Posts Tagged ‘ Δημοκρατία ’

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!

penny

Η εικόνα είναι από το flickr
του χρήστη JD Hancock
(http://www.flickr.com/photos/jdhancock/8609444344/)

Με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της Χρυσής Αυγής, εύλογα δημιουργούνται ορισμένες σκέψεις αλλά και απορίες στον απλό πολίτη. Και η πρώτη σκέψη δεν είναι άλλη παρά η αναζήτηση της αιτίας που οδήγησε και οδηγεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο στην έξαρση του εθνικισμού, αλλά και του ατομικισμού, της απάθειας προς τους θεσμούς και τη γενικότερη πτώση και χαλάρωση, σε σημείο σήψης, των θεσμών της Δημοκρατίας..

Το διεθνές οικονομικό σύστημα έκανε λόγο τις προηγούμενες δεκαετίες για οικονομική ευημερία που θα προέκυπτε μέσα από τις λεγόμενες ελεύθερες αγορές, οι οποίες ανάμεσα στα άλλα θα «επέβαλαν», έστω και ως έμμεσο  αποτέλεσμα, τη δημοκρατία σε όσες χώρες επεκτείνανε τη σφαίρα της επιρροής τους. Η παγκόσμια οικονομία κινήθηκε και στηρίχθηκε για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της προς την Ανατολή και της κατανάλωσης στη Δύση. Όμως, το γεγονός αυτό από μόνο του πάσχει διότι αποδυναμώνοντας την παραγωγική διαδικασία στη Δύση, αυτή μοιραία θα έχανε την αξία ή ακόμα και την υπεραξία που δημιουργεί η εργασία με αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας και τη φτωχοποίηση του πληθυσμού. Από την άλλη, στις χώρες – εργοστάσια παραγωγής των αγαθών προς κατανάλωση, οι εργαζόμενοι δεν κερδίζουν ούτε λαμβάνουν το μέρισμα που τους αντιστοιχεί πραγματικά από την εργασία τους με συνέπεια να μην είναι ικανοί να αγοράζουν ούτε οι ίδιοι αυτά που παράγουν. Η περίφημη αυτορρύθμιση των αγορών έχει αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο απειλητικά ως μια πλήρης απορρύθμιση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος με αποτελέσματα που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια.

Από την άλλη μεριά παρατηρείται το φαινόμενο της σταδιακής αποδυνάμωσης της πολιτικής, η οποία δείχνει εντελώς ανίσχυρη όχι μόνο να αντιδράσει ή να ορθώσει το ανάστημά της, αλλά να τηρήσει ακόμα και τα στοιχειώδη προσχήματα μπροστά στην οικονομική καθεστηκυία τάξη. Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες κυβερνήσεων χωρίς καμία ουσιαστική  νομιμοποίηση από τους λαούς, σε ορισμένες από τις οποίες μάλιστα ορίζονται απευθείας ως αρχηγοί οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του οικονομικού και τραπεζικού συστήματος. Η παντελής έλλειψη ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων, ικανών να διαχειριστούν την οικονομική κατάσταση, επιτείνει το πρόβλημα. Ονόματα και προσωπικότητες μεγάλου διαμετρήματος του παρελθόντος που, είτε συμφωνούσαμε μαζί τους είτε όχι, είχαν το σθένος και τη δυναμική για να χαράξουν πολιτικές έχουν αντικατασταθεί πια από υπαλλήλους σε καίριες θέσης λήψης αποφάσεων. Αλλά ακόμα και τα εργαλεία που είχαν στη διάθεσή τους οι πολιτικοί τώρα πια έχουν ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Η νομισματική πολιτική αποφασίζεται από τραπεζίτες, όπως και το επίπεδο του χρέους ή του ελλείμματος. Το ίδιο και οι εμπορικές σχέσεις, οι εργασιακές σχέσεις ή ακόμα χειρότερα και η χάραξη της μεσο – μακροπρόθεσμης πολιτικής σε όλους τους τομείς της ζωής κάθε χώρας. Οι πολιτικοί σήμερα μοιάζουν περισσότερο με μαριονέτες των λεγόμενων ‘ελεύθερων αγορών’ και των hedge funds παρά ως κύριοι της μοίρας των χωρών που διοικούν.

Μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα άμετρης οικονομικής εξέλιξης και συγκέντρωσης του πλούτου σε ολοένα και λιγότερα σημεία, ο απλός άνθρωπος συναισθανόμενος και αντιλαμβανόμενος την αβεβαιότητα για το μέλλον και τη σχεδόν σίγουρη και προδιαγεγραμμένη οικονομική κατάρρευση σε παγκόσμιο επίπεδο, μιας και όπως προαναφέραμε, η οικονομική ισορροπία έχει διαταραχθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, έχει αρχίσει να αποκτά τη λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ξεχνώντας κι αφήνοντας στην άκρη ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις κατακτήσεις του παρελθόντος αλλά και τις κοινωνικές συμβάσεις και συνθήκες που καθιστούν τις κοινωνίες λειτουργικές. Είναι λοιπόν φυσιολογικό επακόλουθο, εφόσον η λογική της ζούγκλας αρχίζει να κερδίζει έδαφος, να στρέφεται προς τα άκρα, όποια κι αν είναι αυτά. Όλα τούτα σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας που έχει επιβληθεί για ευνόητους λόγους, τους οποίους δε θα αναφέρουμε εδώ χάριν εξοικονόμησης χώρου, καθιστούν τους πολίτες επιρρεπείς σε ακραίες επιλογές και συμπεριφορές. Ο εκφυλισμός της Δημοκρατίας είναι συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται ο πολίτης σε καθημερινή βάση νιώθοντας ταυτόχρονα ανίκανος να αντιδράσει. «Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» είχε πει ο Αρχιμήδης αλλά στο σημείο που οδεύουν κι έχουν φτάσει σήμερα τα πράγματα δεν υπάρχει πουθενά, κανένα μέρος στην κυριολεξία για να πατήσει σταθερά κάποιος και να νιώσει πως μπορεί να κάνει κάτι, καθόσον το παγκόσμιο σύστημα έχει ανάγει ακόμα και τις ανθρώπινες αξίες σε οικονομικό μέγεθος. Τούτο αν το συνδυάσει με την έλλειψη πολιτικών (αντρών) και (ανθρωποκεντρικής και κοινωνικής) πολιτικής τον φέρνει σε δύσκολη θέση με συνεπακόλουθο τραγικό αποτέλεσμα να ακολουθεί τις –ακραίες- εκείνες φωνές που του τάζουν κάθαρση και λύσεις, είτε δια της βίας, είτε με κάποιον άλλο μαγικό τρόπο.

Η λύση στο πρόβλημα αυτό δεν είναι απλή, είναι όμως εφικτή και ξεκινάει πρωτίστως μέσα από τον καθένα μας. Οφείλουμε να θυμόμαστε πάντα πως είμαστε μέλη μιας κοινωνίας και ως τέτοια πρέπει να είμαστε ενεργοί και δραστήριοι. Η Δημοκρατία δε θέλει ακρότητες ούτε όμως συντηρείται από τον καναπέ…

Advertisements

Εκατόν πενήντα τρεις.

Κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της έχει δημιουργήσει θεσμούς, στους οποίους στηρίζεται για να υπάρχει κοινωνική ειρήνη, συνεργασία και αλληλοσεβασμός και οι οποίοι εξελίσσονται όσο η κοινωνία εξελίσσεται. Πρώτιστο δε μέλημα  των θεσμών είναι να υπηρετούν και να εξυπηρετούν τους ανθρώπους της κοινωνίας η οποία τους έχει δημιουργήσει και όχι να μετουσιώνουν σε αυτοσκοπό τη διατήρηση και ύπαρξή τους απλώς και μόνο για να διαφυλάσσουν συμφέροντα, όποια κι αν είναι αυτά (προσωπικά, πολιτικά κλπ.)

Η ιστορία του παρόντος χρόνου δύσκολα μπορεί να κρίνει αν οι θεσμοί αυτοί αλλά και η λειτουργία τους είναι επιτυχημένη κι επωφελής για την κοινωνία στην οποία δραστηριοποιείται, η ιστορία όμως του μέλλοντος μπορεί να κρίνει και να δώσει εμπεριστατωμένες κι απολύτως δικαιολογημένες κρίσεις. Το δυστύχημα είναι πως κανείς δεν μπορεί να ταξιδέψει στο μέλλον, τουλάχιστον όχι ακόμα, για να δει αν οι θεσμοί αυτοί λειτούργησαν σωστά ή όχι. Από την άλλη, το ευτύχημα είναι πως οι άνθρωποι του παρόντος, αυτοί οι οποίοι θα αποτελέσουν ένα απλό νούμερο, ένα στατιστικό δείγμα για τον ερευνητή του μέλλοντος, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τους θεσμούς και το ρου της εξέλιξης των γεγονότων, αρκεί να υπάρξει η βούληση και το σθένος για να νιώσουν μέσα τους νικητές, με όποιο κόστος κι αν αυτό απαιτεί. Είναι γνωστό άλλωστε πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές και όχι από τους νικημένους.

Σε μερικά χρόνια από σήμερα, ο ιστορικός θα γνωρίζει αν οι εκατόν πενήντα τρεις που έδωσαν την ψήφο τους στη χτεσινή ψηφοφορία στη Βουλή έσωσαν τη χώρα ή την οδήγησαν στην καταστροφή. Δεν είναι πρόθεσή μου να κρίνω ούτε το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ούτε αυτούς που το ψήφισαν ούτε αυτούς που δεν το ψήφισαν. Η πρόθεσή μου είναι να επισημάνω το γεγονός ότι η Βουλή είναι ένας θεσμός για να υπηρετεί τη Δημοκρατία και τη χώρα και ως τέτοιος πρώτο μέλημά του πρέπει να είναι το συμφέρον του κάθε πολίτη της Ελλάδας, η κοινωνική ειρήνη, η ευημερία, η στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων αλλά και η διασφάλιση της πορείας της χώρας στο μέλλον. Μακάρι οι αποφάσεις που λαμβάνονται εκεί μέσα να έχουν ως γνώμονα αυτά που προανέφερα και όχι άλλα πολιτικά ή προσωπικά ιδιοτελή, φανερά ή κρυφά, συμφέροντα. Ελπίζω κι εύχομαι, μιας και τώρα πια τα γεγονότα είναι τετελεσμένα, πως ότι γράφτηκε αυτές τις ημέρες στην ιστορία δε θα ταξινομηθεί στις μελανές και μαύρες της σελίδες.

Η “δημοκρατία” του 3% και ο κακός ο λύκος.

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη nosha

Κάποιοι άνθρωποι είχαν ένα όραμα. Να φτιάξουν μια Ευρώπη ενωμένη, μια Ευρώπη αλληλεγγύης, μια Ευρώπη που θα διασφάλιζε την πορεία των Ευρωπαίων στο χρόνο μέσα από διαδικασίες δημοκρατικές, συλλογικές και διαφανείς.

Και μετά ήρθε το Μάαστριχτ! Και διέταξε το δημόσιο χρέος να είναι μικρότερο από το 60% του ΑΕΠ και το έλλειμμα του προϋπολογισμού να είναι μικρότερο από 3% του ΑΕΠ. Κι έγινε αυτοσκοπός! Θα μπορούσε βεβαίως κάποιος να ισχυριστεί πως οι συνθήκες και οι συμφωνίες γίνονται για να τηρούνται, αλλά οι συνθήκες αυτές είναι άκαμπτες ενώ οι κοινωνίες και η εξέλιξη της ιστορίας δεν είναι! Κι έτσι το 3% αντικατέστησε τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε λαού κι απλώθηκε σαν ομίχλη πάνω από την Ευρώπη. Έγινε ο ρυθμιστής της εξέλιξης των πραγμάτων. Οι κυβερνήσεις έφτασαν να κάνουν μυστικές συμφωνίες για να κρύψουν τα χρέη και τα ελλείμματα με τραπεζικούς κολοσσούς της άλλης όχθης του Ατλαντικού. Κι όλο αυτό γύρισε σαν μπούμερανγκ πίσω στις χώρες της Ευρώπης, η οποία τώρα καλείται να πληρώσει την ίδια της την αδιαλλαξία και τις απόλυτες θέσεις της που τις έκανε αυτοσκοπό, όπως προαναφέραμε.

Το λάθος ξεκινάει από τη στιγμή που δεν εκτιμήθηκαν σωστά (ή υπερεκτιμήθηκαν) οι δυνατότητες των χωρών μελών της Ευρωζώνης στο τμήμα που αφορά στις οικονομικές τους δυνατότητες κι επιδόσεις. Εγκλωβίστηκε στην ίδια της την υπεροψία η Ευρωζώνη κι αντί να το αντιληφθεί αυτό, ως όφειλε, σφύριζε αδιάφορα καβάλα στην ισχυρή ισοτιμία ευρώ – δολαρίου. Κι ύστερα επέλεξε τον απόλυτο δρόμο της λιτότητας αντί εκείνο της αναπροσαρμογής των λανθασμένων στόχων που η ίδια είχε θέσει, έχοντας ως γνώμονα στόχους πραγματικά δύσκολους στην επίτευξή τους και βάζοντας στην άκρη τους ανθρώπους και την κοινωνία. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Η Ευρώπη στηρίζεται στο λαό της, απαρτίζεται από το λαό της και ενεργεί για το λαό της. Θεωρητικά. Γιατί στην πραγματικότητα στηρίζεται στις τράπεζες κι ενεργεί για με βάση τα ψυχρά οικονομικά κριτήρια.

Σίγουρα, αυτό το απρόσωπο πράγμα που ονομάζεται “διεθνείς αγορές” και “διεθνές κεφάλαιο” και το οποίο επένδυσε τα κεφάλαιά του στην Ευρώπη πρέπει να εξοφληθεί. Η εξόφλησή του όμως πρέπει να γίνει με όρους πολιτικούς, που θα διασφαλίζουν την κοινωνική ειρήνη στους κόλπους της Ευρώπης και όχι με όρους αμιγώς τραπεζικούς. Η δουλειά των πολιτικών που διαβουλεύονται γύρω από μεγάλα στρογγυλά τραπέζια δεν είναι η αποστέωση των αδύναμων χωρών δια της εξαθλίωσης των πολιτών τους, αλλά η χάραξη πολιτικής με το βλέμμα στο μέλλον και στην ανάπτυξη. Ανάπτυξη οικονομική, πολιτισμική, ανάπτυξη των θεσμών, του κοινωνικού κράτους, της παιδείας και της κοινωνίας. Και θεμελίωση γερή των θεσμών της δημοκρατίας και της λαϊκής βούλησης, η οποία έχει αντικατασταθεί, δυστυχώς, με την απόλυτη μοναρχία του δυνάστη με το όνομα “3%”.

Συνείδηση.

Μέδουσα

Αν κοιτάξει κανείς στα λεξικά θα βρει πολλούς ορισμούς. Ένας από αυτούς λέει ότι συνείδηση είναι το σύνολο των πεποιθήσεων του ανθρώπου. Ψήφος από την άλλη είναι η προσωπική προτίμηση του ανθρώπου σε κάποιο θέμα. Ψήφος κατά συνείδηση είναι η πράξη εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος έχοντας επίγνωση των πραγμάτων διαλέγει το τάδε ή το δείνα. Κι αυτή η ψήφος είναι η υπέρτατη έκφραση δημοκρατίας. Και πρέπει να επιβραβεύεται… Αλλού… Γιατί εδώ η κομματική πειθαρχία είναι ανώτερο αγαθό από τη Δημοκρατία. Κι αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί ιδιαίτερα και με θλίβει! Και με τρομάζει.

Η δημοκρατία αυτοκαταστρέφεται.

Η παραπάνω εικόνα έφτασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο σταλμένη από τον Κώστα, τον ξάδερφό μου. Σκέφτηκα να την αναρτήσω όπως είναι, τα λόγια εδώ είναι περιττά άλλωστε. Από την άλλη όμως, πως θα μπορούσε κάποιος να μη σκεφτεί ότι σήμερα που όλα είναι επιδερμικά και η μοναδική φιλοσοφία που ζει και διαπρέπει στην πατρίδα μας είναι εκείνη του μη μόχθου, του εύκολου πλουτισμού, της απαξίας και της αδιαφορίας; Τη Δημοκρατία εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταστρέψει προ πολλού, από τότε που στα σχολεία σταμάτησε να διδάσκεται η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ευθύνη και το όραμα. Από τότε που ο Έλληνας πέταξε το ένδυμά του και ντύθηκε ραγιάς[1]. Από τότε που άρχισε να σκύβει το κεφάλι και ως άλλος Αρτέμης Μάτσας[2] έκανε φίλους τους εχθρούς του. Από τότε που αποκήρυξε τα ιδεώδη του και τα αντικατέστησε με τη μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό. Από τότε που χωρίστηκε σε Πράσινους και Βενετούς και Ρούσσους, θαρρείς και είναι της μοίρας μας γραφτό τα χρώματα της ίριδας να μας χωρίζουν σε όλους τους αιώνες.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Θεωρήσαμε ότι είμαστε ξεχωριστοί, ο καθένας από εμάς, κι έτσι ξεχάσαμε το σύνολο. Ο ένας τώρα πια αποφασίζει, ο ένας ενεργεί, οι υπόλοιποι περιμένουν παθητικά λες κι ο από μηχανής θεός θα φροντίσει ακόμα και να γεμίσει την κούπα μας με νερό. Αποδεχτήκαμε θεωρίες και δήθεν φωτισμένα πνεύματα ως σωτήρες κι δεχτήκαμε αβασάνιστα να οδηγηθούμε στην κατρακύλα, χωρίς κανένα μέτρο και πάντα με ατιμωρησία των υπευθύνων. Διδάσκουμε τους πολίτες να παρανομούν, να μη σέβονται και να κλέβουν γιατί οι παράνομοι είναι εκείνοι που βλέπουν θεού πρόσωπο, οι υπόλοιποι πεθαίνουν και τη στιγμή που κλείνουν τα μάτια τους ακόμα ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή, τη ζωή που δεν έζησαν, τη ζωή που τους άξιζε. Χάσαμε τη συνοχή μας, δανείσαμε τη φωνή μας σε εκπροσώπους, 300 όλους κι όλους, βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα και τώρα ζητάμε και τα ρέστα. Ποια Δημοκρατία επιζητάμε και ποια δικαιοσύνη; Αφού μόνοι μας παραδώσαμε τα κλειδιά της Δημοκρατίας στους ασήμαντους και ησυχάσαμε και τη συνείδησή μας ότι τάχα μου όλα από εδώ και μπρος θα πάνε καλά.

Δε φταίει κανείς, εσύ φταις που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές κι εγώ που τις γράφω. Γιατί μάθαμε από τους πατεράδες μας άκριτα και χωρίς σκέψη και βάσανο να ακολουθούμε αποκλειστικά και μόνο ένα από τα χρώματα της ίριδας…

Ενημέρωση: Μετά από υπόδειξη του Θωμά, διαπίστωσα ότι το ρητό που αποδίδεται στον Ισοκράτη στην εικόνα πιο πάνω, δεν έχει αποδοθεί έτσι όπως ακριβώς ήταν τα λόγια του. Μια αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί να σας οδηγήσει στην ακριβή του μετάφραση και βεβαίως στο ακριβές σκεπτικό του Ισοκράτη, το οποίο περιλαμβάνεται στον Αεροπαγίτικο λόγο του. Πέραν αυτού όμως, τα λόγια που εμφανίζονται στην εικόνα και τα οποία αποδίδονται στον Ισοκράτη, έτσι όπως αυτά έχουν διατυπωθεί, απεικονίζουν κατά τη γνώμη μου τη σύγχρονη κατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα και οι σκέψεις μου έχουν αποδοθεί ακριβώς πάνω στα λόγια αυτά.

[1] Είναι γνωστή η φράση του συμπαθέστατου ηθοποιού Αρτέμη Μάτσα «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» ενσαρκώνοντας το δοσίλογο των κατακτητών.
[2] Ραγιάς: Από το ράγι = κοπάδι. Υποτιμητικός όρος που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι και ο οποίος υποδήλωνε το σκλάβο δηλώνοντας μάλιστα και έντονη περιφρόνηση. 

Δημοκρατία. Υπάρχει;

Σύμφωνα με τα λεξικά και τις εγκυκλοπαίδειες, η Δημοκρατία είναι το σύστημα εκείνο της διακυβέρνησης στο οποίο όλες οι εξουσίες πηγάζουν από λαό, ασκείται από το λαό και είναι υπέρ αυτού και των συμφερόντων του.

Η πρώτη εμφάνισή της, ως άμεσης Δημοκρατίας, απαντάται στην αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην αρχαία Αθήνα. Με την πάροδο των ετών, μετεξελίχθηκε κι έλαβε πολλές μορφές, αναλόγως την κοινωνία και την ιστορική περίοδο, κι έφτασε σήμερα στη χώρα μας να έχει κατασταλάξει στην αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και ειδικότερα στην Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Στο σημείο αυτό τίθενται κάποια εύλογα ερωτήματα, που αφορούν σε αυτό καθαυτό το νόημα της έννοιας «Δημοκρατία», έτσι όπως αυτή υφίσταται ως θεσμός στη σύγχρονη Ελλάδα.

Πρώτα απ’ όλα, η ψήφος και μόνο των πολιτών της χώρας είναι από μόνη της αρκετή για να πληρωθεί ο ορισμός της Δημοκρατίας, ως εξουσία που πηγάζει από (όλο) το λαό και ασκείται από (όλο) το λαό; Τι είναι αυτό που διασφαλίζει ότι η αντιπροσώπευση είναι πραγματική και σύμφωνη με τη γνώμη του ψηφοφόρου; Του κάθε ψηφοφόρου. Και πως εξασφαλίζεται ότι οι 300 βουλευτές εκφράζουν τη λαϊκή βούληση σε κάθε δεδομένη στιγμή; Ο ψηφοφόρος, στην ιδανική περίπτωση που έχει μελετήσει εις βάθος τα προγράμματα των κομμάτων, διαλέγει αυτό που τον εκφράζει περισσότερο και ρίχνει την ψήφο του. Όμως, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να μην ακολουθείται το προεκλογικό πρόγραμμα από την εκλεγμένη κυβέρνηση, αλλά αντίθετα η πορεία των πραγμάτων να είναι τελείως διαφορετική από τις εξαγγελίες. Η λαϊκή βούληση πλέον δεν αντιπροσωπεύεται αλλά το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να παραμένει στην εξουσία. Αυτό αποτελεί θεμιτή κατάσταση; Είναι μια κυβέρνηση που παρεκκλίνει από το προεκλογικό της πρόγραμμα εξουσιοδοτημένη να κυβερνά; Ή μήπως πια δεν πρόκειται για Δημοκρατία πια, αλλά για ολιγαρχία των εκλεγμένων βουλευτών του κόμματος που κυβερνά;

Σύμφωνα με τον ορισμό της λέξης «Δημοκρατία», η εξουσία πηγάζει από το λαό. Πώς όμως αυτό επιτυγχάνεται όταν για τον απλό πολίτη είναι εξαιρετικά δύσκολο, για να μην πω ακατόρθωτο, να εκλεγεί ως βουλευτής; Θεωρητικά, όλοι μπορούν να θέσουν υποψηφιότητα και να εκλεγούν, αλλά με τη δημιουργία των πολιτικών κομμάτων, αυτό καταργείται στην πράξη. Για να υπάρξει η δυνατότητα να εκλεγεί κάποιος, με το εκλογικό σύστημα της χώρας, πρέπει να είναι μέλος κάποιου κόμματος, ως μεμονωμένος υποψήφιος είναι αδύνατο να εκλεγεί. Πρέπει δηλαδή ο πολίτης να περάσει από το στάδιο της πολιτικοποίησης σε εκείνο της κομματικοποίησης αν θέλει να έχει ελπίδες εκλογής. Αυτό δεν αντιβαίνει στη Δημοκρατία; Γιατί πρέπει να είναι απαραίτητη η συμμετοχή σε κάποιον κομματικό σχηματισμό ενός πολίτη για να έχει τις προϋποθέσεις εκλογής; Η εξουσία λοιπόν που υποτίθεται ότι πηγάζει από το λαό και ασκείται από αυτόν στην πραγματικότητα είναι μια ουτοπία και ως εκ τούτου θα πρέπει να μιλάμε για κάτι άλλο και όχι Δημοκρατία.

Το εκλογικό σύστημα για την ανάδειξη των βουλευτών απέχει πάρα πολύ από την απλή αναλογική, η οποία και θα ήταν το δικαιότερο σύστημα και θα έστελνε αντιπροσώπους στη Βουλή των Ελλήνων αυτούς που πραγματικά έχουν εκλεγεί και όχι αυτούς που με μεθοδεύσεις, παραδοχές, κατανομές και «δώρα» στα μεγάλα κόμματα πάνε τελικά. Αυτό το σύστημα απομακρύνει τη Δημοκρατία από την αντιπροσωπευτικότητα και κατά τη γνώμη μου η δικαστική εξουσία έπρεπε να μην επιτρέπει άλλο εκλογικό σύστημα πλην της απλής αναλογικής. Τα ανώτατα διοικητικά και όχι μόνο δικαστήρια, έπρεπε να έχουν ακυρώσει όλους τους εκτός της απλής αναλογικής εκλογικούς νόμους. Είναι απορία που δημιουργείται και σε ένα παιδικό και αφελές μυαλό το πώς είναι δυνατόν με εκλογικό ποσοστό μικρότερο του 50% να κερδίζονται έδρες περισσότερες του 50%. Αυτό κατά τη γνώμη μου, πέρα από την πολιτική σκοπιμότητα με την οποία δημιουργήθηκε, κρύβει μη Δημοκρατικές διαδικασίες, αθέμιτες για ένα σύγχρονο κράτος.

Υπάρχουν πολλοί που επικαλούνται το γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει άμεση δημοκρατία στις μέρες μας εξαιτίας του μεγέθους του πληθυσμού, της οργάνωσης του κράτους, της πολυπλοκότητας της διαδικασίας αλλά και μια σειρά άλλων παραγόντων. Ίσως η άποψη αυτή να είναι σωστή. Ίσως όμως πάλι, με τη δημιουργία μικρών αντιπροσωπειών συγκροτημένων ανά δήμο ενδεχομένως, η οποία να εναλλάσσετε ανά τακτά χρονικά διαστήματα, και η οποία να αποφασίζει για θέματα τόσο τοπικού και ειδικού όσο και γενικότερου και ευρύτερου ενδιαφέροντος και να μεταφέρει τις αποφάσεις σε μια κεντρικότερη εξουσία για νομοθέτηση και εφαρμογή, θα μπορούσε να ενισχύσει το θεσμό της Δημοκρατίας και να γίνει πραγματικότητα η άμεση μορφή της. Με ένα τέτοιου τύπου σύστημα, θα ήταν δυνατή η συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως των ικανών πολιτών στη λήψη των αποφάσεων. Μια καλή ιδέα θα ήταν να μη γίνονται εκλογές για την ανάδειξη αυτών των μικρών αντιπροσωπειών αλλά η επιλογή τους δια κλήρου, κατά τα αρχαιοελληνικά πρότυπα, υποχρεώνοντας με αυτόν τον τρόπο την καθολική συμμετοχή των πολιτών, οι οποίοι εκτός του γεγονότος ότι θα γίνουν ενεργοί, θα μπορέσουν να μπολιάσουν την πολιτική με νέες ιδέες και πρακτικές.

Κάνοντας κανείς έναν απολογισμό, από τη μεταπολίτευση και μετά, οι αντιπρόσωποι του λαού στη Βουλή είναι ποσοστιαία ένα μικρό, μονοψήφιο νούμερο σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας, γεγονός το οποίο από μόνο του είναι αρκετό να αποδείξει ότι επί της ουσίας η αντιπροσωπευτικότητα έχει στην πράξη ακυρωθεί. Εύλογα λοιπόν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι έχει στην πράξη ακυρωθεί και η Δημοκρατία όλο αυτό το χρονικό διάστημα.

Θα μπορούσα να συνεχίσω το συλλογισμό μου επί μακρό. Θα ήταν όμως κουραστικό για τον αναγνώστη κι έτσι θα κλείσω τις σκέψεις μου, απευθύνοντας κάποια ερωτήματα: Το πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης στην Ελλάδα είναι τελικά Δημοκρατία ή ολιγαρχία των κομμάτων και των πολιτικών τζακιών; Και είναι αυτό θεμιτό για εμάς τους πολίτες; Μήπως πρέπει να το αλλάξουμε; Είναι άραγε στο χέρι μας;

Αρέσει σε %d bloggers: