Posts Tagged ‘ εξάρτηση ’

Επιστροφή στο Μεσαίωνα;


Image: jscreationzs / FreeDigitalPhotos.net

Γεγονός:

Οι αγορές, που μπορεί να δείχνουν ότι είναι απρόσωπες αλλά αποτελούνται από εταιρείες, οργανισμούς και ανθρώπους που έχουν όνομα κι επώνυμο, έχουν δανείσει ολόκληρο τον κόσμο μέσω των ομολόγων, χρηματιστηρίων, κρατικών δανείων κλπ, ποσά τα οποία είναι υπέρογκα και τα οποία ενίοτε ως αξίες δεν έχουν ακόμα δημιουργηθεί, είναι άυλοι τίτλοι που θα αποκτήσουν αντίκρισμα στο μέλλον και μέσω της εργασίας των ανθρώπων. Έχουν δηλαδή προεξοφλήσει την εργασιακή πρόσοδο των ανθρώπων για πολλές μελλοντικές γενιές και την έχουν μεταποιήσει ήδη σε χρηματιστηριακή, ομολογιακή κλπ. απτή αξία.

Αποτέλεσμα:

Επειδή όλο τούτο το ανεξέλεγκτο πήγαινε έλα των μελλοντικών αυτών αξιών μπορεί να θεωρήθηκε απαραίτητο από την καπιταλιστική οπτική και πρακτική προκειμένου να υπάρξει ανάπτυξη, μέχρι τώρα κανείς δεν μπήκε στον κόπο ούτε να θέσει κανόνες κι όρια αλλά, πολύ περισσότερο, ούτε να το τιθασεύσει. Κι ενώ η παγκόσμια οικονομία ανθίζει, το ριζικό της σύστημα εδράζεται πάνω σε σαθρό έδαφος το οποίο είναι πλέον ανίκανο να αντέξει το βάρος. Ή μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι; Διότι, είναι γνωστό ότι το κεφάλαιο έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του, έντεχνα κρυμμένη και καμουφλαρισμένη, τη δίψα για εξουσία. Και τώρα, μετά από την μεγάλη οικονομική άνθηση και πρόοδο, που στηρίχτηκε πάνω στα δικά του μέσα, έρχεται να ζητήσει πίσω τα δανεικά μαζί με τους τόκους. Έχουμε όμως τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε ένα χρέος που δεν είναι δυνατό να ξεπληρωθεί; Μάλλον όχι κι αυτό είναι εις γνώση των δανειστών, οι οποίοι προσερχόμενοι τώρα στο ταμείο αντί της εξαργύρωσης που είναι αδύνατη, ζητούν τον έλεγχο. Τον πλήρη έλεγχο, οικονομικό, πολιτικό, εργασιακό και ότι άλλο φανταστεί κανείς. Οι φωνές που ακούγονται για την ανάγκη δήθεν δημιουργίας μιας κοινής οικονομικής πολιτικής εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και όχι μόνο γιατί κάποιοι το ανάγουν σε παγκόσμια κλίμακα) μέσω, ενός κοινού θεσμού, π.χ. υπουργείου ή γραφείου οικονομικών, ολοένα και αυξάνονται. Κι αν έχεις έναν μόνο που θα ελέγχει την οικονομία, τότε αυτομάτως αυτός θα ελέγχει τα πάντα. Και σ’ αυτήν την περίπτωση η εθνική κυριαρχία του κάθε κράτους μέλους απλώς θα αποτελέσει παρελθόν. Το ίδιο παρελθόν που θα θαφτούν οι εργασιακές σχέσεις, οι κοινωνικές παροχές, η παιδεία και ολόκληρο το οικοδόμημα που ονομάζεται κοινωνικός ιστός. Η νομοθετική εξουσία θα απωλέσει την, όποια, ανεξαρτησία της, όπως ενδεχομένως και η δικαιοσύνη. Και η κατάληξη μοιραία θα είναι η επιστροφή της ανθρωπότητας σε μια κατάσταση που θα θυμίζει το Μεσαίωνα, αλλά στις καλύτερές του στιγμές. Διότι δε θα έχουμε να κάνουμε με ένα θρησκευτικό φανατισμό, όπως τότε, αλλά με ένα σύστημα συμφερόντων, απόκλιση από τα οποία θα σημαίνει την ψυχρή και χωρίς άλλη σκέψη αποβολή από αυτό, με ότι κι αν συνεπάγεται κάτι τέτοιο.

Όταν το σύστημα θα ψάχνει για σκλάβους, σίγουρα δε θα ενδιαφερθεί για την παιδεία τους, αφού δεν είναι επιθυμητοί Σπάρτακοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι, δε θα ενδιαφερθεί για την υγεία, αφού υπάρχουν άφθονοι πεινασμένοι αντικαταστάτες, δε θα ενδιαφερθεί για τη δικαιοσύνη, αφού νομοθέτης και δικαστής θα είναι το ίδιο πρόσωπο. Ίσως, κάποια στιγμή, να απαιτηθεί και η πλήρης «χαρτογράφηση» του προλεταριάτου, προκειμένου ο έλεγχος να είναι όσος το δυνατόν πληρέστερος, και οι Γραφές να βγουν αληθινές…

Γεγονός:

Προς το παρόν υπάρχει η αίσθηση ότι η ελευθερία είναι διάχυτη παντού, ότι υπάρχουν δικαιώματα, σταθερές αξίες και ιεραρχία, η οποία ορίζει και καθορίζει δημοκρατικά τις κατευθύνσεις μέσα στις οποίες κινούμαστε όλοι.

Αποτέλεσμα:

Η έλλειψη από τον ορίζοντα ενός ανησυχητικού οιωνού μας καθησυχάζει και μας κάνει, κατά την προσφιλή ανθρώπινη συνήθεια, να μη σκεφτόμαστε τον επερχόμενο κίνδυνο προσπαθώντας να θωρακίσουμε τους θεσμούς και τις κοινωνίες που ζούμε. Ο καθένας, σε παγκόσμιο επίπεδο στον δυτικό τουλάχιστον κόσμο, έχει μάθει να σκέφτεται το δικό του και μόνο συμφέρον, ξεχνώντας ότι μόνο όταν τα κλαριά είναι πολλά μαζί δε σπάνε! Μοιάζουμε σαν τους ανθρώπους που αποβλακωμένοι κοιτούσαν τα νερά της θάλασσας να τραβιούνται προς τον ωκεανό κι αντί να ανησυχήσουν και να τρέξουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, πήγαιναν προς τα μέσα να μαζέψουν κογχύλια, ενώ το τσουνάμι πλησίαζε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και δυστυχώς το κύμα δεν έκανε καμία διάκριση, ούτε μαύρο ξεχώρισε ούτε λευκό, ούτε εργάτη ούτε τραπεζίτη, όλοι σε μια μόνο στιγμή βρέθηκαν στον πάτο της θάλασσας κι όλοι το από το ίδιο νερό πνίγηκαν. Κάτι αντίστοιχο θα γίνει κι εδώ, εκτός αν με κάποιο τρόπο ξυπνήσουμε από το λήθαργο κι αντί του εγώ στραφούμε στο εμείς. Κι όταν πάψουμε να πιστεύουμε στο κυνήγι μαγισσών και στην απόδοση των ευθύνών σε φανταστικούς εχθρούς και δυνάστες. Όταν ο ένας βοηθήσει τον άλλο και συλλογικά αντιμετωπιστεί το πρόβλημα κι όχι ατομικά. Όταν απεξαρτηθούμε από το μιαρό σύστημα των αγορών και των δανεικών και καταναλώνουμε μόνο ότι και όσα παράγουμε χωρίς να υποθηκεύουμε τις μελλοντικές γενιές με χρέη. Και στο σημείο που έχουμε φτάσει σήμερα, η μοναδική λύση που φαντάζει βιώσιμη είναι να βοηθήσει ο ένας τον άλλο. Να στηριχτεί το άνθρωπος στον συνάνθρωπό του, να κάνουμε πράξη αυτό που ο γιος ενός φτωχού ξυλουργού είπε περίπου δυο χιλιάδες χρόνια πριν: Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι…

Αλλιώς, αν το κακοήθες σύστημα δεν αποδυναμωθεί,  μας περιμένει ο Μεσαίωνας… κι ενδεχομένως και ο πόλεμος… Κι όχι κάποια στιγμή στο μέλλον που δε θα υπάρχουμε, αλλά πολύ πιο σύντομα απ’ όσο φανταζόμαστε κι ελπίζουμε!

Βία κατά των γυναικών.

 

Image: Andy Newson / FreeDigitalPhotos.net

Χτες ήταν η Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Η βία μπορεί να βρει διάφορους αηδιαστικούς τρόπους για να εκδηλωθεί κατά τους ασθενούς φύλλου, από τη σεξουαλική παρενόχληση μέχρι το δουλεμπόριο.

Αναρωτήθηκα αν είναι δυνατόν στη δική μας εποχή να υπάρχουν φαινόμενα όπως αυτό. Με μια πρώτη, επιδερμική θεώρηση των πραγμάτων, εύκολα κανείς μπορεί να απαντήσει πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υφίσταται στις μέρες μας και να οδηγηθεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Όμως, αν εξετάσει τη διεθνή πραγματικότητα, με το εμπόριο των γυναικών να αποτελεί μια προσοδοφόρα επιχείρηση με τεράστια κέρδη και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα κανάλια της παρανομίας πάντα βρίσκουν τον ‘τρόπο’ τους, θα διαπιστώσει ότι πράγματι το εμπόριο λευκής σαρκός και η καταναγκαστική πορνεία είναι η συχνότερη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά υπάρχει και η βία που ασκείται από εμάς, τους απλούς ανθρώπους στην καθημερινότητά μας, με την ηθική παρενόχληση και υποβάθμιση των γυναικών, με την ενδοοικογενειακή βία, με τις απειλές και την ψυχική ταπείνωσή τους.

Μια μορφή βίας η οποία δεν αναφέρεται, αλλά η οποία για μένα είναι εξίσου σημαντική, είναι αυτή της εξάρτησης της γυναίκας από τον άντρα και η υποταγή σ’ αυτόν στις περιπτώσεις που η γυναίκα δεν έχει δικούς της οικονομικούς πόρους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αλλάζει τα πιστεύω της, τις πεποιθήσεις της ακόμα και το χαρακτήρα της, υποκύπτοντας στο σύζυγό της από τον οποίο εξαρτάται οικονομικά.  Και η αλλοίωση αυτή είναι ύπουλη. Δεν πραγματοποιείται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά σταδιακά. Δρα σα το σαράκι, από μέσα, και κατατρώει όλες τις αξίες και τις απόψεις που είχε παγιωμένες μέσα της η γυναίκα. Αλλάζει προκειμένου να την αποδεχτεί ο σύζυγος και να έχει την ευνοϊκή μεταχείρισή του, απλώς και μόνο για να μη βρεθεί ξεκρέμαστη. Κι όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν κάτι το οποίο δε γίνεται σήμερα, γνωρίζω παραδείγματα δυναμικών γυναικών που με το πέρασμα το χρόνου και ευρισκόμενες υπό το παραπάνω καθεστώς, έχουν κατά κάποιο τρόπο μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ήταν.

Ευχή μου είναι, όλη αυτή η εκμετάλλευση και η βία που στην οποία εκτίθενται οι γυναίκες να εκλείψει και στο μέλλον να εξαφανιστεί τελείως. Ακόμα κι από τις αναμνήσεις του ανθρώπινου γένους, αν αυτό είναι δυνατόν.

Πηγές:

 

Αρέσει σε %d bloggers: