Archive for the ‘ Πολιτικά ’ Category

Πρώτη ανάγνωση.

Ποιος κέρδισε τελικά στις χτεσινές εκλογές; Θα ήθελα να δώσω μερικές απαντήσεις, να παραθέσω μερικές σκέψεις, έστω και τόσο νωρίς χωρίς τα πράγματα να έχουν ακόμα κατασταλάξει.

Από τη βουβή προεκλογική περίοδο βγήκε μια κραυγή. Κραυγή όχι αγωνίας αλλά ελευθερίας. Τίποτα πια δεν είναι δεδομένο. Μεγάλα κόμματα πια δεν υπάρχουν, τουλάχιστον ως ποσοστό εκλογικών αποτελεσμάτων. Διαφάνηκε πως πια ο λαός έχει απαγκιστρωθεί από τα κομματικά επιτελεία, ειδικά οι νέοι άνθρωποι. Παρατηρώντας τις αναλύσεις τόσο των δημοσκοπικών ευρημάτων όσο και των εκλογικών αποτελεσμάτων, διαφαίνεται πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ψήφισαν μόνο οι άνω των 60 ετών ψηφοφόροι. Τούτο σημαίνει πως με το πέρασμα του χρόνου οι πολίτες θα αποστασιοποιούνται από τα στενά κομματικά πλαίσια του (πρώην) δικομματισμού και όχι μόνο. Πλέον έγινε σαφές πως πραγματικά ο λαός αποφασίζει ελεύθερα, ανεξάρτητα κι απενοχοποιημένα, χωρίς να υπάρχει τίποτα a priori δεδομένο. Οι πολιτικοί σχηματισμοί θα κρίνονται από εδώ και στο εξής για την τήρηση των δεσμεύσεών τους και το πελατειακό σύστημα που μέχρι τώρα στήριζε το δικομματισμό μοιάζει να χάνει σε επιρροή. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου το μήνυμα των χτεσινών εκλογών κι αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη της Δημοκρατίας.

Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών ήταν κόλαφος κατά των δυο (πρώην) μεγάλων κομμάτων. Η μεταπολίτευση, έτσι όπως την είχαμε στο μυαλό μας μέχρι σήμερα τελείωσε. Νέα πολιτικά ήθη οφείλουν να καλλιεργηθούν, αυτά της συνεργασίας, της εξάλειψης των «δήθεν» διαφορών που συντηρούν αποστάσεις, της προσέγγισης και της συμμετοχής. Οι νέοι άνθρωποι, αυτοί που κρατούν πια τα ηνία της χώρας στα χέρια τους, μοιάζει να έχουν αποφασίσει πως θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια και αξιοκρατία. Οι σχέσεις δούναι και λαβείν για ψηφοθηρικούς λόγους που είχε καλλιεργήσει στο παρελθόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τους πολίτες  φαίνεται πως πέθαναν μαζί με την παντοδυναμία τους. Η ανασύνταξη των δυνάμεών τους μοιάζει, κατά τη γνώμη μου, αρκετά δύσκολη κι αν ποτέ αυτό γίνει πραγματικότητα θα απαιτήσει μια ισχυρή προσωπικότητα στο τιμόνι των δυο αυτών κομμάτων του ύψους του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή του Ανδρέα Παπανδρέου. Τέτοια πρόσωπα δε φαίνεται να υπάρχουν, τουλάχιστον όχι στον ορίζοντα που μπορούμε να διακρίνουμε.

Οι πολίτες της χώρας είδαν χτες αυτό που μέχρι προχτές έμοιαζε αδιανόητο ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αντίκρισε ποσοστά για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που δεν μπορούσε καν να φανταστεί. Αυτό από μόνο του είναι πια αρκετό για να γκρεμίσει συθέμελα τα δυο αυτά κόμματα. Τίποτα πια δε μοιάζει να κρατάει τον ψηφοφόρο στα κόμματα αυτά. Αν δε, ο ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε τρομακτική άνοδο καθώς και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Δημοκρατική Αριστερά τηρήσουν υπεύθυνη στάση και συνδράμουν στην καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου και της καθημερινότητας των σύγχρονων Ελλήνων, θα παγιώσουν τις δυνάμεις τους και θα διαδραματίσουν από εδώ και στο εξής πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Το μοναδικό ανησυχητικό φαινόμενο ήταν αυτό της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Το μέχρι τώρα πολιτικό σύστημα φέρει μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό και πρέπει να αναλογιστεί τα λάθη του. Διότι, θεωρώ πως δεν είναι η Χρυσή Αυγή που με τις ίδιες δυνάμεις και προσπάθειές της η αιτία που μπήκε στη Βουλή αλλά τα τραγικά λάθη, οι παραλήψεις και η ασυδοσία των μέχρι τώρα κυβερνήσεων. Με δεδομένο όμως ότι έλαβε ποσοστό 7%, είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τον πολιτικό τους λόγο και εντός της Βουλής πλέον, κρίνοντάς τους με τα ίδια κριτήρια που θα κρίνουμε από εδώ κι εμπρός κι όλους τους υπόλοιπους.

Αναμένοντας τις πολιτικές εξελίξεις από σήμερα κι εμπρός, δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στη νίκη Ολάντ στη Γαλλία. Δεν ξέρω αν οι εκλογές στην Ελλάδα και στη Γαλλία σταθούν η αφορμή και η απαρχή για μια πιο κεντρώα – αριστερή στροφή της Ευρώπης, θεωρώ όμως σχεδόν σίγουρο ότι η αδιάλλακτη και ξεκάθαρα σοβινιστική πολιτική της Γερμανίας αρχίζει πλέον να χάνει έδαφος. Ίσως είναι πια η στιγμή η Ευρώπη να αρχίσει να δρα ως Ευρώπη των πολιτών της και όχι ως Ευρώπη των Γερμανών και των γερμανικών συμφερόντων. Σίγουρα η οικονομία είναι ένας θεμελιώδης παράγοντας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά τι να την κάνει κανείς μια ισχυρή και εύρωστη οικονομία όταν οι πολίτες είναι εξαθλιωμένοι και πεινάνε;

Η μεταπολίτευση τελείωσε. Μαζί της φαίνεται πως τελείωσε και ο δικομματισμός. Ίσως τα συμπεράσματα μου να είναι βιαστικά. Ίσως να είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα. Το βέβαιο όμως είναι πως ο ψηφοφόρος πια είναι υπεύθυνος για την επιλογή του κι αποφασίζει για το καλό της χώρας και όχι μονάχα για το προσωπικό του συμφέρον. Έβγαλε από πάνω του τη στενή και ανεπιθύμητη εξάρτηση από τα βουλευτικά και κομματικά γραφεία. Κι αυτό μόνο σε όφελος της χώρας μπορεί να οδηγήσει.

Advertisements

Ελλάδα.

Ας είναι σήμερα η αρχή για ένα καλύτερο μέλλον.

Δημοσκόπηση.

Οι ημέρες μέχρι την 6η Μαΐου πλησιάζουν γρήγορα αλλά πολλοί συμπολίτες μας, μαζί κι εγώ, δεν έχουν ακόμα αποφασίσει αν και που θα ρίξουν την ψήφο τους. Τα ζητήματα αυτή τη φορά είναι αρκετά και εντελώς διαφορετικά απ’ ότι είχαμε συνηθίσει να συζητάμε μέχρι σήμερα. Η στείρα αντιπαράθεση μεταξύ ΠΑΣΟΚ – ΝΔ ή ΝΔ – ΠΑΣΟΚ με τα υπόλοιπα κόμματα να περιφέρονται μάτια προσπαθώντας να πείσουν τους ψηφοφόρους δεν υπάρχει πια. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δείχνει ότι οι πολίτες έχουν άλλα κριτήρια πια και το αισθητήριό τους είναι στραμμένο αλλού. Δημοσκοπικά τουλάχιστον, περίπου δέκα κόμματα διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή, πράγμα καινοφανές που φανερώνει ευκρινώς αυτή την αλλαγή της στάσης.

Προβληματιζόμενος λοιπόν για το ποια θα είναι η επιλογή μου στις επερχόμενες εκλογές, σκέφτηκα το εξής σενάριο: Αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο αρχηγός κάθε κόμματος που συμμετέχει στις εκλογές δεν μπορούσε να ψηφίσει το κόμμα του, τότε άραγε ποιο κόμμα θα ψήφιζε; Και γιατί; Τα συμπεράσματα που έβγαλα ήταν εντυπωσιακά, τουλάχιστον για μένα. Δε θα τα παραθέσω εδώ γιατί δε θα ήθελα να προκαταλάβω κανέναν, αλλά νομίζω πως θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μια τέτοια συγκέντρωση των απόψεών σας όπως βεβαίως κι ο διάλογος που ενδεχομένως θα ακολουθήσει. Προσπαθώντας λοιπόν να αιτιολογήσω γιατί ο Βενιζέλος θα ψήφιζε το τάδε κόμμα ή ο Σαμαράς το δείνα και ο Τσίπρας το άλλο κλπ. σχημάτισα μια κρίση τόσο για τα πρόσωπα όσο και για τα κόμματα που μέχρι σήμερα δεν είχα. Η μοναδική όμως που δεν μπόρεσα να εξάγω κανένα συμπέρασμα είναι η κατά τα άλλα συμπαθέστατη κυρία Παπαρήγα!

Σας περιμένω λοιπόν…

Σταθμός.

(c) Τελευταίος

Η κρίση της Ελληνικής οικονομίας ανέδειξε ορισμένα πραγματικά γεγονότα τα οποία όμως φαίνεται να μην απασχολούν σοβαρά κανέναν. Πρώτο και μοναδικό μας μέλημα και θέμα συζήτησης είναι η οικονομία και η οικονομική κρίση ξεχνώντας ή ακόμα και αγνοώντας άλλα θεμελιώδη προβλήματα περισσότερο ίσως σημαντικά από την κρίση αυτή καθ΄αυτή.

Πρώτα απ’ όλα, η Ελληνική κρίση ανέδειξε το μεγάλο και έντονο πρόβλημα της έλλειψης ικανών πολιτικών προσώπων στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Ισχυρές προσωπικότητες πια δεν υπάρχουν, ικανές να ηγηθούν και να χαράξουν πολιτικές με ορίζοντα πολλών χρόνων. Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια την καγκελάριο της Γερμανίας να αποφασίζει για όλους και για όλα, ενεργώντας και δρώντας όχι ως ίση μεταξύ ίσων αλλά ως ελίτ που διαφεντεύει τους πληβείους. Συνδράμουν δε τα χλωμά πρόσωπα του βορρά, οι οποίοι μέχρι πρότινος διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την κατάντια της Ελλάδας και των νότιων χωρών μέχρι που τελικά διαφάνηκε ότι ακόμα κι αυτοί τα του οίκου τους τα έκαναν χάλια κι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν! Μπορεί η Γερμανία να είναι η ισχυρή οικονομία της Ευρώπης, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο η οικονομία. Αν σκοπός της Ε.Ε. ήταν η υποταγή των 26 στη Γερμανία τότε κάτι δεν πάει καλά. Κι αυτό μοιάζει να το ξεχνάμε.

Συνεχίζοντας, εύλογα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως έχει αρχίσει να διαφαίνεται η έντονη διαφορά σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των “μικρών” και των “μεγάλων” κρατών μελών. Σίγουρα είναι φυσικό και θεμιτό, εντός κάποιων ορίων βεβαίως, να υπερισχύουν οι θέσεις, οι αποφάσεις και τα συμφέροντα των “μεγάλων” έναντι εκείνων των “μικρών” αλλά όταν αυτό γίνεται εις βάρος των “μικρών” τότε θεωρώ πως η Ε.Ε. έχει χάσει το σκοπό της και περισσότερο ενεργεί ως μια κεκαλυμμένη δράση των μεγάλων συμφερόντων προς όφελος μόνο των ιδίων και κανενός άλλου. Τούτο είναι ένα θεμελιώδες πρόβλημα το οποίο αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα θα αποτελέσει κατά τη γνώμη μου την Κερκόπορτα της Ένωσης που θα οδηγήσει τελικά και στη διάλυσή της.

Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα που διαφάνηκε έντονα είναι οι λανθασμένες πολιτικές και οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που κυριαρχούν εντός της Ε.Ε. και οι οποίες μοιάζουν αγεφύρωτες. Επίσης, οι ανελαστικές πολιτικές, η τεράστια αδράνεια (χρησιμοποιώ τον όρο δανεισμένο από τη Φυσική) προκειμένου να κινηθεί κάτι, ακόμα και το πιο απλό θέμα, οι θεσμοί εντός της Ε.Ε. που δρουν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς και η τεράστια δυσκολία να ληφθούν αποφάσεις ακόμα και σε επείγοντα και φλέγοντα ζητήματα δημιουργούν μεγάλα ζητήματα για τη βιωσιμότητα της Ένωσης, τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή. Η έλλειψη οράματος και η παντελής απουσία πρόβλεψης γεγονότων και εξελίξεων όπως αυτά που βιώνει σήμερα η Ελλάδα αποδεικνύει πολιτικούς και πολιτικές χωρίς όραμα, χωρίς σωστό σχεδιασμό, με επιφανειακή μόνο επένδυση και χωρίς κανένα βάθος.

Κάτι εξίσου σημαντικό που προέκυψε από την κρίση χρέους της Ελλάδας είναι και το γεγονός ότι διαφάνηκε η τεράστια διαφορά νοοτροπίας μεταξύ των χωρών μελών της Ευρώπης. Περίπου έχει ως εξής: Οι καλοί και παραγωγικοί και οικονόμοι και σωστοί βόρειοι χάρη στους οποίους ζουν οι κακοί και σπάταλοι και τεμπέληδες νότιοι. Τελικά βέβαια αποδείχτηκε πως όλο αυτό δεν είναι παρά ένας μύθος, αφού προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε. ότι οι πλέον εργατικοί και παραγωγικοί είναι οι κάτοικοι της νότιας Ευρώπης, τα οφέλη όμως της εργασίας τους καρπώνονται οι κολοσσοί και οι πολυεθνικές της βόρειας Ευρώπης. Κι αυτό το έχει καταφέρει με μεγάλη τέχνη και μαστοριά η διπλωματία και η πολιτική που ασκούν οι χώρες του βορρά με την ανοχή των χωρών της νότιας Ευρώπης.

Όλα αυτά τα θεμελιώδη κατά την άποψή μου ζητήματα, ενδεχομένως και μερικά ακόμα, πρέπει να τεθούν επί τάπητος και να χαραχθούν νέες πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ειδάλλως η Ε.Ε. κινδυνεύει να διαρραγεί και να οδηγηθούν οι χώρες μέλη σε μεγάλες  περιπέτειες. Η Ελλάδα ίσως να ήταν η αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια όλα αυτά τα προβλήματα και οι λανθασμένες στρατηγικές της Ευρώπης κι έδειξε την τραγική της αδυναμία να προβλέψει αφενός τέτοιες καταστάσεις κι αφετέρου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εντός του οίκου της.

Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να καταλάβουμε ότι το ευρώ τελικά ίσως να αποδειχτεί το πρώτο αμιγώς οικονομικό μέγεθος που είχε μεγαλύτερη αξία πολιτική από ότι οικονομική με όλα τα προβλήματα που το συνοδεύουν και τις όποιες κρίσεις βιώνει κι αυτό ίσως αποδειχτεί και η μεγαλύτερη ευκαιρία αλλά και δύναμη της Ευρώπης.

Τα πρώτα αποτελέσματα από τη Γαλλία και η επικράτηση στον πρώτο γύρο του Ολάντ δείχνουν πως επιβάλλεται μια αλλαγή πολιτικής. Ο Ραχόι στην Ισπανία παρά το γεγονός ότι έχει φρέσκια λαϊκή εντολή δυσκολεύεται, οι Ολλανδοί παραίτησαν την κυβέρνησή τους, οι Ιταλοί εκθρόνισαν το Μπερλουσκόνι, οι Έλληνες δείχνουν δημοσκοπικά την προτίμησή τους προς τα αριστερά αλλά και την άκρα δεξιά. Όλα πια δείχνουν πως οι πολιτικοί σχηματισμοί που διαφέντευαν την τύχη της Ευρώπης μέχρι χτες έχουν αρχίσει να αποδυναμώνονται και πως νέα σχήματα έχουν αρχίσει να αναδύονται σε ολόκληρο το Ευρωπαϊκό φάσμα. Η κρίση χρέους της Ελλάδας ίσως τελικά αποδειχτεί ο σταθμός εκείνος στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τράβηξε τη διαχωριστική γραμμή στο πριν και το μετά. Ίσως το γεγονός αυτό σταθεί η αφορμή οι Ευρωπαίοι να πάρουν στα σοβαρά την Ευρώπη και να μην την αφήσουν έρμαιο στις ορέξεις των συμφερόντων τρίτων. Μπορεί η ιστορία να γράψει πως οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί με την κοντόφθαλμη πολιτική τους κόντεψαν να διαλύσουν έναν υπέροχο θεσμό τελικά όμως μέσα από την οικονομική κρίση της Ελλάδας ξυπνήσαμε επιτέλους εμείς οι πολίτες και νιώσαμε όχι πως «We are all Greek» σύμφωνα με το προσφιλές σύνθημα αλλά πως «We are all Europeans«.

Η φωτογραφία είναι από το σιδηροδρομικό σταθμό Λιανοκλαδίου.

Εκλογές.

Οι γιορτές πέρασαν, η χοληστερίνη έχει αρχίσει να πέφτει(!) κι η επιστροφή στην καθημερινότητα μας φέρνει μπροστά στο μεγάλο δίλημμα των εκλογών. Τι και πως θα ψηφίσουμε αυτή τη φορά;

Τα πράγματα σίγουρα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι στο παρελθόν, παρά το γεγονός αυτό όμως τα κόμματα έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν και πάλι τη ρητορική του «Ή εμείς ή χάος». Κατά τη γνώμη μου τα πράγματα αυτή τη φορά είναι πιο ξεκάθαρα απ’ ότι θέλουν να νομίζουμε για να μην πω εντελώς ξεκάθαρα και είμαι απόλυτος. Υπάρχουν δυο επιλογές: Η μια κοιτάζει προς τα αριστερά κι η άλλη προς τα δεξιά. Κέντρο πια δεν υπάρχει, όχι ότι υπήρξε ποτέ απ’ ότι διαφάνηκε τελικά. Το μεγάλο στοίχημα πια είναι στα χέρια των κομμάτων που δεν κυβέρνησαν ποτέ μέχρι σήμερα, τουλάχιστον όχι αυτοδύναμα.

Σίγουρα το πλεονέκτημα έχει η δεξιά πολιτική η οποία συνεπικουρείται και από τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά των ευρωπαίων αξιωματούχων. Η (ξενόφερτη) ρητορική του τύπου “αν δεν κυβερνήσει τη χώρα ξανά η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ ή και οι δυο μαζί, θα καταστραφούμε” φοβίζει το λαό και συσπειρώνει τους οπαδούς των δυο μεγάλων(;) κομμάτων. Εύλογα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι τέτοιες έξωθεν παρεμβάσεις θα έπρεπε να καταδικάζονται τη στιγμή που γίνονται, και πρώτα απ’ όλα από τους συγκυβερνώντες σήμερα, αλλά τέτοια ενέργεια δεν έχει γίνει, τουλάχιστον όχι ακόμα. Η χρήση από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ τέτοιων προπαγανδιστικών δηλώσεων και η μη καταδίκη τους, φανερώνει δυο πράγματα. Το πρώτο είναι πως έχουν χάσει παντελώς όποια δύναμη τους έχει απομείνει και είναι πια έρμαια των ορέξεων των μεγάλων αφεντικών της Ευρώπης. Το άλλο δείχνει πως έχουν πάρει πια τον κατήφορο και όπως ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά έτσι κι αυτοί προσπαθούν να γαντζωθούν από όπου μπορούν για να μην καταρρεύσουν τελείως. Κατά τη γνώμη μου όμως η κατάρρευση είναι προ των πυλών, διότι τα δυο αυτά κόμματα, ως οργανισμοί, έχουν κάνει πια τον κύκλο τους και έχει έρθει η ώρα είτε να μεταλλαχθούν σε κάτι νέο και χρήσιμο είτε απλώς να χαθούν. Κι αυτό δεν είναι κάτι κακό, αντιθέτως είναι αυτό που έχει διδάξει η Φύση. Γέννηση – Ζωή – Θάνατος. Και μετά ξανά Γέννηση. Θεωρώ πως τα κόμματα που κυβέρνησαν μεταπολεμικά τη χώρα, ως πολιτικοί σχηματισμοί, έχουν πια αρχίσει να αποσυντίθεται, να σαπίζουν και να αναδίδουν δυσοσμία. Ως εκ τούτου, μια λαϊκή εντολή στα δυο αυτά κόμματα απλώς θα είναι όπως ο ασθενής που ζει με τεχνητή υποστήριξη και μόνο κακό μπορεί να κάνει στη χώρα.

Η αριστερά από την άλλη έχει να προτείνει αξιόλογες εναλλακτικές και πολιτικές οι οποίες δεν έχουν δοκιμαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Υπάρχει όμως το μεγάλο πρόβλημα του κατακερματισμού των δυνάμεών τους και η αγκύλωση σε δόγματα του περασμένου αιώνα. Το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι η πρόθεση των κομμάτων της αριστεράς να δρουν ως κόμματα διαμαρτυρίας χωρίς διάθεση να αναλάβουν την ευθύνη της εξουσίας, αν και αυτό το τελευταίο μοιάζει να έχει αρχίσει δειλά δειλά να αλλάζει. Ένα γκρίζο σημείο ακόμα είναι το γεγονός ότι δεν έχουν να επιδείξουν ρεαλιστικά προγράμματα διακυβέρνησης, τουλάχιστον όχι ακόμα. Κάποια δείγματα πολιτικής έχουν αρχίσει να βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ που ζει μέσα σε χρονοκάψουλα κι ακόμα προσπαθεί να διανύσει τον 20ο αιώνα, οι υπόλοιποι κινούνται μέσα σε ένα τοπίο θολό. Δεν έχουν καταστήσει ξεκάθαρο το τι ακριβώς πρεσβεύουν, οι πολιτικές τους βεβαίως μπορεί να είναι απολύτως ξεκάθαρες ο λαός όμως δε φαίνεται να το γνωρίζει. Κι αυτό είτε γίνεται τεχνηέντως για να μένουν τα νερά θολά είτε κάτι δεν πάει καλά στον πολιτικό τους λόγο.

Όπως και να έχει το πράγμα, το ζήτημα πια είναι ξεκάθαρο. Αυτές οι εκλογές δεν είναι οι πιο κρίσιμες για τη χώρα κατά τη γνώμη μου, οι επόμενες θα είναι. Αυτές θα δράσουν ως κόσκινο, θα ξεκαθαρίσει το τοπίο όσον αφορά στις πολιτικές (όχι κατ’ ανάγκη στα κόμματα). Θα γίνει σαφές ότι υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι πια. Ή αριστερά ή δεξιά. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Στην Ελλάδα είχαμε, κι ενδεχομένως ακόμα έχουμε, την εντύπωση πως υπάρχουν πολλές επιλογές. Αποδείχτηκε περίτρανα πως από τη μεταπολίτευση και μετά ακολουθήθηκε μια αμιγώς δεξιά πολιτική, σοσιαλισμός δεν υπήρξε ποτέ, εκτός βέβαια από τα σοσιαλιστικά λόγια στα καφενεία και τη σοσιαλιστική (και όχι μόνο) βρωμιά που αναδίδει το Κοινοβούλιο. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τώρα πια τι θέλουμε. Μεσοβέζικες λύσεις δεν υπάρχουν και δεν πρέπει να υπάρξουν από εδώ και στο εξής, γιατί και όταν υπήρξαν αποδείχτηκε πως έκαναν ζημιά. Αυτό νομίζω ότι είναι και το μεγάλο διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης. Κι εύχομαι ολόψυχα να ξεκαθαρίσει ώστε την επόμενη φορά που θα πάμε στις κάλπες τα πράγματα να είναι ξεκάθαρα.

Για πρόσωπα δε μίλησα. Και δε θα μιλήσω. Γιατί δεν αξίζει να μιλήσω. Τους μέχρι τώρα αντιπροσώπους των Ελλήνων στην πολιτική τους έχω χαρακτηρίσει ασήμαντους. Και  πιστεύω απόλυτα ότι αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ο καταλληλότερος. Εύχομαι μονάχα να αλλάξουν τα πρόσωπα και οι νέοι πολιτικοί να αναγνωρίσουν πως οι παλιοί είναι μονάχα όπως ο καρκίνος στο ανθρώπινο σώμα.

Πριν τις δικές μας εκλογές έρχονται οι γαλλικές. Η μάχη μεταξύ Σαρκοζύ και Φρανσουά Ολλάντ αυτή τη στιγμή είναι αμφίρροπη. Όπως και να έχει, η δυσκολία του Σαρκοζύ είναι εμφανής και το αποτέλεσμα των εκλογών θα κρίνει την πορεία της Ευρώπης. Η Ισπανία από την άλλη άλλαξε ρότα κι επέλεξε το Ραχόι και το Λαϊκό κόμμα ενώ η Ιταλία και η πολιτική του Καβαλιέρε αποδείχτηκε επικίνδυνη. Όλα αυτά στη νότια Ευρώπη, μαζί με το αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου στη χώρα μας, μάλλον θα σηματοδοτήσουν μια σειρά εξελίξεων για την Ευρώπη. Γι’ αυτό, η επιλογή που θα κάνουμε την Κυριακή των εκλογών πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν αφορά μόνο εμάς και δεν αφορά μόνο το σήμερα. Ας πάμε λοιπόν συνειδητά στην κάλπη, ανεπηρέαστοι από την κινδυνολογία των πολιτικών αυτή τη φορά. Άλλωστε, πολιτικούς και πολιτική δεν επιλέγουμε μόνο για την οικονομία.

Το κλουβί με τους τρελούς!

Παραφράζω το γνωστό τίτλο του γνωστού έργου γιατί μόνο έτσι νιώθω ότι μπορεί να περιγραφεί η κατάσταση που βιώνει ο σύγχρονος Έλληνας.

Τα παράλογα:

Κάλπες για έναν υποψήφιο! (κλικ)

Εν μέσω κρίσης, με την οικονομική στενότητα να διατρέχει κάθετα και οριζόντια κάθε πτυχή και κάθε στρώμα της Ελληνικής κοινωνίας, ο παραλογισμός των ασήμαντων που κρατούν τα ηνία της χώρας στήνει κάλπες με έναν υποψήφιο(!), λες και δεν πρόκειται να εκλεγεί(!), μόνο και μόνο για να λέει ο μοναδικός υποψήφιος(!) ότι πήρα χ ψήφους αδιαφορώντας για τα έξοδα!

Πολιτικές μαριονέττες! (κλικ)

Στο παρελθόν ο πρώην Πρωθυπουργός κατηγορήθηκε ότι πριν ακόμα τις εκλογές του 2009 κανόνιζε με τον άλλοτε ισχυρό άντρα του Δ.Ν.Τ., τον Ντομινίκ Στρος Καν, την ένταξη της Ελλάδας στον οργανισμό αυτό. Μάλιστα είδε το φως της δημοσιότητας συνέντευξη του Στρος Καν σε γαλλικό κανάλι που το επιβεβαίωνε. Σήμερα στο φως της δημοσιότητας βγήκε η είδηση από το Wikileaks ότι έγινε σκόπιμη διόγκωση του ελλείμματος από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προκειμένου νε επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή όχι. Δεν καταδικάζω κανέναν, δεν είμαι δικαστής. Οι δικαστές όμως και οι Εισαγγελείς τι κάνουν; Και πέρα από το αξιόποινο ή όχι των πράξεων αυτών, όλοι αυτοί που κατηγορούνται γιατί δε βγαίνουν δημόσια να παραδεχτούν ή να διαψεύσουν όλες αυτές τις πληροφορίες; Άλλωστε πρόκειται για πολιτικές ενέργειες και οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις. Εκτός κι αν πια πρόκειται για άντρες κατ’ ευφημισμό!

Το ξήλωμα των από κάτω! (κλικ)

Η Αννούλα, η τρανή πολιτικός με τις μεγάλες περγαμηνές που άλλαξε την παιδεία και είμαστε περήφανοι για τα σχολειά μας, ήρθε τώρα για να τιμωρήσει τους επίορκους υπαλλήλους και να ρίξει φως στο σκοτάδι! Θα ξεκαθαρίσει λέει το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας από ότι σάπιο υπάρχει… Όμως όλοι αυτοί οι πολιτικοί που είτε παραδέχτηκαν είτε αποδείχτηκε ότι έκλεψαν, χρηματίστηκαν ή έδρασαν εις βάρος του δημοσίου ζουν και βασιλεύουν σα να μη συνέβη ποτέ τίποτα… γιατί αυτοί δεν ήταν επίορκοι ούτε έκαναν ποτέ κάτι μεμπτό!

Σάπια μήλα τυλιγμένα με καινούριο περιτύλιγμα! (κλικ)

Εν τω μεταξύ, το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει γεμίσει ο τόπος νέα κόμματα! Πλέον δεν ξέρουμε τι να πρωτοδιαλέξουμε, πλουραλισμός σωστός! Όχι βεβαίως ότι άλλαξε κάτι ουσιώδες, οι ίδιοι και οι ίδιοι διασπάστηκαν για να ξαναενωθούν στο μέλλον (δες Σαμαράς, Αβραμόπουλος κλπ.), πρεσβεύοντας ο καθένας –προσωρινά- το καλό της Ελλάδας, λες και μέχρι σήμερα ήταν αμέτοχοι στην κατρακύλα! Αλλά υπάρχουν και κωμικοτραγικές καταστάσεις. Η Ντόρα δήλωσε ότι οι υποψήφιοι που θα στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια του κόμματός της «δεν θα προέρχονται από κομματικούς σωλήνες, αλλά θα είναι άτομα που προέρχονται από τα σπλάχνα της κοινωνίας…». Πειστικότατη! Δεν πειράζει βεβαίως που η ίδια αλλά και τα πρωτοπαλίκαρα της είναι παιδιά του σωλήνα της ΝΔ! Πάντως, από τους πολιτικούς σχηματισμούς που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, ξεχωρίζουν εκείνοι της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου, οι οποίο από ότι διαφαίνεται θα αποκομίσουν ποσοστά ικανά να μπουν στη Βουλή. Εύχομαι μόνο, αν όντως εκπροσωπηθούν στη Βουλή, να μην ακολουθήσουν την πεπατημένη και γίνουν ένα με το σάπιο σύστημα που κυριαρχεί σήμερα. Είναι μια χρυσή ευκαιρία κάτι να αλλάξει επιτέλους!

Μπάτε σκύλοι αλέστε! (κλικ)

Στη ΝΔ τα πράγματα είναι συντεταγμένα και λειτουργούν άψογα. Βέβαια, καμιά φορά ο καθένας κάνει ότι θέλει, διαγράφεται γιατί παράκουσε τις εντολές και ψήφισε κατά συνείδηση εν μέσω κατηγοριών και λοιδοριών από τη μαμά ΝΔ, αλλά μετά από μερικές μέρες επιστρέφουν με θέρμη κι εναγκαλισμούς πίσω στον Αντωνάκη που ως στοργικός πατέρας μαζεύει τους άσωτους υιούς! Αν ήταν σενάριο όλο αυτό, θα ήταν είτε επιστημονικής φαντασίας ή Β’ διαλογής ταινία τρόμου!

Κατά τα άλλα έχουμε ήλιο και ο χειμώνας φαίνεται ότι αποχωρεί σιγά σιγά. Ευτυχώς γιατί είχα μια ανησυχία μη μου κρυολογήσει ο Ράιχενμπαχ που επιστρέφει δριμύτερος!

Υ.Γ. Αυτοί οι Ολλανδοί που έχουν λυσσάξει με τους Έλληνες κι άχρηστους μας ανεβάζουν κι άχρηστους μας κατεβάζουν, ενώ εκείνοι είναι άμεμπτοι και ικανοί και παραγωγικοί κι έχουν καλή οικονομία κι ανάπτυξη κι επενδύσεις, έχουν αρχίσει να φλερτάρουν με τη χρεοκοπία λένε οι ειδήσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα. Άντε κοπιάστε να σας τρατάρουμε ένα συκαλάκι, ψυχροί ασπρουλιάρηδες κι αλληλέγγυοι εταίροι μας!

Καλό Σαββατκύριακο.

Η δύναμη των ανθρώπων.

Η παραπάνω εικόνα έφτασε στο email μου. Τη δημοσιεύω με την ευχή την επόμενη φορά που θα βρεθούμε μπροστά από την κάλπη να μην την ξεχάσουμε…

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: