Archive for the ‘ Πολιτικά ’ Category

Παραλληλισμοί.

Από το ιστολόγιο του Δημήτρη

Πριν αρκετό καιρό ο συνοδοιπόρος στα blog και καλός μου φίλος, ο Δημήτρης, βρέθηκε στη Λαμία. Κάποια στιγμή βρεθήκαμε στο Γοργοπόταμο όπου ο Δημήτρης απαθανάτιζε το σκηνικό με τη φωτογραφική του μηχανή. Κάποια στιγμή τον ρώτησα γιατί τράβηξε μια συγκεκριμένη φωτογραφία (αυτή πιο πάνω) έχοντας το πλάνο ανοιχτό και δεν έκανε ζουμ στο σημείο ενδιαφέροντος (το δεντράκι που φαίνεται πάνω στο βράχο δεξιά). Μου εξήγησε με απλά λόγια και κατάλαβα το λάθος μου. Μου είπε και κάτι καταπληκτικό: «Η διαφορά του επαγγελματία φωτογράφου με τον ερασιτέχνη είναι το γεγονός ότι ο επαγγελματίας ξέρει πια φωτογραφία να μην τραβήξει.»

Αυτό αποτέλεσε ένα πολύ καλό μάθημα για μένα για πολλούς τομείς της ζωής μου και άρχισα να βλέπω τα πράγματα με το σκεπτικό αυτό. Ο επαγγελματίας φωτογράφος δε σπαταλά ούτε χρόνο ούτε πόρους για να κάνει κάτι που δεν πρέπει, σε αντίθεση με τον ερασιτέχνη που θα το κάνει είτε για να το δοκιμάσει είτε λόγω άγνοιας. Ο επαγγελματίας δηλαδή πρέπει να διαθέτει γνώσεις, εμπειρία, εκπαίδευση και γνώσεις, εμπειρία κι εκπαίδευση! Αυτό ισχύει για όλα τα πράγματα και όλες τις εκφάνσεις της ζωής που σχετίζονται με πράγματα σοβαρά.

Άρχισα να ανασύρω στη μνήμη μου τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα της τελευταίας εικοσαετίας. Θυμήθηκα τη διαρκή υποτιθέμενη λιτότητα με τις τεράστιες παροχές στους ημέτερους. Θυμήθηκα συντάξεις που δινόντουσαν σε πεθαμένους, χρέη σε ΠΑΕ που χαρίζονταν, ομολογημένες μίζες που παραγράφονταν ως αδίκημα. Θυμήθηκα δυο τρεις μεγάλες (συνήθως γερμανικών συμφερόντων) εταιρείες που ανέλαβαν να φτιάξουν την υποδομή της χώρας γεμίζοντας το δημόσιο και τους οργανισμούς με αμφίβολης ποιότητας πανάκριβα υλικά, που μεταξύ των άλλων ενίοτε παρέκκλιναν της ευθείας γραμμής, έγερναν κάπως βρε αδερφέ κάτι πλεούμενα! Μου ήρθε στο μυαλό η αξιοποίηση των Ολυμπιακών Ακινήτων και οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις που τάχα μου θα επανεκκινούσαν το κράτος. Η πάταξη της γραφειοκρατίας που μέρα με τη μέρα γιγαντώνεται μέσα από την πολυνομία. Το κυνήγι της διαφθοράς και η πάταξη της φοροδιαφυγής που έχει ριζώσει τόσο βαθιά που πια έχει γραφτεί στο γονιδίωμά μας ως έθνους και για να εξοντωθεί πρέπει να φύγουν οι Έλληνες από την Ελλάδα. Η Δικαιοσύνη που κινείται με ρυθμούς χελώνας. Η υγεία που ένας επίδεσμος στο νοσοκομείο κοστίζει στο κράτος όσο ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι. Η παιδεία που τα συστήματα αλλάζουν συχνότερα κι από τα δρομολόγια του Μετρό!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου νομίζω ότι τίποτα ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει στη χώρα, το μόνο που άλλαζε ήταν τα ονόματα των θεσμών και των αρχόντων που μας κυβερνούσαν. Κι από τη ραστώνη και τη σιέστα ξαφνικά φάγαμε μια σφαλιάρα ξεγυρισμένη από τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι χτες μας καθησύχαζαν τάζοντάς μας Ολυμπιακούς Αγώνες και Εθνική Υπερηφάνια. Από εκείνους που αντάλλαζαν νερό της λίμνης με οικόπεδα και χρέη με ομόλογα για να μας πείσουν ότι στα άδεια και υπερχρεωμένα εξαιτίας τους πορτοφόλια μας λεφτά υπάρχουν. Κι εκείνους που εξωθούσαν στα άκρα τους αδερφούς ποτίζοντας το αίμα τους με χρώμα πράσινο και μπλε και κόκκινο και ποιος ξέρει τι άλλο προκειμένου να εξασφαλίσουν πιστή πελατεία.

Όλοι αυτοί έκαναν ζουμ, κανείς δεν είδε το πλάνο ολόκληρο. Τράβηξαν τη φωτογραφία που δεν έπρεπε. Κι αυτό εκ μέρους τους προδίδει ερασιτεχνισμό, έλλειψη γνώσεων, εμπειρίας και εκπαίδευσης. Και βεβαίως ανευθυνότητα και θρασύτητα που τόλμησαν να αναγορεύσουν εαυτούς σε ειδικούς της πολιτικής και ειδήμονες του μέλλοντος.

Από την άλλη μεριά, κάθε φορά που η Βουλή ανέμενε τους νέους ενοίκους της, εμείς ως φωτογράφοι ουδέποτε δεν κρατήσαμε στα χέρια μας ευρυγώνιο φακό, παρά μονάχα το ακριβώς ανάποδο. Μονίμως είχαμε κολλημένη τη ματιά μας στον προσοφθάλμιο εστιάζοντας συνήθως κάποιο πρόσωπο και κάποιο χρώμα και ουδέποτε κάναμε τον κόπο να ανοίξουμε και τα δυο τα μάτια στο τοπίο μπροστά μας για να δούμε το πλάνο ολόκληρο. Και τώρα τρώμε τις σφαλιάρες από τον Σόιμπλε και τον κάθε Σόιμπλε. Και δεν έχει άδικο, που κοιτούσες περήφανε Έλληνα τόσα χρόνια, είναι σαν να λέει. Τρέχα τώρα πίσω από το βουλευτή σου να σου ξεπληρώσει το δάνειο και να σου βρει δουλειά που σε απέλυσαν με το έτσι θέλω! Ψήφιζες κι έδινες δύναμη στους ερασιτέχνες, κοίτα τώρα τη φωτογραφία της χώρας σου πόσο χάλια είναι…

Και το κακό είναι ότι γνωρίζοντας πια το πρόβλημα, τη μηχανή την κρατάνε ακόμα στα χέρια τους ερασιτέχνες… Οπότε εικόνα από το πλάνο συνολικά δεν πρόκειται να έχουμε, παρά μόνο αποσπασματικές και σπασμωδικές κινήσεις! Ας ευχηθούμε τουλάχιστον σήμερα το βράδυ, οι διαπραγματεύσεις που γίνονται στην Ευρώπη για το κούρεμα του χρέους να έχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη χώρα.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 22/2/2012, 8:00μμ : Μια πολύ καλή συνέχεια της συζήτησης που άνοιξε με την παρούσα ανάρτηση, μπορείτε να βρείτε στο ιστολόγιο του Δημήτρη, εδώ.

Συνείδηση.

Μέδουσα

Αν κοιτάξει κανείς στα λεξικά θα βρει πολλούς ορισμούς. Ένας από αυτούς λέει ότι συνείδηση είναι το σύνολο των πεποιθήσεων του ανθρώπου. Ψήφος από την άλλη είναι η προσωπική προτίμηση του ανθρώπου σε κάποιο θέμα. Ψήφος κατά συνείδηση είναι η πράξη εκείνη κατά την οποία ο άνθρωπος έχοντας επίγνωση των πραγμάτων διαλέγει το τάδε ή το δείνα. Κι αυτή η ψήφος είναι η υπέρτατη έκφραση δημοκρατίας. Και πρέπει να επιβραβεύεται… Αλλού… Γιατί εδώ η κομματική πειθαρχία είναι ανώτερο αγαθό από τη Δημοκρατία. Κι αυτό είναι κάτι που με ανησυχεί ιδιαίτερα και με θλίβει! Και με τρομάζει.

Η δημοκρατία αυτοκαταστρέφεται.

Η παραπάνω εικόνα έφτασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο σταλμένη από τον Κώστα, τον ξάδερφό μου. Σκέφτηκα να την αναρτήσω όπως είναι, τα λόγια εδώ είναι περιττά άλλωστε. Από την άλλη όμως, πως θα μπορούσε κάποιος να μη σκεφτεί ότι σήμερα που όλα είναι επιδερμικά και η μοναδική φιλοσοφία που ζει και διαπρέπει στην πατρίδα μας είναι εκείνη του μη μόχθου, του εύκολου πλουτισμού, της απαξίας και της αδιαφορίας; Τη Δημοκρατία εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταστρέψει προ πολλού, από τότε που στα σχολεία σταμάτησε να διδάσκεται η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η ευθύνη και το όραμα. Από τότε που ο Έλληνας πέταξε το ένδυμά του και ντύθηκε ραγιάς[1]. Από τότε που άρχισε να σκύβει το κεφάλι και ως άλλος Αρτέμης Μάτσας[2] έκανε φίλους τους εχθρούς του. Από τότε που αποκήρυξε τα ιδεώδη του και τα αντικατέστησε με τη μισαλλοδοξία και τον εθνικισμό. Από τότε που χωρίστηκε σε Πράσινους και Βενετούς και Ρούσσους, θαρρείς και είναι της μοίρας μας γραφτό τα χρώματα της ίριδας να μας χωρίζουν σε όλους τους αιώνες.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Θεωρήσαμε ότι είμαστε ξεχωριστοί, ο καθένας από εμάς, κι έτσι ξεχάσαμε το σύνολο. Ο ένας τώρα πια αποφασίζει, ο ένας ενεργεί, οι υπόλοιποι περιμένουν παθητικά λες κι ο από μηχανής θεός θα φροντίσει ακόμα και να γεμίσει την κούπα μας με νερό. Αποδεχτήκαμε θεωρίες και δήθεν φωτισμένα πνεύματα ως σωτήρες κι δεχτήκαμε αβασάνιστα να οδηγηθούμε στην κατρακύλα, χωρίς κανένα μέτρο και πάντα με ατιμωρησία των υπευθύνων. Διδάσκουμε τους πολίτες να παρανομούν, να μη σέβονται και να κλέβουν γιατί οι παράνομοι είναι εκείνοι που βλέπουν θεού πρόσωπο, οι υπόλοιποι πεθαίνουν και τη στιγμή που κλείνουν τα μάτια τους ακόμα ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή, τη ζωή που δεν έζησαν, τη ζωή που τους άξιζε. Χάσαμε τη συνοχή μας, δανείσαμε τη φωνή μας σε εκπροσώπους, 300 όλους κι όλους, βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα και τώρα ζητάμε και τα ρέστα. Ποια Δημοκρατία επιζητάμε και ποια δικαιοσύνη; Αφού μόνοι μας παραδώσαμε τα κλειδιά της Δημοκρατίας στους ασήμαντους και ησυχάσαμε και τη συνείδησή μας ότι τάχα μου όλα από εδώ και μπρος θα πάνε καλά.

Δε φταίει κανείς, εσύ φταις που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές κι εγώ που τις γράφω. Γιατί μάθαμε από τους πατεράδες μας άκριτα και χωρίς σκέψη και βάσανο να ακολουθούμε αποκλειστικά και μόνο ένα από τα χρώματα της ίριδας…

Ενημέρωση: Μετά από υπόδειξη του Θωμά, διαπίστωσα ότι το ρητό που αποδίδεται στον Ισοκράτη στην εικόνα πιο πάνω, δεν έχει αποδοθεί έτσι όπως ακριβώς ήταν τα λόγια του. Μια αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορεί να σας οδηγήσει στην ακριβή του μετάφραση και βεβαίως στο ακριβές σκεπτικό του Ισοκράτη, το οποίο περιλαμβάνεται στον Αεροπαγίτικο λόγο του. Πέραν αυτού όμως, τα λόγια που εμφανίζονται στην εικόνα και τα οποία αποδίδονται στον Ισοκράτη, έτσι όπως αυτά έχουν διατυπωθεί, απεικονίζουν κατά τη γνώμη μου τη σύγχρονη κατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα και οι σκέψεις μου έχουν αποδοθεί ακριβώς πάνω στα λόγια αυτά.

[1] Είναι γνωστή η φράση του συμπαθέστατου ηθοποιού Αρτέμη Μάτσα «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» ενσαρκώνοντας το δοσίλογο των κατακτητών.
[2] Ραγιάς: Από το ράγι = κοπάδι. Υποτιμητικός όρος που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι και ο οποίος υποδήλωνε το σκλάβο δηλώνοντας μάλιστα και έντονη περιφρόνηση. 

Το ενυδρείο.

Image: africa / FreeDigitalPhotos.net

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα πράσινο ψάρι που ήθελε  να γίνει αρχηγός. Μέσα στο ίδιο ενυδρείο υπήρχε κι ένα μπλε ψάρι που ήθελε να γίνει αρχηγός. Όλη την ώρα τα δυο ψάρια προσπαθούσαν να εξολοθρεύσει το ένα το άλλο. Τα υπόλοιπα ψάρια του ενυδρείου είχαν χωριστεί σε τρεις παρατάξεις. Η μια υποστήριζε το πράσινο, η άλλη το μπλε και η τρίτη δεν υποστήριζε κανένα από τους δυο και είχε για αρχηγό ένα κόκκινο ψάρι.

Αυτό το ενυδρείο είχε μια ιδιαιτερότητα. Ήταν εξαιρετικής ομορφιάς και τα ψάρια όλα ήταν πολύ όμορφα. Κι έτσι, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος με κατοικίδια το είχε τοποθετήσει μπροστά μπροστά στη βιτρίνα. Μαγνήτιζε τα βλέμματα των περαστικών, οι οποίοι μόλις το αντίκριζαν σταματούσαν και το χάζευαν για πολύ ώρα, δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της ομορφιάς. Κι έτσι, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος δεν το πείραζε καθόλου, ούτε ενοχλούσε ποτέ τα ψάρια.

Οι κάτοικοι του ενυδρείου το είχαν καταλάβει αυτό. Κι έτσι δεν έχαναν ευκαιρία να επιδεικνύονται, αν και λόγω της γενετικής τους ανεπάρκειας, αφού δε δεχόταν νέα ψάρια στο περιβάλλον τους, πλέον τα χρώματα και η ομορφιά τους ήταν πολύ χαμηλότερης ποιότητας σε σχέση με το παρελθόν τους. Ουσιαστικά, το μόνο που τους είχε μείνει, ήταν το καλό όνομα του παρελθόντος τους.

Επειδή ήταν τοποθετημένο σε ένα σημείο με δύσκολη πρόσβαση, μπροστά μπροστά στη βιτρίνα του καταστήματος, ο ιδιοκτήτης του είχε τοποθετήσει σύστημα για την αυτόματη τροφοδοσία της τροφής. Κάθε μεσημέρι, στις 12:00 ακριβώς, έπεφτε στο νερό η τροφή. Το σύστημα όμως ήταν ελαττωματικό. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, ανακάλυψαν τα ψάρια, ότι αν έπεφταν με δύναμη πάνω στο στόμιο του μηχανισμού που ήταν λίγο πιο πάνω από την επιφάνεια του νερού, τότε έπεφτε κι άλλη δόση φαγητού. Στην αρχή η χαρά τους ήταν μεγάλη. Έπεσαν με τα μούτρα στο φαγητό, άφθονη τροφή χωρίς κόπο και χωρίς έλεγχο. Μετά την πρώτη χαρά όμως, άρχισαν τα προβλήματα. Πολλά ψάρια μπούκωσαν από το πολύ φαγητό κι άρχισαν να πεθαίνουν. Χάθηκε το μέτρο. Κι έτσι, σε μια πρωτοφανή κίνηση, τα ψάρια αποφάσισαν να ορίσουν μια επιτροπή που θα έκανε σωστή διαχείριση της τροφοδοσίας. Ο πρόεδρος της επιτροπής αυτής απέκτησε πολύ δύναμη μέσα στο ενυδρείο. Έτσι, άρχισαν οι διαμάχες και δημιουργήθηκαν κάποιες παρατάξεις. Η μια έλεγε ότι το δικαίωμα στη διαχείριση της τροφής είναι δικαίωμα όλων, οπότε έπρεπε να έχουν όλοι πρόσβαση στο χτύπημα του στομίου. Η άλλη έλεγε ότι το δικαίωμα αυτό πρέπει να ανήκει σε μια ελίτ, η οποία θα αποφάσιζε εκείνη εξ’ ονόματος των υπολοίπων. Μια άλλη παράταξη έλεγε ότι μια ενδιάμεση κατάσταση θα ήταν η καλύτερη. Κι έτσι ο καιρός περνούσε και τα ψάρια ήταν διχασμένα, αλλά πάντα έτρωγαν παρά πάνω από όσο έπρεπε.

Μέχρι που μια μέρα, εκεί που περίμεναν το μεσημέρι κοιτάζοντας το στόμιο του μηχανήματος, η τροφή δεν έλεγε να πέσει. Περίμεναν, περίμεναν, η ώρα περνούσε αλλά τίποτα δε γινόταν. Συνεδρίασαν αμέσως οι αρχηγοί των παρατάξεων για να διαπιστώσουν το πρόβλημα. Το κόκκινο ψάρι απλώς είπε ότι φταίνε τα άλλα ψάρια κι έφυγε, ενώ οι άλλοι δύο αποφάσισαν να καταφύγουν στην εύκολη λύση. Διέταξαν το ψάρι που πηδούσε έξω από το νερό και χτυπούσε το στόμιο του μηχανήματος να κάνει τη δουλειά του. Έτσι κι έγινε. Πήδηξε πάνω στο στόμιο, αλλά ούτε και τότε έπεσε τροφή στην επιφάνεια του νερού. Πήδηξε ξανά και ξανά, αλλά τίποτα. Η πείνα άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Συνεδρίαση στη συνεδρίαση δεν μπορούσαν να καταλάβουν το γιατί. Άρχισε τότε να ξεσπάει σφοδρός πόλεμος. Το πράσινο κατηγορούσε το μπλε, κι οι δυο μαζί το κόκκινο το οποίο κατηγορούσε όλους τους υπόλοιπους εκτός από τον εαυτό του, παρόλο που κι εκείνο έτρωγε τις παραπάνω μερίδες. Πέρασε λίγος καιρός κι αφού λύση δεν ήταν δυνατόν να βρεθεί κι η πείνα δεν μπορούσε να χαλιναγωγηθεί, κι άρχισε το ένα ψάρι να τρώει το άλλο. Μέσα στο γενικό κακό, ο πράσινος με τον μπλε συνέχιζαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλο, υποστηρίζοντας ότι μόνο ο ένας ή ο άλλος θα μπορούσε να δώσει τη λύση. Κι ο κόκκινος το μόνο που έκανε ήταν να ουρλιάζει διαρκώς για να ανοίξει το στόμιο και να πέσει μέσα στο νερό όλη η τροφή…

Λίγο καιρό αργότερα, ο καταστηματάρχης ένα πρωί που πήγε να ανοίξει το μαγαζί του, παρατήρησε το ενυδρείο στη βιτρίνα. Όσα ψάρια είχαν απομείνει, ήταν νεκρά, πράσινα, μπλε και κόκκινα. Σάστισε, άνοιξε γρήγορα γρήγορα κι έτρεξε στο ενυδρείο. Είδε ότι κανένα ψάρι δεν ήταν ζωντανό. Άρχισε να βάζει τις φωνές, γιατί να συνέβη αυτό; γιατί; αναρωτήθηκε. Κοίταξε το αυτόματο μηχάνημα για την τροφή. Ήταν άδειο! Μα πως είναι δυνατό, αναρωτήθηκε, αφού είχα βάλει και περισσότερο από όσο έπρεπε, θα τελείωνε στο τέλος του μήνα…

Μετά το πρώτο σοκ, ηρέμησε. Τελικά, έπρεπε να έχει γίνει κάτι τέτοιο, σκέφτηκε. Ήθελαν αλλαγή τα ψάρια, είχαν χάσει την αίγλη που είχαν στο παρελθόν. Μια αλλαγή ήταν επιβεβλημένη, κακά τα ψέματα. Α, να θυμηθώ να πετάξω και το μηχάνημα, αυτό το ενυδρείο θέλει προσοχή, επιτήρηση, έτσι θα είναι καλύτερα… θα είμαι και σίγουρος…

Γαία πυρί μιχθήτω.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα απουσιάζω από το ιστολόγιό μου λόγω έλλειψης χρόνου. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) οι εποχές επιτάσσουν εγρήγορση ειδάλλως δεν υπάρχει σωτηρία. Θεωρώ ότι το «συν Αθηνά και χείρα κίνει» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Και παρόλο που δεν είναι στα άμεσα σχέδιά μου η καθολική επιστροφή μου στο μπλογκ, σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση. Δι’ ευνοήτους λόγους…

Κι ενώ στην αρχή η πρόθεσή μου ήταν να αρχίσω να παραθέτω τις απόψεις μου για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα αλλά, απ’ ότι φαίνεται, και στον Ευρωπαϊκό χώρο γενικότερα και να κάνω κριτική κι ανάλυση, τελικά απλώς παραθέτω το σημερινό πρωτοσέλιδο της liberation και τους στίχους του τραγουδιού του Γιάννη Μαρκόπουλου που φτάνουν στ’ αυτιά μου με την υπέροχη φωνή του Ξυλούρη. Νομίζω αρκούν για να περιγράψουν τις πολιτικές αποφάσεις της Κυβέρνησης της Ελλάδας…

Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ίλεως ίλεως ίλεως
ίλεως ίλεως νέμια
Ίλεως ίλεως ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
Αλληλούια αλληλούια

Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
Αλληλούια αλληλούια
Αλληλούια αλληλούια

Σας φιλώ ελπίζοντας να μη χρειαστεί να κελαηδήσουν όπλα…

Πτώχευση ήθους και πολιτικής.

Διάβαζα τους περίφημους λόγους του Ζολώτα, κι επειδή έχω την αίσθηση ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας κατανοεί καλύτερα τα αγγλικά από τα ελληνικά, όπως ίσως και αρκετοί άλλοι που μας κυβερνούν ή μας έχουν κυβερνήσει τα τελευταία τριάντα χρόνια, είπα να του/τους απευθύνω μια επιστολή μήπως και καταλάβει/ουν τι γίνεται εδώ κάτω, στα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας.

Δανείζομαι την εισαγωγή του πρώην Έλληνα Πρωθυπουργού και προσθέτω το δικό μου κείμενο. Σας ζητώ να συγχωρήστε τα αγγλικά μου!

Kyrie, it is Zeus’ anathema on our epoch for the critical catastasis we are facing, catastrophology and skepticism to be Scylla and Charybdis of our economic situation. Instead of calming citizens, your tactics has no metron and orthological basis, they are fable and with no analogy.

I wish not to be sarcastic, but I am thinking that you are emphasize in your arithmetic and numerical logic without taking serious consideration about the meiosis of human dignity. What if we manage to bring euphoria to our lenders when crisis and melancholia are the reasons of our metamorphosis to pariah? What if troicans are pressing, panacea does not exist, pandemic asphyxia does. Your apathetic stasis for every day problems is like dynamite to social structure.  Catastrophe is imminent. Cosmos is falling apart. The dilemma is clear: Are you going to save the lenders or the Greek people?

Your political criteria have to be diaphanous. Crystal clear. Based on what criteria are you planning to face the chaos of debt? Which way have you choose for us to be from the one side of chasm to the other? And on what cost? Diaeresis of people is not working right now. Metamorphosis of thinking has already happened. There are no more fanatism with political parties within society. Be aware!

Hopping that democracy, which has no myopia, will see in time the future and no megalith monologues will dominate, I exorcise wrong decisions of yours whith ephemeral solutions and eulogize the ethos of Greek people and future of my country. 

Don’t be stigma and miasma for democracy and for your counrty. And don’t forget that history is very didactic!

Κώστας Θερμογιάννης.

Όραμα, έμπνευση, προοπτική.

Διάβαζα στο χτεσινό κυριακάτικο τύπο τις εξελίξεις στον οικονομικό τομέα. Συνοψίζοντας απεκόμισα τα εξής: Αδυναμία συγκέντρωσης εσόδων με αποτέλεσμα να έχουμε, κατά την προσφιλή των πολιτικών μέθοδο, περικοπές εξόδων με τους δημοσίους υπαλλήλους να πληρώνουν και πάλι τη νύφη, το ΔΝΤ με την αλλαγή ηγεσίας λέει ότι η Ελλάδα δε δικαιούται ούτε καν τα δάνεια που πήρε μέχρι σήμερα – μέχρι και διερεύνηση του ζητήματος θα ζητήσει η νέα επικεφαλής του η Κριστίν Λαγκάρντ – οι στόχοι έχουν χαθεί, ανάπτυξη δεν υπάρχει και με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε στην χρεοκοπία.

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση κάνει σπασμωδικές κινήσεις, ούτε που ξέρουμε πια πόσο είναι το ΦΠΑ σε μερικά αγαθά, αναπτυξιακές κινήσεις δε γίνονται ούτε στα όνειρα των υπουργών, ο πρωθυπουργός μοιάζει απών, και η χώρα έχει μπει στον αυτόματο πιλότο. Η ίδια η κυβέρνηση που έπρεπε να καλλιεργεί κλίμα εμπιστοσύνης, φροντίζει κάθε τρεις και λίγο να ρίχνει λάδι στη φωτιά. Άρχισε πάλι η φιλολογία των απολύσεων στο Δημόσιο, των περικοπών των μισθών και των γνωστών συνταγών που μέχρι σήμερα έχουν αποτύχει τραγικά.

Δυο χρόνια το ίδιο βιολί. Και χαζός να ήταν κάποιος θα καταλάβαινε ότι το σχέδιο πάσχει. Ότι δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην αποτυχία. Διερωτώμαι λοιπόν, οι πολιτικοί, που εξ΄ ορισμού είναι εκείνοι που διαθέτουν όραμα κι έμπνευση για να προεκτείνουν την προοπτική της χώρας στο μέλλον, σκέφτονται; Όχι αν βάζουν το μυαλό τους να κάνει σύνθετες και πολύπλοκες διεργασίες. Απλώς αν σκέφτονται. Πήραν αυτό το καράβι που λέγεται Ελλάδα και το οδηγούν πάνω στην ξέρα. Γιατί; Ξέμειναν από ιδέες; Στέρεψαν οι εμπνεύσεις τους; Βρίσκονται πραγματικά μπροστά σε αδιέξοδο; Ή μήπως συμβαίνει κάτι χειρότερο; Διότι η διεθνής κοινότητα δεν τους άφησε αβοήθητους, άσχετα με το αν η βοήθεια αυτή είναι επιθυμητή ή όχι και με όποιο τίμημα αυτή έχει δοθεί. Με αρωγή από παντού κι όμως κάθε μέρα η χώρα βουλιάζει κι άλλο! Μήπως λοιπόν δεν είναι η ανικανότητα αυτή που μας οδηγεί αλλά πράγματα πολύ πολύ χειρότερα; Από εκείνα που επιβάλουν την ενεργοποίηση της τελευταίας παραγράφου του τελευταίου άρθρου του Συντάγματος;

«Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.»

Αρέσει σε %d bloggers: