Posts Tagged ‘ αξία ’

Η αξία του χρήματος.

Image: africa / FreeDigitalPhotos.net

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, ο ίδιος καλός μου φίλος ο Δημήτρης μου γράφει: «Αν πρέπει να κοιτάξεις την τιμή πριν αγοράσεις κάτι, τότε δεν έχεις λεφτά να το αγοράσεις, και αν αγοράσεις κάτι για το οποίο δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις σημαίνει ότι κάτι σου λείπει από την ζωή και αυτό δεν είναι τα λεφτά»

Στην αρχή όταν το διάβασα δεν το επεξεργάστηκα καλά, το πέρασα γρήγορα χωρίς δεύτερη σκέψη. Επειδή όμως έχω τη συνήθεια να διαβάζω πολλές φορές ότι νιώθω ότι δεν έχω κατακτήσει, έπεσα απάνω σ’ αυτές τις γραμμές κι έμεινα να τις κοιτάζω προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω το βαθύτερο νόημα. Αποτελούν το καταστάλαγμα του μαθήματος προς το γιό του για την αξία του χρήματος. Κι απ’ ότι φαίνεται δεν είναι τόσο απλό όσο ο φίλος μου ισχυρίζεται! Κρύβει μια πολύ μεγάλη σοφία μέσα του αυτό το μάθημα.

Το πρώτο μέρος λέει ότι αν πρέπει να κοιτάξεις την τιμή πριν αγοράσεις κάτι τότε πολύ απλά δεν έχεις τα χρήματα για να το αποκτήσεις. Συνηθισμένο φαινόμενο, τουλάχιστον για τη δική μου περίπτωση! Προσπαθώντας να το κάνω πιο απλό, μου ήρθε η εξής σκέψη: Κάποιος είναι πλούσιος ή φτωχός αναλόγως με την αξία του αντικειμένου που επιθυμεί να αποκτήσει. Αν για παράδειγμα πάει κάποιος στο περίπτερο και θέλει να αγοράσει μια τσίχλα, απλώς βάζει το χέρι στην τσέπη και πιάνει τα κέρματα που βρίσκονται εκεί. Το μυαλό του ενεργεί μηχανικά, διότι είναι σίγουρος ότι έχει το αντίτιμο της αξίας μιας τσίχλας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πλούσιος κι ας μου επιτραπεί ο όρος αυτός έστω κι αν είναι αδόκιμος, για να μη χρησιμοποιήσω μακροσκελής εκφράσεις και περιφραστικές διατυπώσεις για να περιγράψω την επάρκεια των χρημάτων. Για την αγορά μιας τσίχλας δεν υπάρχει σκέψη, άγχος, μελέτη και προγραμματισμός. Απλώς μια μηχανική κίνηση. Μια κίνηση που ενδεχομένως θα έκανε ένας εφοπλιστής όταν θα πήγαινε να αγοράσει ένα αυτοκίνητο, ενώ για ένα μέσο αστό αυτό αποτελεί ουτοπία! Οπότε, συμπερασματικά θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στην παραδοχή ότι ο καθορισμός της έννοιας αλλά και της κατάστασης «πλούσιος» και «φτωχός» εξαρτάται από την αξία του επιθυμητού προς απόκτηση αγαθού κι όχι κατ’ ανάγκη από την οικονομική επιφάνεια του ανθρώπου. Κι εδώ θα συμπληρώσω αυτό που πολύ εύστοχα ο Επίκουρος είχε πει ότι αν θες να κάνεις κάποιον πλούσιο, μην του δίνεις χρήματα αλλά αφαίρεσέ του τις επιθυμίες!

Το πρώτο μέρος επιδέχεται κι άλλης περαιτέρω διερεύνησης κι ερμηνείας, αλλά ενώ ο χώρος είναι απεριόριστος, η διάθεση για ανάγνωση και σκέψη πιστεύω ότι περιορίζεται από τις καιρικές συνθήκες! Οπότε, περνώντας στο δεύτερο μέρος, όπου «αν αγοράσεις κάτι για το οποίο δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις σημαίνει ότι κάτι σου λείπει από την ζωή και αυτό δεν είναι τα λεφτά» έχουμε την περίπτωση όπου υπάρχουν κενά μέσα μας τα οποία όσο κι αν προσπαθούμε να τα γεμίσουμε, αυτά παραμένουν αβυσσαλέα άδεια. Και δυστυχώς, αυτός που προβαίνει σε τέτοιες ενέργειες δε συνειδητοποιεί ότι το πρόβλημά του δε λύνεται με αυτόν τον τρόπο και βρίσκεται διαρκώς μέσα σε ένα φαύλο κύκλο χωρίς τέλος. Η πεποίθησή μου είναι ότι στις μέρες μας αυτές οι συμπεριφορές είναι ο κανόνας. Λίγο η επίδειξη, λίγο η έλλειψη παιδείας, λίγο τα κενά και τα κόμπλεξ που προσπαθούν ματαίως να θεραπευτούν οδηγούν το σύγχρονο άνθρωπο να αναζητά την επιβεβαίωση μέσα από αυτό που ο λαός ονομάζει θεαθήναι. Για τα μάτια του κόσμου δηλαδή! Γεμίζουμε τα σπίτια μας με πομπώδη έπιπλα για δείξουμε ότι είμαστε άρχοντες κι αδειάζουμε την ψυχή μας αφού οι προσπάθειές μας δε στρέφονται στην άμβλυνση των συμπλεγμάτων κατωτερότητας ή μειονεξίας αλλά στην επίδειξη. Σαν να κρύβουμε τη βρωμιά κάτω από το χαλί. Η πραγματική λύση βρίσκεται πρωτίστως στην αυτογνωσία και κατόπιν στην παραδοχή των προβλημάτων μέσα μας. Το ακριβό φωτιστικό, ο τεράστιος μπουφές και το χλιδάτο αυτοκίνητο απλώς δείχνουν στον αντικειμενικό παρατηρητή το μέγεθος του προβλήματος και τίποτα άλλο. Ποιος όμως έχει τη δύναμη να παραδεχτεί το πρόβλημά του; Όπως είπα και στην προηγούμενη ανάρτησή μου, δύσκολο πράγμα για αρκετούς από εμάς…

Η αξία της ζωής.

Image: Carlos Porto / FreeDigitalPhotos.net

Πρόσφατα δέχτηκα την επίσκεψη ενός συγγενικού μου ζευγαριού το οποίο προσπαθούσε να αποκτήσει παιδιά εδώ και οχτώ χρόνια ανεπιτυχώς. Η, ας την ονομάσουμε Ελπίδα, είναι τώρα έγκυος σε δυο κοριτσάκια και κοντεύει να μπει στον έβδομο μήνα.

Με τη βοήθεια λοιπόν της επιστήμης και των γιατρών, η Ελπίδα θα μπορέσει σε μερικούς μήνες να αγκαλιάσει τα παιδιά της και να αισθανθεί ολοκληρωμένη ως γυναίκα και μαζί με τον άντρα της να βιώσουν και την ολοκλήρωση ως οικογένεια.

Πολλά έχουν γραφτεί τόσο για την ανάγκη του ανθρώπου αλλά και κάθε έμβιου οργανισμού να τεκνοποιήσει όσο για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Δε θα σταθώ καθόλου στα δυο αυτά σημεία και δε θα μπω ούτε στη λογική των αντικρουόμενων απόψεων. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ είναι το γεγονός ότι μέσα από την σφοδρή αυτή επιθυμία, η οποία υποσυνείδητα υποκρύπτει το φόβο ότι ο θάνατος χωρίς απογόνους είναι κατά κάποιο τρόπο διπλός – άρα και η ζωή είναι μάταιη, αντικατοπτρίζεται η αξία της ζωής. Διότι, η ζωή είναι πολύτιμη μόνο επειδή υπάρχει ο θάνατος. Αυτός είναι αυτός που προσδίδει στη ζωή την αξία της και χωρίς αυτόν δε θα είχε την ουσία που της έχουμε δώσει. Για κάποιον παράξενο λόγο, ότι είναι ανεκτίμητο πρέπει να μην υπάρχει σε αφθονία και το ανάποδο. Λες κι ο αέρας που αναπνέουμε, που υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες είναι ασήμαντος. Λες και μια πέτρα από τον κήπο είναι ασήμαντη, εκεί δίπλα στις άλλες, ενώ μια πέτρα από το φεγγάρι είναι πολύτιμη. Έτσι είναι και η ζωή, όταν σκεφτόμαστε το θάνατο είναι πολύτιμη, άμα όμως τον ξεχάσεις τότε ευτελίζεται και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Θαρρείς κι είναι σημαντικότερο να προλάβεις να πληρώσεις το λογαριασμό από το να καθίσεις να συζητήσεις, να κρατάς μούτρα από το να συγχωρέσεις, να κρίνεις τους άλλους από το να κρίνεις τον εαυτό σου πρώτα. Ο άνθρωπος έχει έμφυτη την ανησυχία της απώλειάς του ακόμα κι αν κάποιες στιγμές την παραμερίζει από τις σκέψεις του. Κι ο μοναδικός τρόπος για να ξεγελάσει το θάνατο, να τον νικήσει στην κυριολεξία είναι να προσθέσει στο παζλ της ζωής ένα νέο άνθρωπο που φέρει το γονιδίωμά του.

Κι όταν αποκτήσει απογόνους τους συμπεριφέρεται ως το πιο πολύτιμο αγαθό. Και καλά κάνει. Είναι όμως αυτή η συμπεριφορά πολύ εγωιστική και σίγουρα υποκριτική κατά τη γνώμη μου και συμπεριλαμβάνει βεβαίως κι εμένα τον ίδιο πρώτα απ’ όλους τους άλλους. Τα παιδιά είναι σαν τα τιμαλφή που πρέπει να τα φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού αλλά όλες οι άλλες ανθρώπινες υπάρξεις δεν έχουν σημασία. Να μη χτυπήσει το παιδί μας, αλλά να περάσουμε με κόκκινο το φανάρι και να χτυπήσουμε κάποιον άλλο. Να μη μας φωνάξει κάποιος το παιδί αλλά εμείς να βρίσουμε τον άλλο. Να φροντίσουμε για το καλύτερο για το παιδί, αλλά δε μας πειράζει να θίξουμε τα συμφέροντα του άλλου. Να πάρουμε αγκαλιά το παιδί αλλά να χειροδικήσουμε στον άλλο. Αυτός ο «άλλος» δεν είναι παιδί. Δεν έχει αξία. Ίσως και να μην τον εκλαμβάνουμε ως άνθρωπο καν. Μπορεί και να μην υπολογίζουμε την αξία της ζωής του γιατί απλώς είμαστε υποκριτές ή και αδιάφοροι ως προς αυτή την ίδια αξία της ζωής, αφού μας είναι άγνωστος και δε μας αφορά. Γιατί, την πέτρα από το φεγγάρι άμα την ακουμπήσεις δίπλα σε μερικές άλλες πέτρες, τότε ο περαστικός απλά θα την κλωτσήσει και θα την πετάξει παραπέρα. Γιατί ακόμα και την αξία της ζωής δεν έχουμε το θάρρος να την προσδιορίσουμε με αντικειμενικό τρόπο, αλλά με υποκειμενικό. Αναρωτιέμαι, πως, αφού ο άνθρωπος έχει ορίσει με τόσο θαυμαστό τρόπο όλα τα μέτρα και τα σταθμά, δεν έχει καταφέρει να ορίσει την αξία για το πολυτιμότερο απ’ όλα, για την ίδια του τη ζωή;

Βάλτε εσείς τον τίτλο…

 

Δέντρα παντού. (c) Τελευταίος.

Κι όμως, μπορεί να βρεις τα πιο αναπάντεχα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένεις. Όπως το εκκλησάκι της εικόνας που κρύβεται κάτω από τα δέντρα. Και δεν μπορείς να το δεις παρά μόνο άμα φτάσεις δίπλα του. Αλλιώς δε σου χαρίζεται, απαιτεί να κοπιάσεις για να σου αποκαλύψει τα μυστικά του…

Κάποτε, νόμιζα ότι όλα τα πράγματα στη ζωή είναι οφθαλμοφανή. Ότι είναι εύκολα. Ότι οι έξυπνοι είναι αυτοί που δε ζορίζονται. Μετά κατάλαβα ότι τα σπουδαιότερα πράγματα είναι καλά κρυμμένα και είναι δύσκολο να τα βρω. Κι άμα τα κοιτάξω από μακριά είναι καμουφλαρισμένα και το μάτι ξεγελιέται. Κι όποιος δε ζορίζεται δεν είναι έξυπνος, αλλά νομίζει ότι είναι, υπεκφεύγοντας των υποχρεώσεων… Και δεν καταλαβαίνει την ηδονή της προσπάθειας ούτε τον δικαιώνει κανένα αποτέλεσμα. Γιατί απλώς δεν έχει ιδρώσει, η γεύση του ιδρώτα είναι εκείνη που δίνει αξία στο αποτέλεσμα. Ζει απλώς επιδερμικά και καμαρώνει για την καπατσοσύνη του, χάνοντας τα πιο σημαντικά, τα πιο μεγάλα κι ευγενή αισθήματα. Κλείνεται τελικά στον εαυτό του, δεν εμπιστεύεται κανένα και στο τέλος μαραζώνει.

Κι άμα αναπολώ καμιά φορά το παρελθόν, σκέφτομαι πόσα πράγματα έχω αφήσει να περάσουν χωρίς να τους δώσω την αξία που τους έπρεπε. Και κάποιους ανθρώπους που πλήγωσα επειδή δεν είχα τη νοημοσύνη να συνειδητοποιήσω ότι είναι το ίδιο άνθρωποι με εμένα. Παρασύρθηκα. Και τώρα πια είναι σκορπισμένοι σαν τη γύρη των δέντρων στους πέντε ανέμους και δεν μπορώ να τους βρω για να απολογηθώ. Να ζητήσω συγνώμη. Ελπίζω, αυτές οι γραμμές που φαίνονται από κάθε γωνιά τούτου του κόσμου να φτάσουν στα μάτια τους και να καταλάβουν ότι γράφτηκαν για ‘κείνους. Κι άμα δε με συγχωρήσουν, θα το καταλάβω…

 

(Ο τίτλος παραμένει ανοιχτός για τις προτάσεις σας…)

Αρέσει σε %d bloggers: