Posts Tagged ‘ βία ’

Αβίαστες σκέψεις!

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη law_keven

Αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο, η λεκτική βία, η σωματική βία ή η λαγνεία των τηλεθεατών να βλέπουν στις τηλεοπτικές εκπομπές να εκτραχύνονται οι συζητήσεις και να οδηγούνται εκτός ελέγχου; Γίναμε μάρτυρες γεγονότων που δεν αρμόζουν σε καμία κοινωνία, σε καμία πολιτεία και σε καμία γωνιά της σκέψης του ανθρώπου που θέλει να ονομάζεται πολιτισμένος.

Η βία καταδικάζεται από όλους, είναι άλλωστε αυτονόητο θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί όμως συνήθως η καταδίκη της γίνεται εύκολα, χωρίς πολύ σκέψη και το χειρότερο, χωρίς να αναλογιστούμε ποια ήταν η γενεσιουργός της αιτία. Από την άλλη, τα μάτια των κατοίκων της χώρας δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από την ίδια τη δραματική σκηνή που προκάλεσε σοκ. Οι μηχανές αναζήτησης του διαδικτύου πήραν στην κυριολεξία φωτιά προκειμένου να οδηγήσουν την ακόρεστη δίψα μας στη θέαση του, κατά τα άλλα παράλογου και καταδικαστέου, γεγονότος. Παρατηρούμε δηλαδή το φαινόμενο να αποκηρύσσουμε, επιδερμικά μάλλον, τη βία κι από την άλλη να την αποζητούν οι αισθήσεις μας, θαρρείς και την εκλαμβάνουν ως μέσο ηδονής!

Κάθε κοίταγμα και κάθε προσήλωση μας στον τηλεοπτικό δέκτη ενισχύει, αν το αναλογιστούμε, την ενδυνάμωση και την επικράτηση τέτοιων φαινομένων. Κάθε φορά που στο οπτικό μας πεδίο βρίσκονται τηλεμαχίες με λεκτική βία, πόσο δε περισσότερο με σωματική, αυξάνοντας τα ποσοστά τηλεθέασης νομιμοποιούμε και πρέπει να περιμένουμε την εμφάνιση τέτοιων αποτρόπαιων εξελίξεων. Όσο η λαγνεία μας να βλέπουμε “κοκορομαχίες” δίνει δύναμη στη μάχη της τηλεθέασης, τόσο πιθανότερο είναι να δούμε ξανά σκηνές που δεν τιμούν κανένα.

Αν ο τηλεθεατής άλλαζε κανάλι και με αυτόν τον τρόπο έδειχνε τον αποτροπιασμό του, θα αποδυνάμωνε και δεν θα επέτρεπε στις τηλεοπτικές συζητήσεις να εκτραχύνονται σε τόσο μεγάλο βαθμό αλλά και να ακούγονται χαρακτηρισμοί που δεν αρμόζουν ούτε στη δημοκρατία ούτε σε κανένα σύγχρονο Έλληνα. Οι αιτίες όμως της λαγνείας μας, αν κρίνουμε από τα υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, για τέτοιου είδους εκπομπές έχουμε αναρωτηθεί ποιες είναι; Δε θα αναφερθούμε στην παιδεία που σίγουρα η εμφανώς χαμηλή ποιοτική της στάθμη αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα. Θα ρίξουμε το βάρος των συλλογισμών μας στο αίσθημα καταπίεσης που νιώθει ο μέσος Έλληνας, αποτέλεσμα όχι μόνο της άσχημης οικονομικής κατάστασης που έχει περιέλθει η χώρα, αλλά και της καθημερινότητάς του που τον πνίγει και είναι σε μεγάλο βαθμό απόρροια του πελατειακού κράτους που δεν λέει να ξεριζωθεί από τον τόπο. Στα μάτια και τη συνείδηση του πολίτη – τηλεθεατή, κατά την παρακολούθηση τέτοιων εκπομπών (“θεαμάτων” ίσως να είναι περισσότερο δόκιμος όρος) επέρχεται η εκτόνωση, ίσως δε και η δικαίωση! Πιθανόν, εκεί να βρίσκεται η βαθύτερη αιτία, η οποία κατά τη γνώμη μας, καθιστά τον τηλεθεατή δεκτικό αλλά και ανεκτικό σε τέτοιου είδους καταστάσεις.

Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε που ενισχύουμε, έστω και παθητικά δια της παρακολούθησης, τις τηλεοπτικές εκπομπές που αφήνουν τη λεκτική, και όχι μόνο, βία να ξεπερνά κάθε όριο. Δεν θα απείχε πολύ από την αλήθεια αν έλεγε κάποιος πως σχεδόν το σύνολο των τηλεοπτικών σταθμών μεταδίδει αντίστοιχες εκπομπές. Δεν γνωρίζουμε αν η κοινωνία επηρεάζει την τηλεόραση ή αν η τηλεόραση επηρεάζει την κοινωνία. Εκείνο που γνωρίζουμε όμως είναι το γεγονός ότι η κοινωνία τροφοδοτεί κι ενδυναμώνει το είδος αλλά και την ποιότητα όσων βλέπουμε στην τηλεόραση. Κι αφού είναι στο χέρι μας, ίσως πια να είναι καιρός ενσυνείδητα να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να πράξουμε αναλόγως, τουλάχιστον από εδώ και στο εξής, μετά τα αλήστου μνήμης πρόσφατα τηλεοπτικά γεγονότα στα οποία γίναμε μάρτυρες.

 ◊

Παραθέτω ένα όμορφο βίντεο του φωτογράφου Κώστα Καλτσά [1]

για να μην ξεχνάμε ποιοι είναι οι αληθινοί άντρες

και ποιοι οι αληθινοί πατριώτες.

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

 [1] Πηγή.
Advertisements

Οχτώ και δέκα.

Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάθε παιδί έχει δει μέχρι την ηλικία των 12 ετών περίπου 14.000 θανάτους στην τηλεόραση, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι δολοφονίες.

Τα σήριαλ και οι κινηματογραφικές ταινίες αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τη χρήση όπλων με σκοπό το θάνατο, ενίοτε δε ως θεία δίκη που εξιλεώνει τον πρωταγωνιστή δια της δολοφονίας. Σε πολλές δε περιπτώσεις, κάποιος κομπάρσος που εμφανίζεται για μερικά μόνο δευτερόλεπτα στην οθόνη θανατώνεται ελέω του σεναρίου. Κι έτσι στα μάτια του τηλεθεατή απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή. Δυστυχώς η επανάληψη των σκηνών αυτών είναι καθημερινή με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να θεωρούμε τέτοιες συμπεριφορές ως απόλυτα φυσιολογικές. Ο δολοφονημένος όμως, ως ον, έστω κι αν είναι κομπάρσος δεν έχει καμιά αξία; Δεν γεννήθηκε από κάποια μάνα; Δεν πονάει; Δεν έχει οικογένεια; Παιδιά; Κι αν έχει, η “εκπαίδευσή” μας ως τηλεθεατές μας έχει κάνει να κοιτάμε την απώλεια της ζωής με μεγάλη απάθεια.

Σκεπτόμενος όλα αυτά και κυρίως την αγωνία του θύματος έγραψα μια μικρή ιστορία. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Αηδία.

Image: Idea go / FreeDigitalPhotos.net

Κάθε κράτος δικαίου οφείλει να έχει συντεταγμένη κυβέρνηση, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Και οι πολίτες οφείλουν να σέβονται τους θεσμούς προκειμένου να υπάρξει κοινωνική ειρήνη και πρόοδος.

Δε θα μιλήσω για το Σύνταγμα και το τι αυτό επιτάσσει για τους πολίτες στην περίπτωση που βλέπουν ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Στο κάτω κάτω, κι αυτό μια κατά συνθήκη σύμβαση είναι. Θα μιλήσω για το αίσθημα δικαίου και τη λογική. Πως λοιπόν κύριοι της Βουλής ψηφίζετε ένα νόμο ο οποίος είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν τυγχάνει της αποδοχής του λαού; Διότι δε νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας που συνηγορεί υπέρ του μεσοπρόθεσμου πλην των 155 που το ψήφισαν και των υπολοίπων εκεί μέσα που δεν τον ψήφισαν μόνο και μόνο για λόγους που άπτονται στην κομματική πειθαρχία. Μήπως θαρρείτε ότι ενεργείτε σαν τον καλό γονιό που πάει το παιδί στο γιατρό για να κάνει εμβόλιο παρά το κλάμα; Ότι θέλετε το καλό της χώρας; Το καλό το δικό μας; Ή μήπως είναι μονόδρομος; Μονόδρομοι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν. Και ότι με το ζόρι θα σώσετε τη χώρα και κάποτε θα σας ευγνωμονούμε; Κύριοι, η ιστορία θα σας καταχωρήσει ως προδότες, της πατρίδας(;) σας καταστροφείς, που την παραδώσατε άνευ όρων.

Γιατί κύριοι κυβερνώντες νομίζετε ότι έχετε δίκιο όταν λαμβάνετε αυτές τις αποφάσεις; Γιατί έχετε δίκιο εσείς και όχι ο λαός; Επειδή στα χλιδάτα σαλόνια των συσκέψεων δεν φτάνουν οι φωνές του λαού που διαμαρτύρεται; Ή μήπως έχετε σκεφτεί ποτέ πως θα τα φέρετε βόλτα για να περάσει ο μήνας υπό την απειλή της τράπεζας και με την αξιοπρέπεια να έχει χαθεί προ πολλού; Η πολιτική σας έχει αποτύχει. Οι επιλογές σας εξυπηρετούν όλους τους άλλους εκτός από τους εργοδότες σας, δηλαδή το λαό. Το μόνο που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι ότι τα έχετε αρπάξει χοντρά στην επιεικέστερη των περιπτώσεων. Διότι η εσχάτη προδοσία μπορεί να είναι βαριά κατηγορία, αλλά όχι και απίθανη.

Λυπάμαι για την κατάντια σας. Ο λαός είναι περήφανος. Δεν πτοείται από ανθρωπάκια σαν κι εσάς. Τη δικιά σας λαιμαργία, τη δικιά σας απληστία την κοιτάζει κι απλώς σας οικτίρει. Λιγδιάριδες τυχάρπαστοι κηφήνες που ουδέποτε έχετε δουλέψει στη ζωή σας. Βρωμερά παράσιτα που τολμάτε να διατάσσετε τα ΜΑΤ να χτυπάνε αδιακρίτως. Αλλά μηδένα προ του τέλους μακάριζε…

Βία κατά των γυναικών.

 

Image: Andy Newson / FreeDigitalPhotos.net

Χτες ήταν η Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Η βία μπορεί να βρει διάφορους αηδιαστικούς τρόπους για να εκδηλωθεί κατά τους ασθενούς φύλλου, από τη σεξουαλική παρενόχληση μέχρι το δουλεμπόριο.

Αναρωτήθηκα αν είναι δυνατόν στη δική μας εποχή να υπάρχουν φαινόμενα όπως αυτό. Με μια πρώτη, επιδερμική θεώρηση των πραγμάτων, εύκολα κανείς μπορεί να απαντήσει πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υφίσταται στις μέρες μας και να οδηγηθεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Όμως, αν εξετάσει τη διεθνή πραγματικότητα, με το εμπόριο των γυναικών να αποτελεί μια προσοδοφόρα επιχείρηση με τεράστια κέρδη και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα κανάλια της παρανομίας πάντα βρίσκουν τον ‘τρόπο’ τους, θα διαπιστώσει ότι πράγματι το εμπόριο λευκής σαρκός και η καταναγκαστική πορνεία είναι η συχνότερη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά υπάρχει και η βία που ασκείται από εμάς, τους απλούς ανθρώπους στην καθημερινότητά μας, με την ηθική παρενόχληση και υποβάθμιση των γυναικών, με την ενδοοικογενειακή βία, με τις απειλές και την ψυχική ταπείνωσή τους.

Μια μορφή βίας η οποία δεν αναφέρεται, αλλά η οποία για μένα είναι εξίσου σημαντική, είναι αυτή της εξάρτησης της γυναίκας από τον άντρα και η υποταγή σ’ αυτόν στις περιπτώσεις που η γυναίκα δεν έχει δικούς της οικονομικούς πόρους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αλλάζει τα πιστεύω της, τις πεποιθήσεις της ακόμα και το χαρακτήρα της, υποκύπτοντας στο σύζυγό της από τον οποίο εξαρτάται οικονομικά.  Και η αλλοίωση αυτή είναι ύπουλη. Δεν πραγματοποιείται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά σταδιακά. Δρα σα το σαράκι, από μέσα, και κατατρώει όλες τις αξίες και τις απόψεις που είχε παγιωμένες μέσα της η γυναίκα. Αλλάζει προκειμένου να την αποδεχτεί ο σύζυγος και να έχει την ευνοϊκή μεταχείρισή του, απλώς και μόνο για να μη βρεθεί ξεκρέμαστη. Κι όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν κάτι το οποίο δε γίνεται σήμερα, γνωρίζω παραδείγματα δυναμικών γυναικών που με το πέρασμα το χρόνου και ευρισκόμενες υπό το παραπάνω καθεστώς, έχουν κατά κάποιο τρόπο μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ήταν.

Ευχή μου είναι, όλη αυτή η εκμετάλλευση και η βία που στην οποία εκτίθενται οι γυναίκες να εκλείψει και στο μέλλον να εξαφανιστεί τελείως. Ακόμα κι από τις αναμνήσεις του ανθρώπινου γένους, αν αυτό είναι δυνατόν.

Πηγές:

 

Αρέσει σε %d bloggers: