Posts Tagged ‘ ΔΝΤ ’

Έχω άρα υπάρχω;

Η φωτογραφία είναι απ[ο το news247

Η φωτογραφία είναι από το news247

Η δημοσιονομική κρίση στη χώρα συνεχίζεται εν μέσω απεργιών, καταλήψεων κι επιστρατεύσεων, πάντα με τον άνθρωπο απόντα από το προσκήνιο των εξελίξεων. Η ευημερία των αριθμών είναι η πρωτεύουσα επιθυμία της ελληνικής και ευρωπαϊκής καθεστηκυίας τάξης παρά το γεγονός ότι το ΔΝΤ φαίνεται να αναγνώρισε πως η λιτότητα ήταν τελικά ένα ολέθριο λάθος που οδηγεί ακόμα και σήμερα τη χώρα σε πιο βαθιά κρίση. Υπάρχει πια ένα μεγάλο και κρίσιμο μέγεθος, ένας όγκος λανθασμένων αποφάσεων και χειρισμών στα οικονομικά της χώρας που από την αδράνεια και μόνο που έχει δημιουργήσει είναι πάρα πολύ δύσκολο να σταματήσει και να αναστραφεί. Κι όλα αυτά εις το όνομα του απόλυτου θεού, του χρήματος!

Οι σκηνές των ανθρώπων που άπλωναν τα χέρια για λίγα δωρεάν τρόφιμα και που έκαναν το γύρο του κόσμου έπρεπε να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε αλλά αντί αυτού ανακοινώθηκε έλλειμμα στα κρατικά ταμεία κι αμέσως άρχισε η συζήτηση για περαιτέρω περικοπές. Η πρωτιά της Ελλάδας στην ανεργία και η τεράστια οικονομική ύφεση είναι πρωτοφανή για τα δεδομένα της γηραιάς ηπείρου αλλά δυστυχώς κανείς δε μοιάζει να αναρωτιέται γιατί έχουμε φτάσει ως εδώ και ότι έχει ξεκάθαρα διαφανεί τώρα πια πως απαιτείται αλλαγή πολιτικής και ρήξη με το υπάρχον σχέδιο «διάσωσης». Τα εισαγωγικά στην προηγούμενη λέξη δεν έχουν μόνο δεικτικό και ειρωνικό χαρακτήρα, περισσότερο θα ήθελα να τονίσω το αδιαμφισβήτητο γεγονός της ατομικής, προσωπικής και ανθρώπινης κατάρρευσης των πολιτών της χώρας που απλώνουν το χέρι για μια σακούλα πορτοκάλια ή ένα καρβέλι ψωμί. Αναρωτιέμαι αν σώζοντας τα οικονομικά της χώρας σωθούν μαζί και οι Έλληνες ή όλο αυτό το πανηγύρι που έχει στηθεί στις πλάτες αυτού του πολύπαθου λαού δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα καλοστημένο παιχνίδι για να οδηγηθεί ο κόσμος όχι απλώς στην ανέχεια και τη δυστυχία αλλά στην πλήρη υποδούλωση στις επιβουλές των ξένων, της τρόικας, των αγορών, των hedge funds ή όπως αλλιώς λέγονται. Τα πολιτικά παιχνίδια, στα οποία οι δικοί μας παίχτες αποδείχτηκαν όχι απλώς ανεπαρκείς αλλά κι επικίνδυνοι για την εθνική μας κυριαρχία, προβλέπεται να έχουν δυσάρεστες επιπτώσεις για το μέλλον το δικό μας αλλά και των παιδιών μας.

Όσο κατά το παρελθόν πίστευα πως, στο μέγεθος που μας αναλογεί βεβαίως, είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, τόσο τώρα πια πιστεύω ότι η σημερινή κατάντια είναι απλώς θέμα κακών κι εσκεμμένως βλαπτικών, για να μη χρησιμοποιήσω κάποιον βαρύτερο χαρακτηρισμό, χειρισμών από ανάξιους ανθρώπους που έδρασαν εις βάρος της Ελλάδας. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, κι αν με ρωτούσε κάποιος, δε θα επιζητούσα την τιμωρία τους, άλλωστε νομίζω πως η ιστορία θα τους τιμωρήσει όπως τους αναλογεί κι ας έχουν χρυσά κουτάλια για να τρώνε τη γκουρμέ σούπα τους, εκείνο που θα ήθελα και θα ευχόμουν πραγματικά είναι να μη χάσει κανείς από εμάς την αξιοπρέπειά του και πολύ περισσότερο να κρατήσει το κεφάλι του ψηλά. Το οικονομικό σύστημα θεωρεί τους έχοντες σημαντικούς και τους μη έχοντες ανύπαρκτους! Νούμερα απλά σε κάποια στατιστική παρατήρηση! Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, οι Έλληνες πάντα είχαν διαφορετική φιλοσοφία, ανθρωποκεντρικοί και περήφανοι. Μπορεί ο Θεός να καταράστηκε τους Έλληνες να είναι λίγοι και να ζουν σ’ αυτό το μικρό κομμάτι της γης γεφυρώνοντας ανά τους αιώνες τους αταίριαστους πολιτισμούς ολόγυρά της, επιβίωσαν όμως και πολλές φορές αντίθετα με τη θέληση των ισχυρών. Κανένα μνημόνιο δεν μπορεί να διαγράψει ούτε την ιστορία μας ούτε και το ποιοι πραγματικά είμαστε. Αυτό θα επιθυμούσα αυτή τη στιγμή, να μην ξεχάσουμε ούτε από πού ήρθαμε ούτε το ποιοι είμαστε…

Advertisements

Με τα μάτια προς τα μέσα…

Από την επίσημη ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ. Μήπως ήθελαν να γράψουν "πρώτα ο πωλητής";

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες των προσπαθειών του Παπανδρέου να δημιουργήσει (;) μια κυβέρνηση ευρείας αποδοχής η οποία βέβαια κατέληξε στο σημερινό ανασχηματισμό.

Ως μέσος πολίτης με ελάχιστες γνώσεις από πολιτική μου έχουν δημιουργηθεί ορισμένες απορίες.

Πρώτα απ’ όλα γιατί έγινε όλος αυτός ο ντόρος με τα τηλέφωνα προς το Σαμαρά με τον οποίο τελικά δεν τα βρήκαν; Τρία πράγματα μπορεί να συμβαίνουν κατά την άποψή μου. Ή ο Παπανδρέου ήταν πράγματι ειλικρινής και ήταν πρόθυμος να παραδώσει την καρέκλα του ή απλώς «έπαιξε» με τον Σαμαρά χωρίς να το καταλάβει εκείνος προκειμένου να δημιουργήσει αναστάτωση και ως εκ τούτου συσπείρωση στο πρόσωπό του ή απλώς αντέδρασε όπως αντιδρά μια νοικοκυρούλα αντικρίζοντας το ποντίκι και με ουρλιαχτά, φωνές και σπασμωδικές κινήσεις προσπάθησε να εξορκίσει το κακό. Δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι τελικά κατάφερε με την κίνηση του αυτή είναι να βουλώσει τα στόματα μέσα στο ΠΑΣΟΚ και να φέρει τη ΝΔ σε ένα σημείο τεράστιας αμηχανίας, αλαλίας θα έλεγα. Κάτι άλλο εξίσου σημαντικό που διαφάνηκε είναι η γνωστή βέβαια αδιαλλαξία της αριστεράς αλλά και η «υπεύθυνη» στάση που κράτησε ο Καρατζαφέρης, ο οποίος με την πολύ μεγάλη λεκτική του ικανότητα, άφησε να εννοηθεί ότι αυτός και μόνο είναι πραγματικά υπεύθυνος πολιτικός. Φοβάμαι ότι θα τραβήξει με το μέρος του ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων στις επόμενες εκλογές και θα αυξήσει την κοινοβουλευτική του παρουσία και με δεδομένη απ’ ότι φαίνεται την αποδυνάμωση των δυο μεγάλων κομμάτων, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική των επόμενων χρόνων, ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Μετά τίθεται το ερώτημα της προβολής της χώρας μας προς τα έξω. Έχουμε να επιδείξουμε έναν πρωθυπουργό που μια παραδίδει την καρέκλα του και μια την παίρνει πίσω, μια τρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να ζητήσει συναίνεση και μια αγορεύει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και ως πανίσχυρος και δυνατός απευθύνεται στους αδύναμους βουλευτές προτρέποντάς τους να στηριχτούν πάνω του! Σχιζοφρενικές καταστάσεις που προδίδουν έναν ηγέτη που τα έχει χαμένα και προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι άξιος για να γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας ως ο πολιτικός που έσωσε τη χώρα, ενεργώντας όμως χωρίς σχέδιο και λογική.

Ένα τρίτο πράγμα που μου έκανε φοβερή εντύπωση χτες, είναι ότι διαβάζοντας τις ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, παρατήρησα κινήσεις πανικού από τους ξένους ηγέτες, δες Σαρκοζί, Μέρκελ, Ρεν, οι οποίοι μπροστά στον κίνδυνο ακυβερνησίας της Ελλάδας – και συνεπώς σίγουρης όδευσης προς την πτώχευση – άλλαξαν άρδην στάση κι έσπευσαν με τις δηλώσεις τους ούτε λίγο ούτε πολύ να αφήσουν να διαφανεί ότι η περίφημη 5η δόση είναι εξασφαλισμένη. Εκείνο που δεν μπορώ να αποσαφηνίσω είναι το γεγονός ότι πραγματικά φοβήθηκαν τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας ή απλώς το παιχνίδι είναι καλά στημένο κι όλες αυτές οι κινήσεις τους αλλά και του ΓΑΠ είναι μέρος ενός καλά ενορχηστρωμένου μπαλέτου το οποίο γίνεται μόνο για χάρη της υποταγής του λαού της Ελλάδας και την αποδοχή των επώδυνων μέτρων αδιαμαρτύρητα;

Οι αγορές καταχάρηκαν όταν οι φήμες ήθελαν τον Παπαδήμο ως Υπουργό των Οικονομικών. Τελικά βεβαίως ο ΓΑΠ επέλεξε τον ισχυρότερο εσωκομματικό του αντίπαλο για τη θέση αυτή. Τούτη η κίνηση προδίδει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που τοποθετώντας τον αντίπαλό του στην (ηλεκτρική) καρέκλα του Υπουργείου Οικονομικών θαρρεί ότι θα τον εξοντώσει ή έναν τελείως αφελή ηγέτη που νομίζει ότι ο αντίπαλός του δε θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για αποδείξει ότι είναι ικανότερος από τον Πρωθυπουργό. Διότι τα επιχειρήματα ότι ο Βενιζέλος είναι άνθρωπος που είναι ικανός στα δύσκολα και με την πειθώ του θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε ο Παπακωνσταντίνου είναι γελοία στην παρούσα φάση. Αν και δε βάζω στοιχήματα, νομίζω ότι μεταξύ των δυο αντρών θα γίνει μεγάλη μάχη με φόντο τη διαδοχή στο κόμμα, κι αυτή τη φορά ο Βενιζέλος θα βρεθεί σε θέση ισχύος, μια θέση την οποία απλόχερα του προσέφερε ο αντίπαλός του. Στη θέση του Υπουργού Οικονομικών έπρεπε να μπει κάποιος ο οποίος να μην έχει αντιπαλότητες με τον ΓΑΠ για να ασκεί την πολιτική που εκείνος χαράσσει. Επιπλέον, αν ήθελε ο Πρωθυπουργός, θα μπορούσε μέσα από το ΠΑΣΟΚ να επιστρατεύσει αξιόλογα στελέχη που έχουν διατελέσει σε θέσεις ευθύνης και στο παρελθόν και είχαν επιτυχημένη πορεία.

Η τοποθέτηση του Παπακωνσταντίνου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος έγινε απλώς και μόνο για να μην παραδεχτεί ο ΓΑΠ ότι ήταν λάθος που τον έβαλε εξαρχής στο Οικονομικών. Η αποπομπή του από την κυβέρνηση θα ήταν παραδοχή του λάθους του, το οποίο θέλησε να αποφύγει. Έκανε όμως ένα μεγαλύτερο λάθος. Δεν «διάβασε» την κοινή γνώμη που ήθελε τον πρώην Υπουργό Οικονομικών να παίρνει το δρόμο για το σπίτι του κι αυτό σίγουρα θα το βρει μπροστά του. Ειδικά από το κίνημα των αγανακτισμένων το οποίο κατά την άποψή μου θα ενδυναμωθεί μετά και τον επουσιώδη ανασχηματισμό.

Τελικώς αυτό που κατάλαβα ήταν ότι ο Γιωργάκης είχε εξαρχής τα μάτια στραμμένα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Έφτιαξε μια κυβέρνηση η οποία δεν θα έχει ως κύριο μέλημα της να βγάλει τη χώρα από τα δύσκολα αλλά αντίθετα να ενδυναμώσει το βαθύ κομματικό σύστημα στη χώρα, αυτό που καλλιεργούν με μεγάλη επιτυχία τα δυο μεγάλα(;) κόμματα, με απώτερο σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο καπετάνιος είναι ατζαμής, αυτό διαφάνηκε, οπότε όποιος προλάβει να μπει στη σωσίβια λέμβο μπορεί και να σωθεί…

Ενόψει της Εθνικής Επετείου…

Η φωτογραφία είναι του ΑΠΕ κι αναδημοσιεύεται στο in.gr

… η επικαιρότητα τρέχει με πολύ γρήγορους ρυθμούς κι άντε τώρα να παρακολουθήσεις τι γίνεται…

 

Η Πορτογαλία αργά αλλά σταθερά μας ακολουθεί στο ΔΝΤ παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε η κυβέρνηση. Όχι ότι δεν ήταν αναμενόμενο, αλλά αν συνεχιστεί έτσι η ιστορία σε λίγο δε θα λεγόμαστε Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά Φιλόπτωχο Ταμείο… [εδώ]

 

Η Ισπανία πήρε κι αυτή ένα δωράκι από τη MOODY’s, κι από μακριά μας χαιρετάει χαμογελώντας… [εδώ]

 

Η Εθνική Τράπεζα σημείωσε πτώση κερδών (!) κατά 56% με μόλις 406 εκατομμύρια κέρδος. Πάει το κλάμα σύννεφο και τι θα κάνουμε να τους συνεφέρουμε τους ανθρώπους… [εδώ]

 

Παρόλα αυτά η κυβέρνηση θα επεκτείνει το πρόγραμμα εγγυήσεων προς τις τράπεζες για την παροχή ρευστότητας. Λες και έχουν ανάγκη. Από την άλλη μεριά ό κόσμος πεινάει, αλλά αυτό βέβαια δεν ενδιαφέρει κανένα… [εδώ]

 

Ο ΓΑΠ κοιμάται κι ονειρεύεται ανάπτυξη το 2012. Μάλλον για κάποια άλλη χώρα… [εδώ]

 

Η ανεργία θα χτυπήσει κόκκινο και θα φτάσει το 22%. Κι αυτόείναι το επίσημο νούμερο γιατί το πραγματικό θα είναι πολύ μεγαλύτερο. Σε λίγο η στατιστική θα αλλάξει τρόπο υπολογισμού γιατί οι έχοντες εργασία θα είναι πολύ λιγότεροι από 22%… [εδώ]

 

Εντωμεταξύ τώρα θυμηθήκαμε να ρίξουμε και μια ματιά στις μίζες για τα υποβρύχια. Ίσως επειδή βουλιάζουμε ως χώρα, μήπως μας χρειαστούν στον πάτο που θα πάμε… [εδώ]

 

Οι βόμβες βεβαίως συνεχίζουν να πέφτουν. Μόνο οι τιμές της βενζίνης δε λένε να πέσουν… [εδώ]

 

Η ραδιενέργεια εξαπλώνεται στην Ιαπωνία αλλά ευτυχώς που η καημένη η φώκια τη γλύτωσε και το χαριτωμένο αυτό πλάσμα έδιωξε για λίγο από το μυαλό μας όλες τις σκοτούρες… [εδώ]

 

Χρόνια μας πολλά…

Σκέψεις ενός αδαή.

 

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Στα οικονομικά θέματα κάθε άλλο παρά ειδικός είμαι. Τον προϋπολογισμό της οικογένειας κοιτάζω να φέρω βόλτα, προσπαθώντας πάντα να μην έχω αρνητικά υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί. Από τότε που διαβήκαμε το κατώφλι του ΔΝΤ και του Ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, όλοι, και πρώτα απ’ όλα οι προσφιλείς μου δημοσιογράφοι, έχουν γίνει ειδήμονες κι αναλύουν σε κάθε ευκαιρία τα καθέκαστα της κατάντιας μας. Άλλος το μακρύ του κι άλλος το κοντό του. Ευφυολογήματα, φήμες, σοβαροφανείς αναλύσεις δίνουν και παίρνουν. Βέβαια, κάποιοι αξιόλογοι επιστήμονες έχουν εκφράσει σοβαρές απόψεις, αλλά δυστυχώς είναι τόσο λίγος ο χρόνος που τους δίνεται για να μιλήσουν που ακόμα κι αυτοί μόνο επιδερμικά μπορούν να αναλύσουν την κατάσταση.

 

Κι επειδή άκρη δε βγάζω, θα ήθελα να εκθέσω κάποιες απορίες που έχω μήπως επιτέλους πάρω καμιά απάντηση της προκοπής (και γίνω κι εγώ επιτέλους ειδικός !!!).

 

Αυτό το πράγμα που λέγεται πραγματική οικονομία δε συμπεριλαμβάνει εξ ορισμού και τους ανθρώπους που συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία; Γιατί κανείς δε τους λαμβάνει υπόψη; Άμα χαλαρώνεις τις υποχρεώσεις των εργοδοτών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας δεν έχεις αποτέλεσμα καλύτερους εργαζόμενους αλλά φτηνότερους. Ο φτηνότερος εργαζόμενος δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να είναι συνεπής και να προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό. Δεν τον συνδέει τίποτα με τον εργοδότη παρά μόνο η απέχθειά του προς αυτόν. Πως λοιπόν θα γίνει ανταγωνιστικότερος ο εργοδότης και τα προϊόντα του; Μόνο επειδή το εργατικό του κόστος θα είναι μικρότερο; Φτηνό εργατικό δυναμικό υπάρχει σε κάποια μέρη του κόσμου, αλλά τα προϊόντα που παράγονται είναι β’ διαλογής και συνήθως φέρουν και τον άσχημο χαρακτηρισμό της χώρας προέλευσής τους. Αυτή την ανταγωνιστικότητα επιθυμούν οι κύριοι που λαμβάνουν αποφάσεις;

Μια επίπτωση της καταπάτησης των κεκτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι και η δραματική αύξηση της ανεργίας. Και ρωτώ: Αν γεμίσεις μια χώρα με ανθρώπους χωρίς μόνιμη και σταθερή εργασία πως θα κινηθεί η αγορά; Ποιος θα μπει στο μαγαζί να ψωνίσει; Αφού δεν υπάρχει μισθός και έσοδα για ξόδεμα. Με τι θα πληρώσει ο άνεργος, με πλατανόφυλλα; (!) Ελπίζω να μου συγχωρήσετε τον αδόκιμο όρο αλλά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καταλληλότερο.

 

Σ’ αυτή την πραγματική οικονομία συμπεριλαμβάνονται πρωτίστως, απ’ όσο καταλαβαίνω, οι ανάγκες και τα συμφέροντα των τραπεζών. Ή μήπως κάνω λάθος; Γιατί βλέπω από παντού πακέτα στήριξης πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ προς τους τραπεζικούς οίκους αλλά προς τους πολίτες δε βλέπω τίποτα. Υποτίθεται ότι ενισχύθηκαν οι τράπεζες με εγγυήσεις αλλά και ρευστότητα με σκοπό να διοχετεύσουν κεφάλαια στην αγορά. Αλλά η αγορά δεν είδε ούτε ευρώ. Γιατί λοιπόν οι τράπεζες δεν πιέστηκαν προς αυτή την κατεύθυνση; Κι αν δεν έχουν οι τράπεζες τη διάθεση να ενισχύσουν τον πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγικό τομέα, γιατί δεν παίρνουν πίσω τα πακέτα στήριξης να τα ρίξουν απ’ ευθείας στην αγορά; Στο κάτω κάτω, οι τράπεζες δεν έχουν ούτε στομάχι να πεινάνε ούτε παιδιά να μεγαλώσουν. Άσε που τα βράδια κοιμούνται χαμογελώντας σκεπτόμενοι τις οφειλές των ανθρώπων ενώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να κοιμηθούν σκεπτόμενοι τις τράπεζες. Δηλαδή, πουθενά και κανένας δεν υπολογίζει την αξία του ανθρώπου. Αυτά βλέπω κι έχω αρχίσει να αναθεωρώ τις απόψεις μου. Ναι, τελικά υπάρχει Θεός. Είναι το σύνολο των μετόχων των πιστωτικών ιδρυμάτων. Αφού αυτοί ορίζουν πλέον τις ζωές μας, το μέλλον μας, ακόμα και την ίδια μας την ύπαρξη.

 

Μια απορία για την οποία δεν μπορώ να βρω εμπεριστατωμένη απάντηση είναι η εξής: μπήκαμε στο μηχανισμό στήριξης για να προφυλαχθούμε εμείς ή για να προφυλάξουμε τους δανειστές μας; Γιατί βλέπω να γίνονται όλες οι απαραίτητες κινήσεις για να εξασφαλιστούν αυτοί χωρίς να υπολογίζεται το κοινωνικό κόστος. Δεν υποτίθεται ότι όλος αυτός ο μηχανισμός έγινε για να στηριχθεί η χώρα, οι άνθρωποι δηλαδή που ζουν μέσα σ’ αυτή; Αλλά τέτοιο πράγμα δεν έχω δει. Μόνο ανέχεια και δυστυχία βλέπω. Εύχομαι μόνο να μη δω έκτροπα κι αναταραχές. Δε θα παραξενευτώ καθόλου αν οι εικόνες που βλέπω στην τηλεόραση με τις εξεγέρσεις του πληθυσμού των μουσουλμανικών κρατών γύρω μας μεταφερθούν έξω από το σπίτι μου.

 

Και μια τελευταία απορία: Αφού, στη συγκεκριμένη δύσκολη ευρωπαϊκή συγκυρία που ζούμε ένα ευρώ λιγότερο ισχυρό θα βοηθούσε όλες τις χώρες να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικές και να επιτύχουν μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης, γιατί επιμένουν να το κρατούν ψηλά; Σε όφελος τίνος; Των ανθρώπων της γηραιάς ηπείρου πάντως όχι.

 

Δεν ξέρω αν θα βρω τις απαντήσεις τώρα ή θα τις διαβάσω σε κάποιο βιβλίο της ιστορίας σε πενήντα χρόνια από σήμερα. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος που γεννήθηκα και μεγάλωσα δε θα είναι ο ίδιος με αυτόν που θα ζήσουν τα παιδιά μου. Ίσως αυτό να είναι άσχημο ίσως και καλό. Τούτο το τελευταίο πάντως σίγουρα θα το διαβάσω στα βιβλία της ιστορίας του μέλλοντος…

 

Μνημόσυνο Ελληνικής Οικονομίας!

Διαβάζοντας τις Δέκα Εντολές της Ροδιάς, και με αφορμή τα γιατροσόφια των επίσημων επισκεπτών Στρος Καν και Όλι Ρεν, δεδομένου και του γεγονότος ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο στα οικονομικά, μου βγήκε το παρακάτω:

(Αν κάποιος θίγεται από την παραποίηση των κειμένων, ζητώ συγνώμη, αλλά έτσι μου ήρθε κι έτσι το έγραψα…)

ΙΕΡΕΥΣ

Ελέησον ημάς ο Ντομινίκ, κατά το μέγα έλεος σου, δεόμεθα σου, επάκουσον και ελέησον.

ΧΟΡΟΣ: Ντομινίκ ελέησον.

Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της κεκοιμημένης δούλης του ΔουΝουΤου Ελληνικής Οικονομίας  και υπέρ του ξεχρεωρηθήναι αυτής παν χρεολύσιον εμπρόθεσμο τε και εκπρόθεσμο.

Όπως Όλι ο Ρεν τάξη την ψυχήν αυτης ένθα οι Δανεισταί αναπαύονται, τα ελέη του Τρισέ, την Τρόικα των Ευρωπαίων, και άφεσιν των αυτής χρεολυσίων, παρά Ντομινίκ τω αθανάτω Βασιλεί και αρχηγό του ΔουΝουΤου ημών αιτησώμεθα.

ΧΟΡΟΣ: Παράσχου Ντομινίκ.

ΙΕΡΕΥΣ: Του ΔουΝουΤου δεηθώμεν.

ΧΟΡΟΣ: Ντομινίκ ελέησον.

ΙΕΡΕΥΣ

Ο Θεός των αγορών και πάσης συναλλαγής, ο τον ΓΑΠ καταπατήσας, τον δε Κωστάκη τον πρώην καταργήσας, και δάνεια τω κόσμω σου δωρησάμενος, αυτός, Ντομινίκ, ανάπαυσον την ψυχήν της κεκοιμημένης δούλης σου Ελληνικής Οικονομίας, εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα τόκος, πανοτόκι και μνημόνιο. Παν χρέος το παρ’ αυτής πραχθέν εν λόγω ή έργω ή διανοία, ως αγα­θός και φιλάνθρωπος Ντομινίκ, ξεχρέωσον ότι ουκ έστιν έθνος, ο δανείζεται και ουχί ανατοκίζεται, συ γαρ μόνος εκτός δανεισμού υπάρχεις, η δικαιο­σύνη σου δικαιοσύνη εις τον αιώνα, και ο νόμος σου αλήθεια.

Ότι συ ει η ανάστασις, η ζωή, και το ξεχρέωμα της κεκοιμημένης δούλης σου Ελληνικής Οικονομίας, Ντομινίκ ο Στρος Καν ημών, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, συν τω ανάρχω σου ΔουΝουΤου, και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Τραπεζικό Σύστημα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

ΧΟΡΟΣ: Αμήν.

ΙΕΡΕΥΣ

Αιωνία σου η μνήμη, αξιομακάριστη και αείμνηστη αδελφή ημών. [3]

ΧΟΡΟΣ

Αιωνία η μνήμη, αιωνία η μνήμη, αιωνία αυτής η μνήμη.

Βοήθειά μας…

buzz it!

Ο γιατρός…

 

Image: jscreationzs / FreeDigitalPhotos.net

Από χτες είμαι καλύτερα. Ήμουν άρρωστος εδώ και καιρό. Ο Δομίνικος, ο γιατρός μου, μου είχε δώσει πριν πολύ καιρό να πιω ένα σιρόπι. Δεν το ήθελα, μου φαινόταν παράξενο στα καλά του καθουμένου να πιω σιρόπι. Αλλά οι συγγενείς μου και οι φίλοι μου επέμεναν, ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, η Αγγελική και όλη η παλιοπαρέα. Κι έτσι το ήπια. Η αλήθεια είναι ότι είχε γλυκιά γεύση. Ή έτσι νόμιζα, μπορεί να είχαν βάλει ζάχαρη στο κουταλάκι. Στην αρχή αισθανόμουνα ωραία, αλλά μετά μια γλυκιά νύστα γυρόφερνε τα μάτια μου. Σαν να ζούσα μέσα σε όνειρο. Η παλιοπαρέα είχε μπει στο σπίτι μου κι αλώνιζε κι εγώ, μέσα στην αφασία μου, τους έβλεπα και γελούσα. Περνούσα καλά, δεν μπορώ να πω. Όλη μέρα χαρές και γλέντια.

Κάποια στιγμή όμως, δε θυμάμαι ακριβώς πότε, εξαφανίστηκαν όλοι. Κι εγώ δεν έβρισκα το σιρόπι. Άρχισα να πονάω, να έχω πυρετό. Με πιάσαν ρίγη. Μ’ όλη τη δύναμη που είχα βγήκα στις αγορές. Έψαχνα τη σωτηρία γιατί όλοι είχαν εξαφανιστεί. Κανείς δε με βοήθησε. Γύρισα σπίτι και σήκωσα το τηλέφωνο, ένα παλιό που είχαν σβηστεί τα νούμερα απ’ το καντράν. Το καινούριο, το σιμενς  που το είχε πάρει κάποιος από την παρέα, δεν ξέρω ποιος. Και το είχα πληρώσει χρυσάφι. Πήρα την παλιοπαρέα. Βοήθεια…

Και χτες ήρθε ο γιατρός. Ήρθε ο Δομίνικος. Ένιωσα καλύτερα τη στιγμή που τον είδα. Άνοιξα την πόρτα διάπλατα να μπει στο σπίτι. Όλα δικά σου, αποκρίθηκα, λύτρωσέ με όμως. Αλλιώς χάθηκα. Και μόνο που τον αντίκρισα ένιωσα καλύτερα. Πήρα το σιροπάκι μου. Από χτες είμαι καλύτερα…

buzz it!

Αρέσει σε %d bloggers: