Posts Tagged ‘ Άνθρωπος ’

Je suis Charlie (?)

paris

Το ερώτημα αν η σάτιρα έχει όρια και μέχρι που αυτή μπορεί να φτάσει είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί. Υπάρχουν επιχειρήματα που μπορούν να πείσουν έναν σκεπτόμενο άνθρωπο είτε για τη μια είτε για την άλλη άποψη. Το λεπτό σημείο όμως σε μια τέτοια συζήτηση είναι το αν και κατά πόσο τίθενται όρια στην ελευθερία της έκφρασης από τη μια και του σεβασμού των πιστεύω από την άλλη και ο καλύτερος φορέας για τη συλλογιστική αυτή δεν μπορεί να πηγάζει από πουθενά αλλού παρά μόνο από την παιδεία αλλά και το κοινωνικό υπόβαθρο στο οποίο απευθύνεται αλλά και παράγεται η σάτιρα.

Ολόκληρος ο πλανήτης έχει συγκλονιστεί από τη δολοφονική επίθεση στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo στη γαλλική πρωτεύουσα. Οι δράστες, εμφορμούμενοι από το γεγονός πως η απεικόνιση του Προφήτη του Ισλάμ είναι μια ανίερη πράξη αποφάσισαν να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους, δικάζοντάς τους και καταδικάζοντάς τους εις θάνατο χωρίς καν να απολογηθούν. Στο μυαλό των ανθρώπων αυτών, όπως άλλωστε στο μυαλό κάθε φανατισμένου ανθρώπου που το οπτικό του πεδίο περιορίζεται από τα στενά πλαίσια του δόγματος που πιστεύει ή που θεωρεί ως τη μοναδική αλήθεια, η τιμωρία και ο θάνατος των συντακτών του περιοδικού ήταν ένα ιερό καθήκον το οποίο έπρεπε πάση θυσία να φέρουν εις πέρας. Η αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά και κάθε άλλη αξία, είναι σε δεύτερη μοίρα ή ενδεχομένως δεν αποτελεί καν αξία. (Η εκτέλεση των ανθρώπων αυτών έπρεπε να γίνει πραγματικότητα προκειμένου να σωθεί η ψυχή των εκτελεστών όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και θα κριθεί. Μήπως τελικά τα δόγματα παράγουν εγωιστές αλλά και παράφρονες ανθρώπους;… θα αναρωτηθεί εύλογα ένας ουδέτερος παρατηρητής)

Δυστυχώς η ιστορία έχει να επιδείξει σωρεία τέτοιων γεγονότων, τα οποία, όπως έχει τελικά αποδειχτεί, έχουν τις ρίζες των αιτιών που τα προκάλεσαν κάπου αλλού! Θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιο, αν ισχυριστεί κανείς πως ο απλός πιστός μιας θρησκείας έχει κάποια σχέση με τον άνθρωπο που κρατάει το μαχαίρι ή το όπλο και σκοτώνει λόγω μίσους. Διότι το μίσος και η μισαλλοδοξία είναι επίκτητα χαρακτηριστικά του ανθρώπου και όχι έμφυτα, χαρακτηριστικά τα οποία δυστυχώς διδάσκοντα! Τα συμφέροντα λοιπόν πίσω από το κύμα αυτό των επιθέσεων, έχουν βρει γόνιμο έδαφος στα μυαλά απαίδευτων ανθρώπων κι έχουν σπείρει τα ανίερα σχέδιά τους καμουφλαρισμένα πίσω από τις θρησκευτικές διαφορές. Ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από τη διασπορά του φόβου σε ολόκληρο τον πλανήτη. Φόβος, ο οποίος θα οδηγήσει αναμφίβολα στη λήψη μέτρων για την ‘προστασία’ μας, με άλλα λόγια, μέτρων που στόχο θα έχουν να περιορίσουν την ελευθερία. Ελευθερία κινήσεων, ελευθερία αποφάσεων, ελευθερία στην καθημερινότητα, ελευθερία λόγου, αλλά το χειρότερο, ελευθερία σκέψης!

Κάθε σύστημα που προσπαθεί να επιβληθεί και βεβαίως να κυβερνήσει, θέλει να μπορεί να επιβάλλει τις αποφάσεις του. Αυτό, σε μια ιδανική κοινωνία κι έναν ιδανικό πλανήτη κατ’ επέκταση, θα προϋπόθετε εξύψωση της παιδείας με σκοπό τη δημιουργία υγιώς σκεπτόμενων πολιτών με τους οποίους κάθε αρχή θα μπορούσε να συνδιαλέγεται και να λαμβάνει αποφάσεις. Η ουτοπία αυτή όμως ουδέποτε υπήρξε και είναι κοινώς αποδεκτό πως είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει, οπότε τα συστήματα λήψης των αποφάσεων χρησιμοποιούν την πιο εύκολη οδό προς εκπλήρωση των σκοπών τους. Το φανατισμό και το διχασμό. Κοσμοθεωρίες, θρησκείες, πολιτικά κόμματα ακόμα αθλητικά σωματεία γίνονται εργαλεία στα χέρια των ισχυρών προκειμένου να αδυνατίσουν τους κοινωνικούς δεσμούς, να αποπροσανατολίσουν και τελικά να βάλουν ισχυρές κι αδιαπέραστες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αντίδοτο ή κάποια θαυματουργή λύση είναι δύσκολο να υπάρξει. Αρχή και τέλος σε κάθε κοινωνία είναι η παιδεία της (σ.σ. όχι η εκπαίδευση της). Αν εμείς οι απλοί πολίτες των κοινωνιών του παγκόσμιου πια χωριού στο οποίο ζούμε θέλουμε αύριο τέτοια γεγονότα να μην υπάρξουν ξανά, θα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας την αξία της ανθρώπινης ζωής αλλά και του σεβασμού στα πιστεύω του άλλου. Όποια κι αν είναι αυτά…

Παρελθόν & μέλλον

4351730264_0728bbc2a5_o

Σήμερα αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο. Πίσω στην εποχή που στα ιστολόγια οι άνθρωποι εξέφραζαν τις απόψεις τους και γινόταν διάλογος, την εποχή που κι εγώ συμμετείχα ενεργά σχεδόν επί καθημερινής βάσης. Πέρασα από όλα ανεξαιρέτως τα ιστολόγια με τα οποία είχα επαφή και σε άλλα έμεινα πολύ ώρα, σε κάποια λιγότερη. Με λύπη μου διαπίστωσα πως ορισμένα είχαν πάρα πολύ καιρό να ανανεωθούν και είναι ανενεργά και αφημένα στο χρόνο.

Τα περισσότερα όμως από αυτά λιγότερο ή περισσότερο συνεχίζουν την πορεία τους, πιο μεστά και ώριμα έχοντας πια λόγο πιο έμπειρο και τεκμηριωμένο. Χάρηκα γι’ αυτό και χάρηκα πολύ. Διαπίστωσα πως οι σκεπτόμενοι άνθρωποι των ιστολογίων έχουν ορθή άποψη για τα θέματα που τους απασχολούν και τεκμηριωμένη σε μεγάλο βαθμό, έστω κι αν με μερικά από αυτά οι δικές μου απόψεις είναι αντίθετες. Λυπήθηκα γιατί πια δεν αποτελώ μέρος της καθημερινότητας αυτής και του εξαιρετικά ενδιαφέροντος οικοσυστήματος που έχουν δημιουργήσει. Οι ανάγκες της καθημερινότητας μου αλλά και η ενασχόλησή μου με το δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net δεν μου αφήνει τον απαραίτητο χρόνο για να μπορώ με αξιοπρέπεια να ασχοληθώ όσο θα ήθελα με τον κόσμο των ιστολογίων.

Μέσα σ’ αυτό το εξαιρετικό περιβάλλον δεν έλειψε βεβαίως και μια δυσάρεστη για μένα έκπληξη. Διαπίστωσα με λύπη μου πως η μικροπρέπεια ορισμένων είναι τόσο μεγάλη που τους πνίγει κυριολεκτικά και δεν τους αφήνει να ανασάνουν! Διαβάζοντας κάποιες αναρτήσεις από ένα ιστολόγιο που είχα πολλά χρόνια να επισκεφτώ γέλασα. Γέλασα γιατί συνειδητοποίησα πως κάποιοι είναι κολλημένοι όχι απλώς στη μικροπρέπεια αλλά και στη μεγαλύτερη ηλιθιότητα που μπορεί ένας άνθρωπος να έχει μέσα του! Κι αν στην αρχή γέλασα γιατί κατάλαβα πως γι’ αυτούς δεν υπάρχει πρόοδος αλλά στασιμότητα, ένα πείσμα που υπάρχει μονάχα μέσα τους και τους κρατάει καθηλωμένους στο ίδιο σημείο, μετά λυπήθηκα. Και λυπήθηκα ειλικρινά γιατί γνωρίζω πως πίσω από τους ανθρώπους αυτούς υπάρχει ένα πλούσιο υπόβαθρο γνώσεων και σκέψης αλλά επιμένουν σε μια παθογένεια που δεν οδηγεί πουθενά. Λυπήθηκα γιατί ένα άλλοτε ζωντανό ιστολόγιο τώρα πια έχει μόνο αναρτήσεις σχεδόν χωρίς κανένα σχόλιο σ’ αυτές. Κάτι που θα μπορούσε να είναι στολίδι έχει καταντήσει σκουπίδι, μια αποθήκη γεμάτη δυσοσμία… Και είναι πραγματικά κρίμα αυτό, αλλά αν οι ίδιοι δεν το συνειδητοποιούν τότε το πρόβλημα είναι εσωτερικό δικό τους, όσο κι αν προσπαθούν να υποτιμήσουν και να υποβαθμίσουν άλλους… Θυμίζω το μύθο του Αισώπου με την αλεπού και την κολοβή ουρά της…

Ξεπερνώντας αυτή την παθογένεια, η οποία όμως με έκανε να συλλογιστώ πόσο άσχημο πράγμα είναι να κλείνεται κάποιος και να περιχαρακώνεται πίσω από τις παρωπίδες της στενομυαλιάς και της ισχυρογνωμοσύνης, είδα πως οι απόψεις που εκφράζονται αλλά και η δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης ίσως τελικά αποτελέσει το όπλο ενάντια στη φαυλότητα τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και του οικονομικού κατεστημένου που έχει πέσει πάνω στα κεφάλια σχεδόν στο σύνολο του δυτικού κόσμου κι ας μην το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει. Ο λόγος και ο διάλογος μεταξύ των απλών καθημερινών ανθρώπων αλλά και η ανταλλαγή απόψεων πιθανολογώ πως ίσως είναι το καλύτερο εργαλείο που θα μπορέσει να σπρώξει την κοινωνία προς τα εμπρός. Μπορεί οι κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ να έχουν ακόμα κυρίαρχο λόγο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, όμως μια ισχυρή βάση ανθρώπων με λόγο τεκμηριωμένο, έτσι όπως αυτή εκφράζεται σε πολλά ιστολόγια ή άλλα μέσα έκφρασης, θεωρώ πως είναι ικανή να διαμορφώσει ακόμα και πολιτικές.

Όλοι βέβαια γνωρίζουμε πως κατά καιρούς υπάρχουν προσπάθειες φίμωσης της ελεύθερης γνώμης ακόμα και προσπάθειες για υποβαθμιστούν ορισμένες από αυτές. Όμως, για να χρησιμοποιήσω όμως το γνωστό σλόγκαν από μια τηλεοπτική σειρά του παρελθόντος, η αλήθεια είναι εκεί έξω. Αρκεί να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να τη δούμε και να την ξεχωρίσουμε από τα σκουπίδια, τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι καμουφλαρισμένες με το μανδύα του σοβαρού και του ειδικού. Ο διάλογος είναι αυτός που θα δώσει λύσεις κι αυτός μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει μέσα από την κοινωνία, μέσα από τους φορείς εκείνους που παρέχουν βήμα και το καλύτερο από αυτούς είναι ίσως το διαδίκτυο.

Πηγή εικόνας του άρθρου

Χρώματα, γεύσεις, απορίες κι άλλα παιχνίδια του μυαλού…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί πιστεύω πως το τάδε χρώμα είναι καλύτερο από το άλλο. Γιατί το τάδε φαγητό μου αρέσει περισσότερο από το δείνα. Γιατί επιλέγω να συμπεριφέρομαι έτσι κι όχι αλλιώς. Γιατί ο χαρακτήρας μου είναι αυτός και όχι κάποιος άλλος. Γιατί, κι άλλο γιατί, και μερικά ακόμα στην ατελείωτη ουρά…

Και μετά αναρωτιέμαι αν μπορώ να δώσω αντικειμενική απάντηση στα ερωτήματα που γυρίζουν στο μυαλό μου, γιατί είναι δεδομένο πως η απάντηση πάντα θα εξαρτάται από το χρώμα που μου αρέσει, από το φαγητό που αγαπώ κι από το χαρακτήρα που υπάρχει μέσα μου και με διαφεντεύει, άρα δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. (Εκτός κι αν το υποκειμενικό είναι τέτοιο μόνο για τους άλλους και την οπτική τους γωνία αλλά για τον καθένα μας ατομικά είναι αντικειμενικό! Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί η απάντηση να είναι αντικειμενική…)

Άραγε, αυτός ο χαρακτήρας είναι που ρωτάει τούτες τις ερωτήσεις ή κάποιο κρυφό μέρος της λογικής μου που θέλει να αντισταθεί στο είναι μου και να επαναστατήσει επειδή είναι κλειδωμένο κάπου βαθιά κι αποζητά το φως; Τελικά είμαι ότι πιστεύω πως μου αρέσει και πως είναι σωστό ή απλώς αυτό είναι το περιτύλιγμα μιας όψης και μιας πλευράς μου που πρεσβεύει τα ακριβώς αντίθετα; Είναι τρομακτικό ένα τέτοιο ενδεχόμενο! Από την άλλη, αν η πίστη μου σε κάτι είναι αληθινή γιατί πρέπει να το υπενθυμίζω και να το λέω στον εαυτό μου διαρκώς, μήπως για να πεισθώ ότι η άλλη πλευρά δεν υπάρχιε; Ή μήπως για να το πιστέψει κι εκείνο το κάτι με τη διαφορετική άποψη και πίστη, που είναι κλειδωμένο βαθιά, πολύ βαθιά,δια της συνεχούς επανάληψης;

Τελικά πάντα καταλήγω πως μου αρέσει το πράσινο χρώμα. Εκείνο που δεν μπορώ όμως να καταλήξω ποτέ, είναι αν το πράσινο μου αρέσει, αν δηλαδή, για να ακριβολογώ, αρέσει σε εμένα που κρύβομαι κάπου βαθιά ή σε εμένα που κοιτάζω στον καθρέφτη, στο περιτύλιγμα που βλέπει η κοινωνία σε εμένα; Και τελικά, ο καθρέφτης μου δείχνει μόνο ότι υπάρχει απ’ έξω ή τα μάτια μου φανερώνουν και το μέσα; Αυτά τα ίδια μάτια που κοιτάζουν το πράσινο και τους αρέσει πολύ… Ή μήπως όχι; Γι’ αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί πιστεύω πως το τάδε χρώμα είναι καλύτερο από το άλλο…

Χρώμα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.


Ο
ι μέρες που έρχονται απαιτούν περισυλλογή. Ανεξάρτητα από τα πιστεύω του καθενός, νομίζω πως η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από δυο πράγματα. Το ένα είναι η αναγέννηση της Φύσης και η ομορφιά της που προσδίδει ένα αίσθημα ελευθερίας σε όλους μας. Το άλλο αφορά σε όλους εκείνους που περπάτησαν στην ίδια Γη που ζούμε εμείς σήμερα, οι οποίοι με τη διδασκαλία και τον τρόπο ζωής τους μας δίδαξαν την Αγάπη. Μας έδειξαν επίσης το αυτονόητο κι αυτό που ξεχνάμε κάθε μέρα, πως πρώτα απ’ όλα είμαστε Άνθρωποι.

Κι επειδή ο καθένας έχει διαφορετική αφετηρία στις σκέψεις του, ακολουθεί διαφορετική διαδρομή και καταλήγει σε διαφορετική Ιθάκη, επέλεξα κάποιες φωτογραφίες μου να σας χαρίσω, όμως τους αφαίρεσα το χρώμα ώστε το κάθε ζευγάρι μάτια που θα τις δει να προσθέσει τα δικά του χρώματα. Κατ’ αντιστοιχία με τις σκέψεις και τις επιλογές του.

Σκουριά.

 

(c) Τελευταίος

 

Η ανάρτηση αυτή έρχεται σαν απάντηση του άρθρου του Θωμά, «αν μου έμεναν μόνο πέντε μέρες ζωής…»

 

Δύσκολο να πεις. Αν και κανονικά ο άνθρωπος έτσι πρέπει να σκέφτεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή…

Τι μπορείς να κάνεις σε πέντε μέρες, τις τελευταίες πέντε μέρες της ζωής σου; Σίγουρα να εκπληρώσεις το όνειρό σου, αν επαρκεί ο χρόνος βέβαια. Να κάνεις ένα ταξίδι. Να αποκτήσεις κάτι που πάντα ήθελες αλλά το άφηνες για αργότερα. Ακόμα και να κάνεις ότι πιο τρελό περνάει από το μυαλό σου…

Θα μπορούσες να συγχωρέσεις. Ίσως και να ζητήσεις συγνώμη. Να αγαπήσεις αληθινά, να πεις την αλήθεια, να δεις την αλήθεια. Να καταλάβεις ποιός πραγματικά είσαι. Να πάψεις να ασχολείσαι με τα χοντρά και τα τετριμμένα και να πιάσεις τη λεπτομέρεια, αυτή που ξεχνάς κάθε μέρα. Να ξυπνήσεις και να δεις πόσο όμορφος είναι ο άνθρωπός σου. Να γυρίσεις στο σπίτι και να τον προσφωνήσεις «Αγάπη μου». Να χαθείς μέσα σ’ όλα εκείνα τα ωραία πράγματα που τα αφήνεις να περνάνε γιατί σε έχει πάρει η καθημερινότητα από κάτω. Να κλείσεις την τηλεόραση και να ακούσεις ένα ωραίο τραγούδι. Να περπατήσεις αδιαφορώντας για τη βροχή. Να νιώσεις Άνθρωπος κι όχι διεκπεραιωτής υποθέσεων. Να ερωτευτείς ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή το έβλεπαν τα μάτια σου αλλά το μυαλό σου όχι, ένα λουλούδι, μια μυρωδιά, ένα χρώμα. Να παίξεις με τα παιδιά. Να συμβουλέψεις. Να, να, να…

 

Πολλά θα μπορούσες να κάνεις, αλλά…

…ευτυχώς η Φύση, ενώ σιγά σιγά μας αποκαλύπτει τα μυστικά της, εκείνο το τρανότερο απ’ όλα, το τραγικότερο απ’ όλα, μας το κρατάει μυστικό. Κι έτσι, η ζωή μοιάζει ατελείωτη κι εμείς την κοιτάμε γεμάτοι σιγουριά, τη σιγουριά του αθάνατου θεού, που τελειωμό δεν έχει.

 

Κι έτσι, αντί να είμαστε Άνθρωποι, γινόμαστε κομπάρσοι των ανεκπλήρωτων ονείρων μας κι όλα εκείνα τα σημαντικά σκουριάζουν. Το ταξίδι, η συγνώμη και η συγχώρεση, η αλήθεια, η λεπτομέρεια, η ομορφιά, το παιχνίδι, ο σύντροφος και τα παιδιά, ο έρωτας και το τραγούδι…

Κλιματολογικές αλλαγές.


Χιονισμένο δέντρο. Δική μου φωτογραφία.

Είμαστε ένα μήνα πριν τα Χριστούγεννα και ο καιρός είναι λες και τώρα μπήκε το φθινόπωρο. Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν όλη αυτή η κλιματολογική αλλαγή είναι κάτι το οποίο προκάλεσε ο άνθρωπος πηγαίνοντας κόντρα στη φύση ή αν η ίδια η φύση είναι αυτή που επιδιώκει αυτή την αλλαγή δίνοντας στον άνθρωπο την ικανότητα να το κάνει.

Αν η φύση δεν είχε δώσει στον άνθρωπο τη λογική και τη δυνατότητα να σκέφτεται με τον τρόπο που σκέφτεται, να πιάνει τα υλικά και να τα μεταμορφώνει σε εργαλεία κι εφευρέσεις, να μπορεί να αλλάζει το τοπίο και να παρεμβαίνει στη φυσική ροή των πραγμάτων αλλάζοντας ακόμα και το ανάγλυφο της γης με μεγάλης κλίμακας έργα, τότε σίγουρα δε θα ήμασταν εδώ που ήμαστε σήμερα. Κι επειδή πιστεύω ότι τίποτα απολύτως δεν είναι τυχαίο και πως η δημιουργία του όντος που λέγεται άνθρωπος με το καταπληκτικό μυαλό που διαθέτει δεν έγινε έτσι απλά για να γίνει, προσπαθώ να κατανοήσω γιατί η φύση δημιούργησε κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα την καταστρέψει. Ή μήπως δεν είναι έτσι. Μήπως, για κάποιο λόγο που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμα, πρέπει να οδηγηθούμε προς την αλλαγή του κλίματος μέσα από όλες αυτές ανθρωπογενείς παρεμβάσεις στο περιβάλλον; Μ’ άλλα λόγια, αυτό που με βασανίζει είναι το εξής: Αφού είμαστε παράγωγα της φύσης, γιατί τα δικά μας παράγωγα να μην είναι κι αυτά παράγωγα της φύσης; Κι όντως καταστρέφουμε τη φύση κι αλλοιώνουμε το κλίμα ή μήπως έτσι πρέπει να γίνει ούτως ή άλλως; Κι αν ισχυριστεί κάποιος ότι με τους ρυθμούς που πάμε θα καταντήσει ο πλανήτης μια απέραντη έρημος, πράγμα με το οποίο δε θα διαφωνήσω, πως είμαστε σίγουροι ότι αυτός δεν είναι έτσι κι αλλιώς ο σκοπός της φυσικής εξέλιξης και διαδικασίας; Πάλι μπορεί εύλογα κάποιος να αντιπαραθέσει το επιχείρημα ότι εμείς με τις ενέργειές μας επιταχύνουμε την όλη διαδικασία. Κι αν έτσι πρέπει να γίνει; Κι αν, κι αν, κι αν… Μπορώ να συνεχίσω να γράφω πολλές αράδες ακόμα. Θα σταματήσω όμως γιατί ήδη μακρηγόρησα. Ελπίζω μόνο τα παιδιά μου κάποια στιγμή να νιώσουν κι αυτά όπως κι εγώ τι σημαίνει άνοιξη και τι φθινόπωρο…

 

Αρέσει σε %d bloggers: