Posts Tagged ‘ Ευρώ ’

Η κοκκινοσκουφίτσα.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη Profesor chicas

Ή αλλιώς “Παραμύθια της Χαλιμάς”!

Για κάθε ενέργεια σε τούτο τον κόσμο, για κάθε πράξη και για κάθε απόφαση, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι δεδομένα, καθορισμένα και γνωστά a priori. Και μόνο λαμβάνοντάς τα υπόψη προχωρούμε στη λήψη των αποφάσεων και κατόπιν στις πράξεις.

Εκτός κι αν κάνω λάθος…

Αλλά πάλι, δεν είναι δυνατόν τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης να έχουν κάνει λάθος κατά τη δημιουργία του Ευρώ…

Όμως, ας μας εξηγήσει κάποιος, πως και με ποια κριτήρια ελήφθη η απόφαση οι αδύναμες χώρες του νότου της Ευρώπης να προχωρήσουν στη συμμαχία με ένα κοινό νόμισμα με τους ισχυρούς του βορρά; Δεν ήταν ηλίου φαεινότερο πως κάποια στιγμή αυτή η φούσκα θα σκάσει; Αφού δεν είναι δυνατόν να συμπορεύονται οικονομίες ολυμπιακών δυνατοτήτων με οικονομίες που στηρίζονται σε δανεικά!

Πως είναι δυνατόν ο βορράς να συμπλεύσει με το νότο; Εδώ υπάρχουν παραδείγματα εντός μιας χώρας με τέτοια προβλήματα, τρανότερο παράδειγμα αυτό της Ιταλίας.

Πως είναι δυνατόν τα ιδανικά του Γερμανού να γίνουν ιδανικά του Έλληνα ή του Πορτογάλου ή του Ιταλού και τα ιδανικά του Έλληνα ή του Πορτογάλου ή του Ισπανού να γίνουν ιδανικά του Γερμανού ή του Φιλανδού; Άλλος ο τρόπος ζωής του ένα λαού κι άλλος του άλλου. Όσο ισχυρό πράγμα κι αν είναι η οικονομία, ποτέ ο Έλληνας δε θα αφήσει το τσίπουρο που πίνει ούτε ο Γερμανός τη μπύρα. Γιατί λοιπόν πρέπει αυτά τα πράγματα να μπουν υπό την ίδια σκέπη, από τη στιγμή μάλιστα που η οικονομική ένωση αργά ή γρήγορα θα το επέβαλε αυτό; Κι αν τα μυαλά που το σκέφτηκαν αυτό είχαν ως πρότυπο τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ίσως να ξέχασαν ότι εκεί δεν υπήρχαν ρίζες, δεν υπήρχε ιστορία αλλά και ιδιαιτερότητα όπως συμβαίνει με τους λαούς της Ευρώπης, αντιθέτως, ο κάθε ένας άνθρωπος ξεχωριστά αποτέλεσε ένα δομικό κρίκο για να σχηματιστεί ο αμερικανικός πολιτισμός έτσι όπως τον ξέρουμε σήμερα. Στην Ευρώπη αυτό δεν μπορεί να γίνει, όσο πίεση κι αν ασκηθεί, οικονομική ή άλλου είδους. Πως λοιπόν με τέτοια ετερομορφία θα μπορούσε ποτέ να σταθεί όρθια η Ευρωζώνη;

Ίσως αυτό το δομικό πρόβλημα να έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό πια από τους ηγέτες της Ευρώπης, τουλάχιστον αυτό θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς βλέποντας τις εξελίξεις στο οικονομικό επίπεδο της Ευρωζώνης, τις διαρκείς, απανωτές κι έκτακτες συσκέψεις του EuroGroup αλλά και την προσπάθεια θωράκισης του τραπεζικού συστήματος όλων των χωρών, που κατά τη γνώμη μου σκοπό έχει να αποσβέσει τον κραδασμό που θα επέρθει όταν (κι αν) το Ευρώ αποτελέσει παρελθόν. Προκύπτει όμως ένα μεγάλο ζήτημα. Όλα τα μέλη της ζώνης του Ευρώ είναι διστακτικά ως προς το ποιος θα είναι εκείνος που θα σύρει πρώτος το χορό των αποχωρήσεων. Κανείς δε θέλει να φορτωθεί μια τέτοια ευθύνη, ούτε ως χώρα αλλά ούτε και ως πρόσωπο, μιλώντας πάντα για τους αρχηγούς των κρατών. Κι όσο αυτή η κρίσιμη, αλλά απαραίτητη και θεμιτή απόφαση, τουλάχιστον κατά την άποψή πολλών διεθνών οικονομικών παραγόντων αλλά κι ενός αξιοσέβαστου πια μέρους των πολιτών της Ε.Ε., παραπέμπετε στο μέλλον, τόσο οι λαοί θα υποφέρουν. Μακροπρόθεσμα, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως ακόμα και οι ευνοημένοι αυτής της κατάστασης, όπως οι Γερμανοί για παράδειγμα, θα δεχτούν ένα ισχυρότατο πλήγμα μιας και οι οικονομίες τους δε θα μπορούν πια να συντηρήσουν τις τόσο δαπανηρές υποδομές που έχουν δημιουργήσει, εργοστάσια, ερευνητικά κέντρα κλπ., καθόσον οι αγορές που θα είναι ικανές να απορροφήσουν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες και την τεχνολογία τους θα είναι ελάχιστες. Ενδεχομένως λοιπόν, οι ίδιοι οι λαοί θα πρέπει να είναι εκείνοι που θα ξεκινήσουν τις διαδικασίες για το ξεκαθάρισμα του τοπίου. Είτε θα πρέπει να περάσει το Ευρώ στην ιστορία είτε η ιστορία του Ευρώ θα πρέπει να αλλάξει προς όφελος των πολιτών της Ευρώπης. Κάθε άλλος δρόμος είναι παρανοϊκός και αδιέξοδος. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια κι όσο καλογραμμένα κι αν είναι αυτά, ακόμα κι αν η κοκκινοσκουφίτσα είναι η Μόνικα Μπελούτσι, κάποτε τελειώνουν…

 

 

Σκέψεις στον καύσωνα.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη krystian_o

Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να

διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.

Νίτσε

Τα πράγματα είναι απλά. Ο κάθε ένας από εμάς αντιπροσωπεύει μια αξία σε χρήμα, μελλοντική αξία θα έλεγα, η οποία σε πολλές περιπτώσεις έχει ήδη εξαργυρωθεί εξαιτίας του αλόγιστου τρόπου ζωής και με τις ευλογίες του επίσης σπάταλου κράτους και τώρα πρέπει να βρεθεί το αντίκρισμα για την αποπληρωμή του. Μόνο που τώρα πια, μέσα στο συρφετό και την ομίχλη που επικρατεί σε οικονομικό επίπεδο όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, οι έχοντες τη δύναμη προσπαθούν να οικειοποιηθούν όσο μεγαλύτερο πλούτο μπορούν. Το μοναδικό πράγμα που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτούς και τους αδύναμους πολίτες, αν τους κοιτάξουμε υπό το πρίσμα της ατομικότητας, είναι οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις.

Το θέμα λοιπόν είναι ξεκάθαρο κι απλό, όσο η απλή σκέψη ενός μικρού παιδιού: Θέλουν οι κυβερνώντες να ξεκαθαρίσουν το τοπίο και να βάλουν τα πράγματα σε μια σειρά, έχουν τη δύναμη μπροστά στο πανίσχυρο κεφάλαιο ή απλώς είναι μαριονέτες και πιόνια που ενεργούν σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει το σενάριο; Τι πιο απλό από το να γίνει ένας απολογισμός, όχι μόνο σε επίπεδο χώρας αλλά ενδεχομένως σε επίπεδο Ε.Ε., να τεθούν όλα τα οικονομικά ζητήματα επί τάπητος, να χαραχθεί μια πολιτική για την κάθε χώρα, η οποία να τεθεί στην κρίση του λαού βεβαίως, κι από εκεί και πέρα να πορευτεί ο κάθε λαός σύμφωνα με τις επιλογές του. Τι πάει να πει πως οι αγορές θέλουν αυτό ή εκείνο; Τι πάει να πει ότι θα χρεοκοπήσουμε; Τι πάει να πει να στερούμε την κοινωνία από τις στοιχειώδεις παροχές ενός ευνομούμενου κράτους; Τι πάει να πει να στερούμε τη δουλειά στον εργαζόμενο; Τι πάει να πει πως το μέλλον των παιδιών μας το διαλύουμε και πως ο καθένας κάνει ότι μπορεί για να σωθεί από ένα πλοίο που βουλιάζει; Δε ζούμε κύριοι στο Μεσαίωνα. Δεν είμαστε σε ένα πλοίο που βουλιάζει, δεν μπορεί άλλωστε να βουλιάξει μια χώρα ή μια ένωση κρατών παρά μόνο αν ο καπετάνιος ανοίξει τρύπες στα ύφαλα και το βυθίσει. Δεν είναι οι αγορές πανίσχυρες, πανίσχυρος είναι ο λαός, αλλά απαιτείται μια μεγάλη και βασική προϋπόθεση: Η γνώση. Ο λαός δε γνωρίζει την πραγματική κατάσταση που επικρατεί, ακούει και βλέπει ακόμα και τα πιο τρελά σενάρια κι έτσι αφενός δεν ξέρει τι να πιστέψει κι αφετέρου δεν υπάρχει συνοχή στον κόσμο. Το απλούστερο αλλά και αποτελεσματικότερο πράγμα που οφείλουν να κάνουν οι κυβερνώντες, κι αν δεν το κάνουν θα είναι υπόλογοι απέναντι στο λαό για εσχάτη προδοσία, είναι να ξεκαθαρίσουν επακριβώς την κατάσταση. Κι ο λαός ξέρει τι πρέπει να κάνει μετά. Το τωρινό καθεστώς της παραπληροφόρησης και του ομιχλώδους τοπίου δεν αφήνει περιθώρια σε κανέναν να σκεφτεί σωστά κι ακόμα περισσότερο να δράσει ορθά. “Δως μοι πα στω και ταν γαν κινάσω”, το είχε πει ο Αρχιμήδης περισσότερο από δυο χιλιάδες χρόνια πριν και είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό το καρκίνωμα που επικρατεί ολόγυρα, αφημένο επίτηδες από τους κυβερνώντες για να τρομοκρατεί και να φοβίζει, σύμφωνα με το σκεπτικό που πολύ σωστά συνέλαβε ο Νίτσε κι αναφέρουμε στην αρχή αυτού του άρθρου, μπορεί να έσπειρε τον πανικό μέχρι τώρα αλλά θεωρούμε πως πια δε θα γίνει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία γιατί ο Έλληνας έχει την πνευματική διαύγεια για να αποστασιοποιηθεί και να το κρίνει. Και να το αποτάξει από πάνω του ακόμα κι αν οι ασήμαντοι που μας κυβερνούν δεν είναι ικανοί γι’ αυτό. Έσσεται ήμαρ…

 (Εστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται και ες αεί έσσεται, η πλήρης φράση που αποτελεί και τον τελευταίο χρησμό της Πυθίας σύμφωνα με μια εκδοχή)

 

 

 

Το Ελληνικό φαινόμενο και το Ευρώ.

Σε μια ιεραρχία, κάθε μέλος τείνει να ανέλθει μέχρι το επίπεδο στο οποίο δεν έχει τις ικανότητες να ανταποκριθεί. [1]

Laurence  Peter, Καναδός  ακαδημαϊκός

Η Ελλάδα, από τη δημιουργία του κράτους μέχρι σήμερα έχει αποδείξει περίτρανα πως είναι ικανή να σωρεύει προβλήματα, δια του λαϊκισμού των πολιτικών κυρίως αλλά και των οραμάτων που τελικώς απέτυχαν, τα οποία έρχονται πάντα να φορτωθούν στις πλάτες του λαού. Αυτό δεν αποτελεί κάποια παραδοξότητα, άλλωστε μέσα στην πολιτική υπάρχει πάντα η πιθανότητα λανθασμένων επιλογών και πτώχευσης, οικονομικής, ηθικής, αξιών κλπ. Κάποιοι μάλιστα μπορεί να ισχυριστούν πως η “συνήθεια” αυτή των Ελλήνων εδράζει την ύπαρξή της ακόμα και μέσα στο γονιδίωμά μας ως έθνους.

Η χώρα, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση, άρχισε να κάνει σημαντικά βήματα προόδου σε όλα τα επίπεδα ενώ ταυτόχρονα φάνηκε πως έκανε προσπάθειες  απεμπλοκής από το νοσηρό της παρελθόν. Έγινε μέλος σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς, διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στα Βαλκάνια, άρχισε να αναπτύσσεται σε αρκετούς τομείς και να αναπτύσσει, στοιχειωδώς έστω, υποδομή κατάλληλη για το σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον. Το αποκορύφωμα ήρθε με την είσοδό της στον κόσμο του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος αλλά και τους μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης κατά την περίοδο πριν την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Αθήνα το 2004. Οι εταίροι της την εμπιστεύτηκαν και την αντιμετώπισαν ως ισότιμη μέσα στην οικογένεια της Ευρώπης και του Ευρώ.

Κάτι όμως πήγε στραβά. Δεν είναι σκοπός μας εδώ να εξετάσουμε τι λάθη έγιναν και πότε αυτά έλαβαν χώρα. Εκείνο στο οποίο θέλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας είναι το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν είχε προβλεφθεί παρά το γεγονός ότι όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα χτίστηκε και αποτελεί προϊόν διαβουλεύσεων και σκέψης πολλών ανθρώπων, ειδικών και με μεγάλη εμπειρία σε θέματα πολιτικής και οικονομίας. Το αποτέλεσμα της εγκληματικής και ακατανόητης αυτής παράλειψης και αστοχίας είναι να υπάρχει σήμερα ένας, κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον, θνησιγενής οργανισμός ο οποίος εξακολουθεί να υφίσταται μεν αλλά η επιβίωσή του εξαρτάται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Το ισχυρό ευρώ αποδείχτηκε τελικά πως στηρίζεται σε ξύλινα πόδια, σαρακοφαγωμένα πια από τις διεθνείς αγορές αλλά και την αδιαλλαξία ορισμένων από τους εταίρους – μέλη του.

Το ελληνικό πρόβλημα αποτέλεσε όχι απλώς ένα πείραμα, όπως αρκετοί διατυμπανίζουν λόγω της αδύναμης οικονομίας της χώρας, αλλά μια τρανή απόδειξη πως το ευρώ γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει όχι τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης αλλά των ισχυρών και των αγορών του χρήματος. Το διακύβευμα πια δεν είναι η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, αλλά η ύπαρξη της ίδιας της ευρωζώνης, ίσως και της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης. Κάθε αξιοπιστία που έχει απομείνει στο άλλοτε ισχυρό νόμισμα κλονίζεται και χάνεται κάτω από το βάρος των επί μέρους οικονομιών της Ευρώπης που αδυνατούν να ανταπεξέρθουν στις σύγχρονες οικονομικές συνθήκες. Ισπανία και Ιταλία, οι μεγάλες αυτές οικονομίες, ασφυκτιούν και κοντανασαίνουν κάτω από τα δυσθεώρητα επιτόκια δανεισμού, αποδομώντας αργά μεν αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη του κόσμου στο κοινό νόμισμα. Αυτό ακριβώς είναι κατά την άποψή μας το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πρόβλημα και σε βάθος χρόνου τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να αποδειχτεί ο δούρειος ίππος εξαιτίας του οποίου το ευρώ θα καταρρεύσει.

Μια μικρή χώρα, μια αδύναμη οικονομία, ένας αδύναμος κρίκος, η Ελλάδα με τις εγγενείς ιδιαιτερότητές της, ίσως τελικά να είναι η “ασήμαντη” λεπτομέρεια που δε λήφθηκε υπόψη και η οποία ενδέχεται να καταστρέψει την ευρωπαϊκή συνοχή. Ή, αν οι ηγέτες είναι πράγματι ικανοί και μπορούν να αντιληφθούν, να φανταστούν και να οραματιστούν το μέλλον, να την ενδυναμώσει. Ας ελπίσουμε πως θα ισχύσει το δεύτερο!

[1] Γνωστό και ως η Aρχή του Peter.

Αρέσει σε %d bloggers: