Posts Tagged ‘ ιστορίες ’

Καλοκαιρινά νανο – διηγήματα!

Σε μια ανάσα από τις καλοκαιρινές διακοπές, μια μικρή (μόνο) επαναφορά στην πραγματικότητα για να τακτοποιηθούν κάποιες εκκρεμότητες, είδα πως ο Γιάννης Φαρσάρης έκανε πάλι το θαύμα του! Αρκετό καιρό πριν είχε την έξυπνη ιδέα να προσκαλέσει όποιον ήθελε να συμμετέχει στη συγγραφή ενός διηγήματος με 140 χαρακτήρες! Όχι λέξεις, χαρακτήρες…  Στην αρχή μου φάνηκε πολύ περίεργο για να μην πω αδύνατο αλλά μαζί και εξαιρετικά ενδιαφέρον! Συμμετείχα στην πρόκληση – πρόσκλησή του και σήμερα τα αποτελέσματα τελεσφόρησαν σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση, την οποία μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Η συλλογή tweeet_stories αποτελείται από 371 μικροδιηγήματα, τα οποία διαβάζονται… ήθελα να πω γρήγορα αλλά δε θα είμαι ακριβής, αν πω εύκολα, πάλι δε θα είμαι σωστός. Η μεγάλη συμπύκνωση των ιστοριών – ιδεών πίσω από κάθε διήγημα κάνει τον αναγνώστη να κοντοστέκεται διαρκώς και να σκέφτεται. Με κάποια θα γελάσει, με άλλα πάλι θα προβληματιστεί. Ορισμένα δε είναι ιδιαιτέρως ευρηματικά! Όπως και να έχει πάντως, είναι ότι πρέπει για όλα τα γούστα!

Στο # 088 θα βρείτε και του Τελευταίου την πινελιά! Η σύλληψή του είχε γίνει πολύ καιρό πριν και είχα αποφασίσει να γράψω μια μικρή ιστορία από αυτές που ανεβάζω αραιά και που εδώ. Όμως σκέφτηκα να το συμπυκνώσω, συνετέλεσε και η στιγμή, μια από εκείνες που ο χρόνος νιώθεις ότι κολλάει αδυσώπητα στο ίδιο σημείο!

Ένα μεγάλο μπράβο στο Γιάννη Φαρσάρη που είχε την ιδέα και την υλοποίησε άψογα αλλά και το Στέλιο Καλογεράκη που έκανε το σχεδιασμό και την εικονογράφηση.

Καλή ανάγνωση!

Το πειρατικό καράβι.

 

Image: Salvatore Vuono / FreeDigitalPhotos.net

Τις τελευταίες Κυριακές, μιας και ο καιρός αποδεικνύεται καλός1, παίρνω τα πιτσιρίκια μου και τον μεγάλο μου ανιψιό, τον Ηλία, και τα πηγαίνω σε μια ωραία και μεγάλη παιδική χαρά. Ανάμεσα στα άλλα παιχνίδια, βρίσκεται και κι ένα μεγάλο ξύλινο καράβι, στο οποίο ανεβαίνουν τα παιδιά με μια σκάλα που βρίσκεται στο κάτω μέρος και γύρω γύρω έχει τσουλήθρες και σκάλες από σκοινί. Δεν του λείπει τίποτα. Έχει το αμπάρι του, τα κατάρτια του, την τιμονιέρα του.

Εκεί πάνω λοιπόν, οι μικροί πειρατές μου, έπλαθαν ιστορίες με τις ώρες. Ανέβαιναν, κατέβαιναν, οδηγούσαν το πλοίο τους σε μέρη μακρινά και οι ναυμαχίες έδιναν κι έπαιρναν. Εκείνο το ξύλινο παιδικό καράβι θαρρείς ζωντάνεψε. Κι εγώ, οφείλω να ομολογήσω, ότι κάποια στιγμή χάθηκα. Κάπου στην Καραϊβική μάλλον, μαζί με τον Μαυρογένη ή κάποιον άλλο δεινό κι αιμοδιψή πειρατή. Άκουγα τους διαλόγους των μικρών και το πάθος τους έφτανε μέχρι τα ρουθούνια μου, με γέμισε μυρωδιές κι αισθήσεις μαγικές. Πόσο ωραία είναι τα παιδικά χρόνια, πόσο ξέγνοιαστα κι ανέμελα. Πόσο τους ζήλευα. Τον ‘καπετάνιο’ και τους ‘ναυτικούς’. Πόσο ήθελε η ψυχή μου να μπορούσα να ανέβω κι εγώ στο μαγικό πλοίο τους και να ταξιδέψω στις εφτά θάλασσες…

Παίξανε με την ψυχή τους. Ίδρωσαν και κουράστηκαν. Δε μου έκανε καρδιά να τους πάρω για να γυρίσουμε στο σπίτι. Το μόνο που μου ζητούσαν ήταν λίγο νερό και λίγο χρόνο ακόμα. Πως θα μπορούσα να το αρνηθώ…

 

1 Για τον καιρό έχω αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτησή μου. Θεωρώ ότι τα παιδιά μας όταν θα λένε ότι έχει καλό καιρό θα εννοούν ότι βρέχει και κάνει κρύο.

Αρέσει σε %d bloggers: