Posts Tagged ‘ Άνοιξη ’

Προτροπή!

(c) Τελευταίος

Εχθές είχα μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Μόλις σχόλασα το κεφάλι μου ήταν γεμάτο υπηρεσιακά θέματα, αν και συνήθως όταν κλείνω την πόρτα της δουλειάς τα αφήνω όλα πίσω. Μαζί λοιπόν με τα υπηρεσιακά θέματα, μέσα στο μυαλό μου στριφογύριζε η κακή οικονομική κατάσταση, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον κι όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που βασανίζουν τους Έλληνες τα τελευταία χρόνια σπρώχνοντάς μας προς την κατάθλιψη…

Κατευθυνόμενος προς το αυτοκίνητο πέρασα μπροστά από ένα κατάστημα με λουλούδια. Το παραπάνω γλαστράκι αιχμαλώτισε το βλέμμα μου. Αυτομάτως ήρθε στο μυαλό μου η σύζυγός μου. Μπήκα μέσα, το πήρα με τις κορδέλες του και όλα τα σχετικά και βγαίνοντας έξω, ως δια μαγείας το κεφάλι μου καθάρισε και το χαμόγελο πια δεν μπορούσε να κρυφτεί!

Όταν έφτασα στο σπίτι το χάρισα στη Γεωργία. Εκείνη απόρησε στην αρχή, αλλά τα μάτια της έλαμψαν! Δεν πρόλαβε να με ρωτήσει, της είπα ότι δεν έχουμε κάποια επέτειο, απλώς  γιορτάζουμε το γεγονός ότι είμαστε καλά, τα παιδιά κι εμείς, καθώς επίσης ότι εκτιμώ όλα όσα κάνει για την οικογένειά μας. Παρά το γεγονός ότι της φάνηκε παράξενο χαμογέλασε!

Γιατί σας τα λέω σήμερα όλα αυτά; Όχι βεβαίως για να πάρω εύσημα, αλλά για να σας προτρέψω να κάνετε κάτι από εκείνα τα μικρά αλλά ξεχασμένα καθημερινά πράγματα που αδειάζουν το μυαλό από τις σκοτούρες κι επαναφέρουν το χαμόγελο στα χείλια. Το έχουμε ξεχάσει, τουλάχιστον εγώ το ξέχασα, ότι πρέπει να φροντίζουμε και τους ανθρώπους μας αλλά και την ηρεμία μας. Κι αυτά τα μικρά πράγματα είναι το καλύτερο αντίδοτο στη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε.

Υ.Γ. Ρώτησα το όνομα του λουλουδιού την κυρία στο ανθοπωλείο, αλλά δυστυχώς το ξέχασα… 🙂

Advertisements

Άνοιξη (2).

Άνοιξη - Απρίλης. (c) Τελευταίος

Αν κοιτάξει κάποιος το λεξικό, στο λήμμα «Άνοιξη» θα συναντήσει μεταξύ των άλλων ορισμών και τον εξής: Η περίοδος της νεότητας. Και πράγματι, βλέποντας έναν νέο άνθρωπο έρχεται στο μυαλό το μπουμπούκι που είναι έτοιμο να ανθίσει και έχει εκείνη την αγνή αλλά άγουρη και άγνωστη ομορφιά που περιμένει να αποκαλυφθεί στα μάτια της φύσης. Η περίοδος αυτή για τη φύση και τα πλάσματά της είναι ίσως η πιο όμορφη. Γεμάτη προσμονή, αρώματα, χρώματα και όνειρα. Από εκεί ξεκινούν όλα, αυτή είναι η αφετηρία και μεστή από σχέδια κι επιθυμίες δημιουργεί το μέλλον το ίδιο. Δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τη ζωή χωρίς την άνοιξη, νομίζω ότι δε θα υπήρχε καν η ζωή χωρίς την άνοιξη. Είναι το απαύγασμα της δημιουργίας.

Μέσα στην άνοιξη έχουμε, κατά τη χριστιανική παράδοση το Πάσχα, όπου σύμφωνα με τις Γραφές αναστήθηκε ο Ιησούς. Πόσο παράταιρο μοιάζει αυτό τόσο με την άνοιξη όσο και με τη διδασκαλία του Κυρίου. Γιατί αντιβαίνει στον κυριότερο νόμο της φύσης, αυτό της γέννησης και του θανάτου. Διότι τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να γεννηθεί και οτιδήποτε υπάρχει οφείλει να πεθάνει για να αποδώσει στον Κόσμο ότι δανείστηκε από αυτόν για να υπάρξει. Ειδάλλως δρα εγωιστικά κι ενάντια στους κανόνες που λειτουργεί τούτο το σύμπαν όλα τα χρόνια που υπάρχει. Η ανάσταση, η επάνοδος δηλαδή στη ζωή μετά το θάνατο, είναι κατά την άποψή μου το χειρότερο κακό που μπορεί να κάνει κάποιος στη φύση αφενός, αλλά και ως διδαχή το χειρότερο πράγμα που μπορεί να φωλιάσει μέσα στον ανθρώπινο λογισμό αφετέρου. Το «κλέψιμο» της ύλης, αν υποθέσουμε ότι τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια που στριφογυρίζουν μέσα μας για να υπάρξουμε δεν τα επιστρέψουμε μετά το θάνατό μας και η μη απόδοσή τους στο φυσικό κύκλο της ζωής σε μια υποτιθέμενη ανάσταση, στερούν από τις επόμενες γενιές το πολύτιμο υλικό της ύπαρξής τους. Σαν να λέμε ότι δε θέλουμε παιδιά, σε μια μεμψίμοιρη προσπάθεια ανούσιας αθανασίας. Και η ελπίδα ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον η «επαναδημιουργία» μας, οδηγεί την ανθρώπινη ύπαρξη στη θεώρηση ότι θα υπάρξει και μια δεύτερη ευκαιρία κάνοντας τη μοναδική ευκαιρία να σπαταληθεί με λάθος τρόπο ή χωρίς σκοπό στην καλύτερη των περιπτώσεων. Διότι δε συνειδητοποιεί το ανθρώπινο είδος ότι η πραγματική ανάσταση είναι εδώ, τη ζει κάθε πρωί την ώρα που ξυπνάει κι αντικρίζει το ζωοδότη ήλιο που ζεσταίνει αγόγγυστα την πλάση και την ομορφαίνει, δίνοντάς της τόση πολλή ομορφιά που πλέον τη θεωρεί δεδομένη και ούτε καν της δίνει σημασία, ειδικά στην πιο όμορφη εποχή του χρόνου, την άνοιξη…

Άνοιξη.

(c) Τελευταίος

Μετά και τα τελευταία χιόνια που άσπρισαν για λίγο τη ζωή μας,

(c) Τελευταίος

η Άνοιξη άρχισε να ξεγελά το Χειμώνα και ξεπετάγεται χωρίς να τον υπολογίζει από παντού.

 

Με την ευχή να ζεσταθούν και οι καρδιές μας, να βγουν από την παγωνιά της οικονομικής κρίσης και των δυσάρεστων ειδήσεων, ας προχωρήσουμε κοιτώντας μόνο μπροστά.

Αρέσει σε %d bloggers: