Posts Tagged ‘ δίλημμα ’

Τελευταία στιγμή.

Μια καινούρια μικρή ιστορία που με παίδεψε αρκετά. Ξεκίνησε χωρίς αφορμή ένα βράδυ και συνεχίστηκε για αρκετές ημέρες. Έγραψα κι έσβησα αρκετές φορές. Με προβλημάτισε, όσο έγραφα τόσο μεγάλωναν οι προβληματισμοί μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να τελειώσει. Ήθελα να συνεχιστεί κι άλλο η ιστορία. Και συνεχίστηκε… Είναι όμως πολύ μεγάλη για τα δεδομένα μιας ανάρτησης ενός ιστολογίου.  Γι’ αυτό την περιόρισα όσο μπορούσα… Δεκαπέντε δακτυλογραφημένες σελίδες, 6.500 λέξεις.  Όποιος έχει το κουράγιο ας το διαβάσει… Σας ευχαριστώ για τον κόπο σας…

 

Ξεκινάει κάπως έτσι…

Ο Νίκος περίμενε ανυπόμονα το τρένο εδώ και μισή ώρα. Η καθυστέρηση άρχισε να τον κάνει νευρικό, πήγαινε από τη μια άκρη της πλατφόρμας στην άλλη, ανάβοντας το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Η φωτεινή ένδειξη έλεγε ότι από στιγμή σε στιγμή η αμαξοστοιχία θα έφτανε. Κοιτούσε μακριά στον ορίζοντα προσπαθώντας να διακρίνει κάτι, αλλά η κακή του όραση δεν τον βοηθούσε. Μπροστά του τέσσερα ζευγάρια γραμμές, μεταλλικοί δρόμοι πάνω στους οποίους μεταφερόταν άνθρωποι και ιδέες, περίμεναν καρτερικά τα τρένα κι απέναντι μια δεντροστοιχία που έκρυβε τη θέα στον κάμπο. Το παλιό πέτρινο κτίριο του σταθμού, πρόσφατα ανακαινισμένο, κουβάλαγε αναμνήσεις από το παρελθόν. Ο τεράστιος πίνακας ανακοινώσεων έστεκε καταμεσής στον τοίχο κι από δίπλα δυο φωτογραφίες παλιών ατμοκίνητων τρένων. Τέσσερα πέντε φρεσκοβαμμένα παγκάκια περίμεναν καρτερικά να ξεκουράσουν τους επισκέπτες. Τα μοναδικά που είχαν μείνει ίδια ήταν μερικές απλίκες, που σε πείσμα του χρόνου και της φθοράς, παρέμεναν αναλλοίωτες και φώτιζαν με το κίτρινο ξεθωριασμένο τους φως την πλατφόρμα.

 

Η συνέχεια εδώ.

 

(Το πρωτότυπο το κρατώ στην άκρη, είναι μεγαλύτερο από το διπλάσιο. Θέλει κάποιες βελτιώσεις, αλλά μόλις ολοκληρωθεί θα είναι διαθέσιμο.)

Δέκα δεύτερα.

Image: Michal Marcol / FreeDigitalPhotos.net

Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα από τη νύχτα. Διέσχιζε τον παγωμένο αέρα της πόλης και στην πορεία της αντίκριζε τους ανθρώπους, με το γοργό βήμα τους, να κρύβονται κάτω από τις ομπρέλες και τα υπόστεγα. Η πλατεία απέναντι από το γραφείο του Μάνου ήταν άδεια. Μερικές μόνο λίμνες με βροχόνερο χόρευαν στο ρυθμό των σταγόνων που έπεφταν και δυο τρομαγμένα κουτάβια που είχαν τρυπώσει κάτω απ’ το παγκάκι για να προφυλαχτούν. Ένα θολό τοπίο, μελαγχολικό σαν τις σκέψεις του, μουντό σαν τη διάθεσή του. Είχε μόλις τελειώσει την παρουσίαση του διαφημιστικού πακέτου για μια μεγάλη εταιρεία και παρόλο που είχε πάρει τη δουλειά δεν ήταν χαρούμενος.

Η συνέχεια εδώ.

Αρέσει σε %d bloggers: