Archive for the ‘ Οικονομικά ’ Category

Σταθμός.

(c) Τελευταίος

Η κρίση της Ελληνικής οικονομίας ανέδειξε ορισμένα πραγματικά γεγονότα τα οποία όμως φαίνεται να μην απασχολούν σοβαρά κανέναν. Πρώτο και μοναδικό μας μέλημα και θέμα συζήτησης είναι η οικονομία και η οικονομική κρίση ξεχνώντας ή ακόμα και αγνοώντας άλλα θεμελιώδη προβλήματα περισσότερο ίσως σημαντικά από την κρίση αυτή καθ΄αυτή.

Πρώτα απ’ όλα, η Ελληνική κρίση ανέδειξε το μεγάλο και έντονο πρόβλημα της έλλειψης ικανών πολιτικών προσώπων στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Ισχυρές προσωπικότητες πια δεν υπάρχουν, ικανές να ηγηθούν και να χαράξουν πολιτικές με ορίζοντα πολλών χρόνων. Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια την καγκελάριο της Γερμανίας να αποφασίζει για όλους και για όλα, ενεργώντας και δρώντας όχι ως ίση μεταξύ ίσων αλλά ως ελίτ που διαφεντεύει τους πληβείους. Συνδράμουν δε τα χλωμά πρόσωπα του βορρά, οι οποίοι μέχρι πρότινος διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για την κατάντια της Ελλάδας και των νότιων χωρών μέχρι που τελικά διαφάνηκε ότι ακόμα κι αυτοί τα του οίκου τους τα έκαναν χάλια κι αναγκάστηκαν να παραιτηθούν! Μπορεί η Γερμανία να είναι η ισχυρή οικονομία της Ευρώπης, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο η οικονομία. Αν σκοπός της Ε.Ε. ήταν η υποταγή των 26 στη Γερμανία τότε κάτι δεν πάει καλά. Κι αυτό μοιάζει να το ξεχνάμε.

Συνεχίζοντας, εύλογα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως έχει αρχίσει να διαφαίνεται η έντονη διαφορά σε όλα τα επίπεδα μεταξύ των “μικρών” και των “μεγάλων” κρατών μελών. Σίγουρα είναι φυσικό και θεμιτό, εντός κάποιων ορίων βεβαίως, να υπερισχύουν οι θέσεις, οι αποφάσεις και τα συμφέροντα των “μεγάλων” έναντι εκείνων των “μικρών” αλλά όταν αυτό γίνεται εις βάρος των “μικρών” τότε θεωρώ πως η Ε.Ε. έχει χάσει το σκοπό της και περισσότερο ενεργεί ως μια κεκαλυμμένη δράση των μεγάλων συμφερόντων προς όφελος μόνο των ιδίων και κανενός άλλου. Τούτο είναι ένα θεμελιώδες πρόβλημα το οποίο αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα θα αποτελέσει κατά τη γνώμη μου την Κερκόπορτα της Ένωσης που θα οδηγήσει τελικά και στη διάλυσή της.

Ένα επίσης μεγάλο πρόβλημα που διαφάνηκε έντονα είναι οι λανθασμένες πολιτικές και οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που κυριαρχούν εντός της Ε.Ε. και οι οποίες μοιάζουν αγεφύρωτες. Επίσης, οι ανελαστικές πολιτικές, η τεράστια αδράνεια (χρησιμοποιώ τον όρο δανεισμένο από τη Φυσική) προκειμένου να κινηθεί κάτι, ακόμα και το πιο απλό θέμα, οι θεσμοί εντός της Ε.Ε. που δρουν με απελπιστικά αργούς ρυθμούς και η τεράστια δυσκολία να ληφθούν αποφάσεις ακόμα και σε επείγοντα και φλέγοντα ζητήματα δημιουργούν μεγάλα ζητήματα για τη βιωσιμότητα της Ένωσης, τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή. Η έλλειψη οράματος και η παντελής απουσία πρόβλεψης γεγονότων και εξελίξεων όπως αυτά που βιώνει σήμερα η Ελλάδα αποδεικνύει πολιτικούς και πολιτικές χωρίς όραμα, χωρίς σωστό σχεδιασμό, με επιφανειακή μόνο επένδυση και χωρίς κανένα βάθος.

Κάτι εξίσου σημαντικό που προέκυψε από την κρίση χρέους της Ελλάδας είναι και το γεγονός ότι διαφάνηκε η τεράστια διαφορά νοοτροπίας μεταξύ των χωρών μελών της Ευρώπης. Περίπου έχει ως εξής: Οι καλοί και παραγωγικοί και οικονόμοι και σωστοί βόρειοι χάρη στους οποίους ζουν οι κακοί και σπάταλοι και τεμπέληδες νότιοι. Τελικά βέβαια αποδείχτηκε πως όλο αυτό δεν είναι παρά ένας μύθος, αφού προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία της Ε.Ε. ότι οι πλέον εργατικοί και παραγωγικοί είναι οι κάτοικοι της νότιας Ευρώπης, τα οφέλη όμως της εργασίας τους καρπώνονται οι κολοσσοί και οι πολυεθνικές της βόρειας Ευρώπης. Κι αυτό το έχει καταφέρει με μεγάλη τέχνη και μαστοριά η διπλωματία και η πολιτική που ασκούν οι χώρες του βορρά με την ανοχή των χωρών της νότιας Ευρώπης.

Όλα αυτά τα θεμελιώδη κατά την άποψή μου ζητήματα, ενδεχομένως και μερικά ακόμα, πρέπει να τεθούν επί τάπητος και να χαραχθούν νέες πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ειδάλλως η Ε.Ε. κινδυνεύει να διαρραγεί και να οδηγηθούν οι χώρες μέλη σε μεγάλες  περιπέτειες. Η Ελλάδα ίσως να ήταν η αφορμή για να βγουν στην επιφάνεια όλα αυτά τα προβλήματα και οι λανθασμένες στρατηγικές της Ευρώπης κι έδειξε την τραγική της αδυναμία να προβλέψει αφενός τέτοιες καταστάσεις κι αφετέρου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εντός του οίκου της.

Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να καταλάβουμε ότι το ευρώ τελικά ίσως να αποδειχτεί το πρώτο αμιγώς οικονομικό μέγεθος που είχε μεγαλύτερη αξία πολιτική από ότι οικονομική με όλα τα προβλήματα που το συνοδεύουν και τις όποιες κρίσεις βιώνει κι αυτό ίσως αποδειχτεί και η μεγαλύτερη ευκαιρία αλλά και δύναμη της Ευρώπης.

Τα πρώτα αποτελέσματα από τη Γαλλία και η επικράτηση στον πρώτο γύρο του Ολάντ δείχνουν πως επιβάλλεται μια αλλαγή πολιτικής. Ο Ραχόι στην Ισπανία παρά το γεγονός ότι έχει φρέσκια λαϊκή εντολή δυσκολεύεται, οι Ολλανδοί παραίτησαν την κυβέρνησή τους, οι Ιταλοί εκθρόνισαν το Μπερλουσκόνι, οι Έλληνες δείχνουν δημοσκοπικά την προτίμησή τους προς τα αριστερά αλλά και την άκρα δεξιά. Όλα πια δείχνουν πως οι πολιτικοί σχηματισμοί που διαφέντευαν την τύχη της Ευρώπης μέχρι χτες έχουν αρχίσει να αποδυναμώνονται και πως νέα σχήματα έχουν αρχίσει να αναδύονται σε ολόκληρο το Ευρωπαϊκό φάσμα. Η κρίση χρέους της Ελλάδας ίσως τελικά αποδειχτεί ο σταθμός εκείνος στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τράβηξε τη διαχωριστική γραμμή στο πριν και το μετά. Ίσως το γεγονός αυτό σταθεί η αφορμή οι Ευρωπαίοι να πάρουν στα σοβαρά την Ευρώπη και να μην την αφήσουν έρμαιο στις ορέξεις των συμφερόντων τρίτων. Μπορεί η ιστορία να γράψει πως οι κοντόφθαλμοι πολιτικοί με την κοντόφθαλμη πολιτική τους κόντεψαν να διαλύσουν έναν υπέροχο θεσμό τελικά όμως μέσα από την οικονομική κρίση της Ελλάδας ξυπνήσαμε επιτέλους εμείς οι πολίτες και νιώσαμε όχι πως «We are all Greek» σύμφωνα με το προσφιλές σύνθημα αλλά πως «We are all Europeans«.

Η φωτογραφία είναι από το σιδηροδρομικό σταθμό Λιανοκλαδίου.

Advertisements

Απλά πράγματα

Σύμφωνα με το άρθρο της Ελευθεροτυπίας, ο ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ), παρουσίασε για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια πλεόνασμα και μάλιστα 30 εκατομμυρίων ευρώ.

Τι έγινε και άλλαξε το τοπίο κι από ελλειμματικός οργανισμός έγινε πλεονασματικός; Πολύ απλά το τελευταίο τρίμηνο του περασμένου έτους εφαρμόστηκε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Και με το απλούστατο αυτό μέτρο μειώθηκε η φαρμακευτική δαπάνη κατά 74%. Γιατί λοιπόν έπρεπε να φτάσει το 2010 για να εφαρμοστεί ένα μέτρο που στις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες; Ο κυριότερος παράγοντας είναι η πολιτική βούληση που επιτέλους αποφάσισε να κάνει κάτι, να κινηθεί…

Ερχόμαστε τώρα στο δεύτερο μέρος των συμπερασμάτων, αυτό που δε γράφει το άρθρο της εφημερίδας. Για να υπάρχει τόσο μεγάλη φαρμακευτική δαπάνη πρέπει να συμπράξει και ο ασθενής. Ή καλύτερα ο ασφαλισμένος του εν λόγω ασφαλιστικού ταμείου που δεχόταν να γράφονται φάρμακα στο όνομά του. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι ποιο ήταν το κέρδος του; Έπαιρνε μίζα από το γιατρό ή από τη φαρμακευτική εταιρεία; Προφανώς, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει εξήγηση. Τώρα πια που διαφάνηκε ότι κάποιοι ασφαλισμένοι κατασπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα προς όφελος της τσέπης τους, μήπως είναι καιρός να γίνει ένας ενδελεχής έλεγχος και να καταλογιστούν ευθύνες; Όχι μόνο στους γιατρούς αλλά και στους ασφαλισμένους; Και να ζητήσει το δημόσιο τα απολεσθέντα πίσω; Και δεν το λέω αυτό ελαφρά τη καρδία, απλώς βαρέθηκα να πληρώνω τις αρπαχτές των άλλων…

 

Ανάπτυξη.

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό των Οικονομικών και τους οικονομολόγους που διαφεντεύουν τις τύχες αυτής της χώρας.

 

Image: Sujin Jetkasettakorn / FreeDigitalPhotos.net

Στη φύση και τη λειτουργία της για να υπάρξει ανάπτυξη, ισχύουν τρεις θεμελιώδεις κανόνες:

Κανόνας 1ος

Την ανάπτυξη καθορίζει ο παράγοντας εκείνος που βρίσκεται σε έλλειψη.

Δηλαδή, σε ένα περιβάλλον που όλα είναι ευνοϊκά, η ανάπτυξη θα εξαρτηθεί από τον παράγοντα εκείνο που βρίσκεται σε ανεπάρκεια. Ένα δέντρο για να μεγαλώσει απαιτείται να ικανοποιηθούν μια σειρά προϋποθέσεις. Φως, έδαφος, νερό. Αν έχουμε ικανή ηλιοφάνεια και άριστης ποιότητας έδαφος, η έλλειψη, για παράδειγμα, του νερού θα είναι αυτή που θα εμποδίσει το δέντρο να μεγαλώσει.

Κανόνας 2ος

Εντός κάποιων ορίων, ένας παράγοντας μπορεί να υποκαταστήσει ή να συμπληρώσει κάποιον άλλο.

Στην παραπάνω περίπτωση που έχουμε έλλειψη νερού λόγω φτωχών και λιγοστών βροχοπτώσεων, μπορεί να έχουμε αυξημένη υγρασία η οποία μπορεί να προέρχεται π.χ. από την εξάτμιση των νερών της παρακείμενης λίμνης. Έτσι, το δέντρο προσλαμβάνει τις απαιτούμενες για την ανάπτυξή του ποσότητες ύδατος παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε βροχοπτώσεις.

Κανόνας 3ος

Όταν κάποιος παράγοντας ξεπεράσει τα φυσιολογικά όρια δρα ανασταλτικά στην ανάπτυξη.

Αν στην προηγούμενη περίπτωση λόγω κάποιας κλιματικής αλλαγής, αρχίζει να βρέχει διαρκώς, τότε οι ρίζες του δέντρου θα πνιγούν από την υπερεπάρκεια του νερού, δεν μπορούν να ανασάνουν και μοιραία θα πεθάνουν και θα σαπίσουν, οδηγώντας το δέντρο στο θάνατο.

 

Λίγο πολύ όλα τα παραπάνω είναι γνωστά κι ευνόητα. Συμβαίνουν στη φύση εδώ και πολλά χρόνια και οι κανόνες αυτοί διέπουν τα οικοσυστήματα από τη δημιουργία τους μέχρι και σήμερα. Οι ίδιο κανόνες ισχύουν και για τα οικοσυστήματα που έφτιαξε ο άνθρωπος. Προσπαθώντας να γίνει μια αναγωγή και μια προσαρμογή των κανόνων αυτών στην τρέχουσα οικονομική κατάσταση της χώρας, και με δεδομένο ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου μιλάει για ανάπτυξη την επόμενη χρονιά, σκοντάφτουμε στα εξής εύλογα συμπεράσματα κι ερωτήματα:

  • Η τρέχουσες συγκυρίες αποδεικνύουν ότι στη δική μας περίπτωση δεν απουσιάζει μόνο κάποιος παράγοντας που συντελεί στην επιβράδυνση της ανάπτυξης, αλλά μια πληθώρα παραγόντων. Έλλειψη ρευστότητας, μεγάλα ποσοστά ανεργίας, μειώσεις αποδοχών, γραφειοκρατία που εμποδίζει τη δημιουργία επιχειρήσεων, αργοκίνητο κράτος, υποδομές ανύπαρκτες σε πλείστες περιπτώσεις, έλλειψη ανταγωνιστικότητας, αδυναμία αξιοποίησης των ταλέντων και των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού… Ο κατάλογος μπορεί να γίνει πολύ μεγάλος. Όλα αυτά συναινούν και σπρώχνουν την οικονομία προς τη συρρίκνωση παρά προς την ανάπτυξη.
  • Όλοι οι παραπάνω παράγοντες πολύ δύσκολα μπορεί να αναπληρωθούν από κάποιους άλλους. Εν μέσω κρίσης η κυβέρνηση έφερε τα πάνω κάτω στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης προσπαθώντας να συμμαζέψει τα οικονομικά των ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού, συνενώνοντας δήμους και νομαρχίες. Μπορεί ως πρόθεση και ως ιδέα να είναι καλή, αλλά η αλλαγή που συντελέστηκε ήταν βίαια. Οι νέοι οργανισμοί που προέκυψαν από τον «Καλλικράτη» είκοσι και πλέον μέρες από τη δημιουργία τους εξακολουθούν να μη λειτουργούν. Βρίσκονται ακόμα στη φάση της αναγνώρισης και της σύνθεσης. Οι πιο αισιόδοξοι προβλέπουν ότι το νέο σύστημα θα αρχίσει να λειτουργεί αποδοτικά μετά από δυο μήνες, με τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις να κάνουν λόγο για έξι μήνες τουλάχιστον. Η δική μου πεποίθηση βρίσκεται κάπου στο μέσο. Αυτήν όμως η δυσλειτουργία έχει τεράστιο οικονομικό κόστος στη χώρα, καθόσον οι υπηρεσίες που προσφέρονται στον πολίτη και ειδικότερα στον επιχειρηματία από τη διοίκηση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Προσπαθήστε να κάνετε αίτηση αυτή την περίοδο για να ανοίξετε νέα επιχείρηση. Το πιθανότερο είναι ότι δε θα μπορέσετε να πάρετε ούτε αριθμό πρωτοκόλλου καθόσον αρκετές υπηρεσίες δεν έχουν συσταθεί ακόμα. Κι έρχεται αντίστοιχος «Καλλικράτης» στις εφορίες, στα νοσοκομεία, στα σχολεία [1] κλπ. Η άποψή μου είναι ότι κατά τη διαχείριση μιας κρίσης δεν πειράζεις και δεν αναδιαρθρώνεις τους θεσμούς. Αντίθετα ενισχύεις την υπάρχουσα δομή, άσχετα αν είναι η ιδανική ή όχι, την τροποποιείς, ελαφρά πάντα, προς το καλύτερο και συνεχίζεις. Μετά την κρίση μπορείς να κάνεις όποια αλλαγή επιθυμείς. Οι κρίσεις δεν είναι πεδίο για πειράματα.
  • Αντίθετα με τους οικονομικούς παράγοντες που βρίσκονται σε έλλειψη, σε αφθονία υπάρχει η απαισιοδοξία, ο φόβος, η ανασφάλεια κι όλα εκείνα τα αισθήματα που παγώνουν τους ανθρώπους και τις ενέργειές τους. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να επενδύσει, κανείς δεν ξοδεύει, αντίθετα όλοι τηρούν μια στάση αναμονής. Κι όσο αυξάνεται η ανεργία και η ανασφάλεια τόσο περισσότερο θα μαζεύονται και θα κλείνονται οι άνθρωποι τούτης της χώρας. Κι όλος αυτός ο φαύλος κύκλος επιτείνει το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης και κάθε άλλο παρά βοηθά. Με την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των αποδοχών και των κοινωνικών παροχών και την επίσης ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση του αισθήματος της έλλειψης ασφάλειας και προοπτικής, δύσκολα θα ξεπεραστεί η κρίση που βιώνουμε ως χώρα.

Πώς λοιπόν θα έχουμε ανάπτυξη το 2012 κύριε Παπανδρέου, κύριε Παπακωνσταντίνου, κύριοι οικονομολόγοι; Εξηγήστε το και σε μένα που είμαι αδαής στα της οικονομίας…

Μακάρι να πάω μια απάντηση…

 

[1] Νεοφιλελεύθερο εκπαιδευτικό μοντέλο: συνενώσεις σχολικών μονάδων | Ο Δείμος του πολίτη

buzz it!

Ασφάλιση αυτοκινήτου.

Ανατρέχοντας στην καθημερινή ειδησεογραφία έπεσα πάνω στο άρθρο του in.gr που αφορά στις ασφάλειες των αυτοκινήτων. Από το άρθρο αυτό προκύπτει ότι στην Ελλάδα θα αρχίσει να εφαρμόζεται το παραμετρικό σύστημα τιμολόγησης, όπως ισχύει σε άλλες χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Θέλω να σταθώ στο σημείο που αναφέρει το άρθρο για το χρώμα του αυτοκινήτου. Τα κόκκινα αυτοκίνητα θα ασφαλίζονται πιο ακριβά γιατί αυτοί που τα επιλέγουν κάνουν συνήθως πιο επιθετική οδήγηση, αλλά και γιατί δε δημιουργούν ‘έντονες αντιθέσεις στο µάτι’ με αποτέλεσμα να τρακάρουν περισσότερο. Εντάξει, το ότι μπορεί να είναι ελαφρώς πιο δυσδιάκριτα να το παραδεχτούμε, αλλά ότι το κόκκινο χρώμα το επιλέγουν οι επιθετικοί οδηγοί δεν είναι λίγο παρατραβηγμένο;

 

Πάντα οι μάνατζερ των εταιρειών θα βρίσκουν τρόπους να αυξάνουν τις τιμές και την κερδοφορία τους, προβάλλοντας ως επιχειρήματα αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας μελέτες και στατιστικές. Και μιλάμε για αυξημένα ασφάλιστρα της τάξεως του 80% σύμφωνα με το άρθρο.

 

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου έχουμε κάποια συμπεράσματα – προτάσεις:

  1. Μην αγοράζετε κόκκινο αυτοκίνητο.
  2. Μη φοράτε κόκκινα ρούχα μέσα στο αυτοκίνητο γιατί θα είστε δυσδιάκριτος και μπορεί να νομίζουν ότι το αυτοκίνητο έχει αυτόματο πιλότο.
  3. Αν έχετε κόκκινο αυτοκίνητο πουλήστε το όσο είναι καιρός. Σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, βάψτε το άλλο χρώμα. Αν κι αυτό είναι αδύνατο κρεμάστε μπιχλιμπίδια και διάφορα άλλα προκειμένου να αλλοιώσετε το χρώμα και να το κάνετε ευδιάκριτο, όπως στην παραπάνω φωτογραφία.
  4. Αποφύγετε τις κόκκινες Ferrari γιατί θα θεωρηθείτε επιθετικός οδηγός. Προτιμήστε τις μπλε.
  5. Παντρευτείτε και κάντε παιδιά, η ασφάλεια κοστίζει λιγότερο.
  6. Αν δεν έχετε παιδιά, αγοράστε ένα παιδικό κάθισμα και τοποθετήστε το στο πίσω μέρος. Αν ψαρώσει ο ασφαλιστής θα κάνετε απόσβεση σ’ ένα χρόνο.
  7. Δηλώστε τόπο κατοικίας την Άνω Ραχούλα διότι εκεί δεν γίνονται ατυχήματα καθόσον δεν υπάρχουν δρόμοι κι έτσι πέφτει κι άλλο το ασφάλιστρο.
  8. Αν το αυτοκίνητό σας είναι GTI και το γράφει, ξεκολλήστε το σηματάκι.
  9. Προσαρτήστε στο αυτοκίνητο ένα καλάθι, όπως στις μηχανές, καθόσον θα λογίζεται πολυμορφικό κι έτσι θα έχετε κι άλλη μείωση ασφαλίστρου.
  10. Μην πληρώνετε καθόλου ασφάλεια κι ο θεός βοηθός…

buzz it!

Μνημόνιο

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Νέες προσλήψεις θα θεωρούνται οι μετατάξεις των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Κυβέρνησης και της τρόικας. Αυτό δεν είναι τόσο αθώο όσο ακούγεται. Πέρα από το γεγονός ότι οι «νέες» αυτές προσλήψεις θα προσμετρούνε στον υπολογισμό που έχει θέσει το μνημόνιο για 1 πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις και συνεπώς ξεχνάμε τελείως τις νέες προσλήψεις (ψάξε βρες γιατρό στο νοσοκομείο και δάσκαλο στο σχολείο), έχει και άμεσες και σοβαρές συνέπειες για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μέχρι τώρα όταν κάποιος μετατασσόταν διατηρούσε όλα τα μισθολογικά και συνταξιοδοτικά του δικαιώματα και γενικώς ότι είχε «κατακτήσει» όλα τα χρόνια της εργασίας του (εξέλιξη στη διοικητική ιεραρχία, βαθμό κτλ). Με τη νέα πρόσληψη όλα αυτά πάνε περίπατο. Ο εργαζόμενος θα ξεκινήσει από το μηδέν. Μπορεί ενδεχομένως να αναγνωρίσει τα προηγούμενα χρόνια υπηρεσίας, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, για τη μισθολογική του εξέλιξη, αλλά μέχρι εκεί.

Αν και δε διαφωνώ καθόλου να αναδιαρθρωθεί με κάποιο τρόπο ο δημόσιος τομέας και οι ΔΕΚΟ, δεν μπορείς ξαφνικά να πεις στον άλλο ο οποίος έχει υποχρεώσεις, οικογένεια και παιδιά κι έχει κάνει τον προγραμματισμό του, ότι σου τα γκρεμίζω όλα και κάνε ότι καταλαβαίνεις. Να εφαρμοστούν όλα αυτά για τους νεοεισερχόμενους στο δημόσιο ή στις ΔΕΚΟ αφού θα είναι γνώστες των πραγμάτων, αλλά όχι στους παλιούς.

Το ίδιο βεβαίως πρέπει να ισχύσει και για τον ιδιωτικό τομέα, που οι εργαζόμενοι θα βρεθούν ξαφνικά χωρίς την ‘ομπρέλα’ και την προστασία των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με την καθιέρωση των κλαδικών συμβάσεων κι όλων αυτών των διευκολύνσεων προς τους εργοδότες που παρέχει το μνημόνιο. Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα που θα χαλαρώσει κι άλλο ο έλεγχος προς τους εργοδότες θα γίνει μπάχαλο. Θα υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι θα εργάζονται νύχτα μέρα για ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά. Επειδή έχω ένσημα και στο ΙΚΑ και στο ΤΕΒΕ, κι έχω περάσει από όλες τις μορφές εργασίας, χωρίς να βάζω στην άκρη και το γεγονός ότι οι εργοδότες αντιμετωπίζουν δυσκολίες, νομίζω ότι αργά αργά οδηγούμαστε σε εργασιακό μεσαίωνα και μάλιστα υπό την καθοδήγηση των ΜΜΕ που σαν το σαράκι, αργά και μεθοδικά, μας έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι’ αυτή τη χώρα.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να βγούμε από την οικονομική κρίση, φτιαχτή κατά τη γνώμη μου, παρά μόνο να καταπατήσουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων και να επιφέρουμε την εξαθλίωση σ’ αυτή τη χώρα. Ίσως ήρθε ο καιρός να αντιδράσουμε, ο καθένας από το πόστο του, γιατί αλλιώς απλώς κάποια στιγμή οι τράπεζες και οι δανειστές της χώρας θα μας πάρουν τα σπίτια μας, την περιουσία μας, την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια μας και ως άλλοι κολίγοι θα πεθαίνουμε δουλεύοντας στα τσιφλίκια των καπιταλιστών.

Τα είπα και ξέσπασα…

Οικονομική κρίση

 

Image: Francesco Marino / FreeDigitalPhotos.net

Ή καλύτερα η άλλη όψη της κρίσης.

Απέναντι από τη δουλειά μου υπάρχει ένα πρατήριο υγρών καυσίμων. Ο τύπος που το έχει είναι η προσωποποίηση της τεμπελιάς. Ή καλύτερα ήταν. Παλιότερα, όταν πήγαινα να βάλω βενζίνη, όχι πολύ συχνά είναι η αλήθεια, έκανε μια ώρα να σηκωθεί κι άλλη μια ώρα να πιάσει την αντλία. Περίμενε να ανοίξει ο πελάτης την τάπα του ρεζερβουάρ γιατί όπως έλεγε, φοβόταν να μην κάνει καμιά ζημιά και μετά του ζητάνε αποζημίωση. Ο τύπος είχε καταντήσει γραφικός. Πιο αργοκίνητος κι από χελώνα. Αν δε βρισκόταν το πρατήριο σ’ αυτό το κομβικό σημείο για να έχει κίνηση, δε νομίζω ότι θα το είχε κρατήσει εν ζωή για πολύ καιρό ο συγκεκριμένος επαγγελματίας.

Οι καιροί όμως αλλάζουν. Τον τελευταίο καιρό έχει προσλάβει κάποιες κοπέλες οι οποίες με το που πας σου καθαρίζουν τα τζάμια μπρος πίσω. Ο ίδιος πετάγεται πάνω αμέσως μόλις εμφανιστεί πελάτης, έχει βάλει πολλά μικροπράγματα στο μαγαζί του και γενικώς έχει αλλάξει άρδην τη συμπεριφορά του. Σήμερα το πρωί πέρασα από εκεί για βενζίνη. Αφού μου καθάρισαν τα τζάμια, ο ίδιος μου πρότεινε να ελέγξει τον αέρα στα λάστιχα του αυτοκινήτου, πράγμα και το οποίο έκανε αγόγγυστα. Υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας που μόνο γέλιο θα προκαλούσαν αν τις αναλογιζόταν κανείς μερικά χρόνια πριν για το συγκεκριμένο επαγγελματία. Μπράβο του που άλλαξε στάση και προσαρμόστηκε στις νέες συνθήκες της αγοράς. Αλλά, αν άλλαξε αυτός, που φάνταζε απίστευτο, τότε μήπως πρέπει σιγά σιγά να αλλάξουμε όλοι; Μήπως η προσαρμογή μας στις νέες οικονομικές συνθήκες που διαμορφώνονται σ’ αυτή τη χώρα θα γίνει ομαλότερη μέσα από την αλλαγή της στάσης μας;

Υ.Γ. Δίνει απόδειξη πάντα, χωρίς βέβαια να τη ζητήσει κανείς.

Αρέσει σε %d bloggers: