Posts Tagged ‘ Διακοπές ’

Επιστροφή.

(c) Τελευταίος

Οι ημέρες των διακοπών έφτασαν στο τέλος τους για ακόμα μια φορά και η επιστροφή στην καθημερινότητα είναι πλέον γεγονός! Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι οι στιγμές με την οικογένεια ήταν υπέροχες, όμορφες κι ανεπανάληπτες. Αυτό που έχει μείνει ακόμα να θυμίζει τον ήλιο και τη θάλασσα είναι το μαύρισμα που παρά τις προφυλάξεις μας, αποκτήσαμε οικογενειακώς.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στην περίοδο των διακοπών προέκυψαν κάποιες δουλειές οι οποίες όμως στριμώχτηκαν μέσα στο χαλαρό πρόγραμμα κι έτσι συνδυάστηκε το τερπνόν μετά το ωφελίμου! Όπως και να έχει όμως, η επιστροφή στους συνήθεις ρυθμούς της ζωής απαιτεί μια, μικρή έστω, περίοδο προσαρμογής. Παρόλα αυτά όμως, η θετική ενέργεια από το διάλειμμα με κάνει να βλέπω τα πράγματα αισιόδοξα!

Σιγά – σιγά θα επανέλθουν και οι ρυθμοί μου μέσα στον κόσμο των ιστολογίων. Καλώς σας βρήκα…

Υ.Γ. Ο αστερίας της εικόνας βγήκε από το νερό για ελάχιστα δευτερόλεπτα προκειμένου να απαθανατιστεί και μετά επέστρεψε στη θάλασσα, στο ίδιο σημείο ακριβώς από το οποίο τον αλίευσα.

Διακοπές.

Κοχύλι (c) Τελευταίος

Η καλοκαιρινή άδεια τελείωσε. Είμαι πολύ κουρασμένος. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα, σκέφτομαι διαρκώς πότε θα έρθει η στιγμή να πάρω άδεια για να ξεκουραστώ από την ρουτίνα της καθημερινότητας και πάντα την τελευταία ημέρα της άδειας είμαι πολύ κουρασμένος! Αλλά δεν είναι η αλλαγή που κουράζει… μάλλον η συλλογή των εμπειριών είναι η αιτία…

Κάθε μέρα στη θάλασσα χαιρόμουν το παιχνίδι των μικρών. Ήταν κάτι σαν τελετουργία, από το πρωί που ξυπνούσε ο μικρός άρχιζε «Μπαμπά, θάλασσα… μπάνιο» μέχρι τη στιγμή που φτάναμε στην παραλία κι άρχιζαν να πλατσουρίζουν στα νερά. Η μαμά τους πάντα σηκωνόταν πρωί πρωί κι ετοίμαζε το κολατσιό τους. Το αγαπημένο τους ήταν κάτι ψωμάκια που τα τηγάνιζε ή τα έψηνε και μετά τα γέμιζε με ντομάτα και τυρί. Βρεγμένα όπως ήταν από τη θάλασσα και με την αρμύρα στο στόμα έπεφταν πάνω στα ψωμάκια και σταματημό δεν είχαν!

Μετά ήρθε και το ταξίδι. Ξεκίνησε με ένα καταπληκτικό διάλογο μεταξύ τους όταν περνούσαμε τα τούνελ της εθνικής οδού στο ύψος των Καμένων Βούρλων και του Αγίου Κωνσταντίνου. «Μπαμπά κοίτα, τούνελ» φώναζε γεμάτος έκπληξη ο μεγάλος κι ο μικρός αντιγράφοντάς τον με την αδέξια ακόμα ομιλία του συμπλήρωνε «Κοίτα … τούνετ…τούνετ!!!». Ο προορισμός ένα εξοχικό δίπλα στη θάλασσα με κήπο από γκαζόν γεμάτο παιδικά παιχνίδια. Λες κι είχαν φτάσει στον παράδεισο! Από το πρωί μέχρι το βράδυ έπαιζαν ασταμάτητα, μαζί και το καθημερινό μπάνιο στη θάλασσα, τα κούραζε κι ο βραδινός ύπνος ερχόταν γλυκύτερος κάθε μέρα. Κι εγώ με τη μαμά τους διαρκώς τα παρακολουθούσαμε, λες και μέσα μας δημιουργήθηκε ένας χώρος για να αποθηκεύουμε τις αναμνήσεις από την κάθε στιγμή μαζί τους κι έπρεπε να τον γεμίσουμε. Κάθε μέρα κι από κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο, οι εμπειρίες τους μεγάλωναν και μαζί μ’ αυτές κι ο ενθουσιασμός τους. Το αποτέλεσμα ήταν αυτά να μη σταματάνε ποτέ κι εμείς να μη σταματάμε να τα καμαρώνουμε! Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, προσπαθούσα να φέρω τη μέρα που πέρασε στη μνήμη μου και συνήθως γελούσα με τα καμώματά τους.

Κήπος (c) Τελευταίος

Δυο τρία βράδια πριν κι ενώ το βραδινό αεράκι γέμιζε το δωμάτιο με δροσιά, σηκώθηκα κι έριξα μια ματιά και στους τρεις τους. Μαμά και δυο αγόρια, αγκαλιασμένοι στο ίδιο κρεβάτι έμοιαζαν σαν οπτασία. Για μερικές στιγμές δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή η οικογένεια είναι δική μου, ότι την έχω δημιουργήσει εγώ και ότι είμαι περήφανος για καθένα από τα μέλη της! Βγήκα στον κήπο κι έγειρα στην αιώρα. Η δροσιά ήταν στα όρια του ανεκτού ενώ πίσω από την κόμη του μεγάλου πεύκου ο έναστρος ουρανός έμοιαζε γεμάτος φως. Πολλά αστέρια, πολύ περισσότερα από αυτά που φαίνονται στην πόλη. Έμεινα αρκετή ώρα εκεί κοιτάζοντας το απέραντο σύμπαν και μέσα μου ένιωσα αγαλλίαση. Έδιωξα μια σκέψη μου προς τα αστέρια, ευχαρίστησα τον υπεύθυνο για τη δημιουργία του κόσμου αλλά και της οικογένειάς μου. Του είπα ότι είμαι τυχερός άνθρωπος αλλά δεν είμαι αγνώμονας. Αναγνωρίζω το καλό που μου έχει δοθεί και με κάθε ευκαιρία θα το ανταποδώσω. Το επόμενο πρωί με βρήκε δίπλα στο μικρό ο οποίος προς τα ξημερώματα σηκώθηκε κι ήρθε να με πάρει αγκαλιά… Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή;

Κοχύλια (c) Τελευταίος

Διακοπές.

(c) Τελευταίος

Κάτω από το ζεστό ήλιο του καλοκαιριού και υπό την προστασία ενός δέντρου ξεκίνησαν οι διακοπές για φέτος. Καλή επιλογή ο χρόνος των φετινών διακοπών, αφού συνέπεσε να έχουμε και υψηλές θερμοκρασίες που κάνουν τη δουλειά αφόρητη.

(c) Τελευταίος

Κοιτάζοντας λοιπόν τη θάλασσα, χίλια όνειρα κι άλλες τόσες προσδοκίες έρχονται στο μυαλό. Αυτό το απέραντο γαλάζιο θαρρώ έχει ιδιότητες μαγικές και με ηρεμεί, ο ήχος του κύματος μαζί με τα τζιτζίκια και τις χαρούμενες φωνές του Ηλία και του Ζήση προσθέτουν διαφορετικό χρώμα στη ζωή. Αυτό της γαλήνης.

(c) Τελευταίος

Με τα παιχνίδια τους αγκαλιά, ξεκινάνε για την παραλία όλο χαρά και ανυπομονησία. Ο μεγάλος που με δειλά βήματα ξεκινάει να κάνει μπάνιο μόνος του είναι όλο καμάρι, ενώ ο  μικρός βουτάει το κεφάλι του στο νερό και μετά κάνοντας μια φοβερά αστεία γκριμάτσα τρέχει στη μαμά του φωνάζοντας «ζημιά, ζημιά». Μια παραλία ολόκληρη τον κάνει χάζι!

(c) Τελευταίος

Με τούτη την ανάρτηση, θα ήθελα να ζητήσω μερικές μέρες άδεια από το ιστολόγιο. Να αποτοξινωθώ λίγο και από το διαδίκτυο, έτσι για να επιστρέψω δριμύτερος!

Καλές διακοπές σε όλους, κι επιστροφή στην μπλογκόσφαιρα από Αύγουστο!

Αρέσει σε %d bloggers: