμένουν να το κρατούν ψηλά; Σε όφελος τίνος; Των ανθρώπων της γηραιάς ηπείρου πάντως όχι.

 

Δεν ξέρω αν θα βρω τις απαντήσεις τώρα ή θα τις διαβάσω σε κάποιο βιβλίο της ιστορίας σε πενήντα χρόνια από σήμερα. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος που γεννήθηκα και μεγάλωσα δε θα είναι ο ίδιος με αυτόν που θα ζήσουν τα παιδιά μου. Ίσως αυτό να είναι άσχημο ίσως και καλό. Τούτο το τελευταίο πάντως σίγουρα θα το διαβάσω στα βιβλία της ιστορίας του μέλλοντος…

 

Καταστροφές.

Για άλλα πράγματα είχα σκοπό να γράψω και τελικά για άλλα θα γράψω…

Όταν τα δελτία ειδήσεων δεν έχουν πενήντα θέματα αρχίζω να ανησυχώ. Όταν η θεματολόγια περιορίζεται σε δυο τρία θέματα το πολύ, με πιάνει ταραχή. Ξέρω ότι τα πράγματα είναι σοβαρά. Και τώρα, τις τελευταίες ημέρες, ακούμε μόνο για τα επακόλουθα του σεισμού στην Ιαπωνία με την πιθανή απελευθέρωση στην ατμόσφαιρα ραδιενεργών υλικών από τα πυρηνικά εργοστάσια που χτυπήθηκαν από τον εγκέλαδο αλλά και τη διευθέτηση του χρέους της χώρας. Δεν ξέρω πιο από τα δυο είναι πιο σοβαρό, αλλά εύχομαι τουλάχιστον να μην έχουμε διαρροή ραδιενέργειας. Γιατί το τσουνάμι της χρεοκοπίας της χώρας, είτε αυτή γίνει πραγματικότητα είτε όχι, μας έχει επηρεάσει κι έχουν αρχίσει να φαίνονται και τα καταστροφικά του αποτελέσματα.

Image: Filomena Scalise / FreeDigitalPhotos.net

Ένα πράγμα πάντως που με ενοχλεί ιδιαίτερα είναι το γεγονός ότι έχει αρχίσει πάλι αυτή η φιλολογία ότι δήθεν όλα αυτά είναι γραμμένα στα θρησκευτικά βιβλία και ότι η καταστροφή μας είναι στη γωνία κι έρχεται ολοταχώς να μας τιμήσει με την παρουσία της, όπως την έχουν προβλέψει οι Πατέρες της Εκκλησίας. Λες κι ο Θεός έδωσε εντολή να βρεθεί σ’ αυτή τη δεινή οικονομική θέση η Ελλάδα (μάλλον φυτεύοντας τους κυβερνώντες και δίνοντάς τους εντολή να μας καταστρέψουν) και έριξε μιαν άγνωστη ακτίνα και δημιούργησε το σεισμό και το τσουνάμι. Τέτοιο Θεό δεν τον θέλω, να τον κρατήσετε για τον εαυτό σας, εσείς οι άξιοι εκπρόσωποί του. Αυτή η μοιρολατρία με κάνει να νιώθω ότι ο μεσαίωνας ζει και βασιλεύει στις μέρες μας και ότι στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ από το προσκήνιο. Αυτές οι προκαταλήψεις και οι εμμονές σε πρακτικές και διδαχές που δε συνάδουν με την ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων με βρίσκουν εντελώς αντίθετο.

Ο άνθρωπος είναι αυτός που δημιούργησε την οικονομία και τους κανόνες με τους οποίους αυτή λειτουργεί, όπως και τα πυρηνικά εργοστάσια για να τροφοδοτήσει με την απαραίτητη ενέργεια τα τεχνολογικά επιτεύγματά του, τα οποία έφτιαξε με πολύ κόπο και μελέτη, ενάντια πολλές φορές στις διδαχές της θρησκείας και το σκοταδισμό που επιβάλλεται, όχι από την ίδια αλλά από τους αντιπροσώπους της.

Εύχομαι μόνο να μην υπάρξουν άλλα θύματα ούτε της οικονομικής ύφεσης αλλά ούτε του σεισμού και των επιπτώσεών του.

 

Αρέσει σε %d bloggers: