Posts Tagged ‘ Ευρωπαϊκή Ένωση ’

Ο Πρόεδρος και το μέλλον

steps-388914_640

Βλέποντας κανείς τις τελευταίες εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα πέσει πάνω σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Από τη μια είναι εκείνοι που κινδυνολογούν λέγοντας πως αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές αυτό θα σημάνει αυτομάτως και την καταστροφή της Ελλάδας επειδή –ενδεχομένως- πρώτο κόμμα θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ κι από την άλλη είναι εκείνοι που θριαμβολογούν ακριβώς επειδή πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα που θα αναδείξουν οι κάλπες (ή μήπως επειδή δε θα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ;…).

Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε μια χώρα δεν αφορούν μόνο την ίδια τώρα πια, αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ενδεχόμενη αποτυχία εκλογής νέου Προέδρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα με επακόλουθο μια εκλογική αναμέτρηση εν μέσω ψύχους, όχι μόνο λόγω του χειμώνα, στη γηραιά ήπειρο, θα έχει πολλές και σημαντικές επιπτώσεις και στους εταίρους μας και κυρίως στους ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται στις χώρες της Ε.Ε.

Αν εξετάσουμε το ενδεχόμενο αποτυχίας εκλογής Προέδρου κι από τις εκλογές βγει από την κάλπη νικητής ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε, λαμβανομένης υπ’ όψη της ρητορικής του, τα μνημόνια θα λάβουν τέλος. Τούτο βέβαια δεν μπορεί να γίνει –εύκολα- αποδεκτό από τους εταίρους μας τόσο στην Ε.Ε., όσο βεβαίως κι από το ΔΝΤ. Στην περίπτωση λοιπόν που μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (μονοκομματική ή όχι δεν έχει σημασία στο σκεπτικό μας) επιδιώξει την απεξάρτηση της χώρας από τους μηχανισμούς που τη στηρίζουν οικονομικά τα τελευταία χρόνια, δυο πράγματα πρόκειται να συμβούν. Ή θα τα καταφέρει χωρίς η χώρα να καταρρεύσει ή θα οδηγήσει την Ελλάδα στον γκρεμό! Όλοι βεβαίως εύχονται να συμβεί το πρώτο, κι ο γράφοντας μαζί με αυτούς, αλλά τι γίνεται αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν έτσι;

Η Ε.Ε. δεν πρόκειται να κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών της κι έτσι πρέπει να κάνει. Δε θα ήταν λοιπόν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται ένα σχέδιο το οποίο θα αποτρέψει ένα καταστροφικό για την Ευρώπη σενάριο, το οποίο θα προβλέπει πριν απ’ όλα τον πλήρη οικονομικό έλεγχο κάθε κράτους σε επίπεδο όχι μακροοικονομίας πια αλλά μικροοικονομίας. Με τη δικαιολογία πως στο μέλλον θα πρέπει να αποφευχθούν δύσκολες για την Ευρωζώνη καταστάσεις, μοιραία ο έλεγχος ακόμα για τη μικρότερη δαπάνη μιας χώρας, για το μολύβι ενός δημοσίου υπαλλήλου, θα περάσει σε κεντρικό επίπεδο. Οι προϋπολογισμοί, τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, θα πάψουν να υπάρχουν. Εις το όνομα λοιπόν της σταθερότητας και για την εξάλειψη κάθε πιθανότητας έκθεσης της Ε.Ε. σε δημοσιονομικούς κινδύνους κάθε μορφής, ο έλεγχος της οικονομίας θα περάσει στις Βρυξέλλες αφαιρώντας τον από τις κρατικές κυβερνήσεις.

Σε περίπτωση λοιπόν ενός τέτοιου σεναρίου, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τα επακόλουθα. Έλεγχος σε μικροοικονομικό επίπεδο σημαίνει έλεγχος στα πάντα. Δε θα ήταν περίεργο λίγα χρόνια αργότερα να μιλάμε πια για μια ευρωπαϊκή καθολική κυβέρνηση με αρμοδιότητες κι εξουσίες που θα αφορούν όλους τους πολίτες της Ε.Ε. Κάτι τέτοιο ίσως κάποιοι να προσπαθήσουν να το συγκρίνουν με την κυβέρνηση των Η.Π.Α., όμως μια τέτοια σύγκριση θα είναι άστοχη. Οι συνθήκες που οδήγησαν την Αμερική να δημιουργήσει την ομοσπονδία των 50 πολιτειών της υπό τη σκέπη ενός Προέδρου και μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι εντελώς διαφορετικές από τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ευρώπη. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε βεβαίως και τις έντονες πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών της αλλά και τις διαφορές στην ταχύτητα με την οποία κινείται ο βορράς σε σχέση με το νότο. Ο κίνδυνος να γίνει ένα χωνευτήρι η Ευρώπη μέσα από μια τέτοια διαδικασία, που αδιακρίτως θα προσπαθήσει να συνταιριάξει τόσους διαφορετικούς λαούς είναι ορατός και διόλου αμελητέος.

Οι κινήσεις λοιπόν των πολιτικών ανδρών της χώρας σε τούτη την πολιτική συγκυρία θα πρέπει να είναι προσεχτικές, μετρημένες και μελετημένες. Μια άστοχη κίνηση ελλοχεύει τον κίνδυνο να αλλάξουν πολλά στη γηραιά ήπειρο κι όχι πάντα προς όφελος των πολιτών της…

Advertisements

Το Ελληνικό φαινόμενο και το Ευρώ.

Σε μια ιεραρχία, κάθε μέλος τείνει να ανέλθει μέχρι το επίπεδο στο οποίο δεν έχει τις ικανότητες να ανταποκριθεί. [1]

Laurence  Peter, Καναδός  ακαδημαϊκός

Η Ελλάδα, από τη δημιουργία του κράτους μέχρι σήμερα έχει αποδείξει περίτρανα πως είναι ικανή να σωρεύει προβλήματα, δια του λαϊκισμού των πολιτικών κυρίως αλλά και των οραμάτων που τελικώς απέτυχαν, τα οποία έρχονται πάντα να φορτωθούν στις πλάτες του λαού. Αυτό δεν αποτελεί κάποια παραδοξότητα, άλλωστε μέσα στην πολιτική υπάρχει πάντα η πιθανότητα λανθασμένων επιλογών και πτώχευσης, οικονομικής, ηθικής, αξιών κλπ. Κάποιοι μάλιστα μπορεί να ισχυριστούν πως η “συνήθεια” αυτή των Ελλήνων εδράζει την ύπαρξή της ακόμα και μέσα στο γονιδίωμά μας ως έθνους.

Η χώρα, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση, άρχισε να κάνει σημαντικά βήματα προόδου σε όλα τα επίπεδα ενώ ταυτόχρονα φάνηκε πως έκανε προσπάθειες  απεμπλοκής από το νοσηρό της παρελθόν. Έγινε μέλος σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς, διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στα Βαλκάνια, άρχισε να αναπτύσσεται σε αρκετούς τομείς και να αναπτύσσει, στοιχειωδώς έστω, υποδομή κατάλληλη για το σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον. Το αποκορύφωμα ήρθε με την είσοδό της στον κόσμο του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος αλλά και τους μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης κατά την περίοδο πριν την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Αθήνα το 2004. Οι εταίροι της την εμπιστεύτηκαν και την αντιμετώπισαν ως ισότιμη μέσα στην οικογένεια της Ευρώπης και του Ευρώ.

Κάτι όμως πήγε στραβά. Δεν είναι σκοπός μας εδώ να εξετάσουμε τι λάθη έγιναν και πότε αυτά έλαβαν χώρα. Εκείνο στο οποίο θέλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας είναι το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν είχε προβλεφθεί παρά το γεγονός ότι όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα χτίστηκε και αποτελεί προϊόν διαβουλεύσεων και σκέψης πολλών ανθρώπων, ειδικών και με μεγάλη εμπειρία σε θέματα πολιτικής και οικονομίας. Το αποτέλεσμα της εγκληματικής και ακατανόητης αυτής παράλειψης και αστοχίας είναι να υπάρχει σήμερα ένας, κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον, θνησιγενής οργανισμός ο οποίος εξακολουθεί να υφίσταται μεν αλλά η επιβίωσή του εξαρτάται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Το ισχυρό ευρώ αποδείχτηκε τελικά πως στηρίζεται σε ξύλινα πόδια, σαρακοφαγωμένα πια από τις διεθνείς αγορές αλλά και την αδιαλλαξία ορισμένων από τους εταίρους – μέλη του.

Το ελληνικό πρόβλημα αποτέλεσε όχι απλώς ένα πείραμα, όπως αρκετοί διατυμπανίζουν λόγω της αδύναμης οικονομίας της χώρας, αλλά μια τρανή απόδειξη πως το ευρώ γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει όχι τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης αλλά των ισχυρών και των αγορών του χρήματος. Το διακύβευμα πια δεν είναι η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, αλλά η ύπαρξη της ίδιας της ευρωζώνης, ίσως και της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης. Κάθε αξιοπιστία που έχει απομείνει στο άλλοτε ισχυρό νόμισμα κλονίζεται και χάνεται κάτω από το βάρος των επί μέρους οικονομιών της Ευρώπης που αδυνατούν να ανταπεξέρθουν στις σύγχρονες οικονομικές συνθήκες. Ισπανία και Ιταλία, οι μεγάλες αυτές οικονομίες, ασφυκτιούν και κοντανασαίνουν κάτω από τα δυσθεώρητα επιτόκια δανεισμού, αποδομώντας αργά μεν αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη του κόσμου στο κοινό νόμισμα. Αυτό ακριβώς είναι κατά την άποψή μας το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πρόβλημα και σε βάθος χρόνου τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να αποδειχτεί ο δούρειος ίππος εξαιτίας του οποίου το ευρώ θα καταρρεύσει.

Μια μικρή χώρα, μια αδύναμη οικονομία, ένας αδύναμος κρίκος, η Ελλάδα με τις εγγενείς ιδιαιτερότητές της, ίσως τελικά να είναι η “ασήμαντη” λεπτομέρεια που δε λήφθηκε υπόψη και η οποία ενδέχεται να καταστρέψει την ευρωπαϊκή συνοχή. Ή, αν οι ηγέτες είναι πράγματι ικανοί και μπορούν να αντιληφθούν, να φανταστούν και να οραματιστούν το μέλλον, να την ενδυναμώσει. Ας ελπίσουμε πως θα ισχύσει το δεύτερο!

[1] Γνωστό και ως η Aρχή του Peter.

Σε ξένο αχυρώνα…

(c) Τελευταίος

Το Ελληνικό ζήτημα, διττό τώρα πια μιας και δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η αδυναμία σχηματισμού σταθερής και βιώσιμης κυβέρνησης, έχει αναδείξει ορισμένες εγγενείς αδυναμίες της Ελλάδας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη μία και το χαρακτήρα ορισμένων πολιτικών προσώπων από την άλλη.

Οι τρεις αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων που αναδείχτηκαν πρώτα στις πρόσφατες εκλογές διαφάνηκε πως δεν έχουν ξεφύγει από τα μικροκομματικά συμπλέγματα του παρελθόντος κι αναζητούν, ακόμα κι αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές για τη χώρα στιγμές, την εξουδετέρωση των αντιπάλων τους και την αύξηση της δύναμής τους. Ο Σαμαράς δεν πρόλαβε να πάρει καλά καλά την εντολή και την παρέδωσε σε χρόνο μικρότερο από όσο δουλεύει τη μέρα ένας εργαζόμενος μερικής απασχόλησης! Η ενέργειά του αυτή το μόνο πράγμα που προδίδει είναι άνθρωπο που φοβάται και σηκώνει τα χέρια ψηλά δίνοντας την καυτή πατάτα σε οποιονδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά του. Ο Τσίπρας την περιέφερε σε συνδικαλιστικούς φορείς και κόμματα που έμειναν εκτός Βουλής με προφανή σκοπό την αλίευση ψήφων στις επερχόμενες εκλογές. Προέταξε το ανερχόμενο και ισχυρό προφίλ του αρχηγού που κάτω από τη σκέπη του θα μαζέψει τους «αδύναμους» και τους κατατρεγμένους. Και το έκανε τη στιγμή που βρίσκεται στο ζενίθ της δύναμής του σε μια ένδειξη «μεγαλοψυχίας»! Επί της ουσίας όμως δεν έκανε τίποτα, παρά το γεγονός ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ του έδιναν ξεκάθαρα ψήφο ανοχής για να κυβερνήσει. Το επιχείρημα ότι δε θα μπορούσε να κυβερνήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν ευσταθεί γιατί αν στο μέλλον ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν στήριζαν τις φιλολαϊκές του αποφάσεις, απλώς θα καταβαραθρωνόταν τα ποσοστά τους και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαινε πανίσχυρος. Ο Βενιζέλος από την άλλη, τήρησε στάση σχετικά χαμηλών τόνων και διαλλακτική με όλους. Και παρά την αδυναμία του, καθόσον έχασε ένα τεράστιο ποσοστό από τη δύναμή του, ο στεντόρειος λόγος του έθεσε ερωτήματα και προσπάθησε να βάλει παγίδες στους «συμπαίκτες» του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πόσο επικίνδυνο είναι ένα πληγωμένο ζώο.

Στο εξωτερικό της χώρας τα κοκόρια έχουν αρχίσει να κορδώνονται! Έκοψαν ένα δισεκατομμύριο από τη βοήθεια που είχε συμφωνηθεί να έρθει, δείχνοντας αυτοί πρώτοι και καλύτεροι ότι δεν τηρούν τα συμφωνημένα. Αυτό δηλαδή που δεν κάναμε εμείς, που είμαστε επίφοβοι για να μην τηρήσουμε τους όρους της συμφωνίας, το έκαναν αυτοί! Δάσκαλε που δίδασκες… Η ενέργειά τους αυτή ήταν ένα τεράστιο πολιτικό ατόπημα που μοιάζουν να μην το έχουν καταλάβει… ακόμα. Οι αγορές βλέπουν και κρίνουν. Κι όταν αντικρίζουν τέτοιες συμπεριφορές το μόνο που μπορούν να συμπεράνουν είναι το γεγονός ότι τελικά η ευρωζώνη αποδεικνύεται μια μεγάλη παιδική χαρά! Κι ύστερα θα αρχίσουν οι υποβαθμίσεις και όλοι θα διερωτόμαστε ποιος είναι ο φταίχτης.

Από την άλλη μεριά ξεκίνησε η φιλολογία της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, με μοναδικό σκοπό να εκβιάσουν και να φοβίσουν τους πολίτες και να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Μα πόσο μωροί μπορεί να είναι; Η είσοδος της Ελλάδας αλλά και κάθε χώρας στην ευρωζώνη είναι αμετάκλητη. Αν έστω μια χώρα βγει από το ευρώ αυτό θα έχει τεράστια και μη αναστρέψιμα πολιτικά, πρωτίστως, αποτελέσματα και δευτερευόντως οικονομικά. Τι θα διασφαλίζει ότι δε θα βγει και άλλη χώρα μετά; Και ποιος θα επενδύσει μετά στην Ευρωζώνη αν ξέρει ότι πρόκειται για ξέφραγο αμπέλι; Η ισχύς της ζώνης του ευρώ είναι ακριβώς αυτό. Ότι δεν πρόκειται να διαρραγεί η συνοχή της ότι κι αν συμβεί. Στην αντίθετη περίπτωση, μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα σήμαινε και την αυτόματη κατάργησή της επί της ουσίας. Όσο κι αν γίνει προσπάθεια να συγκρατηθούν οι αλυσιδωτές εξελίξεις που θα προκληθούν, αυτό κατά τη γνώμη μας θα είναι αδύνατο. Είναι ευκολονόητο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια. Οι οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης θα καταρρεύσουν. Και δυστυχώς η πτώση είναι περισσότερο επώδυνη όσο ψηλότερα βρίσκεται κανείς! Κι αυτό τα κοκόρια το ξέρουν.

Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr

Σταθμός.

(c) Τελευταίος

Η κρίση της Ελληνικής οικονομίας ανέδειξε ορισμένα πραγματικά γεγονότα τα οποία όμως φαίνεται να μην απασχολούν σοβαρά κανέναν. Πρώτο και μοναδικό μας μέλημα και θέμα συζήτησης είναι η οικονομία και η οικονομική κρίση ξεχνώντας ή ακόμα και αγνοώντας άλλα θεμελιώδη προβλήματα περισσότερο ίσως σημαντικά από την κρίση αυτή καθ΄αυτή.

Πρώτα απ’ όλα, η Ελληνική κρίση ανέδειξε το μεγάλο και έντονο πρόβλημα της έλλειψης ικανών πολιτικών προσώπων στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Ισχυρές προσωπικότητες πια δεν υπάρχουν, ικανές να ηγηθούν και να χαράξουν πολιτικές με ορίζοντα πολλών χρόνων. Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια την καγκελάριο της Γερμανίας να αποφασίζει για όλους και για όλα, ενεργώντας και δρώντας όχι ως ίση μεταξύ ίσων αλλά ως ελίτ που διαφεντεύει τους πληβείους. Συνδράμουν δε τα χλωμά πρόσωπα του βορρά, οι οποίοι μέχρι πρότινος διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την κατάντια της Ελλάδας και των νότιων χωρών μέχρι που τελικά διαφάνηκε ότι ακόμα κι αυτοί τα του οίκου τους τα έκαναν χάλια κι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν! Μπορεί η Γερμανία να είναι η ισχυρή οικονομία της Ευρώπης, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο η οικονομία. Αν σκοπός της Ε.Ε. ήταν η υποταγή των 26 στη Γερμανία τότε κάτι δεν πάει καλά. Κι αυτό μοιάζει να το ξεχνάμε.

Συνεχίζοντας, εύλογα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως έχει αρχίσει να διαφαίνεται η έντονη διαφορά σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των “μικρών” και των “μεγάλων” κρατών μελών. Σίγουρα είναι φυσικό και θεμιτό, εντός κάποιων ορίων βεβαίως, να υπερισχύουν οι θέσεις, οι αποφάσεις και τα συμφέροντα των “μεγάλων” έναντι εκείνων των “μικρών” αλλά όταν αυτό γίνεται εις βάρος των “μικρών” τότε θεωρώ πως η Ε.Ε. έχει χάσει το σκοπό της και περισσότερο ενεργεί ως μια κεκαλυμμένη δράση των μεγάλων συμφερόντων προς όφελος μόνο των ιδίων και κανενός άλλου. Τούτο είναι ένα θεμελιώδες πρόβλημα το οποίο αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα θα αποτελέσει κατά τη γνώμη μου την Κερκόπορτα της Ένωσης που θα οδηγήσει τελικά και στη διάλυσή της.

Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα που διαφάνηκε έντονα είναι οι λανθασμένες πολιτικές και οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που κυριαρχούν εντός της Ε.Ε. και οι οποίες μοιάζουν αγεφύρωτες. Επίσης, οι ανελαστικές πολιτικές, η τεράστια αδράνεια (χρησιμοποιώ τον όρο δανεισμένο από τη Φυσική) προκειμένου να κινηθεί κάτι, ακόμα και το πιο απλό θέμα, οι θεσμοί εντός της Ε.Ε. που δρουν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς και η τεράστια δυσκολία να ληφθούν αποφάσεις ακόμα και σε επείγοντα και φλέγοντα ζητήματα δημιουργούν μεγάλα ζητήματα για τη βιωσιμότητα της Ένωσης, τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή. Η έλλειψη οράματος και η παντελής απουσία πρόβλεψης γεγονότων και εξελίξεων όπως αυτά που βιώνει σήμερα η Ελλάδα αποδεικνύει πολιτικούς και πολιτικές χωρίς όραμα, χωρίς σωστό σχεδιασμό, με επιφανειακή μόνο επένδυση και χωρίς κανένα βάθος.

Κάτι εξίσου σημαντικό που προέκυψε από την κρίση χρέους της Ελλάδας είναι και το γεγονός ότι διαφάνηκε η τεράστια διαφορά νοοτροπίας μεταξύ των χωρών μελών της Ευρώπης. Περίπου έχει ως εξής: Οι καλοί και παραγωγικοί και οικονόμοι και σωστοί βόρειοι χάρη στους οποίους ζουν οι κακοί και σπάταλοι και τεμπέληδες νότιοι. Τελικά βέβαια αποδείχτηκε πως όλο αυτό δεν είναι παρά ένας μύθος, αφού προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε. ότι οι πλέον εργατικοί και παραγωγικοί είναι οι κάτοικοι της νότιας Ευρώπης, τα οφέλη όμως της εργασίας τους καρπώνονται οι κολοσσοί και οι πολυεθνικές της βόρειας Ευρώπης. Κι αυτό το έχει καταφέρει με μεγάλη τέχνη και μαστοριά η διπλωματία και η πολιτική που ασκούν οι χώρες του βορρά με την ανοχή των χωρών της νότιας Ευρώπης.

Όλα αυτά τα θεμελιώδη κατά την άποψή μου ζητήματα, ενδεχομένως και μερικά ακόμα, πρέπει να τεθούν επί τάπητος και να χαραχθούν νέες πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ειδάλλως η Ε.Ε. κινδυνεύει να διαρραγεί και να οδηγηθούν οι χώρες μέλη σε μεγάλες  περιπέτειες. Η Ελλάδα ίσως να ήταν η αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια όλα αυτά τα προβλήματα και οι λανθασμένες στρατηγικές της Ευρώπης κι έδειξε την τραγική της αδυναμία να προβλέψει αφενός τέτοιες καταστάσεις κι αφετέρου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εντός του οίκου της.

Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να καταλάβουμε ότι το ευρώ τελικά ίσως να αποδειχτεί το πρώτο αμιγώς οικονομικό μέγεθος που είχε μεγαλύτερη αξία πολιτική από ότι οικονομική με όλα τα προβλήματα που το συνοδεύουν και τις όποιες κρίσεις βιώνει κι αυτό ίσως αποδειχτεί και η μεγαλύτερη ευκαιρία αλλά και δύναμη της Ευρώπης.

Τα πρώτα αποτελέσματα από τη Γαλλία και η επικράτηση στον πρώτο γύρο του Ολάντ δείχνουν πως επιβάλλεται μια αλλαγή πολιτικής. Ο Ραχόι στην Ισπανία παρά το γεγονός ότι έχει φρέσκια λαϊκή εντολή δυσκολεύεται, οι Ολλανδοί παραίτησαν την κυβέρνησή τους, οι Ιταλοί εκθρόνισαν το Μπερλουσκόνι, οι Έλληνες δείχνουν δημοσκοπικά την προτίμησή τους προς τα αριστερά αλλά και την άκρα δεξιά. Όλα πια δείχνουν πως οι πολιτικοί σχηματισμοί που διαφέντευαν την τύχη της Ευρώπης μέχρι χτες έχουν αρχίσει να αποδυναμώνονται και πως νέα σχήματα έχουν αρχίσει να αναδύονται σε ολόκληρο το Ευρωπαϊκό φάσμα. Η κρίση χρέους της Ελλάδας ίσως τελικά αποδειχτεί ο σταθμός εκείνος στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τράβηξε τη διαχωριστική γραμμή στο πριν και το μετά. Ίσως το γεγονός αυτό σταθεί η αφορμή οι Ευρωπαίοι να πάρουν στα σοβαρά την Ευρώπη και να μην την αφήσουν έρμαιο στις ορέξεις των συμφερόντων τρίτων. Μπορεί η ιστορία να γράψει πως οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί με την κοντόφθαλμη πολιτική τους κόντεψαν να διαλύσουν έναν υπέροχο θεσμό τελικά όμως μέσα από την οικονομική κρίση της Ελλάδας ξυπνήσαμε επιτέλους εμείς οι πολίτες και νιώσαμε όχι πως «We are all Greek» σύμφωνα με το προσφιλές σύνθημα αλλά πως «We are all Europeans«.

Η φωτογραφία είναι από το σιδηροδρομικό σταθμό Λιανοκλαδίου.

Με τα μάτια προς τα μέσα…

Από την επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ. Μήπως ήθελαν να γράψουν "πρώτα ο πωλητής";

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες των προσπαθειών του Παπανδρέου να δημιουργήσει (;) μια κυβέρνηση ευρείας αποδοχής η οποία βέβαια κατέληξε στο σημερινό ανασχηματισμό.

Ως μέσος πολίτης με ελάχιστες γνώσεις από πολιτική μου έχουν δημιουργηθεί ορισμένες απορίες.

Πρώτα απ’ όλα γιατί έγινε όλος αυτός ο ντόρος με τα τηλέφωνα προς το Σαμαρά με τον οποίο τελικά δεν τα βρήκαν; Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν κατά την άποψή μου. Ή ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ειλικρινής και ήταν πρόθυμος να παραδώσει την καρέκλα του ή απλώς «έπαιξε» με τον Σαμαρά χωρίς να το καταλάβει εκείνος προκειμένου να δημιουργήσει αναστάτωση και ως εκ τούτου συσπείρωση στο πρόσωπό του ή απλώς αντέδρασε όπως αντιδρά μια νοικοκυρούλα αντικρίζοντας το ποντίκι και με ουρλιαχτά, φωνές και σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να εξορκίσει το κακό. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι τελικά κατάφερε με την κίνηση του αυτή είναι να βουλώσει τα στόματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ και να φέρει τη ΝΔ σε ένα σημείο τεράστιας αμηχανίας, αλαλίας θα έλεγα. Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό που διαφάνηκε είναι η γνωστή βέβαια αδιαλλαξία της αριστεράς αλλά και η «υπεύθυνη» στάση που κράτησε ο Καρατζαφέρης, ο οποίος με την πολύ μεγάλη λεκτική του ικανότητα, άφησε να εννοηθεί ότι αυτός και μόνο είναι πραγματικά υπεύθυνος πολιτικός. Φοβάμαι ότι θα τραβήξει με το μέρος του ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων στις επόμενες εκλογές και θα αυξήσει την κοινοβουλευτική του παρουσία και με δεδομένη απ’ ότι φαίνεται την αποδυνάμωση των δυο μεγάλων κομμάτων, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική των επόμενων χρόνων, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Μετά τίθεται το ερώτημα της προβολής της χώρας μας προς τα έξω. Έχουμε να επιδείξουμε έναν πρωθυπουργό που μια παραδίδει την καρέκλα του και μια την παίρνει πίσω, μια τρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ζητήσει συναίνεση και μια αγορεύει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και ως πανίσχυρος και δυνατός απευθύνεται στους αδύναμους βουλευτές προτρέποντάς τους να στηριχτούν πάνω του! Σχιζοφρενικές καταστάσεις που προδίδουν έναν ηγέτη που τα έχει χαμένα και προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι άξιος για να γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας ως ο πολιτικός που έσωσε τη χώρα, ενεργώντας όμως χωρίς σχέδιο και λογική.

Ένα τρίτο πράγμα που μου έκανε φοβερή εντύπωση χτες, είναι ότι διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, παρατήρησα κινήσεις πανικού από τους ξένους ηγέτες, δες Σαρκοζί, Μέρκελ, Ρεν, οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο ακυβερνησίας της Ελλάδας – και συνεπώς σίγουρης όδευσης προς την πτώχευση – άλλαξαν άρδην στάση κι έσπευσαν με τις δηλώσεις τους ούτε λίγο ούτε πολύ να αφήσουν να διαφανεί ότι η περίφημη 5η δόση είναι εξασφαλισμένη. Εκείνο που δεν μπορώ να αποσαφηνίσω είναι το γεγονός ότι πραγματικά φοβήθηκαν τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας ή απλώς το παιχνίδι είναι καλά στημένο κι όλες αυτές οι κινήσεις τους αλλά και του ΓΑΠ είναι μέρος ενός καλά ενορχηστρωμένου μπαλέτου το οποίο γίνεται μόνο για χάρη της υποταγής του λαού της Ελλάδας και την αποδοχή των επώδυνων μέτρων αδιαμαρτύρητα;

Οι αγορές καταχάρηκαν όταν οι φήμες ήθελαν τον Παπαδήμο ως Υπουργό των Οικονομικών. Τελικά βεβαίως ο ΓΑΠ επέλεξε τον ισχυρότερο εσωκομματικό του αντίπαλο για τη θέση αυτή. Τούτη η κίνηση προδίδει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που τοποθετώντας τον αντίπαλό του στην (ηλεκτρική) καρέκλα του Υπουργείου Οικονομικών θαρρεί ότι θα τον εξοντώσει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που νομίζει ότι ο αντίπαλός του δε θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για αποδείξει ότι είναι ικανότερος από τον Πρωθυπουργό. Διότι τα επιχειρήματα ότι ο Βενιζέλος είναι άνθρωπος που είναι ικανός στα δύσκολα και με την πειθώ του θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο Παπακωνσταντίνου είναι γελοία στην παρούσα φάση. Αν και δε βάζω στοιχήματα, νομίζω ότι μεταξύ των δυο αντρών θα γίνει μεγάλη μάχη με φόντο τη διαδοχή στο κόμμα, κι αυτή τη φορά ο Βενιζέλος θα βρεθεί σε θέση ισχύος, μια θέση την οποία απλόχερα του προσέφερε ο αντίπαλός του. Στη θέση του Υπουργού Οικονομικών έπρεπε να μπει κάποιος ο οποίος να μην έχει αντιπαλότητες με τον ΓΑΠ για να ασκεί την πολιτική που εκείνος χαράσσει. Επιπλέον, αν ήθελε ο Πρωθυπουργός, θα μπορούσε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να επιστρατεύσει αξιόλογα στελέχη που έχουν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης και στο παρελθόν και είχαν επιτυχημένη πορεία.

Η τοποθέτηση του Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος έγινε απλώς και μόνο για να μην παραδεχτεί ο ΓΑΠ ότι ήταν λάθος που τον έβαλε εξαρχής στο Οικονομικών. Η αποπομπή του από την κυβέρνηση θα ήταν παραδοχή του λάθους του, το οποίο θέλησε να αποφύγει. Έκανε όμως ένα μεγαλύτερο λάθος. Δεν «διάβασε» την κοινή γνώμη που ήθελε τον πρώην Υπουργό Οικονομικών να παίρνει το δρόμο για το σπίτι του κι αυτό σίγουρα θα το βρει μπροστά του. Ειδικά από το κίνημα των αγανακτισμένων το οποίο κατά την άποψή μου θα ενδυναμωθεί μετά και τον επουσιώδη ανασχηματισμό.

Τελικώς αυτό που κατάλαβα ήταν ότι ο Γιωργάκης είχε εξαρχής τα μάτια στραμμένα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Έφτιαξε μια κυβέρνηση η οποία δεν θα έχει ως κύριο μέλημα της να βγάλει τη χώρα από τα δύσκολα αλλά αντίθετα να ενδυναμώσει το βαθύ κομματικό σύστημα στη χώρα, αυτό που καλλιεργούν με μεγάλη επιτυχία τα δυο μεγάλα(;) κόμματα, με απώτερο σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο καπετάνιος είναι ατζαμής, αυτό διαφάνηκε, οπότε όποιος προλάβει να μπει στη σωσίβια λέμβο μπορεί και να σωθεί…

Αρέσει σε %d bloggers: