Posts Tagged ‘ Θάλασσα ’

Επιστροφή.

(c) Τελευταίος

Οι ημέρες των διακοπών έφτασαν στο τέλος τους για ακόμα μια φορά και η επιστροφή στην καθημερινότητα είναι πλέον γεγονός! Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι οι στιγμές με την οικογένεια ήταν υπέροχες, όμορφες κι ανεπανάληπτες. Αυτό που έχει μείνει ακόμα να θυμίζει τον ήλιο και τη θάλασσα είναι το μαύρισμα που παρά τις προφυλάξεις μας, αποκτήσαμε οικογενειακώς.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στην περίοδο των διακοπών προέκυψαν κάποιες δουλειές οι οποίες όμως στριμώχτηκαν μέσα στο χαλαρό πρόγραμμα κι έτσι συνδυάστηκε το τερπνόν μετά το ωφελίμου! Όπως και να έχει όμως, η επιστροφή στους συνήθεις ρυθμούς της ζωής απαιτεί μια, μικρή έστω, περίοδο προσαρμογής. Παρόλα αυτά όμως, η θετική ενέργεια από το διάλειμμα με κάνει να βλέπω τα πράγματα αισιόδοξα!

Σιγά – σιγά θα επανέλθουν και οι ρυθμοί μου μέσα στον κόσμο των ιστολογίων. Καλώς σας βρήκα…

Υ.Γ. Ο αστερίας της εικόνας βγήκε από το νερό για ελάχιστα δευτερόλεπτα προκειμένου να απαθανατιστεί και μετά επέστρεψε στη θάλασσα, στο ίδιο σημείο ακριβώς από το οποίο τον αλίευσα.

Advertisements

Καλοκαίρι.

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη σε φιλμ με μηχανή Canon EOS 300.

Όσα προβλήματα κι αν υπάρχουν, όσα λεφτά κι αν χρωστάμε, όσα κι αν λένε για εμάς αλλά και όσα καντάρια μισελληνισμού παράγονται κάθε μέρα, ήλιος, θάλασσα και καρδιά Ελληνική πάντα θα υπάρχει και πάντα θα την απολαμβάνουμε ακόμα και μέσα στην ανέχειά μας…

Καλό καλοκαίρι.

Υ.Γ. Λόγω ενός προβλήματος στο δεξί χέρι μου το οποίο κατά διαστήματα φροντίζει να επανέρχεται, πρέπει να μείνω για λίγο διάστημα μακριά από το πληκτρολόγιο…

Διακοπές.

Κοχύλι (c) Τελευταίος

Η καλοκαιρινή άδεια τελείωσε. Είμαι πολύ κουρασμένος. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα, σκέφτομαι διαρκώς πότε θα έρθει η στιγμή να πάρω άδεια για να ξεκουραστώ από την ρουτίνα της καθημερινότητας και πάντα την τελευταία ημέρα της άδειας είμαι πολύ κουρασμένος! Αλλά δεν είναι η αλλαγή που κουράζει… μάλλον η συλλογή των εμπειριών είναι η αιτία…

Κάθε μέρα στη θάλασσα χαιρόμουν το παιχνίδι των μικρών. Ήταν κάτι σαν τελετουργία, από το πρωί που ξυπνούσε ο μικρός άρχιζε «Μπαμπά, θάλασσα… μπάνιο» μέχρι τη στιγμή που φτάναμε στην παραλία κι άρχιζαν να πλατσουρίζουν στα νερά. Η μαμά τους πάντα σηκωνόταν πρωί πρωί κι ετοίμαζε το κολατσιό τους. Το αγαπημένο τους ήταν κάτι ψωμάκια που τα τηγάνιζε ή τα έψηνε και μετά τα γέμιζε με ντομάτα και τυρί. Βρεγμένα όπως ήταν από τη θάλασσα και με την αρμύρα στο στόμα έπεφταν πάνω στα ψωμάκια και σταματημό δεν είχαν!

Μετά ήρθε και το ταξίδι. Ξεκίνησε με ένα καταπληκτικό διάλογο μεταξύ τους όταν περνούσαμε τα τούνελ της εθνικής οδού στο ύψος των Καμένων Βούρλων και του Αγίου Κωνσταντίνου. «Μπαμπά κοίτα, τούνελ» φώναζε γεμάτος έκπληξη ο μεγάλος κι ο μικρός αντιγράφοντάς τον με την αδέξια ακόμα ομιλία του συμπλήρωνε «Κοίτα … τούνετ…τούνετ!!!». Ο προορισμός ένα εξοχικό δίπλα στη θάλασσα με κήπο από γκαζόν γεμάτο παιδικά παιχνίδια. Λες κι είχαν φτάσει στον παράδεισο! Από το πρωί μέχρι το βράδυ έπαιζαν ασταμάτητα, μαζί και το καθημερινό μπάνιο στη θάλασσα, τα κούραζε κι ο βραδινός ύπνος ερχόταν γλυκύτερος κάθε μέρα. Κι εγώ με τη μαμά τους διαρκώς τα παρακολουθούσαμε, λες και μέσα μας δημιουργήθηκε ένας χώρος για να αποθηκεύουμε τις αναμνήσεις από την κάθε στιγμή μαζί τους κι έπρεπε να τον γεμίσουμε. Κάθε μέρα κι από κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο, οι εμπειρίες τους μεγάλωναν και μαζί μ’ αυτές κι ο ενθουσιασμός τους. Το αποτέλεσμα ήταν αυτά να μη σταματάνε ποτέ κι εμείς να μη σταματάμε να τα καμαρώνουμε! Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, προσπαθούσα να φέρω τη μέρα που πέρασε στη μνήμη μου και συνήθως γελούσα με τα καμώματά τους.

Κήπος (c) Τελευταίος

Δυο τρία βράδια πριν κι ενώ το βραδινό αεράκι γέμιζε το δωμάτιο με δροσιά, σηκώθηκα κι έριξα μια ματιά και στους τρεις τους. Μαμά και δυο αγόρια, αγκαλιασμένοι στο ίδιο κρεβάτι έμοιαζαν σαν οπτασία. Για μερικές στιγμές δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή η οικογένεια είναι δική μου, ότι την έχω δημιουργήσει εγώ και ότι είμαι περήφανος για καθένα από τα μέλη της! Βγήκα στον κήπο κι έγειρα στην αιώρα. Η δροσιά ήταν στα όρια του ανεκτού ενώ πίσω από την κόμη του μεγάλου πεύκου ο έναστρος ουρανός έμοιαζε γεμάτος φως. Πολλά αστέρια, πολύ περισσότερα από αυτά που φαίνονται στην πόλη. Έμεινα αρκετή ώρα εκεί κοιτάζοντας το απέραντο σύμπαν και μέσα μου ένιωσα αγαλλίαση. Έδιωξα μια σκέψη μου προς τα αστέρια, ευχαρίστησα τον υπεύθυνο για τη δημιουργία του κόσμου αλλά και της οικογένειάς μου. Του είπα ότι είμαι τυχερός άνθρωπος αλλά δεν είμαι αγνώμονας. Αναγνωρίζω το καλό που μου έχει δοθεί και με κάθε ευκαιρία θα το ανταποδώσω. Το επόμενο πρωί με βρήκε δίπλα στο μικρό ο οποίος προς τα ξημερώματα σηκώθηκε κι ήρθε να με πάρει αγκαλιά… Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή;

Κοχύλια (c) Τελευταίος

Διακοπές.

(c) Τελευταίος

Κάτω από το ζεστό ήλιο του καλοκαιριού και υπό την προστασία ενός δέντρου ξεκίνησαν οι διακοπές για φέτος. Καλή επιλογή ο χρόνος των φετινών διακοπών, αφού συνέπεσε να έχουμε και υψηλές θερμοκρασίες που κάνουν τη δουλειά αφόρητη.

(c) Τελευταίος

Κοιτάζοντας λοιπόν τη θάλασσα, χίλια όνειρα κι άλλες τόσες προσδοκίες έρχονται στο μυαλό. Αυτό το απέραντο γαλάζιο θαρρώ έχει ιδιότητες μαγικές και με ηρεμεί, ο ήχος του κύματος μαζί με τα τζιτζίκια και τις χαρούμενες φωνές του Ηλία και του Ζήση προσθέτουν διαφορετικό χρώμα στη ζωή. Αυτό της γαλήνης.

(c) Τελευταίος

Με τα παιχνίδια τους αγκαλιά, ξεκινάνε για την παραλία όλο χαρά και ανυπομονησία. Ο μεγάλος που με δειλά βήματα ξεκινάει να κάνει μπάνιο μόνος του είναι όλο καμάρι, ενώ ο  μικρός βουτάει το κεφάλι του στο νερό και μετά κάνοντας μια φοβερά αστεία γκριμάτσα τρέχει στη μαμά του φωνάζοντας «ζημιά, ζημιά». Μια παραλία ολόκληρη τον κάνει χάζι!

(c) Τελευταίος

Με τούτη την ανάρτηση, θα ήθελα να ζητήσω μερικές μέρες άδεια από το ιστολόγιο. Να αποτοξινωθώ λίγο και από το διαδίκτυο, έτσι για να επιστρέψω δριμύτερος!

Καλές διακοπές σε όλους, κι επιστροφή στην μπλογκόσφαιρα από Αύγουστο!

Πρώτο μπάνιο.

Image: Michelle Meiklejohn / FreeDigitalPhotos.net

2007

Το πρώτο μπάνιο το καλοκαίρι του 2007. Ο μικρός Ηλίας, ενός μόλις χρονών ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη θάλασσα. Με τα μικρά του ματάκια, εκστασιασμένος κοιτούσε το ατελείωτο νερό μπροστά του και προσπαθούσε να το πιεί! Χτυπούσε τα ποδαράκια και τα χεράκια του και γεμάτος χαρά δε χόρταινε το μπάνιο.

Κάποια στιγμή εκείνη τη μέρα, κι ενώ η παραλία μπροστά μας έμοιαζε σαν το μεγαλύτερο πειρασμό, χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο. Ήταν η κουμπάρα μου και τηλεφωνούσε από τη Ζάκυνθο. Μιλώντας με τη γυναίκα μου, η οποία της είπε χαριτολογώντας ότι τη ζηλεύει που είναι στο νησί και περνάει ωραία, απαντάει αυθόρμητα ότι θα προτιμούσε μια λιγότερο καλή παραλία αλλά να είναι με το παιδί της! Προσπαθούσε αρκετά χρόνια να αποκτήσει παιδί με το σύζυγό της, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα.

2009

Εκείνη τη χρονιά πηγαίνοντας για το πρώτο μπάνιο ήταν μαζί μας κι ο μικρός Ζήσης. Δυο πιτσιρίκια να τρέχουν πέρα δώθε στην παραλία ασταμάτητα κι εγώ με τη Γεωργία να παλεύουμε να τα συγκρατήσουμε. Με τα μικροσκοπικά τους μαγιό ήταν σαν πρωταγωνιστές σε μια πασαρέλα για μπόμπιρες που σε προδιαθέτουν να τους φιλάς για ατελείωτες ώρες. Τα παιχνίδια έδιναν κι έπαιρναν.

Το κινητό μου χτύπησε ξανά. Πάλι η κουμπάρα μου, από τη Χαλκιδική αυτή τη φορά. Το παράπονό της ήταν ακόμα μεγαλύτερο, ενώ οι προσπάθειές της συνεχιζόταν άκαρπες.

2010

Πέρυσι το πρώτο μπάνιο των μικρών ήταν ξεχωριστό. Ο μικρός, που στο μεταξύ είχε αποκτήσει την αυτονομία μου και περπατώντας ήθελε διαρκώς να εξερευνεί το άγνωστο, πήγαινε όπου ήταν περισσότερο επικίνδυνο! Η αγαπημένη του ασχολία δε ήταν να βάζει στο στόμα του ότι έβρισκε. Οι αρμυρές πέτρες του άρεσαν περισσότερο! Ο Ηλίας, ο μεγάλος αδερφός, προσπαθούσε να δείξει στο μικρό πως κάνουν μπάνιο, ενώ ο ίδιος χωρίς βοήθεια δεν μπορούσε να κολυμπήσει!

Το τηλέφωνο, χτύπησε πάλι. Αυτή τη φορά η κουμπάρα μου με ειδοποίησε ότι εκείνο το βράδυ θα ερχόταν στο σπίτι. Καθίσαμε μέχρι αργά στο μπαλκόνι, κοιτάζοντας προς την ήσυχη πλατεία και τρώγοντας τις λιχουδιές που είχε ετοιμάσει η Γεωργία συνοδευόμενες από γλυκόπιοτο κρασί. Γελάσαμε, συζητήσαμε, είπαμε πολλά, ενώ τα μικρά είχαν παραδοθεί στον ύπνο από νωρίς λόγω κούρασης. Οι κουμπάροι μας ήταν διαρκώς με τη σκέψη στο γεγονός ότι δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά. Πάνω στην κουβέντα, έπιασα την κουμπάρα μου από το μπράτσο και της είπα ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα έχει κι αυτή το δικό της παιδί και μάλιστα θα είναι κόρη! Δεν το είπα τυχαία, η διαίσθησή μου μερικές φορές είναι πολύ έντονη!

2011

Χτες κάναμε το πρώτο μπάνιο για φέτος. Οι μικροί ήταν τελείως ασυγκράτητοι. Έχοντας μια διάθεση περιπέτειας, δεν αρκεστήκαμε μόνο στην πρώτη παραλία που πήγαμε. Με το αυτοκίνητο ακολούθησα τον παραλιακό δρόμο, που αλλού ήταν «φαγωμένος» από το χειμώνα και τη θάλασσα κι αλλού χωματόδρομος γεμάτος ρυτίδες σαν πρόσωπο ανθρώπου ηλικιωμένου. Κάποια στιγμή είδα ένα μικρό δρόμο που οδηγούσε μέσα σε χωράφια κι ελιές. Έστριψα χωρίς να το σκεφτώ παρά την αντίθετη άποψη της Γεωργίας. Μετά από λίγο βρεθήκαμε σε μια ειδυλλιακή παραλία, ένας μικρός κατάφυτος κολπίσκος. Δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε. Ο Ηλίας και ο Ζήσης χόρτασαν παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι ξεχαστήκαμε κι εμείς και μας πήρε η ώρα.

Αυτή τη φορά δεν περίμενα τηλέφωνο. Πήρα εγώ την κουμπάρα μου, που είναι φουσκωμένη και μέσα της κουβαλάει δυο κοριτσάκια και πρόκειται να γεννήσει κατά πάσα πιθανότητα την Παρασκευή που μας έρχεται. Είμαστε πολύ χαρούμενοι, η χαρά της κουμπάρας μας είναι και δική μας χαρά, προερχόμενη μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας. Αν με το καλό γεννήσει στο τέλος της εβδομάδας θα ταξιδέψουμε για να την επισκεφτούμε στην κλινική. Είμαστε γεμάτοι δώρα και χαρά. Ανυπομονούμε…

Το 2012, στο πρώτο μας μπάνιο, εύχομαι ολόψυχα, όλων σας τα όνειρα να έχουν πραγματοποιηθεί. Σε μια χρονιά μέσα κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί…

Το Όνειρο της Θάλασσας.

 

(c) Τελευταίος

Τα κύματα χτυπούσαν το πλοίο χωρίς έλεος. Ο καπετάνιος είχε καρφωμένο το βλέμμα του στον ορίζοντα εδώ και αρκετή ώρα. Λες και προσπαθούσε να μαντέψει τη συντομότερη διαδρομή για να μας βγάλει στην ήρεμη θάλασσα. Είχε μπροστά του ένα σωρό όργανα κι όμως τα αγνοούσε επιδεκτικά, όλα εκτός από την πυξίδα, το μπούσουλα όπως την έλεγε. Οι εντολές που έδινε ήταν κοφτές, εκείνη την ώρα δεν υπήρχε περιθώριο ούτε για διευκρινήσεις αλλά ούτε και για λάθος. Όλοι στη γέφυρα κρατούσαμε την ανάσα μας. Από τη γάστρα ακουγόταν τριγμοί, ενώ η πλώρη μια βούλιαζε μέσα στη μανιασμένη θάλασσα και μια, θαρρείς ήθελε να πετάξει, ορθωνόταν ξεδιάντροπα προς τον ουρανό.

Η συνέχεια εδώ.

Αρέσει σε %d bloggers: