Posts Tagged ‘ θεός ’

Πως γίνονται οι σεισμοί;

Τί σχέση μπορεί να έχουν οι σεισμοί, το Σύμπαν, ο Θεός και οι Ιππείς του Αριστοφάνη; Διαβάστε παρακάτω…

Ένα απόγευμα μερικές μέρες πριν,  είχα στο σπίτι τον ανιψιό μου τον Ηλία. Έπαιζε μαζί με το δικό μου τον Ηλία, ώσπου κάποια στιγμή ήρθαν και οι δυο στο σαλόνι που καθόμουν και διάβαζα του Ιππείς του Αριστοφάνη. Στην αρχή νόμισα ότι ήρθαν να παίξουν και τους έκανα παρατήρηση, αλλά ο ανιψιός με ρώτησε:

– Θείε, να σου κάνουμε μια ερώτηση;

– Βεβαίως απάντησα, θεωρώντας ότι θα ξεμπερδέψω γρήγορα και θα συνεχίσω το διάβασμά μου.

– Πως γίνονται οι σεισμοί;

Η αλήθεια είναι πως σάστισα με την ερώτηση, ενώ τα δυο ξαδέρφια έκατσαν στον καναπέ δίπλα μου. Άρχισα να τους εξηγώ με απλά λόγια κι όσο η κουβέντα προχωρούσε τόσο περισσότερη έκπληξη ένιωθα από τις απορίες δυο παιδιών ηλικίας 8 και 5,5 χρονών. Μιλήσαμε για τη σύσταση της γης, τον πυρήνα, το μανδύα και το φλοιό, πάντα βεβαίως υπεραπλουστευμένα για να τα κατανοούν. Οι ερωτήσεις συνεχίστηκαν με αμείωτο ρυθμό, μιλήσαμε και για άλλα θέματα μέχρι που άρχισαν να με ρωτάνε για το διάστημα (σ.σ. εννοούσαν το Σύμπαν). Πως δημιουργήθηκε η γη, με ρώτησε ο μεγάλος κι από τι δημιουργήθηκε με ρώτησε ο μικρός.

– Δηλαδή θείε, κάποτε δεν υπήρχε η Γη; ρωτάει ο μεγάλος.

– Ναι, του απαντώ.

– Ούτε το φεγγάρι; ρωτάει ο δικός μου.

– Ούτε, απαντάω.

– Ούτε ο Άρης; λέει ο μεγάλος.

– Ούτε, ξαναλέω.

– Ούτε ο Ήλιος, λέει ξανά ο δικός μου,

– Ούτε ο Ήλιος, ούτε και τα αστέρια τους λέω.

Σταμάτησαν και προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν αυτό που μόλις είχαν ακούσει. Μα πως είναι δυνατόν όλα αυτά να τα χωρέσει ένα παιδικό μυαλό; σκέφτηκα και θεώρησα σωστό να μη συνεχίσουμε άλλο τη συζήτηση γιατί τα μουτράκια τους ήταν πολύ μπερδεμένα. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να αλλάξω κουβέντα, ρωτάει ο μεγάλος:

– Ρε θείε, άμα δεν υπήρχε τίποτα, οι άνθρωποι που ήταν;

Πριν προλάβω να δώσω απάντηση πετάχτηκε κι ο μικρός:

– Και το διάστημα πως έγινε;

Ακολούθησε ένας δεύτερος γύρος συζήτησης, εγώ μιλούσα και οι μικροί άκουγαν με το στόμα ανοιχτό. Κάποια στιγμή προσπάθησαν να τους μιλήσω για την επικρατούσα θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Πάλι όσο πιο απλά μπορούσα. Λίγη ώρα αργότερα ήταν πάλι σκεπτικοί. Κι εκεί που νόμισα ότι το μυαλουδάκι τους είχε φτάσει στο μη περαιτέρω και πως ήταν αδύνατο να μπορέσει να αντιληφθεί όλα όσα είχαμε συζητήσει, πήρα μια ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη. Ρωτάει ο μεγάλος κι αμέσως μετά ο μικρός:

– Θείε, αφού δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος όταν έγινε η Μεγάλη Έκρηξη για να μας το πει, πως εμείς ξέρουμε ότι έγινε;

– Μπαμπά, κι αφού δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος τότε, ποιος τα έφτιαξε όλα αυτά, ο Θεός;

Στην πρώτη ερώτηση τους έδωσα απάντηση, στη δεύτερη όχι γιατί οι απόψεις μου περί Θεού διαφέρουν από εκείνες της οικογένειας του ανιψιού μου και δε θέλησα να του δημιουργήσω εντυπώσεις που ίσως δεν πρέπει. Παρά τις παρακλήσεις του, τον παρέπεμψα στους γονείς του για απάντηση. Δεν ξέρω τι του απάντησαν, εκείνο που ξέρω είναι ότι εγώ στην ηλικία του δεν ήμουνα ικανός να δημιουργήσω τέτοιες απορίες μέσα στο μυαλό μου. Πιθανόν κανένας από τη γενιά μου δεν ήταν. Τώρα όμως, τα νέα παιδιά διαθέτουν μυαλό που είναι πολύ περισσότερο εξελιγμένο σε σχέση με εκείνο των περασμένων γενεών. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά ελπιδοφόρο, αρκεί η χρήση του να γίνει για καλό σκοπό και όχι για να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία και τη μισαλλοδοξία. Αποτελεί ίσως το καλύτερο εφόδιο για τις δύσκολες εποχές που έρχονται.

Δεν καμαρώνω μόνο για το παιδί μου και τον ανιψιό μου, καμαρώνω για όλα τα παιδιά. Κι ελπίζω. Ελπίζω ότι τα στρεβλά που μας παρέδωσαν οι γονείς μας και που εμείς που είμαστε καλομαθημένοι αδυνατούμε να διορθώσουμε, η νέα γενιά θα τα αντιμετωπίσει επιτυχώς. Θα περάσει τα δύσκολα τεστ που θα έρθουν τα επόμενα χρόνια και θα ανταπεξέρθει με σχετική ευκολία χάρη στο μυαλό τους. Άλλη ελπίδα δεν έχω για όσα βλέπω και προβλέπω να γίνονται, όχι μόνο στη χώρα μου, αλλά στον κόσμο ολόκληρο.

Κλείνοντας, παραθέτω ένα απόσπασμα από τους Ιππείς του Αριστοφάνη που με έκανε και γέλασα με την καρδιά μου, όταν πια τα δυο ξαδέρφια είχαν παραδοθεί στην αγκαλιά του Μορφέα και η φαντασία τους ταξίδευε στους όμορφους κόσμους του Σύμπαντος:

«Τολμάς και βρίζεις το κρασί, πως τάχα
δε βρίσκει ιδέες; Κι είναι άλλο, βρε, στον κόσμο
πράμα πιο δραστικό; Σαν πιεί κανένας,
πλουτίζει, βγάζει πέρα τις δουλειές του,
κερδίζει δίκες, κολυμπά στα πλούτη
κι ευεργετεί τους φίλους.»

Μετάφραση: Θρασύβουλος Σταύρου

Οι Ιππείς είναι μια σάτιρα εναντίον του δημαγωγού Κλέωνα, ενός φαύλου πολιτικού της εποχής, ο οποίος για να κατατροπωθεί θα χρησιμοποιηθεί ένας ακόμα φαυλότερος πολιτικός, ένας αλλαντοπώλης, ο Αγοράκριτος. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με πολιτικούς που οδηγούν στην καταστροφή και για να τους ξεφορτωθούμε χρησιμοποιούμε άλλους πολιτικούς, ακόμα χειρότερους από τους πρώτους… Θυμίζει κάτι αυτό;

Advertisements

Απάντηση στον φίλο μου το Θωμά.

Προσφάτως έγινε ένας, έντονος και ζωντανός θα έλεγα, διάλογος στο ιστολόγιο του Δημήτρη, τον οποίο μπορείτε να δείτε εδώ. Οι απόψεις τόσο του οικοδεσπότη όσο και των σχολιαστών είναι άκρως ενδιαφέρουσες και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Μεταξύ των σχολίων αναπτύχθηκε και μια μικρή συζήτηση μεταξύ εμού και του Θωμά, όπως ίσως θα παρατηρήσετε αν διαβάσετε την εν λόγω ανάρτηση. Στη δική μου προηγούμενη ανάρτηση, ζήτησα τη γνώμη του Θωμά για ένα δικό μου σχόλιο και η απάντηση ήταν η παρακάτω:

«Στο σχόλιό σου στο μπλοκ του Δημήτρη χρησιμοποιείς τη λέξη Φύση (αντί για Θεός) και τη λέξη “ανυπαρξία” εννοώντας προφανώς την ανυπαρξία της ψυχής μετά το θάνατο. Με συγχωρείς, φίλε Κώστα, αλλά είσαι κλασικός άθεος κι όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις με ωραίο περιτύλιγμα (εννοώ τα υπέροχα που γράφεις για τον δικό σου Θεό), πιστεύω πως το αρχικό μου ερώτημα δεν υφίσταται πλέον αν δηλαδή πιστεύεις πως ο Θεός σου υπάρχει. Μα αν μιλάμε για τη Φύση, φυσικά υπάρχει, το ίδιο θα έλεγε κι ένας άθεος.»

Ήθελα να απαντήσω στο χώρο των σχολίων της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά επειδή η απάντηση βγήκε μεγάλη, αποφάσισα να κάνω μια νέα ανάρτηση και να εκθέσω τις απόψεις μου εδώ. Νομίζω, ότι περισσότερο από όλους, ο Θωμάς αξίζει κάτι τέτοιο.

Καλέ μου φίλε Θωμά, μεγάλωσα σε μια οικογένεια που καμιά διαφορά δεν είχε από τη μέση ελληνική οικογένεια. Οι αρχές που πήρα τόσο από την οικογένεια μου, όσο κι από το σχολείο αλλά και τον κοινωνικό μου περίγυρο ήταν οι ίδιες με εκείνες κάθε παιδιού της ελληνικής υπαίθρου. Κάποια στιγμή, όντας φοιτητής έπεσα πάνω σε κάτι αξιομνημόνευτο. Όπως ίσως θα ξέρεις έχω σπουδάσει στο Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου τα μαθήματά που διδάχτηκα είχαν πολύ μεγάλο εύρος ως προς το γνωστικό τους αντικείμενο. Τη μια ώρα ο ένας καθηγητής αποδείκνυε για παράδειγμα ότι ο σημαντικότερος παράγοντας για την ανάπτυξη των δέντρων είναι το έδαφος βάζοντας σε δεύτερη μοίρα όλους τους υπόλοιπους, ενώ την άλλη ώρα ο άλλος καθηγητής αποδείκνυε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας είναι το κλίμα, ο άλλος η γενετική προδιάθεση κλπ κλπ. Ο καθένας από τους καθηγητές ήταν σχεδόν σίγουρος ότι το δικό του κομμάτι από την επιστήμη ήταν το σπουδαιότερο, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τους υπόλοιπους. Εκεί λοιπόν, μέσα στο μυαλό μου, προσπάθησα μάταια να διαπιστώσω από μόνος μου τι ήταν το σημαντικότερο για την ανάπτυξη των δέντρων. Κι όσο κι αν βασάνιζα τον εαυτό μου, άκρη δεν έβρισκα, μέχρι που αντίκρισα το αυτονόητο. Ότι δηλαδή, ΟΛΑ είναι σημαντικά. Κάθε ένας από τους παράγοντες έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την ανάπτυξη των δέντρων και η έλλειψη κάποιου μπορούσε να αναπληρωθεί από κάποιον άλλο μέχρι όμως ενός ορισμένου ορίου. Σκεπτόμενος τότε όλα αυτά, έκανα αυθόρμητα μια αναγωγή και στα πιστεύω μου στο Θεό. Είπα λοιπόν μέσα μου, ποιος είναι ο Θεός μου; Τι είναι ο Θεός μου; Μπορώ να Τον συλλάβω ως έννοια; Τα συμπεράσματα λοιπόν που κατέληξα ήταν περίπου τα ακόλουθα:

Ο Θεός της χριστιανικής θρησκείας είναι ολόιδιος με το Θεό της ιουδαϊκής θρησκείας, με το Θεό του Ισλάμ, με το Θεό οποιασδήποτε θρησκείας. Πρόσεξε όμως, δε μιλάω για κάποιες, κατά τη γνώμη μου, παθογενείς καταστάσεις που έχουν δημιουργήσει οι θρησκείες δημιουργώντας Θεούς τιμωρούς ή Θεούς που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους σε δικούς μας και ξένους, σε καλούς και κακούς που αξίζει να πεθάνουν από τα θραύσματα μιας βόμβας. Μιλάω για τη δύσκολη στη σύλληψη έννοια του Θεού που μοιάζει με το στοργικό πατέρα που αγαπάει όλα τα παιδιά του και δεν ξεχωρίζει κανένα. Κατέληξα λοιπόν ότι ο Θεός είναι ένας, ίδιος για όλους, ανεξάρτητα από το όνομα που του προσδίδουν οι διάφορες θρησκείες.

Μετά αναρωτήθηκα, ο Θεός είναι κάτι μακριά από εμάς; Κάτι ξένο κι απρόσιτο; Θεώρησα πως αν δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε, τότε έχει κάνει κάποιο λάθος. Πρέπει να κάνει γνωστή την παρουσία του με κάποιο τρόπο, να γνωρίζουμε ότι είναι τριγύρω μας. Αλλά που έπρεπε, σκέφτηκα, να κοιτάξουμε για να τον δούμε; Όσο κι αν τυραννούσα το μυαλό μου δεν μπορούσα να βρω απάντηση. Δεν μπορούσα να δω το αυτονόητο, τόσο κλειστά μάτια είχα. Η απάντηση ήταν ολόγυρά μου, ήταν η Φύση, αυτό το τέλειο «κατασκεύασμα» που δύσκολα θα κατανοήσει ο άνθρωπος μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Γι’ αυτό και η απάντησή μου στο ιστολόγιο του Δημήτρη, από το οποίο αντιγράφω τα λόγια μου: «Με ρωτάς αν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει πραγματικά. Θα σου απαντήσω το εξής: Αν τα μάτια μου που αγαλλιάζουν όταν βλέπουν το μπουμπούκι να ανθίζει μου λένε ψέματα, τότε δεν υπάρχει. Αν η όσφρησή μου όταν το άρωμα της πασχαλιάς που με κάνει να κλείνω τα μάτια μου από ευχαρίστηση είναι ψεύτικο, τότε δεν υπάρχει. Αν το αίσθημα που ένιωσα όταν συνάντησα τον έρωτα και τα σωθικά μου ανατρίχιασαν κάνοντας τα πόδια μου να υποχωρήσουν ήταν κίβδηλο, τότε δεν υπάρχει. Αν όμως κάτι από αυτά είναι αληθινό, τότε υπάρχει. Και τι σημασία έχει που εγώ δεν τον λέω Θεό αλλά Φύση. Πιστεύω στην Αλήθεια της Φύσης και όχι των ανθρώπων. Αυτός είναι ο δικός μου Θεός. Και ναι, η Φύση είναι ‘ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων’». Ο Θεός έχει, κατά κάποιο τρόπο για μένα τουλάχιστον, προσωποποιηθεί στη Φύση. Κι όταν λέω στη Φύση, εννοώ ολόκληρο το Σύμπαν, αυτό που ο Carl Sagan ονόμαζε Κόσμος (Cosmos). Δεν ξέρω, ούτε μπορώ να ξέρω ποια μορφή (και αν έχει μορφή) ο Θεός. Εγώ όμως τον βλέπω ολόγυρά μου και ξέρεις κάτι; Είμαι χαρούμενος γι΄ αυτό, γιατί ξέρω ότι είναι εκεί και με προσέχει, είναι εκεί και τα δημιούργησε όλα αυτά για μένα, για τον Άνθρωπο και όλα βεβαίως τα όντα. Η Φύση είναι ο αντι-πρόσωπός του στα μάτια και τις αισθήσεις μου και είναι ότι πιο κοντινό δικό Του πράγμα σε μένα. Εξ’ ου και η ονομασία που δίνω στο Θεό ως «Φύση».

Συνεχίζω στο ιστολόγιο του Δημήτρη και γράφω «Αλλά δε θα μου χαρίσει την αιώνια ζωή Θωμά, αυτό είναι αφύσικο. Μόλις η συνείδησή μου πάψει να αντιλαμβάνεται την ύπαρξή μου, τότε θα έχω περάσει στην ανυπαρξία και θα έχω παραχωρήσει τη βιολογική μου υπόσταση πίσω στον πλανήτη για να δημιουργήσει κάτι άλλο από τα οργανικά στοιχεία που με απαρτίζουν. Η αιώνια ζωή, όπως είπα και πριν, κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει και είναι προϊόν της ανθρώπινης ματαιοδοξίας η ποίησή της.». Προσθέτω δε και το εξής: Θα ήταν η μεγαλύτερη βλασφημία προς το Θεό να ισχυριστώ ότι αφενός θέλω να πάω αντίθετα σ’ αυτό που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, τη ζωή και το θάνατο, την αρχή και το τέλος (όπου τέλος: σκοπός) και αφετέρου να επιθυμώ εκτός από τη ζωή και τη συνείδηση που μου έχει χαρίσει εδώ, να Του ζητώ κι άλλη και μάλιστα αιώνια. Όλα τα πράγματα δημιουργούνται, κάνουν τον κύκλο τους στον κόσμο του αισθητού και μετά χάνονται για να παραχωρήσουν την ουσία τους (τα στοιχεία που τα απαρτίζουν δηλαδή) στην επόμενη γενιά, είτε έμβια είναι είτε όχι. Αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός της δημιουργίας (το τέλος), το μεγάλο εκείνο μήνυμα που ξεπετάγεται από τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου. Το παλιό παραχωρεί τη θέση του στο εξελιγμένο και προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες καινούριο. Αν εγώ τολμήσω να πω ότι ο Θεός θα με αφήσει να εξακολουθήσω να υπάρχω, έστω και σε άυλη μορφή εις τους αιώνας των αιώνων, τότε τι νόημα έχει η δημιουργία του; Τι νόημα έχει η εξέλιξη; Τι νόημα έχει η ανθρώπινη διανόηση που από τα πέτρινα τσεκούρια οδήγησε τον άνθρωπο στο φεγγάρι; Τι νόημα έχει η τέχνη; Αντιθέτως, κατά τη γνώμη μου θεωρώ ότι μια τέτοια πεποίθηση περί διαρκούς ζωής, όποια μορφή κι αν έχει αυτή, είναι βλασφημία εκ μέρους μου στο Θεό. Είναι αχαριστία. Ή πλεονεξία αν θες και σίγουρα ματαιοδοξία. Ως εκ τούτου, αφού μου ανατέθηκε μια αποστολή, ένα έργο αν θες από την ανώτερη αυτή δύναμη, αφού το ολοκληρώσω, τότε δε θα έχει πια νόημα η ύπαρξή μου και λογικό είναι να περάσω στην ανυπαρξία. Πρόσεξε όμως, η στιγμή του περάσματος από τη μια φάση στην άλλη, είναι μια στιγμή ανυπολόγιστης, άπειρης ευγνωμοσύνης για τη δυνατότητα που μου δόθηκε να υπάρξω. Ευγνωμοσύνης στο Θεό, που εγώ τον έχω προσεγγίσει μέσω της Φύσης, και που νομίζω ότι τώρα που κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου τα βρεγμένα από τη βροχή δέντρα Τον βλέπω να μου χαμογελάει.

Αν νομίζεις Θωμά ότι είμαι κλασικός άθεος δε θα διαφωνήσω μαζί σου. Ούτε πρόκειται να προσπαθήσω να σου αλλάξω τη γνώμη σου για μένα. Απλώς θα ήθελα να μη χρησιμοποιείς αυτόν τον όρο, γιατί όπως πολύ σωστά έγραψε ο Δημήτρης στο άρθρο του, η λέξη «άθεος» το μόνο που προσδιορίζει είναι το τι δεν πιστεύεις και συνάμα έχει και μια αρνητικότητα ως όρος. Θα προτιμούσα κάτι άλλο…

Αναζητήσεις.

Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε σε γενικές γραμμές πως λειτουργεί η μηχανή αναζήτησης της Google. Σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι βεβαίως να αναλύσει την τεχνολογία πίσω από τη δημοφιλέστερη ομολογουμένως μηχανή αναζήτησης, αλλά να επισημάνει τις συνήθειες των ανθρώπων.

Ανάμεσα στα άλλα χαρακτηριστικά λοιπόν της Google είναι και εκείνο το οποίο ταξινομεί τα αποτελέσματα που δίνει ανάλογα με το πόσο δημοφιλή είναι αυτά. Εν ολίγοις τα δημοφιλέστερα αποτελέσματα δίνονται πρώτα. Μου δημιουργήθηκε λοιπόν η απορία για το τι αναζητά περισσότερο ο Έλληνας, αφού οι αναζητήσεις που έκανα ήταν στην ελληνική γλώσσα.

Ιδού κάποια  ενδιαφέροντα στοιχεία:

Αναζήτηση: Ειδήσεις

Αποτελέσματα από τη Google.

Η Google έδωσε αποτελέσματα κυρίως με τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες της χώρας. Ορθό το αποτέλεσμα αλλά βέβαια ειδήσεις δεν είναι μόνο οι εν λόγω σελίδες. Είναι, ας πούμε οι καλές ειδήσεις…

Αναζήτηση: Καλές ειδήσεις

Αποτελέσματα από τη Google.

Εδώ τα ειδησεογραφικά portal απουσιάζουν σχεδόν εξολοκλήρου! Μια εξαίρεση είναι μόνο ένα άρθρο του Πρώτου Θέματος που εμπεριέχει τις  λέξεις «Καλές ειδήσεις» ενώ σε άλλο αποτέλεσμα φαίνεται χαρακτηριστικά ότι «Καλές ειδήσεις είναι οι κακές ειδήσεις». Με λίγα λόγια, τα ειδησεογραφικά κανάλια του διαδικτύου, αλλά και της τηλεόρασης ως επί το πλείστον, δεν ασχολούνται με καλές ειδήσεις. Κι αυτό γιατί προφανώς αυτές δεν προσελκύουν τους τηλεθεατές – ακροατές – αναγνώστες. Κι αφού δεν έχουν ακροατήριο απλώς αποφεύγονται. Αναρωτιέμαι γιατί είμαστε λάτρεις των κακών ειδήσεων, της βίας, των σκηνών που προκαλούν το αίσθημα και το συναίσθημα και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε – ανεχτούμε μια καλή είδηση, η οποία τις περισσότερες φορές μας αφήνει αδιάφορους. Αυτή η λαγνεία της καταστροφής, του πόνου και της δυστυχίας μοιάζει να έχει εμποτίσει τα κύτταρά μας που φαίνεται να την αποζητούν όπως ο ναρκομανής τη δόση του! Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να βρούμε στις ειδήσεις ούτε ηρεμία ούτε ησυχία…

 Αναζήτηση: Ησυχία

Αποτελέσματα από τη Google.

Εδώ κυριαρχεί το αποτέλεσμα: «Ησυχία οι ΔΟΥ κοιμούνται». Ακόμα και μια τέτοια αναζήτηση, η οποία κατά τη γνώμη μου έπρεπε να παραπέμπει σε άλλα πράγματα που κατευνάζουν τον άνθρωπο, βλέπουμε ότι έχει γίνει αντικείμενο της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Εύλογα λοιπόν ερχόμαστε στην επόμενη αναζήτηση.

Αναζήτηση: Οικονομία

Αποτελέσματα από τη Google.

Κι εδώ κυριαρχεί η οικονομική κρίση με μοναδική εξαίρεση το αποτέλεσμα που οδηγεί στη Wikipedia. Έχουμε συνδέσει δηλαδή την Οικονομία με την Κρίση. Οικονομία όμως δε σημαίνει κρίση.

Αναζήτηση: Ηρεμία

Αποτελέσματα από τη Google.

Γυρίζοντας πίσω, σε κάτι σχετικό με την ησυχία, αναζήτησα τον όρο Ηρεμία. Κι εδώ, πάνω από τις όμορφες εικόνες, στα δημοφιλή αποτελέσματα συγκαταλέγεται και η ηρεμία πριν τη μάχη του Μεσοπρόθεσμου! Το μεσοπρόθεσμο λοιπόν, λίγη ηρεμία μας την προσέφερε…

Αναζήτηση: Προσφορά

Αποτελέσματα από τη Google.

Συνεχίζοντας, με τη λέξη προσφορά και περιμένοντας κάτι που να έχει να κάνει με την προσφορά στον άνθρωπο, στην επιστήμη, στην εξέλιξη κλπ., έπεσα πάνω στις προσφορές των super market και των επιχειρήσεων. Λίγο ή πολύ, όλες οι μέχρι τώρα αναζητήσεις οδήγησαν σε αποτελέσματα με οικονομικό περιεχόμενο ή που σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Και μιας και είπα χώρα…

Αναζήτηση: Ελλάδα

Αποτελέσματα από τη Google.

Όπου το τρίτο στη σειρά αποτέλεσμα, άρα και πολύ δημοφιλές, αναφέρεται στην Ελλάδα με όρους το λιγότερο προσβλητικούς. Αυτή είναι άραγε η εικόνα που έχουμε για τη χώρα που κατοικούμε; Είναι κρίμα για μια χώρα που γέννησε τόσες μεγάλες ιδέες και Θεούς…

Αναζήτηση: Θεός

Αποτελέσματα από τη Google.

Αναρωτήθηκα λοιπόν κι εγώ, όπως και τα αποτελέσματα της αναζήτησης αν υπάρχει Θεός. Εδώ βεβαίως, το περίεργο δεν είναι τα αποτελέσματα της αναζήτησης, αλλά οι διαφημίσεις της Google στο δεξί μέρος της σελίδας. Οικονομικό μέγεθος λοιπόν ακόμα και ο Θεός. Παντού μέχρι στιγμής η οικονομία! Ευτυχώς είμαι καλός άνθρωπος και θα γλιτώσω την κόλαση…

Αναζήτηση: Καλός άνθρωπος

Αποτελέσματα από τη Google.

Οπότε, αποφάσισα να αλλάξω τη σκέψη μου και να ρωτήσω κάτι το οποίο δε θα μπορούσε να δώσει οικονομικό αποτέλεσμα. Καλός άνθρωπος. Και τι απαντήσεις πήρα; Πρώτα απ’ όλα για το λατρεμένο κι αξέχαστο Θανάση Βέγγο. Και μετά οι κλασικές ερωτήσεις γιατί οι καλοί άνθρωποι βασανίζονται από το Θεό! Χωρίς διαφημίσεις αυτή τη φορά! Το κακό είναι ότι την κόλαση απ’ ότι φαίνεται δεν τη γλιτώνω…

Το συμπέρασμα που κατέληξα λοιπόν από αυτή την χωρίς καμία επιστημονικότητα και τελείως πρόχειρη «έρευνα» είναι ότι ο άνθρωπος θέλει να ακούει άσχημα νέα (προφανώς για τους άλλους), τα ανάγει όλα στο χρήμα κι όταν αυτό δε γίνεται το ρίχνει στη θρησκεία! Το συμπέρασμα αυτό είναι βεβαίως τελείως αυθαίρετο κι επιδέχεται κριτικής χωρίς να υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα να το στηρίξουν, αλλά η πρώτη αίσθηση που αποκόμισα ήταν αυτή που ανέφερα παραπάνω…

Υπάρχει και μια καλή είδηση, αλλά μάλλον δε θα θέλετε να τη διαβάσετε… Θα τη βρείτε εδώ και αναφέρεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες παρά την κρίση διαβάζουν βιβλία και μάλιστα κάποια νούμερα δείχνουν ότι τα ποσοστά αυξάνονται… Άντε μήπως μέσα από την παιδεία και την καλλιέργεια καταφέρουμε οι επόμενες γενιές να δείχνουν άλλες προτιμήσεις και τα αποτελέσματα της Google να είναι διαφορετικά!

Έρωτας

Image: thephotoholic / FreeDigitalPhotos.net

«Ἦ τοι µὲν πρώτιστα Χάος γένετ’, αὐτὰρ ἔπειτα

Γαῖ’ εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ

[ἀθανάτων, οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύµπου,

Τάρταρά τ’ ἠερόεντα µυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης,]

ἠδ’ Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι,

λυσιµελής, πάντων δὲ θεῶν πάντων τ’ ἀνθρώπων

δάµναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.»

Από τη Θεογονία του Ησίοδου.

 

(Μετάφραση: Στην αρχή γεννήθηκε το Χάος, έπειτα η πλατύστηθη Γαία παντοτινός κι ασφαλής τόπος των αθανάτων που εξουσιάζουν τις χιονισμένες κορφές του Ολύμπου και τα σκοτεινά Τάρταρα στα βάθη της γης με τις πλατιές οδούς. Μετά ο Έρως που είναι ο ωραιότερος ανάμεσα στους αθάνατους θεούς, που λύνει τα μέλη όλων των θεών και των ανθρώπων και δαμάζει στα στήθη την καρδιά και το νου.)

 

Ο αυτογέννητος, κατά τον Ησίοδο, Έρωτας αποτελεί για την αρχαία ελληνική μυθολογία τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ολόκληρο το οικοδόμημά της. Είναι υπέροχο το απόσπασμα αυτό του Ησίοδου και αποδίδει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον τεράστιο ψυχικό και πνευματικό πλούτο των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Αν το συνδυάσουμε και με το Συμπόσιο του Πλάτωνα, που ο Σωκράτης και η Διοτίμα δίνουν τον ορισμό ότι ο Έρωτας είναι η επιθυμία όσων δεν κατέχουμε, συμπεραίνουμε το μεγαλείο και τη σοφία της φύσης του. Βέβαια, στο Συμπόσιο δίνεται και μια ακόμα διάσταση του. Δεν είναι αυτογέννητος, αλλά έχει πατέρα τον Πόρο και μητέρα την Πενία, η σύλληψή του δε, έγινε τη μέρα των γενεθλίων της Αφροδίτης. Έτσι, αυτομάτως έρχεται στο μυαλό η ομορφιά, λόγω της Αφροδίτης και συνάμα δικαιολογείται πλήρως ο ορισμός που του δίνεται λόγω των ιδιοτήτων των γονιών του. Κληρονόμησε τη φτώχεια από τη μητέρα του και το κυνήγι, τη λεβεντιά και την παρορμητικότατα από τον πατέρα του. Και δεν είναι ούτε αθάνατος ούτε θνητός.

Τι καλύτερο θα μπορούσε να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους για να ορίσει τον έρωτα; Τι διαυγέστερο κι ευστοχότερο; Ο Έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη των πάντων. Διότι χωρίς την επιθυμία αυτού που δεν κατέχουμε δεν υπάρχει λόγος ούτε καν για να κουνηθούμε. Αυτό το ακατανίκητο συναίσθημα για να προσεγγίσουμε αυτό που μας λείπει, αυτό που θεωρούμε ότι θα μας συμπληρώσει, δίνει την εναρκτήρια ώθηση και την ενέργεια για προχωρήσουμε μπροστά. Καμιά φορά μου έρχεται στο μυαλό ότι όλο αυτό είναι εγγενές στη φύση, αφού και η αλυσίδα του DNA για να πολλαπλασιαστεί το κύτταρο σπάει σε δύο μέρη και το καθένα απ’ αυτά αναζητά  το συμπληρωματικό του, αυτό που του λείπει και δεν το κατέχει, για να διαιωνιστεί.

Κι όταν μιλάμε για τον Έρωτα, δεν κάνουμε λόγο μόνο για την έλξη μεταξύ ανθρώπων. Μιλάμε για τον έρωτα του επιστήμονα για να βρει τις απαντήσεις που ψάχνει, του συγγραφέα για να ολοκληρώσει το έργο του, του ηθοποιού που γίνεται ένα με το ρόλο του, του ανθρώπου προς μια ιδέα. Είναι ο αόρατος αιθέρας που συμπληρώνει το ένστικτό μας και που χωρίς αυτόν όλα τα πράγματα θα ήταν στάσιμα, αμφιβάλλω αν υπήρχε κι η ιστορία ακόμα. Γιατί η αγάπη του ανθρώπου για το μέλλον του, τον οδήγησε να μετατρέψει το χρόνο και να τον σμιλέψει σ’ αυτό που ονομάζουμε ιστορία. Ο έρωτας αποτέλεσε κι αποτελεί την πεμπτουσία της ανθρώπινης λογικής ή μη σκέψης. Είναι εκείνο το συστατικό που τον παρακίνησε να γράψει την Οδύσσεια και να φτάσει μέχρι το φεγγάρι. Χωρίς αυτόν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ίσως και να μην υπήρχαμε…

Αρέσει σε %d bloggers: