Posts Tagged ‘ Ευρωζώνη ’

Η κοκκινοσκουφίτσα.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη Profesor chicas

Ή αλλιώς “Παραμύθια της Χαλιμάς”!

Για κάθε ενέργεια σε τούτο τον κόσμο, για κάθε πράξη και για κάθε απόφαση, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που είναι δεδομένα, καθορισμένα και γνωστά a priori. Και μόνο λαμβάνοντάς τα υπόψη προχωρούμε στη λήψη των αποφάσεων και κατόπιν στις πράξεις.

Εκτός κι αν κάνω λάθος…

Αλλά πάλι, δεν είναι δυνατόν τα καλύτερα μυαλά της Ευρώπης να έχουν κάνει λάθος κατά τη δημιουργία του Ευρώ…

Όμως, ας μας εξηγήσει κάποιος, πως και με ποια κριτήρια ελήφθη η απόφαση οι αδύναμες χώρες του νότου της Ευρώπης να προχωρήσουν στη συμμαχία με ένα κοινό νόμισμα με τους ισχυρούς του βορρά; Δεν ήταν ηλίου φαεινότερο πως κάποια στιγμή αυτή η φούσκα θα σκάσει; Αφού δεν είναι δυνατόν να συμπορεύονται οικονομίες ολυμπιακών δυνατοτήτων με οικονομίες που στηρίζονται σε δανεικά!

Πως είναι δυνατόν ο βορράς να συμπλεύσει με το νότο; Εδώ υπάρχουν παραδείγματα εντός μιας χώρας με τέτοια προβλήματα, τρανότερο παράδειγμα αυτό της Ιταλίας.

Πως είναι δυνατόν τα ιδανικά του Γερμανού να γίνουν ιδανικά του Έλληνα ή του Πορτογάλου ή του Ιταλού και τα ιδανικά του Έλληνα ή του Πορτογάλου ή του Ισπανού να γίνουν ιδανικά του Γερμανού ή του Φιλανδού; Άλλος ο τρόπος ζωής του ένα λαού κι άλλος του άλλου. Όσο ισχυρό πράγμα κι αν είναι η οικονομία, ποτέ ο Έλληνας δε θα αφήσει το τσίπουρο που πίνει ούτε ο Γερμανός τη μπύρα. Γιατί λοιπόν πρέπει αυτά τα πράγματα να μπουν υπό την ίδια σκέπη, από τη στιγμή μάλιστα που η οικονομική ένωση αργά ή γρήγορα θα το επέβαλε αυτό; Κι αν τα μυαλά που το σκέφτηκαν αυτό είχαν ως πρότυπο τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ίσως να ξέχασαν ότι εκεί δεν υπήρχαν ρίζες, δεν υπήρχε ιστορία αλλά και ιδιαιτερότητα όπως συμβαίνει με τους λαούς της Ευρώπης, αντιθέτως, ο κάθε ένας άνθρωπος ξεχωριστά αποτέλεσε ένα δομικό κρίκο για να σχηματιστεί ο αμερικανικός πολιτισμός έτσι όπως τον ξέρουμε σήμερα. Στην Ευρώπη αυτό δεν μπορεί να γίνει, όσο πίεση κι αν ασκηθεί, οικονομική ή άλλου είδους. Πως λοιπόν με τέτοια ετερομορφία θα μπορούσε ποτέ να σταθεί όρθια η Ευρωζώνη;

Ίσως αυτό το δομικό πρόβλημα να έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό πια από τους ηγέτες της Ευρώπης, τουλάχιστον αυτό θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς βλέποντας τις εξελίξεις στο οικονομικό επίπεδο της Ευρωζώνης, τις διαρκείς, απανωτές κι έκτακτες συσκέψεις του EuroGroup αλλά και την προσπάθεια θωράκισης του τραπεζικού συστήματος όλων των χωρών, που κατά τη γνώμη μου σκοπό έχει να αποσβέσει τον κραδασμό που θα επέρθει όταν (κι αν) το Ευρώ αποτελέσει παρελθόν. Προκύπτει όμως ένα μεγάλο ζήτημα. Όλα τα μέλη της ζώνης του Ευρώ είναι διστακτικά ως προς το ποιος θα είναι εκείνος που θα σύρει πρώτος το χορό των αποχωρήσεων. Κανείς δε θέλει να φορτωθεί μια τέτοια ευθύνη, ούτε ως χώρα αλλά ούτε και ως πρόσωπο, μιλώντας πάντα για τους αρχηγούς των κρατών. Κι όσο αυτή η κρίσιμη, αλλά απαραίτητη και θεμιτή απόφαση, τουλάχιστον κατά την άποψή πολλών διεθνών οικονομικών παραγόντων αλλά κι ενός αξιοσέβαστου πια μέρους των πολιτών της Ε.Ε., παραπέμπετε στο μέλλον, τόσο οι λαοί θα υποφέρουν. Μακροπρόθεσμα, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως ακόμα και οι ευνοημένοι αυτής της κατάστασης, όπως οι Γερμανοί για παράδειγμα, θα δεχτούν ένα ισχυρότατο πλήγμα μιας και οι οικονομίες τους δε θα μπορούν πια να συντηρήσουν τις τόσο δαπανηρές υποδομές που έχουν δημιουργήσει, εργοστάσια, ερευνητικά κέντρα κλπ., καθόσον οι αγορές που θα είναι ικανές να απορροφήσουν τα προϊόντα, τις υπηρεσίες και την τεχνολογία τους θα είναι ελάχιστες. Ενδεχομένως λοιπόν, οι ίδιοι οι λαοί θα πρέπει να είναι εκείνοι που θα ξεκινήσουν τις διαδικασίες για το ξεκαθάρισμα του τοπίου. Είτε θα πρέπει να περάσει το Ευρώ στην ιστορία είτε η ιστορία του Ευρώ θα πρέπει να αλλάξει προς όφελος των πολιτών της Ευρώπης. Κάθε άλλος δρόμος είναι παρανοϊκός και αδιέξοδος. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια κι όσο καλογραμμένα κι αν είναι αυτά, ακόμα κι αν η κοκκινοσκουφίτσα είναι η Μόνικα Μπελούτσι, κάποτε τελειώνουν…

 

 

Advertisements

Το Ελληνικό φαινόμενο και το Ευρώ.

Σε μια ιεραρχία, κάθε μέλος τείνει να ανέλθει μέχρι το επίπεδο στο οποίο δεν έχει τις ικανότητες να ανταποκριθεί. [1]

Laurence  Peter, Καναδός  ακαδημαϊκός

Η Ελλάδα, από τη δημιουργία του κράτους μέχρι σήμερα έχει αποδείξει περίτρανα πως είναι ικανή να σωρεύει προβλήματα, δια του λαϊκισμού των πολιτικών κυρίως αλλά και των οραμάτων που τελικώς απέτυχαν, τα οποία έρχονται πάντα να φορτωθούν στις πλάτες του λαού. Αυτό δεν αποτελεί κάποια παραδοξότητα, άλλωστε μέσα στην πολιτική υπάρχει πάντα η πιθανότητα λανθασμένων επιλογών και πτώχευσης, οικονομικής, ηθικής, αξιών κλπ. Κάποιοι μάλιστα μπορεί να ισχυριστούν πως η “συνήθεια” αυτή των Ελλήνων εδράζει την ύπαρξή της ακόμα και μέσα στο γονιδίωμά μας ως έθνους.

Η χώρα, ειδικά μετά τη μεταπολίτευση, άρχισε να κάνει σημαντικά βήματα προόδου σε όλα τα επίπεδα ενώ ταυτόχρονα φάνηκε πως έκανε προσπάθειες  απεμπλοκής από το νοσηρό της παρελθόν. Έγινε μέλος σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς, διαδραμάτισε κυρίαρχο ρόλο στα Βαλκάνια, άρχισε να αναπτύσσεται σε αρκετούς τομείς και να αναπτύσσει, στοιχειωδώς έστω, υποδομή κατάλληλη για το σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον. Το αποκορύφωμα ήρθε με την είσοδό της στον κόσμο του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος αλλά και τους μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης κατά την περίοδο πριν την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από την Αθήνα το 2004. Οι εταίροι της την εμπιστεύτηκαν και την αντιμετώπισαν ως ισότιμη μέσα στην οικογένεια της Ευρώπης και του Ευρώ.

Κάτι όμως πήγε στραβά. Δεν είναι σκοπός μας εδώ να εξετάσουμε τι λάθη έγιναν και πότε αυτά έλαβαν χώρα. Εκείνο στο οποίο θέλουμε να επικεντρώσουμε την προσοχή μας είναι το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν είχε προβλεφθεί παρά το γεγονός ότι όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα χτίστηκε και αποτελεί προϊόν διαβουλεύσεων και σκέψης πολλών ανθρώπων, ειδικών και με μεγάλη εμπειρία σε θέματα πολιτικής και οικονομίας. Το αποτέλεσμα της εγκληματικής και ακατανόητης αυτής παράλειψης και αστοχίας είναι να υπάρχει σήμερα ένας, κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον, θνησιγενής οργανισμός ο οποίος εξακολουθεί να υφίσταται μεν αλλά η επιβίωσή του εξαρτάται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Το ισχυρό ευρώ αποδείχτηκε τελικά πως στηρίζεται σε ξύλινα πόδια, σαρακοφαγωμένα πια από τις διεθνείς αγορές αλλά και την αδιαλλαξία ορισμένων από τους εταίρους – μέλη του.

Το ελληνικό πρόβλημα αποτέλεσε όχι απλώς ένα πείραμα, όπως αρκετοί διατυμπανίζουν λόγω της αδύναμης οικονομίας της χώρας, αλλά μια τρανή απόδειξη πως το ευρώ γεννήθηκε για να εξυπηρετήσει όχι τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης αλλά των ισχυρών και των αγορών του χρήματος. Το διακύβευμα πια δεν είναι η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, αλλά η ύπαρξη της ίδιας της ευρωζώνης, ίσως και της ίδιας της ευρωπαϊκής ένωσης. Κάθε αξιοπιστία που έχει απομείνει στο άλλοτε ισχυρό νόμισμα κλονίζεται και χάνεται κάτω από το βάρος των επί μέρους οικονομιών της Ευρώπης που αδυνατούν να ανταπεξέρθουν στις σύγχρονες οικονομικές συνθήκες. Ισπανία και Ιταλία, οι μεγάλες αυτές οικονομίες, ασφυκτιούν και κοντανασαίνουν κάτω από τα δυσθεώρητα επιτόκια δανεισμού, αποδομώντας αργά μεν αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη του κόσμου στο κοινό νόμισμα. Αυτό ακριβώς είναι κατά την άποψή μας το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πρόβλημα και σε βάθος χρόνου τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να αποδειχτεί ο δούρειος ίππος εξαιτίας του οποίου το ευρώ θα καταρρεύσει.

Μια μικρή χώρα, μια αδύναμη οικονομία, ένας αδύναμος κρίκος, η Ελλάδα με τις εγγενείς ιδιαιτερότητές της, ίσως τελικά να είναι η “ασήμαντη” λεπτομέρεια που δε λήφθηκε υπόψη και η οποία ενδέχεται να καταστρέψει την ευρωπαϊκή συνοχή. Ή, αν οι ηγέτες είναι πράγματι ικανοί και μπορούν να αντιληφθούν, να φανταστούν και να οραματιστούν το μέλλον, να την ενδυναμώσει. Ας ελπίσουμε πως θα ισχύσει το δεύτερο!

[1] Γνωστό και ως η Aρχή του Peter.

Σε ξένο αχυρώνα…

(c) Τελευταίος

Το Ελληνικό ζήτημα, διττό τώρα πια μιας και δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση αλλά και η αδυναμία σχηματισμού σταθερής και βιώσιμης κυβέρνησης, έχει αναδείξει ορισμένες εγγενείς αδυναμίες της Ελλάδας αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη μία και το χαρακτήρα ορισμένων πολιτικών προσώπων από την άλλη.

Οι τρεις αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων που αναδείχτηκαν πρώτα στις πρόσφατες εκλογές διαφάνηκε πως δεν έχουν ξεφύγει από τα μικροκομματικά συμπλέγματα του παρελθόντος κι αναζητούν, ακόμα κι αυτές τις κρίσιμες και ιστορικές για τη χώρα στιγμές, την εξουδετέρωση των αντιπάλων τους και την αύξηση της δύναμής τους. Ο Σαμαράς δεν πρόλαβε να πάρει καλά καλά την εντολή και την παρέδωσε σε χρόνο μικρότερο από όσο δουλεύει τη μέρα ένας εργαζόμενος μερικής απασχόλησης! Η ενέργειά του αυτή το μόνο πράγμα που προδίδει είναι άνθρωπο που φοβάται και σηκώνει τα χέρια ψηλά δίνοντας την καυτή πατάτα σε οποιονδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά του. Ο Τσίπρας την περιέφερε σε συνδικαλιστικούς φορείς και κόμματα που έμειναν εκτός Βουλής με προφανή σκοπό την αλίευση ψήφων στις επερχόμενες εκλογές. Προέταξε το ανερχόμενο και ισχυρό προφίλ του αρχηγού που κάτω από τη σκέπη του θα μαζέψει τους «αδύναμους» και τους κατατρεγμένους. Και το έκανε τη στιγμή που βρίσκεται στο ζενίθ της δύναμής του σε μια ένδειξη «μεγαλοψυχίας»! Επί της ουσίας όμως δεν έκανε τίποτα, παρά το γεγονός ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ του έδιναν ξεκάθαρα ψήφο ανοχής για να κυβερνήσει. Το επιχείρημα ότι δε θα μπορούσε να κυβερνήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν ευσταθεί γιατί αν στο μέλλον ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν στήριζαν τις φιλολαϊκές του αποφάσεις, απλώς θα καταβαραθρωνόταν τα ποσοστά τους και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαινε πανίσχυρος. Ο Βενιζέλος από την άλλη, τήρησε στάση σχετικά χαμηλών τόνων και διαλλακτική με όλους. Και παρά την αδυναμία του, καθόσον έχασε ένα τεράστιο ποσοστό από τη δύναμή του, ο στεντόρειος λόγος του έθεσε ερωτήματα και προσπάθησε να βάλει παγίδες στους «συμπαίκτες» του. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πόσο επικίνδυνο είναι ένα πληγωμένο ζώο.

Στο εξωτερικό της χώρας τα κοκόρια έχουν αρχίσει να κορδώνονται! Έκοψαν ένα δισεκατομμύριο από τη βοήθεια που είχε συμφωνηθεί να έρθει, δείχνοντας αυτοί πρώτοι και καλύτεροι ότι δεν τηρούν τα συμφωνημένα. Αυτό δηλαδή που δεν κάναμε εμείς, που είμαστε επίφοβοι για να μην τηρήσουμε τους όρους της συμφωνίας, το έκαναν αυτοί! Δάσκαλε που δίδασκες… Η ενέργειά τους αυτή ήταν ένα τεράστιο πολιτικό ατόπημα που μοιάζουν να μην το έχουν καταλάβει… ακόμα. Οι αγορές βλέπουν και κρίνουν. Κι όταν αντικρίζουν τέτοιες συμπεριφορές το μόνο που μπορούν να συμπεράνουν είναι το γεγονός ότι τελικά η ευρωζώνη αποδεικνύεται μια μεγάλη παιδική χαρά! Κι ύστερα θα αρχίσουν οι υποβαθμίσεις και όλοι θα διερωτόμαστε ποιος είναι ο φταίχτης.

Από την άλλη μεριά ξεκίνησε η φιλολογία της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, με μοναδικό σκοπό να εκβιάσουν και να φοβίσουν τους πολίτες και να επηρεάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Μα πόσο μωροί μπορεί να είναι; Η είσοδος της Ελλάδας αλλά και κάθε χώρας στην ευρωζώνη είναι αμετάκλητη. Αν έστω μια χώρα βγει από το ευρώ αυτό θα έχει τεράστια και μη αναστρέψιμα πολιτικά, πρωτίστως, αποτελέσματα και δευτερευόντως οικονομικά. Τι θα διασφαλίζει ότι δε θα βγει και άλλη χώρα μετά; Και ποιος θα επενδύσει μετά στην Ευρωζώνη αν ξέρει ότι πρόκειται για ξέφραγο αμπέλι; Η ισχύς της ζώνης του ευρώ είναι ακριβώς αυτό. Ότι δεν πρόκειται να διαρραγεί η συνοχή της ότι κι αν συμβεί. Στην αντίθετη περίπτωση, μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα σήμαινε και την αυτόματη κατάργησή της επί της ουσίας. Όσο κι αν γίνει προσπάθεια να συγκρατηθούν οι αλυσιδωτές εξελίξεις που θα προκληθούν, αυτό κατά τη γνώμη μας θα είναι αδύνατο. Είναι ευκολονόητο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια. Οι οικονομίες των χωρών της Ευρωζώνης θα καταρρεύσουν. Και δυστυχώς η πτώση είναι περισσότερο επώδυνη όσο ψηλότερα βρίσκεται κανείς! Κι αυτό τα κοκόρια το ξέρουν.

Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr

Αρέσει σε %d bloggers: