Archive for the ‘ Μικρές ιστορίες ’ Category

Η αναζήτηση του πεπρωμένου

Σήμερα έχω την τιμητική μου! Ο διαδικτυακός τόπος microstory.gr δημοσιεύει το «Οχτώ και δέκα», μια από τις Μικρές μου Ιστορίες. Την ιστορία αυτή την είχα γράψει με αφορμή τη βία που κυριαρχεί ολόγυρά μας και την οποία με μεγάλη ευκολία βάζουμε και μέσα στα σπίτια μας δια της τηλεόρασης χωρίς να σκεφτόμαστε τις συνέπειες που κάτι τέτοιο μπορεί να έχει. Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με το θέμα είχε ανοίξει εδώ κι εδώ. Ο θάνατος δια κάποιας πράξεως βίας τείνει να γίνει κάτι φυσιολογικό και καταντάει σχεδόν αδιάφορο για το μέσο άνθρωπο που έχει δει χιλιάδες κομπάρσους στις οθόνες του να πέφτουν νεκροί χωρίς κανείς να αναλογίζεται πως η ζωή δεν είναι κάτι ευτελές αλλά έχει τεράστια αξία.

Αφού ευχαριστήσω θερμά το microstory.gr για την τιμή που μου έκανε να φιλοξενήσει το ‘Οχτώ και δέκα’ θα ήθελα να σας παροτρύνω να δείτε την παρακάτω ομιλία από το TED του Έλληνα σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή. Διότι κάθε νόμισμα έχει δυο πλευρές…

Advertisements

Εξήντα λεπτά.

Το γέλιο πρέπει να υπάρχει στη ζωή μας, χωρίς αυτό η καθημερινότητά μας είναι μονότονη. Συνήθως το γέλιο προέρχεται από σάτιρα, σπανίως από αυτοσαρκασμό. Ο αυτοσαρκασμός όμως, πέρα από το γεγονός ότι εξαγνίζει την ψυχή μας, είναι μια πολύ καλή μέθοδος αυτοκριτικής.

Σήμερα σας έχω μια νέα, αλληγορική μικρή ιστορία, στο εν θερμώ, που είναι εν πολλοίς ένας αυτοσαρκασμός. Θα γελάσετε… με την ψυχή σας… κυριολεκτικά! Παρά το μέγεθος της ιστορίας, θα τη διαβάσετε πολύ γρήγορα, είμαι σίγουρος, άλλωστε ούτε περιγραφές θα δείτε ούτε τίποτα περιττά λόγια. Ένας απλός διάλογος, από την αρχή μέχρι το τέλος. Πίσω όμως από το γέλιο, κρύβεται ο με δεικτικό και καυστικό τρόπο σχολιασμός κάποιων θεσμών και καταστάσεων που όμως δε θα σας αποκαλύψω εδώ γιατί θα σας χαλάσω την έκπληξη!

Διαβάστε το εδώ.

Καλή ανάγνωση κι ελπίζω κάποιοι… όμοιοι με εμένα να μην παρεξηγηθούν!

Το φτερό.

«…άμα ο άνθρωπος δε συγχωράει τον άνθρωπο τότε ποια είναι η ουσία της συγχώρεσης;…»

«Το παγόνι δε χρειάζεται να προσπαθήσει να γίνει όμορφο, είναι από τη φύση του έτσι. Το ίδιο είναι και η ανθρώπινη ψυχή. …»

Τούτα τα παραπάνω είναι δυο μικρά κομμάτια από την καινούρια μικρή ιστορία που σκάρωσα για να σας παιδέψω πάλι! Άμα έχετε όρεξη να διαβάσετε τέσσερις χιλιάδες λέξεις, τη μια πίσω από την άλλη, κάντε κλικ εδώ, αν όχι… καλή καρδιά!

Την καλημέρα μου

Ο κύκλος της σιωπής

(c) Τελευταίος

Μετά από τόση πολιτική συζήτηση, μετά από τόσες σκέψεις και προβληματισμούς για την καθημερινότητα, για το ευρώ και την ευρωζώνη, ήρθε η στιγμή να ρίξουμε το βλέμμα μας αλλού! Πιο κάτω είναι η εισαγωγή από μια νέα μικρή ιστορία.

Τα λάστιχα ούρλιαξαν, θαρρείς προσπαθούσαν με τον οξύ ήχο να αγκιστρωθούν στη μαύρη άσφαλτο. Μάτια όμως, η τύχη τον είχε εγκαταλείψει στην προηγούμενη στροφή, τα φρένα, τα λάστιχα και η άσφαλτος τον πρόδωσαν. Τα μάτια του είχαν καρφωθεί μπροστά από το αυτοκίνητο, στο πλάι του δρόμου, πάνω στο γυμνό δέντρο που έστεκε σ’ εκείνο το σημείο υπομονετικά πολλά χρόνια. Τα χέρια του είχαν γίνει ένα με το τιμόνι που πια δεν τον υπάκουε, όλα έμοιαζαν θολά, σαν κουνημένη φωτογραφία τις ελάχιστες στιγμές που κράτησε όλο τούτο. Μετά από λίγο τα λάστιχα στριφογύριζαν ανεξέλεγκτα στο σκούρο φόντο του ουρανού κι ο κρύος αέρας που μπήκε μέσα από τα σπασμένα τζάμια τον πάγωσε σύγκορμο. Όλα έμοιαζαν πιο σκοτεινά τώρα πια.

Η συνέχεια εδώ.

Ο Άγγελος.

Απουσίασα μερικές μέρες από το ιστολόγιο μου λόγω υποχρεώσεων. Από τα δικά σας όμως πέρασα, σε άλλα άφησα σχόλια σε άλλα όχι, έλλειψη χρόνου γαρ! Συγχωράτε με, η καθημερινότητα μερικές φορές δεν αφήνει περιθώρια…

Σήμερα θα σας κουράσω, σας έχω μια μικρή ιστορία, αλληγορική, που παίζει με τον ανθρώπινο χαρακτήρα. Όποιος επιλέξει να τη διαβάσει ας γνωρίζει από πριν ότι είναι είκοσι μια σελίδες, οπότε θα χρειαστεί λίγο χρόνο! Θα τη βρείτε είτε εδώ στο ιστολόγιό μου στο κομμάτι με τις «Μικρές Ιστορίες» είτε εδώ σε μορφή pdf που είναι πιο καλά μορφοποιημένο, μιας και τα περιθώρια μορφοποίησης του κειμένου στη WordPress είναι περιορισμένα. Προσωπικά μου αρέσει το κείμενο που διαβάζω να είναι οπτικά όμορφο και τακτοποιημένο…

Κλείνοντας, θα ήθελα απλώς να αναφέρω ότι την έμπνευση για τον «Άγγελο» τη βρήκα στο ιστολόγιο του koyfetariou και στη σειρά των αναρτήσεών του με τίτλο «Επέκεινα» (Μέρος πρώτο, δεύτερο και τρίτο).

Καλή ανάγνωση και μην ξεχνάτε να βγαίνετε τώρα από το σπίτι, η άνοιξη ήρθε κι άρχισε να γεμίζει ο τόπος χρώματα κι αρώματα.

Η Ομορφιά.

 

Image: thephotoholic / FreeDigitalPhotos.net

Η Ομορφιά είναι μια αλληγορική ιστορία στην οποία συγκρούονται δυο κόσμοι, αυτός της κρατούσας τάξης με εκείνον της μειονότητας. Δε θα αναφέρω εδώ ποιοι είναι αυτοί οι δυο κόσμοι για να μη σας χαλάσω το σασπένς (sic). Ο ένας κόσμος, ιδανικά πλασμένος όπως τον φαντάζονται και τον έχουν σμιλέψει οι μεν που κινδυνεύει ξαφνικά από τα ενάντια στη φύση (;) πιστεύω των δε…

Καλή ανάγνωση.

Το κείμενο βρίσκεται εδώ.

Σημείωση: Επειδή οι αλληγορίες είναι αρκετές, ίσως να μη γίνονται κατανοητές με την πρώτη ανάγνωση.

Τελευταία στιγμή.

Μια καινούρια μικρή ιστορία που με παίδεψε αρκετά. Ξεκίνησε χωρίς αφορμή ένα βράδυ και συνεχίστηκε για αρκετές ημέρες. Έγραψα κι έσβησα αρκετές φορές. Με προβλημάτισε, όσο έγραφα τόσο μεγάλωναν οι προβληματισμοί μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να τελειώσει. Ήθελα να συνεχιστεί κι άλλο η ιστορία. Και συνεχίστηκε… Είναι όμως πολύ μεγάλη για τα δεδομένα μιας ανάρτησης ενός ιστολογίου.  Γι’ αυτό την περιόρισα όσο μπορούσα… Δεκαπέντε δακτυλογραφημένες σελίδες, 6.500 λέξεις.  Όποιος έχει το κουράγιο ας το διαβάσει… Σας ευχαριστώ για τον κόπο σας…

 

Ξεκινάει κάπως έτσι…

Ο Νίκος περίμενε ανυπόμονα το τρένο εδώ και μισή ώρα. Η καθυστέρηση άρχισε να τον κάνει νευρικό, πήγαινε από τη μια άκρη της πλατφόρμας στην άλλη, ανάβοντας το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο. Η φωτεινή ένδειξη έλεγε ότι από στιγμή σε στιγμή η αμαξοστοιχία θα έφτανε. Κοιτούσε μακριά στον ορίζοντα προσπαθώντας να διακρίνει κάτι, αλλά η κακή του όραση δεν τον βοηθούσε. Μπροστά του τέσσερα ζευγάρια γραμμές, μεταλλικοί δρόμοι πάνω στους οποίους μεταφερόταν άνθρωποι και ιδέες, περίμεναν καρτερικά τα τρένα κι απέναντι μια δεντροστοιχία που έκρυβε τη θέα στον κάμπο. Το παλιό πέτρινο κτίριο του σταθμού, πρόσφατα ανακαινισμένο, κουβάλαγε αναμνήσεις από το παρελθόν. Ο τεράστιος πίνακας ανακοινώσεων έστεκε καταμεσής στον τοίχο κι από δίπλα δυο φωτογραφίες παλιών ατμοκίνητων τρένων. Τέσσερα πέντε φρεσκοβαμμένα παγκάκια περίμεναν καρτερικά να ξεκουράσουν τους επισκέπτες. Τα μοναδικά που είχαν μείνει ίδια ήταν μερικές απλίκες, που σε πείσμα του χρόνου και της φθοράς, παρέμεναν αναλλοίωτες και φώτιζαν με το κίτρινο ξεθωριασμένο τους φως την πλατφόρμα.

 

Η συνέχεια εδώ.

 

(Το πρωτότυπο το κρατώ στην άκρη, είναι μεγαλύτερο από το διπλάσιο. Θέλει κάποιες βελτιώσεις, αλλά μόλις ολοκληρωθεί θα είναι διαθέσιμο.)

Αρέσει σε %d bloggers: