Φως…

Έβλεπα πρωί πρωί πριν φύγω για τη δουλειά τη διάσωση των μεταλλωρύχων στη Χιλή. Μου είναι αδιανόητο να καταλάβω τα συναισθήματα αυτών των ανθρώπων, που ως άλλοι Λάζαροι, σχεδόν πεθαμένοι για περισσότερο από δύο μήνες, αναδύονται στην επιφάνεια, αντικρίζουν τα οικεία τους πρόσωπα και ανασαίνουν φρέσκο αέρα, γεμίζουν τα ρουθούνια τους ζωή.

Αυτή η διαδρομή των εξακοσίων μέτρων από τα έγκατα της γης μέχρι την επιφάνεια, μοιάζει με τη γέννηση του ανθρώπου. Θαρρώ ότι γι’ αυτούς  έγινε ένα θαύμα, όμοιο με τα θαύματα που διδάσκουν οι θρησκείες, μόνο που αυτό εδώ το έκανε ανθρώπου χέρι. Απ’ την άλλη μεριά η ανθρώπινη απληστία για πλούτο και δύναμη ήταν αυτή που τους έστειλε εκεί κάτω, μακριά από το φως και τον ήλιο.

Δεν ξέρω αν θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη, αυτό που σίγουρα θα χρειαστούν είναι η αγκαλιά των ανθρώπων τους και η ασφάλεια της καθημερινότητας, της ρουτίνας, προκειμένου να ξεχάσουν, αν αυτό είναι δυνατό, την οδυνηρή περιπέτειά τους.

Advertisements

Ανάγκες…

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που έγραφα και δημοσίευα τις σκέψεις μου.

Ξεκίνησα με το μπλογκ ‘altrerview’, πέρασα στο ‘lamiotis’ και συνέχισα με το ‘theoros’. Το πρώτο φιλοξενήθηκε σε ελληνικό σέρβερ ο οποίος έκλεισε και μετακόμισα στο δεύτερο. Δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόλογο, έγραφα απλά χωρίς να σκέφτομαι, ότι μου ερχόταν στο κεφάλι. Ήταν η εποχή που όλοι γίναμε μπλόγκερς και γράφαμε ουσιαστικά μόνο για να γράφουμε.  Όχι όλοι, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία νομίζω πως ναι. Άρχισαν να μπαίνουν διαφημίσεις στα μπλογκ, και όλοι τρέχαν στην αναζήτηση της επισκεψιμότητας. Δεν μου άρεσε. Σταμάτησα.

Άφησα την παρέα των ‘γνωστών’ και ξεκίνησα το τρίτο. Πιο ποιοτικό με καλύτερα κείμενα, γενικώς πιο προσεγμένο. Κάποιοι το βρήκαν ενοχλητικό γιατί εξέφραζα τις απόψεις μου ανοιχτά. Κυρίως απόψεις για την πολιτική. Δέχτηκα κάποιες ενοχλήσεις. Στην αρχή δεν το πήρα στα σοβαρά, αλλά το πράγμα σοβάρεψε από μόνο του. Κάποιοι μπλογκερς δέχτηκαν μέχρι και αγωγές εκείνη την εποχή. Επειδή ούτε διάθεση να ασχοληθώ με τέτοιες γελοίες καταστάσεις είχα, αλλά ούτε και χρόνο και χρήμα, αποσύρθηκα. Το διέγραψα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ασχοληθεί ξανά με τέτοιου είδους  ενασχολήσεις.

Τα χρόνια όμως πέρασαν και ποτέ δεν έπαψα να σκέφτομαι την επιστροφή μου στον ανοιχτό χώρο του διαδικτύου. Σαν το σαράκι δε με άφηνε να ησυχάσω. Αποφάσισα να επιστρέψω. Χαλαρά αυτή τη φορά. Ήρεμα. Όπως βγαίνει από μέσα μου. Μόνο για τα βγάζω όλα από μέσα μου. Σαν μια ανοιχτή εξομολόγηση. Σα μιαν ανάσα καθαρού αέρα…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: