Σκέψεις.

Την τελευταία φορά που ανάρτησα ένα ποστ ήμουν μερικά χρόνια μικρότερος. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Θεωρώ πως είμαι σήμερα ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος απ’ ότι τότε. Βέβαια, κάθε φορά που κοίταζα πίσω στο παρελθόν τον εαυτό μου, έβλεπα έναν άλλον άνθρωπο. Ό,τι θεωρούσα κάποτε σωστό, με το πέρασμα του χρόνου το έβλεπα λανθασμένο ή και το ανάποδο. Ό,τι θεωρούσα κάποτε ανάγκη, με το πέρασμα του χρόνου το θεωρούσα είτε πολυτέλεια είτε απλά χάσιμο χρόνου.

Ο άνθρωπος εξελίσσεται. Οι υποχρεώσεις του, οι ανάγκες του και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αυτή που καθορίζει την πορεία του και τις αλλαγές της προσωπικότητάς του. Αυτό δεν είναι ούτε παράξενο ούτε περίεργο. Το περίεργο, στη δική μου τουλάχιστον περίπτωση, είναι ότι ποτέ δε συνειδητοποίησα το πέρασμα από το ένα στάδιο στο επόμενο. Ούτε τις αιτίες που έγινε αυτό. Δεν υπήρξε ποτέ μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο πριν και το μετά. Απλώς συνέβη, χωρίς να το ελέγχω (;).

Πολλές φορές, αναπολώντας τα περασμένα, ζηλεύω την εποχή που στο μυαλό μου υπήρχαν απλά, αθώα πράγματα, που όμως τότε φάνταζαν βουνά ανυπέρβλητα. Και πάντα αυτές τις στιγμές κάνω, σχεδόν ακαριαία, την εξής σκέψη: Μετά από μερικά χρόνια, όλα τα σημερινά μου βάσανα θα μοιάζουν μικρά κι ασήμαντα; Όλα τα πρέπει του σήμερα θα γίνουν αιτία για να γελάω αύριο; Κι αν είναι έτσι γιατί να μη γελάω από σήμερα; Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί τις σκέψεις μας ανάλογα με τη φάση της ζωής μας; Σίγουρα οι ανάγκες, οι στόχοι και οι περιστάσεις, καμιά φορά και η τύχη ειδικά αν συμβεί κάτι κακό, αλλά όλα αυτά είναι στο χέρι μας να τα χαλιναγωγήσουμε. Κι όμως δεν το κάνουμε; Γιατί; Είναι τόσο ισχυρό το αίσθημα του συμφέροντος και η πονηριά που έχουμε μέσα μας που μας ωθεί στο να αφήνουμε τα πράγματα να μας κυριεύουν; Είναι τόσο ισχυρή η φαντασία μας; Η ανάγκη μας να ξεχωρίσουμε ενδεχομένως; Ή ακόμα και η επιμονή μας να φτάσουμε το στόχο μας, όσο υψηλός κι αν είναι αυτός; Μήπως εξελισσόμαστε επειδή εξελίσσεται ο εγκέφαλός μας, ως όργανο και είναι ικανός να επεξεργαστεί μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών; Μήπως είναι θέμα παιδείας; Μήπως όλα αυτά μαζί; Κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί όλοι μας, ή σχεδόν όλοι για να μην είμαι απόλυτος, νοσταλγούμε την ηλικία που ήμασταν παιδιά; Και γιατί, όταν κοιτάζω τα παιδιά μου, εύχομαι να μείνουν πάντα παιδιά και ζηλεύω την αθωότητά τους;

Advertisements

Φως…

Έβλεπα πρωί πρωί πριν φύγω για τη δουλειά τη διάσωση των μεταλλωρύχων στη Χιλή. Μου είναι αδιανόητο να καταλάβω τα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων, που ως άλλοι Λάζαροι, σχεδόν πεθαμένοι για περισσότερο από δύο μήνες, αναδύονται στην επιφάνεια, αντικρίζουν τα οικεία τους πρόσωπα και ανασαίνουν φρέσκο αέρα, γεμίζουν τα ρουθούνια τους ζωή.

Αυτή η διαδρομή των εξακοσίων μέτρων από τα έγκατα της γης μέχρι την επιφάνεια, μοιάζει με τη γέννηση του ανθρώπου. Θαρρώ ότι γι’ αυτούς  έγινε ένα θαύμα, όμοιο με τα θαύματα που διδάσκουν οι θρησκείες, μόνο που αυτό εδώ το έκανε ανθρώπου χέρι. Απ’ την άλλη μεριά η ανθρώπινη απληστία για πλούτο και δύναμη ήταν αυτή που τους έστειλε εκεί κάτω, μακριά από το φως και τον ήλιο.

Δεν ξέρω αν θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη, αυτό που σίγουρα θα χρειαστούν είναι η αγκαλιά των ανθρώπων τους και η ασφάλεια της καθημερινότητας, της ρουτίνας, προκειμένου να ξεχάσουν, αν αυτό είναι δυνατό, την οδυνηρή περιπέτειά τους.

Ανάγκες…

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που έγραφα και δημοσίευα τις σκέψεις μου.

Ξεκίνησα με το μπλογκ ‘altrerview’, πέρασα στο ‘lamiotis’ και συνέχισα με το ‘theoros’. Το πρώτο φιλοξενήθηκε σε ελληνικό σέρβερ ο οποίος έκλεισε και μετακόμισα στο δεύτερο. Δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόλογο, έγραφα απλά χωρίς να σκέφτομαι, ότι μου ερχόταν στο κεφάλι. Ήταν η εποχή που όλοι γίναμε μπλόγκερς και γράφαμε ουσιαστικά μόνο για να γράφουμε.  Όχι όλοι, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία νομίζω πως ναι. Άρχισαν να μπαίνουν διαφημίσεις στα μπλογκ, και όλοι τρέχαν στην αναζήτηση της επισκεψιμότητας. Δεν μου άρεσε. Σταμάτησα.

Άφησα την παρέα των ‘γνωστών’ και ξεκίνησα το τρίτο. Πιο ποιοτικό με καλύτερα κείμενα, γενικώς πιο προσεγμένο. Κάποιοι το βρήκαν ενοχλητικό γιατί εξέφραζα τις απόψεις μου ανοιχτά. Κυρίως απόψεις για την πολιτική. Δέχτηκα κάποιες ενοχλήσεις. Στην αρχή δεν το πήρα στα σοβαρά, αλλά το πράγμα σοβάρεψε από μόνο του. Κάποιοι μπλογκερς δέχτηκαν μέχρι και αγωγές εκείνη την εποχή. Επειδή ούτε διάθεση να ασχοληθώ με τέτοιες γελοίες καταστάσεις είχα, αλλά ούτε και χρόνο και χρήμα, αποσύρθηκα. Το διέγραψα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ασχοληθεί ξανά με τέτοιου είδους  ενασχολήσεις.

Τα χρόνια όμως πέρασαν και ποτέ δεν έπαψα να σκέφτομαι την επιστροφή μου στον ανοιχτό χώρο του διαδικτύου. Σαν το σαράκι δε με άφηνε να ησυχάσω. Αποφάσισα να επιστρέψω. Χαλαρά αυτή τη φορά. Ήρεμα. Όπως βγαίνει από μέσα μου. Μόνο για τα βγάζω όλα από μέσα μου. Σαν μια ανοιχτή εξομολόγηση. Σα μιαν ανάσα καθαρού αέρα…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: