Posts Tagged ‘ Καθημερινότητα ’

Προτροπή!

(c) Τελευταίος

Εχθές είχα μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Μόλις σχόλασα το κεφάλι μου ήταν γεμάτο υπηρεσιακά θέματα, αν και συνήθως όταν κλείνω την πόρτα της δουλειάς τα αφήνω όλα πίσω. Μαζί λοιπόν με τα υπηρεσιακά θέματα, μέσα στο μυαλό μου στριφογύριζε η κακή οικονομική κατάσταση, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον κι όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που βασανίζουν τους Έλληνες τα τελευταία χρόνια σπρώχνοντάς μας προς την κατάθλιψη…

Κατευθυνόμενος προς το αυτοκίνητο πέρασα μπροστά από ένα κατάστημα με λουλούδια. Το παραπάνω γλαστράκι αιχμαλώτισε το βλέμμα μου. Αυτομάτως ήρθε στο μυαλό μου η σύζυγός μου. Μπήκα μέσα, το πήρα με τις κορδέλες του και όλα τα σχετικά και βγαίνοντας έξω, ως δια μαγείας το κεφάλι μου καθάρισε και το χαμόγελο πια δεν μπορούσε να κρυφτεί!

Όταν έφτασα στο σπίτι το χάρισα στη Γεωργία. Εκείνη απόρησε στην αρχή, αλλά τα μάτια της έλαμψαν! Δεν πρόλαβε να με ρωτήσει, της είπα ότι δεν έχουμε κάποια επέτειο, απλώς  γιορτάζουμε το γεγονός ότι είμαστε καλά, τα παιδιά κι εμείς, καθώς επίσης ότι εκτιμώ όλα όσα κάνει για την οικογένειά μας. Παρά το γεγονός ότι της φάνηκε παράξενο χαμογέλασε!

Γιατί σας τα λέω σήμερα όλα αυτά; Όχι βεβαίως για να πάρω εύσημα, αλλά για να σας προτρέψω να κάνετε κάτι από εκείνα τα μικρά αλλά ξεχασμένα καθημερινά πράγματα που αδειάζουν το μυαλό από τις σκοτούρες κι επαναφέρουν το χαμόγελο στα χείλια. Το έχουμε ξεχάσει, τουλάχιστον εγώ το ξέχασα, ότι πρέπει να φροντίζουμε και τους ανθρώπους μας αλλά και την ηρεμία μας. Κι αυτά τα μικρά πράγματα είναι το καλύτερο αντίδοτο στη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε.

Υ.Γ. Ρώτησα το όνομα του λουλουδιού την κυρία στο ανθοπωλείο, αλλά δυστυχώς το ξέχασα… 🙂

Υποχρεώσεις – Επιθυμίες

 

Image: Pixomar / FreeDigitalPhotos.net

Ας μιλήσουμε για υποχρεώσεις. Καλύτερα ίσως θα ήταν να μιλήσουμε γιατί έχουμε τόσες υποχρεώσεις και γιατί είμαστε ανεκτικοί σε ακόμα περισσότερες.

Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί και βλέποντας τους γονείς μου να έχουν ένα σωρό σκοτούρες στο κεφάλι τους, έλεγα μέσα μου ότι δε θα επιτρέψω να συμβεί κάτι τέτοιο και σε μένα. Αλλά, φευ, η παιδική μου αφέλεια αποδείχτηκε απλώς μια ουτοπία. Μεγαλώνοντας κι αρχίζοντας να έχω απαιτήσεις από τη ζωή, άρχισα να συμβιβάζομαι με τα πρόσωπα και τις καταστάσεις γύρω μου. Οι ανάγκες μου για να πραγματοποιηθούν έπρεπε να αρχίσω να αναλαμβάνω κάποιες υποχρεώσεις και όσο οι ανάγκες μεγάλωναν, τόσο μεγάλωναν και οι υποχρεώσεις. Πλέον η μια δουλειά δεν ήταν αρκετή κι έπρεπε να βρεθεί και κάτι άλλο.

Ποιος όμως είναι ο ορισμός της ανάγκης ή αλλιώς της επιθυμίας;

Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι από τη διδασκαλία του Επίκουρου (341 π.Χ. -320 π.Χ.), από την Επιστολή προς Μενοικέα.

Ἀναλογιστέον δὲ ὡς τῶν ἐπιθυμιῶν αἱ μέν εἰσι φυσικαί͵ αἱ δὲ κεναί͵ καὶ τῶν φυσικῶν αἱ μὲν ἀναγκαῖαι͵ αἱ δὲ φυσι καὶ μόνον· τῶν δὲ ἀναγκαίων αἱ μὲν πρὸς εὐδαιμονίαν εἰσὶν ἀναγκαῖαι͵ αἱ δὲ πρὸς τὴν τοῦ σώματος ἀοχλησίαν͵ αἱ δὲ πρὸς αὐτὸ τὸ ζῆν. τούτων γὰρ ἀπλανὴς θεωρία πᾶσαν αἵρεσιν καὶ φυγὴν ἐπανάγειν οἶδεν ἐπὶ τὴν τοῦ σώματος ὑγίειαν καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἀταραξίαν͵ ἐπεὶ τοῦτο τοῦ μακαρίως ζῆν ἐστι τέλος.

 

Ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος είχε κατατάξει τις επιθυμίες σε φυσικές και μάταιες, τις δε φυσικές σε αναγκαίες κι απλώς φυσικές. Τις αναγκαίες τις ξεχώριζε σ’ αυτές που είναι απαραίτητες για την ευδαιμονία, σ’ αυτές που αφορούν την ευεξία του σώματος και εκείνες που είναι απαραίτητες για την επιβίωση του ανθρώπου.

Αν το φιλοσοφήσουμε όλο αυτό χωρίς ψευδαισθήσεις, θα μπορέσουμε να εξορθολογίσουμε τις επιθυμίες μας κι έτσι να έχουμε ένα υγιές σώμα αλλά και γαλήνη στην ψυχή, μιας και αυτά είναι ότι έχει να προσφέρει μια ευτυχισμένη ζωή.

Εμείς όμως σήμερα, έχουμε ανάγκες που όχι μόνο φυσικές και αναγκαίες δεν είναι, ίσως το αντίθετο, θα μπορούσε εύλογα να ισχυριστεί κανείς. Η πληθώρα των καταναλωτικών προϊόντων και υπηρεσιών και το απίθανο μάρκετινγκ και η διαφήμιση που έχει ανάγει σε τέχνη τη δημιουργία τεχνητών αναγκών στη σύγχρονη κοινωνία, έχουν αποπροσανατολίσει τον άνθρωπο και τον έχουν μετατρέψει σε αχόρταγο καταναλωτή. Όμως, η ικανοποίηση όλων αυτών των επιθυμιών απαιτεί ενέργεια και οικονομικούς πόρους, οι οποίοι για να εξασφαλιστούν χρειάζεται όλο και περισσότερη εργασία, η οποία κάποια στιγμή δεν επαρκεί και απαιτείται κι άλλη κι άλλη κι άλλη… Έτσι οι υποχρεώσεις αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, ταυτόχρονα η διαφήμιση αυξάνει επιδέξια τις ανάγκες μας κι όλος αυτός ο φαύλος κύκλος δεν κλείνει ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι μια αέναη και μάταιη αναζήτηση όλο και περισσότερων οικονομικών αγαθών, με όποια μορφή που μπορεί αυτά να έχουν, στο κυνήγι της οποίας έχουν αφιερωθεί ολόκληροι επιστημονικοί κλάδοι. Άλλοι για να καταφέρουν να αυξήσουν τη λαιμαργία μας κι άλλοι για να καταπραΰνουν τις  αρνητικές επιπτώσεις στον ψυχικό μας κόσμο.

Όποιος δεν φχαριστιέται με τα λίγα δε φχαριστιέται με τίποτα.

Ίσως, κάποια στιγμή ο σύγχρονος άνθρωπος πρέπει να γυρίσει την πλάτη σ’ αυτό που λέγεται άκρατος καταναλωτισμός, να αναγνωρίσει ότι είναι θύμα μιας πολύ καλά οργανωμένης δομής που παράγει και προωθεί ανάγκες που δεν είναι καθόλου απαραίτητες και να επικεντρωθεί σε ότι είναι πραγματικά αναγκαίο. Και πάνω απ’ όλα να ξαναβρεί χρόνο για τον εαυτό του και την οικογένειά του, για τους ανθρώπους που αγαπάει και για ότι τον ευχαριστεί και τον γεμίζει. Να ξαναγίνει ευτυχισμένος.

Κλείνοντας αναφέρω ένα από τα ρητά του Επίκουρου:

“ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΑΝ”

 

Στιγμές (συνέχεια).

Παραθέτω μερικές φωτογραφίες ακόμα σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου.

Σημειώνω για ακόμα μια φορά ότι είναι τραβηγμένες με κινητό τηλέφωνο και δεν έχουν την καλύτερη δυνατή ποιότητα. Μπορείτε να τις κατεβάσετε και να τις χρησιμοποιήσετε ελεύθερα.

Πολιτισμός.

Περιδιαβαίνοντας το δάσος.

Ξεχασμένες εποχές.

Νεκρή φύση.

Χωρίς λόγια.

Μαγικές διαδρομές.

Όμορφα πρωινά.

2500 μέτρα...

Η μύγα...

Εγκαταλειμμένη κεραμοσκεπή γεμάτη πευκοβελόνες και στο βάθος ένα έλατο.

Καλά κατεβαίνουμε, μετά πως ανεβαίνουμε;

Δίδυμοι μεγαλοπρεπείς κορμοί.

buzz it!

Στιγμές.

Χιονισμένο δέντρο.

Καλοκαιρινό πρωινό καθ’ οδόν για τη δουλειά.

Από μέσα προς τα έξω...

Δάκρυα…

Καλημέρα σας...

Χιονισμένο τοπίο.

Με αφορμή το σχόλιο της Ροδιάς σε προηγούμενη ανάρτησή μου για τη φωτογραφία που έχω στο εν λόγο ποστ, η οποία είναι και η φωτογραφία του προφίλ μου, είπα να ανεβάσω μερικές ακόμα για να μοιραστώ μαζί σας κάποιες στιγμές από το παρελθόν. Οι περισσότερες από αυτές είναι τραβηγμένες με κινητό τηλέφωνο κι έτσι δεν έχουν την καλύτερη δυνατή ποιότητα. Είναι φωτογραφίες που συνδέονται άμεσα με τη δουλειά μου και την ταλαιπωρία που έχω τραβήξει στα κορφοβούνια!!!

Μπορείτε να τις κατεβάσετε ελεύθερα.

Η συνέχεια εδώ.

Επιστροφή

Image: graur razvan ionut / FreeDigitalPhotos.net

Πολλές σκέψεις πέρασαν τις τελευταίες ημέρες από το μυαλό μου. Όπως είναι φυσιολογικό ξύπνησε μέσα μου ο φιλόσοφος κι άρχισα να βλέπω τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία. Αποκόπηκα από την καθημερινότητα. Ξέχασα τις υποχρεώσεις, ξέχασα το μνημόνιο, ξέχασα την επικαιρότητα. Μέχρι σήμερα το πρωί που άνοιξα για λίγο την τηλεόραση, περισσότερο για παρέα πίνοντας τον καφέ μου, μιας και δεν πήγα στη δουλειά έχοντας άδεια. Έπεσα πάνω στους τίτλους των εφημερίδων. Λες και ξύπνησα απότομα από το λήθαργο. Μονομιάς ήρθαν όλα στο μυαλό μου. Τρόικα, απολύσεις, ανεργία, ύφεση κτλ κτλ…

Η επαναφορά στα καθημερινά λειτούργησε σα χαστούκι. Οι σκέψεις μου επανήρθαν στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα, κατά την προσφιλή ορολογία των μετεωρολόγων. Πρέπει να ασχοληθώ με όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που συνθέτουν την καθημερινότητά μου πάλι. Και νομίζω ότι θα μου κάνει καλό. Να θυμώσω, να γελάσω, να εκπλαγώ, να κουραστώ, να σχεδιάσω…

 

Αρέσει σε %d bloggers: