Posts Tagged ‘ Δάσκαλος ’

Δάσκαλος ενταντίον Εκπαιδευτικού

Amfitheatro

Ο Δάσκαλος είναι εκείνος που πλάθει το μυαλό και τον κάνει νου, τούτες οι κουβέντες δεν είναι δικές μου, τις έκλεψα από ένα μεγάλο Δάσκαλο, το Δημήτρη Λιαντίνη. Ο εκπαιδευτικός από την άλλη είναι εκείνος που διδάσκει σε κάποια βαθμίδα της εκπαίδευσης, που μαθαίνει και καλλιεργεί μια επιστήμη ή μια τέχνη στο μαθητή, δεν έχει να κάνει με την καλλιέργεια του νου. Οι δυο έννοιες αυτές όμως έχουν αναμιχθεί, σκοπίμως ή όχι δε θα το εξετάσουμε εδώ, και είναι δύσκολο να διαχωριστούν στο υποσυνείδητο του σύγχρονου ανθρώπου καθιστώντας έτσι ομοούσιο το Δάσκαλο με τον εκπαιδευτικό παρά την τεράστια διαφορά που τους χωρίζει.

Ο εκπαιδευτικός λίγο ή πολύ γνωρίζουμε τι κάνει, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τη σχετική εμπειρία. Ο Δάσκαλος όμως κάνει πράγματα που είναι πολύ μεγαλύτερα και πολύ ανώτερα από την εκπαίδευση κι όσοι συναντήσαμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή είμαστε τυχεροί. Δεν είναι μόνο η μετάδοση της γνώσης που τον χαρακτηρίζει αλλά πρωτίστως η διάπλαση μιας φιλοσοφίας, φιλοσοφίας ζωής στις περισσότερες των περιπτώσεων, η οποία παίζει καθοριστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του μαθητή του. Ο Δάσκαλος έχει ως πρωταρχικό του μέλημα να δημιουργήσει Ανθρώπους και όχι ανθρωπάκια, Ελεύθερα πλάσματα και όχι υπηρέτες, δείχνει το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό στα μάτια που δεν έχουν αντικρύσει ποτέ αυτές τις αξίες. Και πάνω απ’ όλα αγαπάει το μαθητή του, αλλιώς δε γίνεται, δε γίνεται η ψυχή του Δάσκαλου να μην έχει μέσα της την αγάπη. Γι’ αυτό άλλωστε και η μεγαλύτερη τιμητική προσφώνηση είναι αυτή: «Δάσκαλε».

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε γίνει μάρτυρες ενός ακόμα παραλογισμού, που πιθανόν να συμβαίνει μόνο στη χώρα μας. Κάποιοι από αυτούς που αποκαλούνται «Δάσκαλοι» θέλουν να δημιουργήσουν πρόβλημα σε ένα θεσμό που κρίνει το μέλλον των μαθητών τους. Ασχέτως αν ο θεσμός αυτός των εξετάσεων για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο είναι καλός ή όχι, οι λειτουργοί της εκπαίδευσης αν ήθελαν πραγματικά να φερθούν και να συμπεριφερθούν ως Δάσκαλοι θα έπρεπε να συνδράμουν και όχι να παρακωλύουν τη διεξαγωγή τους. Στρέφονται κατά των μαθητών διεκδικώντας τις δικές τους εργασιακές επιδιώξεις, κάτι που προδίδει άμεσα το γεγονός ότι ως εκπαιδευτικοί μπορεί να είναι άριστοι αλλά ως Δάσκαλοι έχουν αποτύχει.

Η απεργία βεβαίως είναι δικαίωμα και είναι γνωστό πως συνήθως αυτή έχει επιπτώσεις και σε άλλα στρώματα της κοινωνίας, άλλωστε, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, αυτός είναι και ο σκοπός για να γίνει μέσο πίεσης στους ασκούντες την εξουσία. Αν υποθέσουμε κι αν δεχτούμε πως όλα τα αιτήματα των καθηγητών είναι δίκαια και πως μάχονται για το καλό της εκπαίδευσης και των μαθητών σε μακροπρόθεσμη βάση, τότε εύλογα μπορεί να γεννηθεί το ερώτημα: «Και αυτοί οι μαθητές που τώρα καρδιοχτυπούν και δεν ξέρουν αν αύριο δώσουν ή όχι εξετάσεις; Που δεν ξέρουν αν το μέλλον τους θα ξεκινήσει ομαλά ή όχι; Αν ξεκινήσει καν…». Ο Δάσκαλος πρέπει να τους σκέφτεται όλους και τους αυριανούς αλλά και τους σημερινούς μαθητές. Είχα γράψει παλιότερα πως όλοι μας αποτελούμε τα κομμάτια του ψηφιδωτού της κοινωνίας, μονάχα ο Δάσκαλος ξεχωρίζει, μονάχα εκείνος βρίσκεται έξω από το ψηφιδωτό για τον απλούστατο λόγο πως είναι ο ποιητής του. Έτσι, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να βλέπουν τα πράγματα κι ας είναι τα αιτήματά τους δίκαια.

Κλείνοντας, θα χρησιμοποιήσω ξανά τα λόγια του Λιαντίνη: “Τα ζώα και τα φυτά δε γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο Δάσκαλος. Έτσι δεν έμαθαν ποτές ότι στον ενόργανο κόσμο πέρα από τη σφαίρα του βιολογικού ανοίγεται ο φωτεινός ορίζοντας του πνεύματος. Ο θυμός, δηλαδή, οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, ο λόγος.”

(Από τα Ελληνικά, εκδόσεις Θεογονία)

Είναι θέμα παιδείας.

Image: m_bartosch / FreeDigitalPhotos.net

Πολλές φορές, στα άρθρα που ανεβάζω αλλά και στα σχόλιά μου, τόσο στο παρόν ιστολόγιο όσο και σ’ αυτά που παρακολουθώ και διαβάζω, χρησιμοποιώ την έκφραση που αναφέρεται στον τίτλο. Θα ήθελα με λίγες λέξεις να αποσαφηνίσω τι ακριβώς εννοώ.

Πρώτα απ’ όλα, κατ’ εμέ η παιδεία συνίσταται από τέσσερα πράγματα:

Οικογένεια

Ο άνθρωπος είναι γνωστό ότι αρχίζει τη διαδικασία της μάθησης μέσα στην οικογένεια δια της μίμησης, στο πρωταρχικό της εκπαίδευσης στάδιο. Η λειτουργία αυτή είναι πολύ σημαντική για την μορφοποίηση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του ατόμου. Το σμίλευμα της άμορφης ύλης γίνεται σταδιακά μέσα από τη σχέση μάνας παιδιού αρχικά και μετά μέσα από τη διαδικασία ζύμωσης που παρέχουν όλα τα μέλη της οικογένειας στο νεότερο. Είναι δηλαδή μια φυσική διαδικασία, η οποία είναι πολύ σημαντική και χωρίς αυτή πάσχει όλο το αξιακό σύστημα της προσωπικότητας του παιδιού. Καθορίζονται πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και η δυνατότητα του να συνδιαλέγεται, να ακούει, να σχηματίζει επιχειρήματα και να αποδέχεται ή όχι νέα πράγματα.

Δάσκαλος

Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν από τους σημαντικότερους κρίκους της αλυσίδας. Αν φανταστούμε την κοινωνία ως ένα άθροισμα ψηφίδων τακτοποιημένων σε ένα συγκεκριμένο κι όχι άμορφο σχέδιο, ο δάσκαλος είναι ο δημιουργός του.  Είναι ο μοναδικός που βρίσκεται έξω από το ψηφιδωτό, ο ποιητής του, ενώ όλοι μα όλοι οι υπόλοιποι βρισκόμαστε μέσα του. Ο δάσκαλος λοιπόν είναι εκείνος που δίνει μορφή, σχήμα, μέγεθος και χρώμα στην κάθε ψηφίδα. Κι αν αποτύχει στο έργο του τότε το σχέδιο είναι άθλιο. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο δάσκαλος είναι εκείνος που διώχνει το σκοτάδι κι ανοίγει διάπλατα την πόρτα στο φως.

Ο δάσκαλος λοιπόν, επιτελώντας το θείο λειτούργημά του, δίνει στο μυαλό του ανθρώπου τη δυνατότητα να «ξεκλειδώσει» τις διανοητικές του ικανότητες, να περάσει από το στάδιο του εγκεφάλου – ζωτικού οργάνου σε εκείνο του μυαλού – εργαλείου διανόησης. Θέτει σε λειτουργία το πολύπλοκο αυτό μηχάνημα και το γεμίζει με ερωτήματα κι όχι απαντήσεις. Οι απαντήσεις πρέπει να έρχονται ως το φυσικό αποτέλεσμα της πνευματικής διεργασίας κι αυτό θα είναι το επιτυχημένο αποτέλεσμα της εργασίας του δασκάλου.

Σύστημα παιδείας

Εδώ τα πράγματα είναι πολυσύνθετα και πολύπλοκα. Το σύστημα παιδείας κάθε χώρας είναι εξαρτώμενο από πολλούς παράγοντες. Ιστορία, ήθη, θρησκεία ενδεχομένως, σύστημα διασύνδεσης παιδείας με την παραγωγική διαδικασία, πολιτική βούληση κλπ. Υπάρχουν ανά τον κόσμο συστήματα παιδείας που είναι αξιοζήλευτα κι άλλα τα οποία δεν είναι άξια ούτε να τα μνημονεύσουμε. Στην Ελλάδα κάνουμε ένα μεγάλο λάθος. Κι αυτό είναι ότι γίνεται σύγκριση και προσπάθεια στείρας αντιγραφής.

Άτομο

Με τα ερεθίσματα που έχει ο κάθε άνθρωπος, από κάποιο σημείο και μετά είναι ικανός να δρομολογήσει εξελίξεις που αφορούν την ίδια του την παιδεία. Άλλωστε, το μυαλό του ανθρώπου είναι το μοναδικό αντικείμενο στο σύμπαν με αυτογνωσία που μπορεί να εξελιχθεί αφ’ ευατού του. Αρκεί, ο φορέας του να έχει τη βούληση να το κάνει αυτό και να μην αρέσκεται κι επαναπαύεται στα ήδη κεκτημένα χωρίς να προσπαθεί να τα εξελίξει.

Λέγοντας λοιπόν ότι είναι θέμα παιδείας και το τάδε ή το δείνα ζήτημα είναι έτσι κι όχι κάπως αλλιώς, εννοώ ότι ο συνδυασμός των ανωτέρω παραγόντων έχει επιδράσει ώστε να διαμορφωθεί η συγκεκριμένη κατάσταση. Αν θεωρήσουμε ότι η παιδεία μιας χώρας ισούται με το κατά κεφαλήν άθροισμα των επιμέρους παραγόντων που ανέφερα παραπάνω, τότε εύλογα μπορεί κάποιος να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή εξαρτάται  από τους εν γένει κοινωνικούς, πολιτιστικούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς αλλά και πολιτικούς παράγοντες της εν λόγω χώρας. Ή με άλλα λόγια, η παιδεία είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας της χώρας. Έτσι μια χώρα με έντονα θρησκευτικό προσανατολισμό θα έχει κι ανάλογη παιδεία, όπως μια χώρα που η προτεραιότητά της είναι η οικονομία θα έχει κι αντίστοιχη παιδεία. Αυτό είναι αρκετά ευδιάκριτο σε πολλές από τις χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα όμως τα πράγματα είναι συγκεχυμένα. Δεν υπάρχει μια σαφής κατεύθυνση, ούτε ένας μακροχρόνιος σχεδιασμός.

Η οικογένεια, λίγο πολύ στον ελλαδικό χώρο δίνει περίπου ίδιες κατευθύνσεις στα παιδιά. Ως επί το πλείστον κυριαρχεί η αξιοπρέπεια και η τιμιότητα διανθισμένα με λίγο ωχαδερφισμό και δε βαριέσαι, ποτισμένα με πολύ άγχος για το αβέβαιο μέλλον κι όλα αυτά γαρνιρισμένα με το στόχο της απόκτησης μιας θέσης στο Δημόσιο! Αλλά, όπως και να το κάνουμε, η οικογένεια είναι ο μοναδικός θεσμός που θέλει πραγματικά το καλό του παιδιού, κι εφόσον η περιρρέουσα ατμόσφαιρα επιτάσσει όλα τα ανωτέρω αναφερόμενα, μοιραίο είναι κι η οικογένεια να τα ενστερνίζεται και να τα διαχέει με τον τρόπο της στα παιδιά. Εδώ η επίσημη πολιτεία λίγα μπορεί να κάνει, κι ότι είναι να γίνει θα γίνει μονάχα από τις μελλοντικές γενιές, αφού πρώτα αυτές λάβουν μια καλύτερη παιδεία και κατανοήσουν ότι ο ωχαδερφισμός και η θέση στο δημόσιο δεν είναι πανάκεια!

Ο δάσκαλος από την άλλη μεριά μπορεί να μετατραπεί σε κάτι χρήσιμο, χρησιμότερο από ότι είναι σήμερα. Κατ’ αρχάς, το εξαντλητικό διδακτικό πρόγραμμα θα μπορούσε να γίνει ελαφρύτερο δίνοντας την ευκαιρία στο δάσκαλο να μπορέσει να διδάξει στους μαθητές και πράγματα που δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν στα σχολικά εγχειρίδια. Να μεταλαμπαδεύσει αξίες, να διδάξει τις αρχές και τα οφέλη του διαλόγου, να αναδείξει τα ταλέντα των μαθητών του, να μιλήσει για την κοινωνία κλπ. Επίσης, ο δάσκαλος πρέπει ο ίδιος να γίνει άξιος φορέας της γνώσης που πρέπει να μεταδώσει. Δάσκαλοι που έχουν να πάνε σε σεμινάριο χρόνια, αν έχουν πάει ποτέ δηλαδή, είναι σαν τα ξερά κλαριά του δέντρου που δεν ανανεώνονται. Η επιστήμη τους είναι ζωντανή και θέλει διαρκή ανανέωση, περισσότερη κι από αυτή της σύγχρονης τεχνολογίας θα μπορούσα να ισχυριστώ. Δάσκαλοι που δε διαβάζουν ούτε εφημερίδα, που δεν ξέρουν τι εστί βιβλίο, που αγνοούν την ιστορία, που σε ολόκληρη την καριέρα τους δεν έχουν συντάξει ένα κείμενο με προτάσεις ή έστω έναν απολογισμό, είναι κατά τη γνώμη μου απλοί υπάλληλοι κι όχι θεόπνευστοι δημιουργοί του ανθρώπινου πνεύματος. Και δυστυχώς, η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι ένα μεγάλο κομμάτι των δασκάλων – καθηγητών όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης ενώ θα μπορούσαν να είναι λειτουργοί του έργου τους έχουν καταντήσει υπαλληλίσκοι του χειρότερου είδους. Κι αυτό συμβάλλει αρνητικά στη διαμόρφωση της παιδείας. Υπάρχει και κάτι ακόμα, εξίσου σημαντικό κατά τη γνώμη μου. Δάσκαλος δεν μπορεί να γίνει ο καθένας. Η διδασκαλία είναι τέχνη και κυριολεκτώ λέγοντας κάτι τέτοιο. Ως εκ τούτου, πέρα από τις τυπικές εξετάσεις, οι δάσκαλοι έπρεπε να εξετάζονται και για τη μεταδοτικότητά τους, για την καταλληλότητά τους ακόμα και για το στήσιμό τους απέναντι στο ιδιόμορφο κοινό τους. Βεβαίως, αυτό είναι πολυτέλεια για μια χώρα σαν την Ελλάδα, αλλά, επιτρέψτε μου, δεν μπορώ να ανεχτώ να είναι δάσκαλος κάποιος με διανοητικά προβλήματα ή κάποιος που δεν μπορεί να εξηγήσει με απλά λόγια γιατί 1+1=2 ούτε στον εαυτό του!

Το σύστημα παιδείας είναι μια πονεμένη ιστορία. Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και πόνος! Όπου “λιμάνι” βάλτε “υπουργός”. Όπως για τόσα και τόσα πράγματα, στην Ελλάδα δεν υπάρχει μια πολιτική που να έχει συνέχεια και συνέπεια. Κάθε κομματικό στέλεχος που έχει τις άκρες του κοντά στον εκάστοτε πρωθυπουργό αρπάζει από μια υπουργική καρέκλα κι αρχίζει να ξεδιπλώνει την “τέχνη” του επί δικαίων και αδίκων. Ότι έκαναν οι προηγούμενη συνήθως πετιέται στο κάλαθο των αχρήστων χωρίς καν να αξιολογηθεί. Έτσι, έχουμε το φαινόμενο κάθε χρονιά στα σχολεία μας να διδάσκονται άλλα πράγματα φέτος κι άλλα του χρόνου! Χωρίς να υπάρχει καμία συνέχεια σε βάθος χρόνου και βεβαίως τα αποτελέσματα είναι σχεδόν πάντα ατελέσφορα. Εκτός βεβαίως από το διάστημα 1994 – 1996 που υπουργός παιδείας ήταν ο ΓΑΠ!!! Γιατρειά τούτο το σύστημα δεν παίρνει. Παραπαιδεία στο φουλ, καθηγητές που δουλεύουν περισσότερο στα ιδιαίτερα παρά στο σχολείο, απανωτές εξετάσεις κι ένα Λύκειο που λειτουργεί μόνο ως προθάλαμος του πανεπιστημίου έχοντας ξεχάσει τελείως το σκοπό για τον οποίο υπάρχει. Για να εξαφανιστεί ολόκληρο αυτό το καρκίνωμα απαιτείται επέμβαση και μάλιστα σοβαρότατη. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς πασαλείμματα πάνω σε ένα σάπιο και δύσοσμο πτώμα.

Αυτό όμως που θα μπορούσε πράγματι να κάνει τη διαφορά, είναι η ατομική προσπάθεια του καθενός. Μετά την ενηλικίωση κι αφού στο μυαλό του ανθρώπου υπάρχουν κατασταλαγμένες και μορφοποιημένες γνώσεις αλλά κι ένα αξιόλογο μέγεθος εμπειριών, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να φροντίσει να καλλιεργήσει το μυαλό του πολύ περισσότερο απ’ όσο δάσκαλοι και σχολεία έχουν κάνει. Απαραίτητη όμως προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η πεποίθηση ότι αξίζει να ασχοληθεί ο άνθρωπος με τη βελτίωση της παιδείας του και να μην επαναπαυθεί απλώς σε όσα ενδεχομένως γνωρίζει. Η στρεβλή άποψη που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία είναι ότι όσα μάθαμε αρκούν και τα περαιτέρω είναι περιττά! Δύσκολα ο νεοέλληνας θα παραδεχτεί ότι δεν τα ξέρει όλα. Κι όταν κάτι το αγνοεί, θεωρεί απλώς ότι δεν είναι άξιο και σημαντικό για να ασχοληθεί μαζί του. Δικαιολογεί τον εαυτό του με μεγάλη ευκολία και ξορκίζοντας έτσι το «κακό» προτιμάει να μένει στην αμάθειά του! Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως και το γεγονός ότι για να ανέβει κάποιος τα σκαλιά της παιδείας δεν είναι κάτι εύκολο κι απαιτεί χρόνο αλλά κι επίπονη προσπάθεια. Συνυπολογίζοντας και το γεγονός ότι έχουμε μάθει να περνάμε τη ζωή μας καταβάλλοντας όσο το δυνατόν λιγότερη προσπάθεια και με τον πιο ανώδυνο τρόπο, εύλογα γίνεται φανερή η αιτία που τα βιβλιοπωλεία είναι άδεια και οι συζητήσεις των νεοελλήνων περιστρέφονται κυρίως γύρω από το ποδόσφαιρο και τις κουτσομπολίστικες μεσημεριανές εκπομπές – σκουπίδια – της Ελληνικής τηλεόρασης. Μια τηλεόραση η οποία θα μπορούσε να συνδράμει με εντυπωσιακά αποτελέσματα στη διαμόρφωση μιας καλύτερης παιδείας, αντί αυτού όμως και με τις ευλογίες των πολιτικών αλλά και της κοινωνίας έχει επιλέξει το δρόμο προς τη χωματερή με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις.

Θα ήθελα να εκφράσω τη λύπη μου για την κατάντια της παιδείας σ’ αυτή τη χώρα. Εδώ, κατά τη γνώμη μου, εδράζονται στην πλειοψηφία τους τα κακώς κείμενα που επικρατούν στο Ελλαδιστάν, κι όλα από εδώ ξεκινάνε κι εδώ καταλήγουν. Ελπίζω κάτι να αλλάξει. Και θα αλλάξει μόνο αν ο καθένας από εμάς συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κρίκο της αλυσίδας και καταβάλλει έστω και μια μικρή προσπάθεια να ανέβει ακόμα κι ένα σκαλοπάτι πάνω στην κλίμακα της παιδείας!

Ευχαριστώ Δάσκαλε.

 

Σκηνή από σχολείο σε αγγείο.

Είπα να συγκεντρώσω κάποιες σκέψεις και να τις αφιερώσω σ’ όλους τους Δασκάλους, αυτούς που με δίδαξαν, αυτούς που με παρότρυναν, αυτούς που στάθηκαν δίπλα μου κι αυτούς που μοιράστηκαν τις αγωνίες μου. Πρώτος και καλύτερος ανάμεσα στους Δασκάλους μου, ο πατέρας μου, Δάσκαλος κι αυτός.

 

Θα κλέψω του Λιαντίνη τα λόγια για να αρχίσω: “Τα ζώα και τα φυτά δε γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο Δάσκαλος. Έτσι δεν έμαθαν ποτές ότι στον ενόργανο κόσμο πέρα από τη σφαίρα του βιολογικού ανοίγεται ο φωτεινός ορίζοντας του πνεύματος. Ο θυμός, δηλαδή, οι επιθυμίες, τα πάθη, η φαντασία, ο λόγος.” [1]

Απ’ όλους τους ανθρώπους που ερχόμαστε σε επαφή, η επιρροή του Δάσκαλου είναι αυτή που ποτέ δε μας εγκαταλείπει, που μας ακολουθεί πάντα. Οι μεγάλοι Δάσκαλοι το γνωρίζουν γι’ αυτό και εμπνέουν, σε αντίθεση με τους άλλους οι οποίοι απλώς αναπαράγουν όσα η διδακτέα ύλη επιτάσσει. Αυτό, τουλάχιστον, έχω καταλάβει από τη δικιά μου εμπειρία. [ Το ζήτημα είναι να το καταλάβουν και οι ίδιοι οι Δάσκαλοι και να φροντίζουν η επιρροή που ασκούν στο άγραφο κι άπλαστο μυαλό των μαθητών  τους να είναι η καλύτερη δυνατή. Διότι, δυστυχώς η σύγχρονη εκπαίδευση έχει δημιουργήσει ανθρώπους ικανούς να διαβάζουν χωρίς όμως να ξέρουν τι είναι άξιο να διαβαστεί. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρει βέβαια και το ίδιο το κράτος που αγνοεί αυτό που πολύ εύστοχα είχε πει ο Αριστοτέλης, ότι η τύχη των κρατών εξαρτάται από την εκπαίδευση των νέων. Και πώς να μην εξαρτάται, αφού το άθροισμα της κατά κεφαλήν γνώσης (με την έννοια της παιδείας) είναι αυτό που καθορίζει την ποιότητα του λαού. ]

Το μοναδικό θαύμα που είδα και που εξακολουθώ να βλέπω είναι το γεγονός ότι οι Δάσκαλοι με τις τόσες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, με τις τεράστιες ελλείψεις και τη φοβερή ανεπάρκεια σε υποδομές καταφέρνουν τις περισσότερες φορές να επιτύχουν τους στόχους τους. Και η κοινωνία μας σήμερα, παρά το διαρκή αγώνα τους, τους κατατάσσει πολύ χαμηλά τόσο ηθικά όσο και επαγγελματικά. Περισσότερο πληρώνεται ο υδραυλικός για να διορθώσει ένα χαλασμένο καζανάκι παρά ο άνθρωπος που εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας για να πλάσει το νου τους, για να πάρει το άδειο τους μυαλό και να το κάνει ένα ανοιχτό μυαλό.

Η μόρφωσή μου, το ποιος είμαι, ο χαρακτήρας μου εξαρτώνται πρωτίστως από το γενετικό κώδικα που κουβαλάω μέσα μου. Κι άμα είναι απαλλαγμένος από αρρώστιες και παθογένειες, μέσα στο κρανίο μου υπάρχει παρθένο το μυαλό, που το παίρνει στα χέρια του ο Δάσκαλος και το σμιλεύει. Κι αν είναι καλός τεχνίτης θα το φτιάξει όμορφο, να αγάλλονται όσοι το θωρούν, μαζί κι εγώ. Έτσι τον είδα το Δάσκαλο, κι έτσι τον βλέπω ακόμα.

Ποτέ δεν έμεινα μαθητής, δεν υπάρχει χειρότερη τιμωρία για το Δάσκαλο…

 

[1] Δημήτρη Λιαντίνη «ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ», Εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΓΟΝΙΑ

 

Αρέσει σε %d bloggers: