Archive for the ‘ Καθημερινά ’ Category

Αξιοπρέπεια

 

greece-654235_1280

Η Ελλάδα, εν μέσω θέρους, βιώνει μια δύσκολη κατάσταση, μια κατάσταση που εμείς, οι νεότερες γενιές δεν έχουμε ξαναζήσει. Χρόνια και χρόνια λανθασμένων πολιτικών αποφάσεων οδήγησαν την οικονομία σε ασφυξία. Χρόνια και χρόνια δικών μας λανθασμένων επιλογών την ώρα της κάλπης, χρόνια και χρόνια δικής μας ανοχής στα κακώς κείμενα της πολιτικής και των πολιτικών (σ.σ. προσώπων), χρόνια και χρόνια ωχαδερφισμού, χρόνια και χρόνια αδιαφορίας έφτασαν στο σήμερα και στις ουρές έξω από τα ΑΤΜ.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης είδα ανθρώπους σκυθρωπούς αλλά και χαμογελαστούς, όπως έβλεπα κάθε μέρα μέχρι σήμερα. Είδα ανθρώπους να κάθονται στο παγκάκι παρέα με τη μοναξιά τους κι άλλους με τους φίλους τους να συζητάνε, όπως έβλεπα κάθε μέρα. Είδα τις μανάδες να έχουν τα μωρά τους στην αγκαλιά, όπως κάθε μέρα και τους πατεράδες να κρατούν από το χέρι τα παιδιά και να ταΐζουν με σπόρια τα περιστέρια της πλατείας, όπως τους έβλεπα κάθε μέρα. Είδα άλλους να μαλώνουν για μια θέση παρκαρίσματος, όπως έβλεπα κάθε μέρα και τον λαχειοπώλη να τάζει κέρδη αμύθητα, όπως τον έβλεπα κάθε μέρα. Κι όμως κάτι έχει αλλάξει στους δρόμους της πόλης. Έχει αλλάξει η ματιά των ανθρώπων, ο τρόπος που αντικρίζουν το μέλλον που μοιάζει πια πολύ πιο κοντινό και δύσκολο απ’ ό,τι χθες.

Διάβασα στο βλέμμα ενός γέροντα τις κακουχίες που είχε περάσει στη ζωή του κι είδα τα σημάδια του χρόνου χαραγμένα στις βαθιές ρυτίδες τού προσώπου του. Κοιτούσε ακίνητος, καθισμένος στο παγκάκι, σχεδόν στωικά, την αγωνιά που συνόδευε τα γρήγορα βήματα των περαστικών και τον πλησίασα.

– Καλημέρα γέροντα, του είπα.

– Καλημέρα γιέ μου, αποκρίθηκε.

– Πώς είσαι;

– Ζωντανός είμαι ακόμα αφού ανασαίνω, απάντησε.

– Να κάτσω δίπλα σου; τον ρώτησα.

– Κάτσε λεβέντη μου να χαζεύουμε μαζί το χρόνο που περνά μπροστά από τα μάτια μας και χάνεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε, είπε.

– Χάνεται ο χρόνος; ρώτησα κι έκατσα δίπλα του.

– Χάνεται όταν δεν κατανοείς την αξία του. Να, κοίτα όλους ετούτους εδώ πως τρέχουν. Τώρα που τους έκλεισαν και τις τράπεζες τρέχουν ακόμα περισσότερο, λες και η ζωή περνάει μέσα από τα μηχανήματα που δίνουν λεφτά. Αλλά δεν είναι έτσι λεβέντη μου, δεν είναι καθόλου έτσι. Η ζωή είναι άλλο πράμα, είναι μεγαλύτερο, απλώς δεν το βλέπεις όταν είναι μπροστά σου, το βλέπεις όταν πια κινδυνεύεις να το χάσεις.

– Δηλαδή γέροντα;

– Κοίτα τις ουρές και πες μου τι βλέπεις, με ρώτησε και με το τρεμάμενο χέρι μου έδειξε την τράπεζα απέναντι από την πλατεία.

– Ανθρώπους να περιμένουν να πάρουν τα χρήματά τους, του αποκρίθηκα. Εσύ βλέπεις κάτι άλλο;

– Δε βλέπεις σωστά γιατί είσαι νέος, μου είπε. Εκεί δεν είναι άνθρωποι που περιμένουν να πάρουν λεφτά, είναι άνθρωποι που προσπαθούν να νιώσουν πως θα εξασφαλίσουν μερικές μέρες νιώθοντας ασφαλείς επειδή έχουν δυο δεκάρες στην τσέπη. Μερικές μόνο μέρες. Και δεν κοιτάνε λίγο μακρύτερα, είναι άνθρωποι με χαλασμένα μάτια, δεν ξέρω και πως διάολο το λένε…, μυωπία;… που δεν μπορούν να δουν δυο δρασκελιές μακρύτερα από εκεί που στέκονται.

– Φοβούνται, ίσως αναζητούν…

– Τίποτα δεν αναζητούν, είπε χωρίς να με αφήσει να ολοκληρώσω τη σκέψη μου. Αυτοί που αναζητούν έχουν πεθάνει προ πολλού. Ετούτοι μονάχα το τομάρι τους κοιτάνε.

– Μα, να μην έχουν στην τσέπη δυο δραχμές; τον ρώτησα.

– Το κακό λεβέντη μου είναι πως οι τσέπες τους είναι γεμάτες και θέλουν να τις γεμίσουν ακόμα περισσότερο, ακόμα και τώρα. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν πραγματική ανάγκη και περιμένουν στην ουρά. Οι άλλοι απλώς θέλουν τα λεφτά να τα βάλουν κάτω από το στρώμα τους για να κοιμούνται πιο ήσυχοι. Εμένα που με βλέπεις, έχω τις τσέπες μου άδειες. Ήρθα να πάρω τα φάρμακά μου, αλλά τα ταμεία είναι κλειστά κι έτσι έμεινα ρέστος. Ο φαρμακοποιός μου όμως είναι παλληκάρι, Μπαρμπα Τάκη, μου είπε, πάρε τα φάρμακα κι όποτε έχεις μου τα δίνεις τα λεφτά. Ξέρεις πως λέγεται αυτό;

– Αλληλεγγύη; Απάντησα.

– Πες το κι έτσι. Περισσότερο όμως λέγεται φιλότιμο κι αξιοπρέπεια. Δεν άφησε έναν γέρο να πεθάνει επειδή δε θα είχε να πάρει τα χάπια του. Πρέπει να φύγω όμως. Εσύ κάτσε εδώ και κοίτα το χρόνο στα μάτια των ανθρώπων που περνάνε, εκεί θα δεις γραμμένο και το μέλλον των παιδιών σου. Αλήθεια έχεις παιδιά;

– Δυο.

– Να τα χαίρεσαι. Φεύγω λοιπόν, μου είπε και σηκώθηκε με δυσκολία.

 

Σκεβρωμένος από τα χρόνια που είχαν γράψει όλες τις στιγμές τους πάνω στο κορμί του, δεν μπορούσε να σταθεί καλά όρθιος, περπατούσε σκυφτός, σχεδόν καμπουριασμένος. Έμεινα έκπληκτος με τις σκέψεις και το λόγο του και τον κοιτούσα να απομακρύνεται. Μερικά βήματα πιο πέρα όμως σταμάτησε κι όρθωσε το κορμί του λες κι ήταν ο σημαιοφόρος στην παρέλαση. Κατάλαβα πως έκανε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να σταθεί και να περπατήσει έτσι. Κατάλαβα πως από εκεί που ήταν μου έστελνε ένα μήνυμα, σαν να μου έλεγε Κοίτα με, περπατάω με το κεφάλι μου ψηλά, έτσι είμαι μαθημένος!

Χαμογέλασα και σηκώθηκα κι εγώ. Τράβηξα προς την άλλη κατεύθυνση και χαθήκαμε. Η εικόνα του όμως παραμένει μπροστά στα μάτια μου. Όρθιος κι αξιοπρεπής, όχι σκυφτός και καμπούρης…

Βοήθεια

bibliokiposΗ Άννα Έλλις άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να ζήσει δίπλα στον Κώστα, τον άντρα που αγάπησε, στη Ζίτσα της Ηπείρου. Όνειρό της είναι να δημιουργήσει κάτι περισσότερο από ένα βιβλιοπωλείο, για πρώτη φορά στην ιστορία του χωριού, έναν τόπο πολιτισμού.

Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε για να γίνει το όνειρο της πραγματικότητα. Μια μικρή βοήθεια απ’ τον καθένα μας συσσωρεύεται και γίνεται μεγάλη.

Ας βοηθήσουμε για να δημιουργηθεί το πρώτο βιβλιοπωλείο στη Ζίτσα της Ηπείρου, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας με την Άννα Έλλις και να γίνουμε όλοι μας δημιουργοί και συνοδοιπόροι με το Βιβλιόκηπο!

Μπορούμε όλοι να τη βοηθήσουμε. Δείτε εδώ τον τρόπο…

Πώς να πάμε μπροστά;…

sample

Δεν είναι κάποιος αόρατος αυτός που φταίει για την κατάντια της χώρας μας. Το αντίθετο μάλιστα! Είναι κάποιος που μπορούμε να τον δούμε, να του μιλήσουμε, να τον πιάσουμε ή και να πιαστούμε και στα χέρια (όταν έρθουμε στο αμήν…)

Χρειάστηκε να κάνω μια συναλλαγή με μια από εκείνες τις υπηρεσίες που κάποτε οι αιρετοί εκπρόσωποί μας έστηναν από εδώ κι από εκεί για να βολέψουν τους ημέτερους και να ξεπληρώσουν τις προεκλογικές τους επιταγές. Ανάμεσα λοιπόν στα άλλα έγγραφα που επισύναψα στην αίτησή μου ήταν και το εκκαθαριστικό της εφορίας το οποίο εκτύπωσα από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων και το οποίο σύμφωνα με την αριθ. 2837/0030/11-11-2003 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών είναι έγκυρο διοικητικό έγγραφο για κάθε χρήση από τους πολίτες και μάλιστα, σύμφωνα με την απόφαση αυτή, «Η ηλεκτρονικά χορηγούμενη Δήλωση Φορολογίας και το Εκκαθαριστικό Σημείωμα είναι ακριβή αντίγραφα…». Ο υπάλληλος λοιπόν που του έδωσα το εκτυπωμένο από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων εκκαθαριστικό σημείωμα μου λέει:

«Αυτό δεν είναι επικυρωμένο»

Του εξηγώ πως είναι ακριβές αντίγραφο, πως είναι έγκυρο και ισχυρό αλλά αυτός επιμένει.

«Θέλω τη στρογγυλή σφραγίδα του Ελληνικού Κράτους» μου λέει (αυτό το «Ελληνικού Κράτους» το τόνισε με πολύ έμφαση…)

«Να τη!» του απαντώ και του τη δείχνω στο κάτω μέρος του εγγράφου.

 sign

«Αυτή δεν είναι σφραγίδα» συνεχίζει.

«Είναι σφραγίδα» του λέω «και μάλιστα έχει και την υπογραφή του Γενικού Διευθυντή του ΚΕΠΥΟ»

«Όχι» μου λέει κάθετα και οριζόντια. «Θα πας με το εκκαθαριστικό σε ένα ΚΕΠ και θα σου το κάνουν αντίγραφο» μου λέει, μη γνωρίζοντας βεβαίως πως άλλο πράγμα είναι το αντίγραφο κι άλλο το φωτοαντίγραφο…

p1

p2

Του δείχνω το ΦΕΚ με την υπουργική απόφαση (έτυχε να το έχω μαζί μου για άλλο λόγο) για να τον πείσω πως το έγγραφό μου είναι ισχυρό αλλά αυτός επιμένει:

«Δεν ξέρω τι λέει αυτό, εγώ θέλω στρογγυλή σφραγίδα με μπλε μελάνι»…

«Καλώς» του απαντώ, «πάρε την αίτησή μου, πρωτοκόλλησέ την και θα σου φέρω αργότερα και το αντίγραφο που ζητάς»…

«Αποκλείεται» μου απαντάει. «Κι αν χαθούν τα χαρτιά;»

«Γιατί να χαθούν;» τον ρωτάω.

«Γιατί η αίτηση δεν είναι πλήρης» μου λέει.

Του απαντώ πως οφείλει να την παραλάβει, ας είναι ελλιπής, και να μου δώσει αριθμό πρωτοκόλλου. Εκείνος βέβαια αρνήθηκε…

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της ξεροκεφαλιάς ενός ανθρώπου ήταν να γυρίσω στο σπίτι, να πάρω το εκκαθαριστικό, να το φωτοτυπήσω και να τρέξω με την ψυχή στο στόμα στο ΚΕΠ για να επικυρώσουν το φωτοαντίγραφό μου.

Μετά την παρέλαβε την αίτηση…

Κι ύστερα θέλουμε να αποφύγουμε την αξιολόγηση όλοι μας, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι κι επιχειρηματίες. Αφού ελάχιστοι από εμάς είμαστε «επαγγελματίες» σ’ αυτό που κάνουμε, όποια κι αν είναι η δουλειά μας. Με πασαλείμματα κι αρπακόλλες προκοπή δε γίνεται. Κι αν, λοιπόν, αυτόν τον άνθρωπο που αγνοεί τους νόμους και τους κανόνες με τους οποίους λειτουργεί ετούτο το κράτος και «νομοθετεί» μόνος του, αν τον έβλεπα σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας για τις επερχόμενες αλλαγές στο δημόσιο και τα νομικά αυτού πρόσωπα, θα του έλεγα:

«Δεν πας στο σπιτάκι σου καλύτερα; Εκεί τουλάχιστον δε θα ταλαιπωρείς τους πολίτες παρά μόνο τον εαυτό σου… και τη χείρα σου ενδεχομένως…»

Ελλάδα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η Ελλάδα σε δεκαοχτώ εικόνες, με τη δική μου ματιά.

Τις εικόνες συγκεντρωμένες μπορείτε να τις βρείτε εδώ.
Όλες οι εικόνες είναι από το flickr των χρηστών Klearchos KapoutsisWolfgang StaudtxamogeloTilemahos EfthimiadisKostas Tsomakos και Indofunk Satish

Χρώμα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.


Ο
ι μέρες που έρχονται απαιτούν περισυλλογή. Ανεξάρτητα από τα πιστεύω του καθενός, νομίζω πως η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από δυο πράγματα. Το ένα είναι η αναγέννηση της Φύσης και η ομορφιά της που προσδίδει ένα αίσθημα ελευθερίας σε όλους μας. Το άλλο αφορά σε όλους εκείνους που περπάτησαν στην ίδια Γη που ζούμε εμείς σήμερα, οι οποίοι με τη διδασκαλία και τον τρόπο ζωής τους μας δίδαξαν την Αγάπη. Μας έδειξαν επίσης το αυτονόητο κι αυτό που ξεχνάμε κάθε μέρα, πως πρώτα απ’ όλα είμαστε Άνθρωποι.

Κι επειδή ο καθένας έχει διαφορετική αφετηρία στις σκέψεις του, ακολουθεί διαφορετική διαδρομή και καταλήγει σε διαφορετική Ιθάκη, επέλεξα κάποιες φωτογραφίες μου να σας χαρίσω, όμως τους αφαίρεσα το χρώμα ώστε το κάθε ζευγάρι μάτια που θα τις δει να προσθέσει τα δικά του χρώματα. Κατ’ αντιστοιχία με τις σκέψεις και τις επιλογές του.

Προτροπή!

(c) Τελευταίος

Εχθές είχα μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Μόλις σχόλασα το κεφάλι μου ήταν γεμάτο υπηρεσιακά θέματα, αν και συνήθως όταν κλείνω την πόρτα της δουλειάς τα αφήνω όλα πίσω. Μαζί λοιπόν με τα υπηρεσιακά θέματα, μέσα στο μυαλό μου στριφογύριζε η κακή οικονομική κατάσταση, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον κι όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που βασανίζουν τους Έλληνες τα τελευταία χρόνια σπρώχνοντάς μας προς την κατάθλιψη…

Κατευθυνόμενος προς το αυτοκίνητο πέρασα μπροστά από ένα κατάστημα με λουλούδια. Το παραπάνω γλαστράκι αιχμαλώτισε το βλέμμα μου. Αυτομάτως ήρθε στο μυαλό μου η σύζυγός μου. Μπήκα μέσα, το πήρα με τις κορδέλες του και όλα τα σχετικά και βγαίνοντας έξω, ως δια μαγείας το κεφάλι μου καθάρισε και το χαμόγελο πια δεν μπορούσε να κρυφτεί!

Όταν έφτασα στο σπίτι το χάρισα στη Γεωργία. Εκείνη απόρησε στην αρχή, αλλά τα μάτια της έλαμψαν! Δεν πρόλαβε να με ρωτήσει, της είπα ότι δεν έχουμε κάποια επέτειο, απλώς  γιορτάζουμε το γεγονός ότι είμαστε καλά, τα παιδιά κι εμείς, καθώς επίσης ότι εκτιμώ όλα όσα κάνει για την οικογένειά μας. Παρά το γεγονός ότι της φάνηκε παράξενο χαμογέλασε!

Γιατί σας τα λέω σήμερα όλα αυτά; Όχι βεβαίως για να πάρω εύσημα, αλλά για να σας προτρέψω να κάνετε κάτι από εκείνα τα μικρά αλλά ξεχασμένα καθημερινά πράγματα που αδειάζουν το μυαλό από τις σκοτούρες κι επαναφέρουν το χαμόγελο στα χείλια. Το έχουμε ξεχάσει, τουλάχιστον εγώ το ξέχασα, ότι πρέπει να φροντίζουμε και τους ανθρώπους μας αλλά και την ηρεμία μας. Κι αυτά τα μικρά πράγματα είναι το καλύτερο αντίδοτο στη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε.

Υ.Γ. Ρώτησα το όνομα του λουλουδιού την κυρία στο ανθοπωλείο, αλλά δυστυχώς το ξέχασα… 🙂

Οχτώ και δέκα.

Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάθε παιδί έχει δει μέχρι την ηλικία των 12 ετών περίπου 14.000 θανάτους στην τηλεόραση, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι δολοφονίες.

Τα σήριαλ και οι κινηματογραφικές ταινίες αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τη χρήση όπλων με σκοπό το θάνατο, ενίοτε δε ως θεία δίκη που εξιλεώνει τον πρωταγωνιστή δια της δολοφονίας. Σε πολλές δε περιπτώσεις, κάποιος κομπάρσος που εμφανίζεται για μερικά μόνο δευτερόλεπτα στην οθόνη θανατώνεται ελέω του σεναρίου. Κι έτσι στα μάτια του τηλεθεατή απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή. Δυστυχώς η επανάληψη των σκηνών αυτών είναι καθημερινή με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να θεωρούμε τέτοιες συμπεριφορές ως απόλυτα φυσιολογικές. Ο δολοφονημένος όμως, ως ον, έστω κι αν είναι κομπάρσος δεν έχει καμιά αξία; Δεν γεννήθηκε από κάποια μάνα; Δεν πονάει; Δεν έχει οικογένεια; Παιδιά; Κι αν έχει, η “εκπαίδευσή” μας ως τηλεθεατές μας έχει κάνει να κοιτάμε την απώλεια της ζωής με μεγάλη απάθεια.

Σκεπτόμενος όλα αυτά και κυρίως την αγωνία του θύματος έγραψα μια μικρή ιστορία. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Απάντηση στο Δείμο του Πολίτη.

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο μου, ο Δείμος του Πολίτη έκανε ένα σχόλιο, παραπέμοντας σε ανάρτηση από το δικό του ιστολόγιο. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω την απάντησή μου, αλλά επειδή το μέγεθος ήταν μεγάλο και ξεπερνούσε τα όρια του σχολίου, αποφάσισα να κάνω μια ξεχωριστή ανάρτηση, ως απάντηση.

Αφού ζητήσω την κατανόηση τόσο του Δείμου, όσο και των υπόλοιπων αναγνωστών για το μέγεθος της απάντησης, ελπίζω να γίνει η αφορμή για ένα νέο γύρο διαλόγου…

Ξεκινώ παραθέτοντας το αρχικό σχόλιο του Δείμου.

«Εξαιρετική η αναλογία. Ωστόσο, για τα αίτια της κρίσης έχω κάπως διαφορετική άποψη.«

Και η απάντηση:

Η άποψη που διατυπώνεις στο ιστολόγιό σου θα με βρει αντιδιαμετρικά αντίθετο. Ισχυρίζεσαι ότι το κεφάλαιο δημιούργησε τη μεσαία αστική τάξη προκειμένου αφενός να αντλεί στελεχιακό δυναμικό για τις πολυεθνικές κι αφετέρου να αποτελέσει το target group των πωλήσεών του. Εγώ πάλι έχω την εντύπωση ότι μέσα από την ίδια την αστική τάξη, όπως αυτή ήταν διαμορφωμένη πριν τη βιομηχανική επανάσταση, ξεπήδησε μια νέα κάστα, αυτή των ανθρώπων που δημιούργησαν επιχειρήσεις κυρίως για την δημιουργία αγαθών και καταναλωτικών προϊόντων ευρείας κλίμακας. Ενδεχομένως να διαφωνούμε, αλλά νομίζω ότι δεν είναι το ζητούμενο αυτό καθ’ αυτό, γιατί θα καταλήξουμε να ρωτάμε αν έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα.

Δεχόμενοι λοιπόν την κατάσταση όπως είναι, τίθεται το εύλογο ερώτημα, γιατί η άρχουσα τάξη να θέλει να καταστρέψει και να αφανίσει το αγοραστικό της κοινό; Αφού μοιραία θα οδηγηθεί και η ίδια στην καταστροφή της. Διότι, θεωρώ ότι το επιχείρημά σου ότι δεν επηρεάζεται η θέση της μιας και ελαττώνεται το κόστος εργασίας είναι τελείως άστοχο, καθόσον, όταν μειώνει την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή – καθόσον ο εργαζόμενος είναι και καταναλωτής ταυτόχρονα – μέσω της μείωσης του μισθού του, δεν χάνει απλώς μερικές πωλήσεις τις οποίες αντισταθμίζει με το μικρότερο κόστος κατασκευής, αλλά κινδυνεύει να χάσει ΟΛΕΣ της τις πωλήσεις με αποτέλεσμα την οικονομική της κατάρρευση.

Στη φύση, από όσο έχω μάθει από την επιστήμη μου, υπάρχει ένα κρίσιμο όριο ή σημείο αν θες, πέραν του οποίου τα πράγματα αλλάζουν την εξελεγκτική τους πορεία. Δεν μπορούν να ζήσουν πχ. σε100 τετραγωνικά μέτραπέντε ελέφαντες γιατί θα πεθάνουν από την πείνα. Έτσι και στις επιχειρήσεις. Υπάρχει ένας κρίσιμος όγκος πωλήσεων ή κύκλου εργασιών αν θες ή τζίρου αν σου αρέσει περισσότερο ο όρος, κάτω από τον οποίο η επιχείρηση θα καταρρεύσει υπό το ίδιο της το “βάρος”. Αν, πχ. η Χ εταιρεία που φτιάχνει αυτοκίνητα δεν πουλήσει, ας πούμε τελείως θεωρητικά, 1.000 αυτοκίνητα το μήνα, δε θα μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της και μοιραία θα βάλει λουκέτο. Όταν λοιπόν, δεχτούμε ότι μειώνει το κόστος της εργασίας κι έτσι μεγαλώνει το κέρδος της και ταυτόχρονα και όλες οι άλλες εταιρείες του κόσμου μειώσουν τους μισθούς των υπαλλήλων τους για τους ίδιους λόγους, τότε όλο και λιγότεροι θα αγοράζουν αυτοκίνητα από την εταιρεία Χ, με αποτέλεσμα, παρά το γεγονός ότι ενδεχομένως η κερδοφορία της να μην επηρεαστεί σημαντικά, να οδηγηθεί στο κλείσιμο. Θα μου πεις γιατί αφού η κερδοφορία της δε θίγεται; Γιατί, εκεί που κατασκεύαζε 100 αυτοκίνητα τη μέρα, τώρα θα κατασκευάζει 80 και θα συμβούν τα παρακάτω:

  1. Το κόστος εργασίας τελικά ανά παραγόμενο αυτοκίνητο θα αυξηθεί αντί να μειωθεί αφού μειώνονται τα παραγόμενα αυτοκίνητα, έστω κι αν απολυθεί και προσωπικό πέραν των μειώσεων των μισθών.
  2. Ο προμηθευτής πχ. ελαστικών, εκεί που χρέωνε 100€ για το κάθε λάστιχο, επειδή πέφτει η παραγγελία μοιραία θα ανεβάσει την τιμή κι έτσι, αθροίζοντας τις αυξήσεις που θα κάνουν όλοι οι προμηθευτές, το τελικό κόστος από την άποψη των υλικών θα αυξηθεί!
  3. Αναγκαστικά η εταιρεία Χ θα πάρει ελαστικά από άλλον προμηθευτή κάνοντας παραχωρήσεις στην ποιότητα.
  4. Ο τελικός πελάτης, βλέποντας την πτώση της ποιότητας, θα θεωρήσει ότι δεν αξίζει να δώσει τόσα χρήματα για το αυτοκίνητο της εταιρείας Χ κι έτσι θα πέσουν κι άλλο οι πωλήσεις.

Και πάει λέγοντας… Δημιουργείται δηλαδή ένας φαύλος κύκλος από τη στιγμή που θα αρχίσει η άρχουσα οικονομική τάξη να πολεμήσει τους ίδιους της τους πόρους των κερδών της ήτοι τη μεσαία τάξη.

Θα σου το θέσω κι αλλιώς: Τι είναι το κέρδος; Η αξία της εργασίας του καθενός μας. Η καθημερινή μας παραγωγή. Και ποιος είναι αυτός που καθορίζει την αξία αυτή; Μα φυσικά εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος, ούτε καν το κεφάλαιο, όπως το χαρακτηρίζεις. Και τι εννοώ μ’ αυτό; Όταν ένας άνθρωπος παίρνει πχ. 1.000€ μηνιάτικο και δίνει το 50% για να αγοράσει μια συσκευή τηλεφώνου με σήμα το δαγκωμένο μήλο, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει δώσει αξία για το 1/24 της ετήσιας εργασίας του σε κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν αξίζει ούτε το 1/10 από την αξία που πωλείται. Παρενθετικά, εξηγώ από πού προκύπτει το 1/24ο: Υποθέτουμε ότι εργάζεται 12 μήνες το χρόνο και ως εκ τούτου λαμβάνει 12 μηνιαίους μισθούς. Έτσι, αν δώσει τον μισό ενός από αυτούς, δηλαδή ½ από τα 12, θα έχουμε 0,5/12 ή 1/24 με την αναγωγή στη μονάδα. Φαντάσου τώρα, ο ίδιος άνθρωπος να δώσει 30.000€ για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο και μάλιστα με δόσεις. Έχει προσδώσει τόση αξία στο αυτοκίνητο ίση με την εργασία δυόμιση χρόνων! Και μάλιστα την εργασία του αυτή την έχει προεξοφλήσει συν τοις άλλοις και με τόκο. Έρχεται λοιπόν το σύστημα, καπιταλιστικό αν θες ή όπως αλλιώς θες ονόμασέ το, και λέει σκεπτόμενο τα προαναφερθέντα: “Η εργασία σου μάγκα, στο χωράφι ή στην οικοδομή ή στο γραφείο για 15 μέρες ισοδυναμεί την αξία του κινητού τηλεφώνου και μάλιστα είσαι προδιαθετιμένος να την προεξοφλήσεις με μελλοντικές έντοκες δόσεις της εργασίας σου αυτής. Οπότε εγώ ως έξυπνος επιχειρηματίας στην πραγματικότητα δε θέλω τα χρήματά σου αλλά την εργασία σου ως αξία, και την υποθηκεύω κιόλας μέσω μιας τράπεζας στην οποία εγώ ο ίδιος έχω πουλήσει χρήμα (πρόσεξε: χρήμα όχι εργασία ως αξία χρήματος) για να σου το δανείσει εσένα με σκοπό να αγοράσεις το προϊόν μου, για το οποίο εγώ θα πληρωθώ με την αξία της εργασίας σου! Κάνω σαφή διάκριση μεταξύ χρήματος κι εργασίας ως αξιακής μονάδας κι εξηγώ το γιατί. Το χρήμα είναι κάτι στατικό. Η εργασία και ότι αυτή παράγει ως αξία μεταβάλλεται όμως δραστικά. Και μπορεί να έχει πολύ μεγάλες αποκλίσεις. Εκεί είναι που σκοπεύει αυτό που εσύ αναφέρεις ως “κεφάλαιο”. Δεν ενδιαφέρεται για το χρήμα, αυτό που θέλει, αν το “γδύσεις” από τα περιτυλίγματα, είναι η εξουσία πάνω στην εργασία. Γιατί αυτή, μαζί με τον ορυκτό πλούτο είναι οι δυο μοναδικές πηγές από τις οποίες παράγονται αξίες, όλα τα υπόλοιπα απλώς συνεπικουρούν.

Κλείνοντας, ήθελα να εκφράσω την άποψή μου για τα τεκταινόμενα στη χώρα, υπό την οπτική του απλού πολίτη. Πρωτίστως, ήθελα να αναφερθώ στο γεγονός ότι η ευθύνη για την κατάντια είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας, ως πολίτες και κάτοικοι του τόπου. Δε θα αναφερθώ στα τετριμμένα, ότι δηλαδή εμείς εκλέγαμε τους κυβερνήτες μας, οι οποίοι με τη σειρά τους πήραν λάθος αποφάσεις κλπ, κλπ. Θέλω να κάνω λόγο για κάτι άλλο, πιο απλό, πιο ανθρώπινο και πιο καθημερινό. Υπήρξε μια περίοδος, από τη μεταπολίτευση και μετά, που έγιναν έργα υποδομής στη χώρα και καλώς ή κακώς κινήθηκε πολύ χρήμα, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Κι εμείς, οι απλοί άνθρωποι, βλέποντας όλες αυτές τις αλλαγές, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα μονοπάτι το οποίο μας έβγαλε από τη σωστή πορεία και μας οδήγησε στον γκρεμό από τον οποίο πέφτουμε τώρα. Πολύ λίγοι ήταν εκείνοι που χρησιμοποίησαν σωστά αυτούς τους πόρους και τις υποδομές για να κάνουν έργα ανάπτυξης και τους οποίους τώρα συνηθίζουμε να τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι σωρηδόν και να τους κολλάμε απ’ έξω την ετικέτα του κακώς νοούμενου καπιταλιστή ή επιχειρηματία. Οι περισσότεροι από μας κοίταξαν να γλύψουν έστω κι ένα κοκαλάκι από τις επιδοτήσεις ή της κάθε είδους παροχές που εισέρρευσαν ή δημιουργήθηκαν στη χώρα. Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι θα γινόταν αν όταν πήραμε τις επιδοτήσεις, αντί να αγοράσουμε υπεραυτοκίνητο, βελτιώναμε την υποδομή μας; Σκέφτηκε ποτέ κανείς από εμάς γιατί δεν έχει λειτουργήσει κανένας συνεταιριστικός θεσμός στη χώρα; Επειδή ίσως ο καθένας μας κοιτούσε την πάρτη του και μόνο. Ακόμα και το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα αποδείχτηκε ότι ήταν ο προθάλαμος είτε της μίζας είτε της εισόδου στην πολιτική. Νοιάστηκε ποτέ κάποιος από τους δήθεν εργατοπατέρες για τον κόσμο που απολυόταν; Νοιαστήκαμε ποτέ Δήμο για τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτούλη μας σ’ αυτή τη χώρα; Δούλεψε κανείς ευσυνείδητα; Ας αποδώσουμε επιτέλους τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Έσκυψε ποτέ κανείς να μαζέψει το σκουπίδι από το δρόμο; Έσκυψα ποτέ να μαζέψω κανένα σκουπίδι από το δρόμο; Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιος πραγματικά ευθύνεται…

Πλυρωμές…

(c) Τελευταίος

 

Σίμερα δεν έχη φιλωσοφείες. Πρέπη κάπου κάπου να γαιλάμε και λίγω. Τα πέρνουμαι ώλα στα σωβαρά και στο τέλος θα παιθάνουμαι από το άνχος. Ότι κι αν μας κάνουναι εμείς θα σηναιχήσουμαι να ζούμαι. Πάνο απ’ όλα ήμασται ανθρόποι κι οι ανθρόποι δεν το βάζουν κάτο στοις δίσκωλες στοιγμές. Και να θιμάσται πάντα ότι όσοι μας ταλεπορούναι στο τέλος θα πλυρώσουν…

Εκ τις διαχίρησης.

Διακοπές.

(c) Τελευταίος

Κάτω από το ζεστό ήλιο του καλοκαιριού και υπό την προστασία ενός δέντρου ξεκίνησαν οι διακοπές για φέτος. Καλή επιλογή ο χρόνος των φετινών διακοπών, αφού συνέπεσε να έχουμε και υψηλές θερμοκρασίες που κάνουν τη δουλειά αφόρητη.

(c) Τελευταίος

Κοιτάζοντας λοιπόν τη θάλασσα, χίλια όνειρα κι άλλες τόσες προσδοκίες έρχονται στο μυαλό. Αυτό το απέραντο γαλάζιο θαρρώ έχει ιδιότητες μαγικές και με ηρεμεί, ο ήχος του κύματος μαζί με τα τζιτζίκια και τις χαρούμενες φωνές του Ηλία και του Ζήση προσθέτουν διαφορετικό χρώμα στη ζωή. Αυτό της γαλήνης.

(c) Τελευταίος

Με τα παιχνίδια τους αγκαλιά, ξεκινάνε για την παραλία όλο χαρά και ανυπομονησία. Ο μεγάλος που με δειλά βήματα ξεκινάει να κάνει μπάνιο μόνος του είναι όλο καμάρι, ενώ ο  μικρός βουτάει το κεφάλι του στο νερό και μετά κάνοντας μια φοβερά αστεία γκριμάτσα τρέχει στη μαμά του φωνάζοντας «ζημιά, ζημιά». Μια παραλία ολόκληρη τον κάνει χάζι!

(c) Τελευταίος

Με τούτη την ανάρτηση, θα ήθελα να ζητήσω μερικές μέρες άδεια από το ιστολόγιο. Να αποτοξινωθώ λίγο και από το διαδίκτυο, έτσι για να επιστρέψω δριμύτερος!

Καλές διακοπές σε όλους, κι επιστροφή στην μπλογκόσφαιρα από Αύγουστο!

Αρέσει σε %d bloggers: