Posts Tagged ‘ Εκλογές ’

Προεκλογικές σκέψεις

ballot

 Η χώρα, για ακόμα μια φορά, βρίσκεται μπροστά στις ‘πιο κρίσιμες’ εκλογές στην ιστορία της! Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν –κυρίως- τα πολιτικά κόμματα που κατά το παρελθόν έχουν κυβερνήσει τον τόπο. Πολύ εύκολα μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του ο μέσος πολίτης τη συνθηματολογία των εκλογών του 2007, του 2009 αλλά και των δύο αναμετρήσεων του 2012 πως η χώρα έπρεπε να βγει από το αδιέξοδο πάση θυσία και πως οι επερχόμενες τότε εκλογές ήταν επίσης οι πιο κρίσιμες. Κι όμως σήμερα, μια βδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης, και πάλι, σύμφωνα με το σκεπτικό των κομμάτων, βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της χώρας. Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κανείς γιατί οι μέχρι χθες κυβερνώντες δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα ώστε οι εκλογές αυτές να μην είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της.

Η απάντηση δεν είναι εύκολο να δοθεί, αλλά στο μυαλό του απλού ανθρώπου έρχεται το αυτονόητο: Διότι προφανώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών στη χώρα δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους! Αυτή η υπεραπλουστευμένη απάντηση βεβαίως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αποτελούν ένα μωσαϊκό που είναι εξαιρετικά δύσκολο κι εξόχως πολύπλοκο ώστε μια κυβέρνηση να μπορέσει να βάλει στη σωστή θέση όλες τις ψηφίδες. Αυτό δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς, εκείνο όμως που τίθεται ως προβληματισμός είναι το γεγονός πως η πολιτική εν πολλοίς έχει πάψει πια να ασχολείται με τον άνθρωπο κι έχει επικεντρώσει την προσοχή της στους αριθμούς. Κι όταν η ανθρωποκεντρική θεώρηση των πραγμάτων βγαίνει από το κάδρο της επικαιρότητας αλλά και της καθημερινής σκέψης των ανθρώπων που λαμβάνουν αποφάσεις, τότε μοιραία οι χώρες πάντα θα βρίσκονται κάτω από την πίεση των κοινωνιών τους, διότι πολύ απλά αυτές είναι ζωντανοί οργανισμοί με ανάγκες και όχι μαριονέτες – κομπάρσοι σε σχέδια κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο πολίτης πεινάει, πονάει, έχει παιδιά, ονειρεύεται το μέλλον του, θέλει να νιώθει πως έχει μέλλον και κυρίως δε θέλει να φοβάται. Η εξασφάλιση της ευημερίας των αριθμών δε σημαίνει κατ’ ανάγκη πως θα εξασφαλιστεί και η ευημερία του πολίτη.

Οι πολιτικοί σχηματισμοί λοιπόν, όπως φανερώνεται μέσα από την τρέχουσα επικαιρότητα, για ακόμα μια φορά, έπαιξαν το χαρτί του φόβου στη σκακιέρα των εκλογών, μια κίνηση που άλλωστε τη γνωρίζουν πολύ καλά. Όμως, επειδή ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται, ίσως τούτη τη φορά η επιλογή αυτή να γυρίσει μπούμερανγκ εις βάρος τους. Εκείνο που θέλει ο πολίτης ετούτης της χώρας, είναι οι πολιτικοί να θυμηθούν τον αληθινό τους ρόλο, που δεν είναι άλλος από το να βλέπουν και να προβλέπουν το μέλλον. Εκλεγμένος εκπρόσωπος, βουλευτής είναι εκείνος που αφουγκράζεται την κοινωνία κι αναπαράγει τη φωνή της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, υπουργός σημαίνει υπηρέτης του λαού κι όχι το αντίστροφο. Και πρωθυπουργός είναι εκείνος που στην πλάτη του σηκώνει τη χώρα κι όχι η χώρα εκείνον! Δυστυχώς όμως, είναι κοινή πεποίθηση πως εν Ελλάδι οι παραπάνω ιδιότητες συνήθως δε συνάδουν με το θεσμικό τους ρόλο, δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και η Τέχνη το έχει αντιληφθεί αυτό κι έχει με εξαιρετική επιτυχία δημιουργήσει μορφές και χαρακτήρες όπως ο Μαυρογυαλούρος του Αλέκου Σακελλάριου.

Ο απλός άνθρωπος τούτης της χώρας, μέσα στις αγωνίες αλλά και την ελπίδα του για το μέλλον, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε πως τούτη τη φορά θέλει από τους πολιτικούς όλων των χώρων και των ιδεολογιών να σταθούν αντάξιοι των προσδοκιών τους, να τον βγάλουν από τα αδιέξοδα, αυτά τα οποία πολλοί υποστηρίζουν πως τεχνηέντως έχουν δημιουργηθεί εξυπηρετώντας συμφέροντα, να κρατήσουν το τιμόνι του τόπου με χέρια στιβαρά κι όχι ασθενικά. Οι πολίτες, που φέρουν το βάρος της ευθύνης των επιλογών τους, δε θα πρέπει να το ξεχνούν αυτό την ώρα της κάλπης. Και δε θα πρέπει επίσης να ξεχνούν πως κάθε κράτος και κάθε λαός που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να πορεύεται στο μέλλον με μοναδικό γνώμονα την ασφάλειά του, την ικανοποίηση των αναγκών του και την ευημερία των πολιτών του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άλλωστε δεν μπορούμε να μιλάμε για κράτος αλλά για αποικία…

Advertisements

Ο Πρόεδρος και το μέλλον

steps-388914_640

Βλέποντας κανείς τις τελευταίες εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της χώρας, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα πέσει πάνω σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα της εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Από τη μια είναι εκείνοι που κινδυνολογούν λέγοντας πως αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές αυτό θα σημάνει αυτομάτως και την καταστροφή της Ελλάδας επειδή –ενδεχομένως- πρώτο κόμμα θα αναδειχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ κι από την άλλη είναι εκείνοι που θριαμβολογούν ακριβώς επειδή πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι το πρώτο κόμμα που θα αναδείξουν οι κάλπες (ή μήπως επειδή δε θα είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ;…).

Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι αποφάσεις που λαμβάνονται σε μια χώρα δεν αφορούν μόνο την ίδια τώρα πια, αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια ενδεχόμενη αποτυχία εκλογής νέου Προέδρου Δημοκρατίας στην Ελλάδα με επακόλουθο μια εκλογική αναμέτρηση εν μέσω ψύχους, όχι μόνο λόγω του χειμώνα, στη γηραιά ήπειρο, θα έχει πολλές και σημαντικές επιπτώσεις και στους εταίρους μας και κυρίως στους ανθρώπους που ζουν κι εργάζονται στις χώρες της Ε.Ε.

Αν εξετάσουμε το ενδεχόμενο αποτυχίας εκλογής Προέδρου κι από τις εκλογές βγει από την κάλπη νικητής ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε, λαμβανομένης υπ’ όψη της ρητορικής του, τα μνημόνια θα λάβουν τέλος. Τούτο βέβαια δεν μπορεί να γίνει –εύκολα- αποδεκτό από τους εταίρους μας τόσο στην Ε.Ε., όσο βεβαίως κι από το ΔΝΤ. Στην περίπτωση λοιπόν που μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (μονοκομματική ή όχι δεν έχει σημασία στο σκεπτικό μας) επιδιώξει την απεξάρτηση της χώρας από τους μηχανισμούς που τη στηρίζουν οικονομικά τα τελευταία χρόνια, δυο πράγματα πρόκειται να συμβούν. Ή θα τα καταφέρει χωρίς η χώρα να καταρρεύσει ή θα οδηγήσει την Ελλάδα στον γκρεμό! Όλοι βεβαίως εύχονται να συμβεί το πρώτο, κι ο γράφοντας μαζί με αυτούς, αλλά τι γίνεται αν τα πράγματα δεν εξελιχθούν έτσι;

Η Ε.Ε. δεν πρόκειται να κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διασφαλίσει τα συμφέροντα των πολιτών της κι έτσι πρέπει να κάνει. Δε θα ήταν λοιπόν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως ήδη έχει αρχίσει να ετοιμάζεται ένα σχέδιο το οποίο θα αποτρέψει ένα καταστροφικό για την Ευρώπη σενάριο, το οποίο θα προβλέπει πριν απ’ όλα τον πλήρη οικονομικό έλεγχο κάθε κράτους σε επίπεδο όχι μακροοικονομίας πια αλλά μικροοικονομίας. Με τη δικαιολογία πως στο μέλλον θα πρέπει να αποφευχθούν δύσκολες για την Ευρωζώνη καταστάσεις, μοιραία ο έλεγχος ακόμα για τη μικρότερη δαπάνη μιας χώρας, για το μολύβι ενός δημοσίου υπαλλήλου, θα περάσει σε κεντρικό επίπεδο. Οι προϋπολογισμοί, τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, θα πάψουν να υπάρχουν. Εις το όνομα λοιπόν της σταθερότητας και για την εξάλειψη κάθε πιθανότητας έκθεσης της Ε.Ε. σε δημοσιονομικούς κινδύνους κάθε μορφής, ο έλεγχος της οικονομίας θα περάσει στις Βρυξέλλες αφαιρώντας τον από τις κρατικές κυβερνήσεις.

Σε περίπτωση λοιπόν ενός τέτοιου σεναρίου, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τα επακόλουθα. Έλεγχος σε μικροοικονομικό επίπεδο σημαίνει έλεγχος στα πάντα. Δε θα ήταν περίεργο λίγα χρόνια αργότερα να μιλάμε πια για μια ευρωπαϊκή καθολική κυβέρνηση με αρμοδιότητες κι εξουσίες που θα αφορούν όλους τους πολίτες της Ε.Ε. Κάτι τέτοιο ίσως κάποιοι να προσπαθήσουν να το συγκρίνουν με την κυβέρνηση των Η.Π.Α., όμως μια τέτοια σύγκριση θα είναι άστοχη. Οι συνθήκες που οδήγησαν την Αμερική να δημιουργήσει την ομοσπονδία των 50 πολιτειών της υπό τη σκέπη ενός Προέδρου και μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι εντελώς διαφορετικές από τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ευρώπη. Δε θα πρέπει να ξεχνάμε βεβαίως και τις έντονες πολιτιστικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών της αλλά και τις διαφορές στην ταχύτητα με την οποία κινείται ο βορράς σε σχέση με το νότο. Ο κίνδυνος να γίνει ένα χωνευτήρι η Ευρώπη μέσα από μια τέτοια διαδικασία, που αδιακρίτως θα προσπαθήσει να συνταιριάξει τόσους διαφορετικούς λαούς είναι ορατός και διόλου αμελητέος.

Οι κινήσεις λοιπόν των πολιτικών ανδρών της χώρας σε τούτη την πολιτική συγκυρία θα πρέπει να είναι προσεχτικές, μετρημένες και μελετημένες. Μια άστοχη κίνηση ελλοχεύει τον κίνδυνο να αλλάξουν πολλά στη γηραιά ήπειρο κι όχι πάντα προς όφελος των πολιτών της…

Δημοκρατία, οικονομία κι εκλογές.

Το παρελθόν έχει δείξει πως κάθε φορά που υπήρξε μεταξύ των λαών κάποια διένεξη κι αυτή «επιλυόταν» δια του πολέμου, κάποια χρονική στιγμή δια της νίκης κάποιου ή κάποιων η ιστορία έβαζε μια άνω τελεία και συνεχιζόταν στο μονοπάτι που χάραζε ο νικητής. Γιατί πάντα ήταν ξεκάθαρο ποιος ήταν ο νικητής και ποιος ο νικημένος.
Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και μετά, ο φόβος του πυρηνικού ολέθρου έχει δράσει αποτρεπτικά σε μεγάλων διαστάσεων και γενικευμένες πολεμικές συγκρούσεις και τις έχει περιορίσει τόσο χρονικά όσο και σε τοπικό συνήθως επίπεδο. Ταυτόχρονα όμως, οι δημοκρατίες που ξεπήδησαν από το κατεστραμμένο παγκόσμιο τοπίο μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου πολέμου δίνοντας αρχικώς προτεραιότητα τόσο στην ανάπτυξη όσο και στον άνθρωπο δημιουργώντας κι ενδυναμώνοντας θεσμούς όπως η κοινωνική ασφάλιση, η εργασιακή ειρήνη, η ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία, η παροχή ευκαιριών στην εργασία, ενισχύοντας την έρευνα αλλά και τις τέχνες, μετά τη δεκαετία του ’80 άρχισαν να αλλοιώνουν το χαρακτήρα τους αλλά και να αλλοιώνονται και οι ίδιες. Υπό τον μανδύα του νεοφιλελευθερισμού, ο κακώς νοούμενος καπιταλισμός άρχισε να καταστρέφει οτιδήποτε καλό για τις κοινωνίες, περισσότερο δε για τη μεσαία τάξη, η οποία, και είναι σχήμα οξύμωρο αυτό, τον στήριξε τα προηγούμενα χρόνια. Κοινωνικοί θεσμοί καταρρέουν ή είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης σε ολόκληρο σχεδόν το δυτικό κόσμο, η ανεργία μαστίζει όλα τα ηλικιακά στρώματα, ειδικά από τότε που η Κίνα μπήκε για τα καλά στο χώρο του καπιταλισμού έχοντας αναλάβει τα ηνία της παγκόσμιας παραγωγής, παιδεία, υγεία και πολιτισμός παραπαίουν χωρίς στο βάθος να διαφαίνεται κανένα ίχνος βελτίωσης.
Ο πόλεμος πια άλλαξε μορφή και χρησιμοποιεί όχι πια σφαίρες αλλά όρους οικονομικούς, χωρίς βέβαια τα θύματα να είναι λιγότερα! Η μεγαλύτερη όμως διαφορά είναι πως πια το τοπίο είναι ασαφές, κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο εχθρός αλλά το χειρότερο είναι πως κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο χαμένος αφού κανείς δεν ξέρει καν αν ο πόλεμος έχει τελειώσει ή όχι! Οι εθνικές συνειδήσεις αντικαταστάθηκαν από το συμφέρον του πορτοφολιού και το χρήμα έγινε πια το υπέρτατο αγαθό στο οποίο δίνονται οι όρκοι πριν τη μάχη. Και μέσα στο θολό αυτό τοπίο ο μέσος άνθρωπος, παρασυρμένος συνήθως από διάφορους «ειδικούς» κι επιτηδευμένες σοφιστείες, ακολουθεί ένα δρόμο χωρίς προορισμό με μοναδικό γνώμονα την επιβίωση στο σήμερα έχοντας ξεχάσει πια το αύριο. Μαζί με όλη αυτή την αβεβαιότητα δεν πρέπει να ξεχνάμε πως προστίθεται και η πάγια τακτική των κυβερνώντων κάθε κράτους για την επιβολή και την καλλιέργεια –σκοπίμως- στους πολίτες μιας ψευδούς αίσθησης για την κατάσταση του κόσμου, περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο την κατάσταση στο μυαλό των λαών. Όλα τούτα αν συνεκτιμηθούν, μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε κάποια (ίσως) ασφαλή συμπεράσματα που εξηγούν γιατί ανά τον κόσμο υπάρχουν δημοκρατίες μόνο κατ’ όνομα και στις οποίες κατά τα άλλα δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες έχουν πια αναλάβει το ρόλο του τσάρου. Είναι εύλογο λοιπόν να αναρωτηθεί κανείς αν ο οικονομικός πόλεμος, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις μέρες μας, έχει οδηγήσει τη δημοκρατία να αποτελεί πια μόνο τη βιτρίνα καθεστώτων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και ολοκληρωτικά.
Οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές κι οι ευρωεκλογές μπορούν να αποτελέσουν ένα σταθμό κι ένα σημείο από το οποίο η ιστορία μπορεί να αλλάξει δρόμο και να επικεντρωθεί ξανά στις πραγματικές αξίες που αρμόζουν στο γένος των ανθρώπων. Μπορούν να στείλουν πολλά μηνύματα, τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά. Η ψήφος που θα ρίξουμε τούτη τη φορά στην κάλπη θα έχει μεγάλη και καθοριστική αξία και ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί με μεγάλη προσοχή κι επιμονή προσπαθώντας πρωτίστως να ερμηνεύσει το σκεπτικό του καθενός μας πίσω από αυτή. Οι επιλογές μας δεν είναι περιορισμένες, δεν είναι άσπρο – μαύρο. Δεν είναι μόνο τα κόμματα πια ούτε οι ιδεολογίες που αυτά, ενίοτε ψευδεπίγραφα, πρεσβεύουν. Ίσως να μην είναι καν τα πρόσωπα. Είναι πριν απ’ όλα η θέση η δική μας, της τοπικής μας κοινωνίας αλλά και της χώρας στο μέλλον. Σήμερα, μερικές μέρες πριν επιλέξουμε σε ποιον υποψήφιο θα βάλουμε το σταυρό της προτίμησής μας, θα πρέπει να προβάλουμε μέσα στο μυαλό μας το μέλλον και την πορεία που αυτό θα έχει διαγράψει. Και να αναλάβουμε την ευθύνη γι’ αυτό. Τα οικονομικά συμφέροντα που έχουν απλώσει τα δίχτυα τους παντού και κυβερνούν τον κόσμο μπορεί να μη χρησιμοποιούν το άψυχο μέταλλο για να σκοτώνουν νεαρά κορμιά, σκοτώνουν όμως εντελώς αδίστακτα τις ψυχές μας. Η μοναδική μας άμυνα απέναντι σ’ αυτόν τον αόρατο αλλά χειροπιαστό εχθρό είναι το μελάνι που θα μπει στο σταυρό δίπλα στους υποψηφίους της επιλογής μας. Ας μη σκεφτούμε στενόμυαλα και μικρόψυχα τούτη τη φορά έχοντας κατά νου το προσωπικό μας συμφέρον αλλά ανοιχτόμυαλα και για το κοινό καλό.

(πηγή εικόνας)

Μέλλον.

Ο έξυπνος άνθρωπος αλλάζει γνώμη. Ο ηλίθιος ποτέ. [Γκαίτε]

Ο δρόμος μπροστά μας μετά τις εκλογές της 17ης Ιούνη είναι δύσκολος…

Το μόνο που εύχομαι, αν έχω ακόμα αυτό το δικαίωμα, είναι την επόμενη φορά που θα ψηφίσουμε να είναι για Ευρωβουλευτές!

Ο διάλογος που ΔΕΝ έγινε.

Στην ανάρτησή μου «Μέσα στο παραβάν» πριν τις προηγούμενες εκλογές ισχυρίστηκα πως εκείνες δε θα ήταν οι κρισιμότερες της χώρας, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι είχαν αντίθετη άποψη, αλλά πως οι κρισιμότερες θα είναι αυτές της ερχόμενης Κυριακής. Το σκεπτικό μου ήταν απλό προκειμένου να καταλήξω σε αυτή μου την πεποίθηση: Ο λαός ήθελε κάτι διαφορετικό, ήθελε να απαλλαγεί από αυτό που θεωρούσε καρκίνωμα κι έτσι θα έστρεφε το βλέμμα του αλλού, αλλά εκείνο που έλλειπε τότε ήταν ο σαφής και ξεκάθαρος προορισμός της ψήφου του. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε, δια του αρχηγού του, ζήτησε ψήφο για να κυβερνήσει, αλλά κακά τα ψέματα, όσο κι αν αυτό έκανε εντύπωση στον κόσμο, ήταν ακόμα κάτι νέο, κάτι φρέσκο στο οποίο με δυσκολία κάποιος θα έδινε την εμπιστοσύνη του. Τα νεοσχηματισθέντα κόμματα δεν είχαν ξεκαθαρίσει την πολιτική τους πορεία και η ευκρίνεια των θέσεών τους δεν ήταν ξεκάθαρη. Οπότε, θεωρούσα τότε πως το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι θολό, γι’ αυτό και δεν πίστευα πως θα σχηματιζόταν ισχυρή κυβέρνηση τότε, εξ’ ου και η πεποίθησή μου ότι οι εκλογές εκείνες δε θα ήταν οι σημαντικότερες για τη χώρα. Αντιθέτως βέβαια, οι Ελληνικές εκλογές του Μαϊού υπήρξαν από τις σημαντικότερες και κρισιμότερες για την Ευρώπη! Έστειλαν πολλά κι ενδιαφέροντα μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Μηνύματα όχι κομματικά, αλλά ξεκάθαρα πολιτικά, μηνύματα δηλαδή που προήλθαν από το λαό και όχι από κάποιο κέντρο εξουσίας.

Οι εκλογές όμως της 17ης Ιουνίου θα γίνουν σε ένα τοπίο πιο ξεκάθαρο και σίγουρα θα είναι σημαντικότατες για τη χώρα. Οι κομματικοί μηχανισμοί είχαν πια πολύ χρόνο στη διάθεσή τους για να αναπτύξουν τη συλλογιστική τους αλλά και οι πολίτες αντιλήφθηκαν και κατάλαβαν πολύ καλύτερα τις προθέσεις του κάθε κόμματος. Η ψήφος του καθενός μας πια θα είναι και περισσότερο συνειδητοποιημένη αλλά και πιο ξεκάθαρη απαλλαγμένη από αμφιβολίες.

Η προεκλογική περίοδος τελείωσε. Είδαμε πολλά πράγματα. Από πισωγυρίσματα και προσποιήσεις μέχρι καινοτόμες ιδέες κι ενδιαφέρουσες προτάσεις. Εκείνο που δεν είδαμε για ακόμα μια φορά είναι ο διάλογος. Παντελής έλλειψή διαλόγου στη χώρα που τον γέννησε! Αυτή η παραδοξότητα δεν είναι προς τιμή κανενός από τους πολιτικούς αρχηγούς και καταδεικνύει κατά τη γνώμη μου την αδυναμία συγκρότησης στιβαρής σκέψης αλλά και ορθού πολιτικού λόγου. Αναλώθηκε ο πολύτιμος πολιτικός προεκλογικός χρόνος σε φανφάρες, σε χαστούκια αλλά και άδειες κουβέντες που απευθύνονταν σε ένα απροσδιόριστο κοινό. Διάλογος πάντως δεν έγινε!

Κάτι παραπάνω από ένα χρόνο πριν είχα διατυπώσει τις απόψεις μου σχετικά με το διάλογο. Έγραψα τότε:

«Κατά τη γνώμη μου, όταν κάποιος εισέρθει στη διαδικασία του διαλόγου, πρέπει να έχει το εξής σκεπτικό: Παίρνω μέρος στη συζήτηση για να δώσω στον εαυτό μου μια ευκαιρία να μάθει κάτι που δεν ήξερε κι ενδεχομένως αν ο «αντίπαλός» μου έχει ισχυρά επιχειρήματα θα με πείσει. Διότι αν κάποιος πάρει μέρος στο διάλογο με σκεπτικό μόνο και μόνο να πείσει χωρίς να έχει αφήσει κανένα περιθώριο για να πειστεί, τότε ο διάλογος αυτός καθαυτός έχει χάσει το νόημα και την αξία του πριν καλά καλά ξεκινήσει. Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι οι συζητήσεις που γίνονται για την πολιτική ή καλύτερα για την κομματική τοποθέτηση των πολιτών σ’ αυτή τη χώρα. Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση κάποιος που υποστηρίζει το ένα κόμμα να δεχτεί την επιχειρηματολογία του αντίθετου πολιτικού σχηματισμού, ακόμα κι αν αυτή είναι σωστή. Αντί αυτού, θα επιχειρήσει να βρει μεμπτά στοιχεία και με ανούσιες αναφορές στο παρελθόν θα προσπαθήσει να μειώσει την αξία των λεγομένων του συνομιλητή του. Πράγμα ανούσιο που δε βοηθά κανένα, πολύ δε περισσότερο τη δημοκρατία. Κι όμως έχει καθιερωθεί και είναι πλέον αναμενόμενη ως εξέλιξη ενός τέτοιου διαλόγου, ατελέσφορου δυστυχώς τις περισσότερες φορές και σίγουρα ανάξιου και παθογενούς.»

Ούτε καν αυτό δεν έγινε! Δεν τόλμησαν να κάνουν διάλογο οι πολιτικοί αλλά δεν έκαναν διάλογο ούτε οι πολίτες! Οι μοναδικές συζητήσεις σχετικά με το θέμα των εκλογών έγιναν ως επί το πλείστον στα ιστολόγια, όπου αναπτύχθηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις με ισχυρή επιχειρηματολογία. Αλλά πέρα από εκεί, υπάρχει διάχυτη η εντύπωση πως η προεκλογική αυτή περίοδος κύλησε σχεδόν αδιάφορα με το εκλογικό σώμα να έχει στραμμένη την προσοχή του αλλού. Η μοναδική αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος ήταν η περίφημη «συζήτηση» στο στούντιο του ΑΝΤ1 με τη γνωστή σε όλους κατάληξη. Κι αυτό είναι άκρως ανησυχητικό φαινόμενο γιατί προδίδει ένα λαό κουρασμένο, απηυδισμένο, απογοητευμένο που αναζητά την εύκολη λύση. Κι εκεί εντοπίζεται τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο ενδεχομένως να οδηγήσει τη χώρα σε περιπέτειες! Γι’ αυτό λοιπόν, είναι κρίσιμο να αναλογιστεί ο καθένας από εμάς το ποσοστό της ευθύνης που του αναλογεί και να μην υποκύψει μπροστά σε παροχολογίες και ευχολόγια χαρίζοντας την ψήφο του χωρίς να βασανίσει το μυαλό του.

Κλείνοντας, θα ανακαλέσω ένα ακόμα κομμάτι εκείνης της ανάρτησης:

«Για μένα ο σωστός διάλογος συνοψίζεται ως εξής: Ακούω χωρίς να διακόπτω – Παραθέτω την άποψή μου χωρίς να ανέχομαι διακοπές – Είμαι σαφής και λιτός – Ρωτάω – Σκέφτομαι –Αποδέχομαι το αποτέλεσμα

Μπορεί να μην έγιναν όλα αυτά κατά την προεκλογική περίοδο. Υπάρχει όμως κάτι που μπορεί να γίνει ακόμα και τώρα: Να σκεφτούμε και να ζυγίσουμε καλά όλα όσα ακούσαμε. Ας μην ξεχνάμε πως την ώρα που θα φεύγει από το χέρι μας ο φάκελος με το ψηφοδέλτιο της επιλογής μας, είναι σαν να βάζουμε την υπογραφή μας στη χάρτα του μέλλοντος της πατρίδας και των παιδιών μας.

Καλή ψήφο.

Ο καταλληλότερος πρωθυπουργός!

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη opensourceway

Το μισό μιας νίκης είναι στην επιλογή του πεδίου μάχης. Το άλλο μισό είναι στην επιλογή της κατάλληλης στιγμής.

Ζακ Ντεβάλ, Γάλλος συγγραφέας


Οι δημοσκοπήσεις είναι ένα χρήσιμο επιστημονικό εργαλείο, αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Εκείνο όμως που τίθεται υπό μεγάλη αμφισβήτηση είναι οι περιπτώσεις που αντί αυτές να μετράνε γνώμες, τις διαμορφώνουν τελικά.

Αν κάποιος ανατρέξει στην ιστορία των δημοσκοπήσεων, οι οποίες ξεκίνησαν από την Αμερική στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, θα διαπιστώσει πως υπήρξαν μια σειρά από αποτυχίες αλλά κι από προσπάθειες χειραγώγησης του πληθυσμού προς όφελος ή του δημοσκόπου ή του εντολέα του. Ενδεδυμένες με μια επιστημονικοφανή αντικειμενικότητα, αποτελούν το ιδανικό εργαλείο, ειδικά οι πολιτικές δημοσκοπήσεις, για τον επηρεασμό και την καθοδήγηση της κοινής γνώμης. Δημιουργούν από μόνες τους ένα είδος αδράνειας η οποία κινεί και παρακινεί το μέσο ψηφοφόρο προς την κατεύθυνση που έντεχνα σχηματοποιούν με τα, αμφιβόλου επιστημονικής αξίας ενίοτε, αποτελέσματα που δίνουν.

Ο πολίτης – ψηφοφόρος, ο οποίος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρώτα απ’ όλα είναι άνθρωπος και θέλει να ανήκει στην πλευρά των νικητών ή έστω εκείνων που θεωρεί πως θα διασφαλίσουν το μέλλον και τα συμφέροντά του, ειδικά αν βρίσκεται μεταξύ εκείνων που ονομάζονται “αναποφάσιστοι”. Παρατηρείται δε το φαινόμενο ο ψηφοφόρος να αφήνει τη δική του υποχρέωση να μελετήσει τις προεκλογικές προτάσεις στους δημοσιογράφους από τη μια μεριά και παρασύρεται από το ρεύμα και τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων από την άλλη κι έτσι κατά βάση το αποτέλεσμα των εκλογών εν πολλοίς διαμορφώνεται από όλους εκείνους τους παράγοντες οι οποίοι όμως δε θα έπρεπε να το διαμορφώνουν! Τα συμφέροντα των ΜΜΕ και οι δημοσκοπήσεις παίζουν, κατά τη γνώμη μας, καθοριστικό ρόλο στις εκλογές σμιλεύοντας υποσυνείδητα τις πεποιθήσεις του λαού.

Υπάρχουν διάφορα τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Μετρούν για παράδειγμα την πρόθεση ψήφου, κάτι το οποίο θεωρητικά είναι ικανό να δώσει ασφαλή συμπεράσματα ως προς το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά από την άλλη ταυτόχρονα μετρούν και την εκλογική επιρροή αλλά και την παράσταση νίκης! Ρωτούν δηλαδή ποιο κόμμα θα ψηφίσουμε και μετά ρωτούν και ποιο κόμμα θα κερδίσει! Μα είναι αυτονόητο πως ο κάθε ψηφοφόρος ψηφίζει για να κερδίσει το κόμμα που ψήφισε και όχι κάποιο άλλο. Έχουν δηλαδή με πολύ ωραίες μεθόδους καταφέρει να διασπείρουν την αμφιβολία μέσα στο εκλογικό σώμα και να το κάνουν να αμφισβητεί ή ακόμα και να απαρνηθεί την ενσυνείδητη επιλογή του χάριν της υποσυνείδητης! Γιατί ας μην ξεχνάμε πως όλο αυτό το πανηγύρι φοράει το μανδύα της επιστήμης κι έτσι δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως υπάρχει μεγάλη και διαρκής δίψα για ανάγνωση δημοσκοπικών αποτελεσμάτων από τους πολίτες αφού ακόμα και την ύστατη στιγμή πριν τις εκλογές ψάχνει στο διαδίκτυο για «κρυφές» δημοσκοπήσεις!

Εκείνο όμως που είναι τελείως απαράδεκτο κατά τη γνώμη μας είναι η ερώτηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό. Μια κυβέρνηση σίγουρα πρέπει να έχει πρωθυπουργό αλλά δεν είναι μόνο αυτός που καθορίζει τις τύχες της χώρας. Είναι ένας σημαντικός, ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας, δεν το παραβλέπουμε αυτό, αλλά όχι το παν ακόμα και στα αρχηγικά κόμματα της χώρας. Υπογραμμίζουμε στο σημείο αυτό την επιλογή «κανένας», η οποία συνήθως κλέβει τις εντυπώσεις αλλά και την πρωτιά! Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να εγκλωβιστεί άθελά του ο πολίτης στις επιλογές που του δίνονται θεωρώντας τες ως μοναδικές. Και η επιλογή «κανένας» τον οδηγεί υποσυνείδητα τελικά στη λιγότερο χειρότερη δυνατή επιλογή και όχι στην καλύτερη! Το κόλπο είναι απλό, αποκλείουμε όλους τους εν δυνάμει αξιόλογους πρωθυπουργούς, γιατί υπάρχουν και τέτοιοι, και ρωτάμε μόνο ποιός από τους αρχηγούς των κομμάτων είναι ο καλύτερος. Γιατί να είναι μόνο οι αρχηγοί των κομμάτων στο ερωτηματολόγιο και να μην είναι και κάποιοι άλλοι; Είτε στελέχη των κομμάτων είτε όχι; Κι έτσι μπορεί να συμβεί το εξής στη σκέψη του ψηφοφόρου: πχ. Δεν ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο Τσίπρας δεν κάνει βρε παιδί μου για πρωθυπουργός ή Ψηφίζω ΠΑΣΟΚ γιατί μόνο ο Βενιζέλος είναι άξιος να κυβερνήσει! Με τον τρόπο αυτό παραβλέπονται προγράμματα και οράματα! Επιπροσθέτως, η ερώτηση αυτή είναι και παντελώς ασαφής. Καταλληλότερος πρωθυπουργός για ποιόν; Για τους πολίτες; Διότι μέχρι στιγμής οι “καταλληλότεροι πρωθυπουργοί” έχουν εκλεγεί κι έχουν αναλάβει τα ηνία της χώρας, την οποία όμως έφεραν στο χείλος του γκρεμού! Αυτοί λοιπόν είναι οι καταλληλότεροι; Ίσως για όλους τους άλλους εκτός από τους Έλληνες…

Προεκλογική πραγματικότητα ή μήπως όχι;

“Οι άνθρωποι ποτέ δεν λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι, στη διάρκεια του πολέμου και πριν τις εκλογές.”

Φον Μπίσμαρκ, Γερμανός πολιτικός

Αν κάποιος διαβάσει την ειδησεογραφία μιας μόνο ημέρας μπορεί εύκολα να βρει τόσες πολλές αντικρουόμενες απόψεις που δύσκολα θα καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα για το ποια είναι η πραγματικότητα. Η επιχειρηματολογία έχει πια ξεφύγει από το ρεαλισμό κι έχει φτάσει στον παραλογισμό! Δεν είναι μέσο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης πια αλλά διασποράς του πανικού και του φόβου. Κι όποιος διαχειρίζεται το φόβο διαχειρίζεται και το μέλλον.

Οι αλήθειες συνήθως κρύβονται στις λεπτομέρειες, ειδικά σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε. Οι λεπτομέρειες όμως αποσιωπούνται ή διαστρεβλώνονται κυρίως από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Κι έτσι το τοπίο μάλλον παραμένει θολό. Τι λοιπόν θα ήταν καλύτερο να κάνει ο άνθρωπος προκειμένου να αποφασίσει για τις επιλογές του; Να στραφεί στις πεποιθήσεις του, στη λογική του θα απαντούσε κάποιος. Κι όμως αυτό είναι κατά βάση λανθασμένο γιατί η πλύση εγκεφάλου που έχουμε υποστεί, αποτέλεσμα κι αυτό της διασποράς του φόβου από τα κέντρα εξουσίας, μας κάνει αναξιόπιστους απέναντι στην αλήθεια. Τούτο μπορεί να ακούγεται οξύμωρο, αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ αν ο εαυτός μας μας λέει την αλήθεια και όχι κάτι που τον δίδαξαν πως τάχα είναι αλήθεια; Τι απομένει τότε να κάνει κάποιος για να αντιληφθεί την πραγματική μορφή της κατάστασης γύρω του; Μάλλον να διαφωνήσει με τον εαυτό του πρώτα. Και μετά να αρχίσει να αμφισβητεί όλα όσα του σερβίρουν και συμφωνεί αλλά και όσα του σερβίρουν και διαφωνεί. Να ξεκινήσει το λογισμό του από μηδενική βάση, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς προαπαιτούμενα. Με άλλα λόγια, να δώσει χώρο στη φαντασία του, γιατί αυτή και μόνο αυτή είναι η ασφαλιστική δικλείδα που προστατεύει το μέλλον μας από το νοσηρό παρόν!

Ο προβληματισμός όμως παραμένει ως προς το τι είναι αληθινό και τι όχι. Που τελειώνει το ψέμα και που αρχίζει η αλήθεια. Και ποιος κερδίζει στην πραγματικότητα από το γαϊτανάκι αυτό που μοιάζει περισσότερο με γόρδιο δεσμό δίχως αρχή και τέλος. Οικονομικά κατά βάση, αλλά και άλλων ειδών συμφέροντα κινούν τα νήματα. Και το κάνουν τόσο επιδέξια που στο τέλος βλέπουμε όσα μας δείχνουν ακόμα και με τα μάτια μας κλειστά! Διλήμματα, φοβίες, υπονοούμενα ακόμα και απειλές δίνουν και παίρνουν τις τελευταίες ημέρες. Γιατί γίνεται αυτό; Πρώτα απ’ όλα γιατί είμαστε επιδεκτικοί σε τέτοια πράγματα. Αν δεν έβρισκαν γόνιμο έδαφος για να ριζώσουν θα ήταν άσφαιρα πυρά! Κι αυτό το γνωρίζουν οι ειδήμονες και επενδύουν πάνω στην ανεκτικότητά μας. Τη δική μου και τη δική σου που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές. Μήπως λοιπόν πρέπει να κλείσουμε την πόρτα και να τα αφήσουμε απ’ έξω όλα αυτά; Να ανοίξουμε τα μάτια μας και να κοιτάξουμε όχι μόνο εκεί που μας δείχνουν αλλά ολόγυρα μας για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα όπως αληθινά είναι;

Καλό τριήμερο!

Αρέσει σε %d bloggers: