Archive for the ‘ Ιστολογικά ’ Category

τοβιβλίο.net

Προφανώς, επειδή αγαπάμε αυτό που κάνουμε και κάνουμε αυτό που αγαπάμε, μεγαλώνουμε διαρκώς…

 

Παρελθόν & μέλλον

4351730264_0728bbc2a5_o

Σήμερα αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο. Πίσω στην εποχή που στα ιστολόγια οι άνθρωποι εξέφραζαν τις απόψεις τους και γινόταν διάλογος, την εποχή που κι εγώ συμμετείχα ενεργά σχεδόν επί καθημερινής βάσης. Πέρασα από όλα ανεξαιρέτως τα ιστολόγια με τα οποία είχα επαφή και σε άλλα έμεινα πολύ ώρα, σε κάποια λιγότερη. Με λύπη μου διαπίστωσα πως ορισμένα είχαν πάρα πολύ καιρό να ανανεωθούν και είναι ανενεργά και αφημένα στο χρόνο.

Τα περισσότερα όμως από αυτά λιγότερο ή περισσότερο συνεχίζουν την πορεία τους, πιο μεστά και ώριμα έχοντας πια λόγο πιο έμπειρο και τεκμηριωμένο. Χάρηκα γι’ αυτό και χάρηκα πολύ. Διαπίστωσα πως οι σκεπτόμενοι άνθρωποι των ιστολογίων έχουν ορθή άποψη για τα θέματα που τους απασχολούν και τεκμηριωμένη σε μεγάλο βαθμό, έστω κι αν με μερικά από αυτά οι δικές μου απόψεις είναι αντίθετες. Λυπήθηκα γιατί πια δεν αποτελώ μέρος της καθημερινότητας αυτής και του εξαιρετικά ενδιαφέροντος οικοσυστήματος που έχουν δημιουργήσει. Οι ανάγκες της καθημερινότητας μου αλλά και η ενασχόλησή μου με το δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net δεν μου αφήνει τον απαραίτητο χρόνο για να μπορώ με αξιοπρέπεια να ασχοληθώ όσο θα ήθελα με τον κόσμο των ιστολογίων.

Μέσα σ’ αυτό το εξαιρετικό περιβάλλον δεν έλειψε βεβαίως και μια δυσάρεστη για μένα έκπληξη. Διαπίστωσα με λύπη μου πως η μικροπρέπεια ορισμένων είναι τόσο μεγάλη που τους πνίγει κυριολεκτικά και δεν τους αφήνει να ανασάνουν! Διαβάζοντας κάποιες αναρτήσεις από ένα ιστολόγιο που είχα πολλά χρόνια να επισκεφτώ γέλασα. Γέλασα γιατί συνειδητοποίησα πως κάποιοι είναι κολλημένοι όχι απλώς στη μικροπρέπεια αλλά και στη μεγαλύτερη ηλιθιότητα που μπορεί ένας άνθρωπος να έχει μέσα του! Κι αν στην αρχή γέλασα γιατί κατάλαβα πως γι’ αυτούς δεν υπάρχει πρόοδος αλλά στασιμότητα, ένα πείσμα που υπάρχει μονάχα μέσα τους και τους κρατάει καθηλωμένους στο ίδιο σημείο, μετά λυπήθηκα. Και λυπήθηκα ειλικρινά γιατί γνωρίζω πως πίσω από τους ανθρώπους αυτούς υπάρχει ένα πλούσιο υπόβαθρο γνώσεων και σκέψης αλλά επιμένουν σε μια παθογένεια που δεν οδηγεί πουθενά. Λυπήθηκα γιατί ένα άλλοτε ζωντανό ιστολόγιο τώρα πια έχει μόνο αναρτήσεις σχεδόν χωρίς κανένα σχόλιο σ’ αυτές. Κάτι που θα μπορούσε να είναι στολίδι έχει καταντήσει σκουπίδι, μια αποθήκη γεμάτη δυσοσμία… Και είναι πραγματικά κρίμα αυτό, αλλά αν οι ίδιοι δεν το συνειδητοποιούν τότε το πρόβλημα είναι εσωτερικό δικό τους, όσο κι αν προσπαθούν να υποτιμήσουν και να υποβαθμίσουν άλλους… Θυμίζω το μύθο του Αισώπου με την αλεπού και την κολοβή ουρά της…

Ξεπερνώντας αυτή την παθογένεια, η οποία όμως με έκανε να συλλογιστώ πόσο άσχημο πράγμα είναι να κλείνεται κάποιος και να περιχαρακώνεται πίσω από τις παρωπίδες της στενομυαλιάς και της ισχυρογνωμοσύνης, είδα πως οι απόψεις που εκφράζονται αλλά και η δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης ίσως τελικά αποτελέσει το όπλο ενάντια στη φαυλότητα τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και του οικονομικού κατεστημένου που έχει πέσει πάνω στα κεφάλια σχεδόν στο σύνολο του δυτικού κόσμου κι ας μην το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει. Ο λόγος και ο διάλογος μεταξύ των απλών καθημερινών ανθρώπων αλλά και η ανταλλαγή απόψεων πιθανολογώ πως ίσως είναι το καλύτερο εργαλείο που θα μπορέσει να σπρώξει την κοινωνία προς τα εμπρός. Μπορεί οι κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ να έχουν ακόμα κυρίαρχο λόγο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, όμως μια ισχυρή βάση ανθρώπων με λόγο τεκμηριωμένο, έτσι όπως αυτή εκφράζεται σε πολλά ιστολόγια ή άλλα μέσα έκφρασης, θεωρώ πως είναι ικανή να διαμορφώσει ακόμα και πολιτικές.

Όλοι βέβαια γνωρίζουμε πως κατά καιρούς υπάρχουν προσπάθειες φίμωσης της ελεύθερης γνώμης ακόμα και προσπάθειες για υποβαθμιστούν ορισμένες από αυτές. Όμως, για να χρησιμοποιήσω όμως το γνωστό σλόγκαν από μια τηλεοπτική σειρά του παρελθόντος, η αλήθεια είναι εκεί έξω. Αρκεί να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να τη δούμε και να την ξεχωρίσουμε από τα σκουπίδια, τα οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι καμουφλαρισμένες με το μανδύα του σοβαρού και του ειδικού. Ο διάλογος είναι αυτός που θα δώσει λύσεις κι αυτός μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει μέσα από την κοινωνία, μέσα από τους φορείς εκείνους που παρέχουν βήμα και το καλύτερο από αυτούς είναι ίσως το διαδίκτυο.

Πηγή εικόνας του άρθρου

Ένας χρόνος τοβιβλίο.net

Σήμερα ο δικτυακός τόπος τοβιβλίο.net συμπληρώνει ένα χρόνο ζωής. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα η αγάπη και η εμπιστοσύνη των αναγνωστών του το έχουν οδηγήσει στην κορυφή, τουλάχιστον για τα δεδομένα των σελίδων που έχουν αποκλειστικά λογοτεχνικό περιεχόμενο και αποτελούν χώρο ελεύθερης έκφρασης.

Όλο αυτό το εγχείρημα που ξεκίνησε ως ένα πείραμα ελεύθερης διακίνησης ιδεών συγκεντρωμένων σε ένα μέρος το οποίο θα αποτελούσε και το σημείο αναφοράς αλλά και αναζήτησης, έχει φτάσει πια στο σημείο να αποτελεί την καθημερινή συνήθεια πολλών ανθρώπων. Με χιλιάδες επισκέψεις, εκατοντάδες δημοσιεύσεις και λογοτεχνικές δημιουργίες και όχι μόνο, έχει καταφέρει να γίνει η καθημερινή συνήθεια πολλών ανθρώπων. Η χαρά μας είναι μεγαλύτερη γιατί οι ανεξάρτητες μηχανές που κατατάσσουν τις ιστοσελίδες μας έχει δώσει την τρίτη θέση ανάμεσα στις σελίδες βιβλίων και λόγου, πράγμα που σημαίνει πως όλοι εκείνοι που έχουν εμπιστευτεί τοβιβλίο.net για να δημοσιεύσουν τις δημιουργίες τους βρίσκουν ένα μεγάλο κοινό που διαβάζει αλλά και κρίνει το έργο τους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου σε όλους τους ανθρώπους που εμπιστεύτηκαν τοβιβλίο.net. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Δήμο Χλωπτσιούδη, στο Βαγγέλη Θερμογιάννη, στη Βάσω Αποστολοπούλου, στο Χριστόφορο Παπαχαραλάμπους, το Γιάννη Φαρσάρη και την καλή μάγισσα Άιναφετς που πριν ακόμα γίνει πραγματικότητα αυτός ο δικτυακός τόπος μας αγκάλιασε με τις ιδέες και την αγάπη της!

τοβιβλίο.net

τοβιβλίο.net

Λίγη ώρα πριν ένας νέος δικτυακός τόπος άρχισε τη λειτουργία του. Πρόκειται για τοβιβλίο.net το οποίο φιλοδοξεί να γεμίσει τις σελίδες του με αξιόλογες δημιουργίες που οι ίδιοι οι δημιουργοί τους θα παρουσιάζουν. Αυτή είναι άλλωστε και η φιλοσοφία του δικτυακού αυτού τόπου. Οι κριτές και οι κριτικές περισσεύουν σε τούτη τη χώρα, ειδικά δε στο χώρο της τέχνης και της δημιουργίας, σκέφτηκα λοιπόν πως εκείνο που λείπει είναι ένας τόπος που ο δημιουργός με το έργο του να παρουσιάζονται χωρίς τη διαμεσολάβηση τρίτων, απλά και χωρίς καμία πίεση γι’ αυτό και δημιούργησα τοβιβλίο.net

Σας καλώ λοιπόν να συμμετέχετε ενεργά σ’ αυτή την προσπάθεια, είτε παρουσιάζοντας το έργο σας είτε υποδεικνύοντάς μου δημιουργίες άλλων που θεωρείτε πως αξίζουν να τις γνωρίσουν κι άλλοι άνθρωποι. Λογοτεχνία, μουσική, ζωγραφική, φωτογραφία, όλα χωράνε, ίσως κι άλλα τόσα!

Κλείνοντας θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφερθώ στην καλή μάγισσα του Παραμυθά και των ιστολογίων, την μαμ-μάγισσα Άιναφετς, όπως την αποκαλώ γιατί τη νιώθω σα δικό μου άνθρωπο, για τη συνεργασία που είχαμε προκειμένου να δημιουργήσουμε το λογότυπο του νέου αυτού δικτυακού χώρου, αυτό που βλέπετε πιο κάτω και να την ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Logo_cirlce

Το σχέδιό της τελικά μπορεί να μην αποτελεί το λογότυπο του «βιβλίου», αλλά αυτό δεν έγινε επειδή δε μου άρεσε αλλά για άλλο λόγο. Συζητώντας με τη σύζυγό μου για τη δημιουργία του νέου αυτού χώρου και την επιλογή του σήματος που θα τον αντιπροσωπεύει, ο μεγάλος μου γιος, ο Ηλίας, ακούγοντας την κουβέντα μας με έβαλε να του υποσχεθώ ότι αυτός θα διαλέξει το σχέδιο… Και τελικά διάλεξε αυτό στην κορυφή τούτης της ανάρτησης λέγοντάς μου: «Μπαμπά, αυτό το βιβλίο μου αρέσει γιατί είναι σαν να πετάει. Μακάρι και τα δικά μου τα βιβλία να μπορούσαν να πετάξουν». Δεν μπόρεσα να του χαλάσω το χατήρι…

Μέτρο.

(c) Τελευταίος

(c) Τελευταίος

Το 2013 μπήκε στη ζωή μας προ ολίγων ημερών και είναι ίσως η πρώτη φορά μετά το 2010 που κάποιοι άνθρωποι ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία. Η μεγάλη πλειοψηφία βέβαια των Ελλήνων εξακολουθεί να κοιτάζει τα μελλούμενα με σκεπτικισμό και φόβο, υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν και αυτή δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι ένα ικανό ποσοστό των κατοίκων αυτής της χώρας έχουν πια συνειδητοποιήσει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα το οποίο μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα δεν είναι/ήταν άλλο από την έλλειψη του μέτρου. Η αλόγιστη και ασυλλόγιστη σπατάλη των διαθέσιμων πόρων κάθε οικογένειας, κατ’ επέκταση και του κράτους, που αποτελούσε τον κανόνα έχει αρχίσει να αποτελεί παρελθόν.

Μιλώντας για την οικογένεια και αφήνοντας έξω από το συλλογισμό μας τα του κράτους και της κυβέρνησης, ελάχιστοι θα είναι οι Έλληνες που δε θα συμφωνήσουν πως μέχρι τώρα διαβιούσαμε σ’ αυτή τη χώρα με τη νοοτροπία του ‘δε βαριέσαι, έχει ο Θεός…’, λες και το μέλλον έρχεται από μόνο του και δεν απαιτεί εκ μέρους μας εργασία αλλά και σχεδιασμό. Το πλαστικό χρήμα και τα δανεικά είχαν φτάσει στο σημείο να καθορίζουν όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζαμε τις ανάγκες μας, πραγματικές ή μη, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμασταν μέσα στην κοινωνία. Η επίδειξη έγινε μέρος της καθημερινότητας και η συσσώρευση υλικών αγαθών, άχρηστων στις περισσότερες περιπτώσεις, ήταν ο κανόνας. Η κρίση έφερε δραστικές αλλαγές, επώδυνες ενίοτε για ορισμένες κατηγορίες πληθυσμού, μαζί όμως έφερε και την αλλαγή του σκεπτικού. Το αποκορύφωμα ήρθε από την αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης που έκανε το 80% περίπου των Ελλήνων φέτος να μην προμηθευτούν και να αναζητήσουν εναλλακτικούς και φθηνότερους τρόπους θέρμανσης. Αυτό που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν αδιανόητο, η άδεια δεξαμενή του πετρελαίου θέρμανσης στο υπόγειο του σπιτιού μας, είναι φέτος πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα αυτή έκανε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού να ανοίξει τα μάτια του και να συνειδητοποιήσει το πόσο λανθασμένα διαχειριζόταν την οικονομία του μέχρι σήμερα. Αν μπορούμε να ζήσουμε και να περάσουμε το χειμώνα χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης γιατί να μην μπορούμε να κάνουμε υπαναχωρήσεις και σε άλλα, λιγότερο ίσως, σημαντικά ζητήματα; Ο Έλληνας που τώρα πια ζεσταίνεται δίπλα στο τζάκι του ή βάζει σε ένα δωμάτιο ένα θερμοπομπό, περιορίζοντας δραστικά το κόστος θέρμανσης, καταλαβαίνει πως αν τις προηγούμενες δεκαετίες ζούσε με τον τρόπο που ζει σήμερα, όχι μόνο οικονομικό πρόβλημα δε θα είχε, το αντίθετο μάλιστα, θα ήταν πολύ πλούσιος, αν συνυπολογίσουμε δε πως τότε οι κοινωνικές παροχές που σήμερα πληρώνει διατίθεντο άφθονες και δωρεάν από το κράτος.

Ο Έλληνας μοιάζει να βρίσκει αυτό που είχε ξεχάσει, το μέτρο. Ίσως κι αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο δεν έχουν σημειωθεί στη χώρα γεγονότα όμοια με αυτά της Αργεντινής ή άλλα αντίστοιχα. Κάπου βαθιά μέσα του έχει καταλάβει ότι είναι συνυπεύθυνος, στο μερίδιο που του αναλογεί βέβαια, για τη σημερινή δημοσιονομική κατάσταση καθόσον δημιούργησε χρέη και υποθήκευσε το μέλλον του και τις εργασιακές του προσόδους στο όνομα απλώς και μόνο της εφήμερης καλοπέρασης. Οι ίδιοι άνθρωποι ζουν σήμερα με τους μισούς ή και λιγότερους πόρους από ότι πέντε ή δέκα χρόνια πριν και βλέπουν πως τα καταφέρνουν χωρίς όμως αυτό να μοιάζει παράδοξο στα μάτια τους μιας και άρχισαν να καταλαβαίνουν πως αυτά που εύκολα και χωρίς περίσκεψη δικαιολογούσαν παλιότερα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά σπατάλη και κακή διαχείριση. Συνειδητοποίησαν πως όσο είχαν πόρους αντί να αποταμιεύουν φροντίζοντας το μέλλον τους, ξόδευαν έχοντας τότε στο νου πως κάθε μέρα θα είναι καλή μέρα! Σήμερα, αναλογιζόμενοι τη λανθασμένη πορεία του παρελθόντος, νομίζω πως θέτουν τα θεμέλια για τη σωστή πορεία τους στο μέλλον. Μπορεί οι διαθέσιμοι πόροι να είναι εμφανώς λιγότεροι αλλά η αξιοποίησή τους γίνεται πια με πολύ αποδοτικότερο τρόπο. Κι έχει καταλάβει επίσης πως όσο μοιρολογεί δε βρίσκει λύσεις, η κρίση αντιμετωπίζεται πρωτίστως ατομικά και πάντα δρώντας! Γι’ αυτό, παρά τις δυσμενείς συνθήκες, είμαι αισιόδοξος και πιστεύω πως η επιστροφή του Έλληνα στο μέτρο μόνο καλά αποτελέσματα μπορεί να φέρει σε τούτον το τόπο.

– ◊ –

Το ιστολόγιο αυτό φιλοξένησε τις σκέψεις μου για περισσότερα από τρία χρόνια και παρά το γεγονός ότι ξεκίνησε με σκοπό να εξωτερικεύσω τις σκέψεις μου κατέληξε σε μια πολύτιμη για μένα πηγή γνώσεων και απόψεων που μέχρι τότε αγνοούσα. Θεωρούσα τον εαυτό μου ανοιχτόμυαλο αλλά διαβάζοντας τα σχόλια αλλά και τις αναρτήσεις σας κατάλαβα πως ανοιχτόμυαλος δε σημαίνει να έχεις ανοιχτή μόνο μια χαραμάδα, χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο… Έγινα καλύτερος άνθρωπος, ενδεχομένως δε και  σοφότερος και αυτό το οφείλω αποκλειστικά και μόνο σε εσάς με τους οποίους είχα αυτό το δίαυλο συνδιάλεξης και ανταλλαγής απόψεων. Ένα ευχαριστώ σίγουρα δεν είναι αρκετό, σας στο στέλνω όμως μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Ο κύκλος αυτού του ιστολογίου δεν έχει κλείσει, ούτε πρόκειται να το εγκαταλείψω, άλλωστε νομίζω πως αποτελεί πια μέρος της καθημερινότητας αλλά και της προσωπικότητάς μου. Δυστυχώς όμως, τα σχέδια που έχω θέσει στην αφεντιά μου ως στόχο για το 2013 και παρά τις αρχικές μου εκτιμήσεις, δε θα μου αφήσουν το χρόνο για να μπορέσω να παρευρίσκομαι σ’ αυτό το χώρο έτσι όπως θα ήθελα κι έτσι η απουσία μου για μερικούς τουλάχιστον μήνες θα είναι επιβεβλημένη. Τα ημίμετρα και οι πρόχειρες δουλειές δε μου αρέσουν οπότε θεωρώ καλύτερο να αφήσω κάτι παρά να ασχολούμαι επιδερμικά και χωρίς ουσία.

Οι επισκέψεις μου στα ιστολόγιά σας βεβαίως δε θα σταματήσουν, ίσως όμως τα σχόλιά μου από εδώ κι εμπρός να είναι λιγοστά.

Θα μπορείτε να με βρίσκετε στο facebook, αν και δεν είμαι τακτικός θαμώνας…, ενώ στο Εν θερμώ θα συνεχίσω να αναρτώ παλιές και νέες Μικρές Ιστορίες.

Με τις καλύτερες ευχές μου για το 2013 και μαζί με ένα ειλικρινές και πολύ μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα μου δώσατε όλα αυτά τα χρόνια, σας αφήνω αλλά δε σας αποχαιρετώ…

Εις το επανιδείν!

Απουσία…

christmas tree

Αγαπημένοι μου φίλοι, όπως ίσως θα έχετε παρατηρήσει απουσιάζω από τα ιστολόγιά σας, όπως και από το δικό μου, το τελευταίο χρονικό διάστημα. Δυστυχώς κάποιες υποχρεώσεις που έχω αναλάβει με κρατούν μακριά σας και μου στερούν το χρόνο που θα ήθελα να αφιερώσω στον καθένα από εσάς ξεχωριστά. Το να περάσω για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα και να ρίξω απλώς μια ματιά στις αναρτήσεις σας, επιδερμικά και χωρίς να συλλογιστώ σε βάθος τις σκέψεις σας, δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου.

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και σύντομα να καταφέρω να απεμπλακώ από όλα όσα έχω αναλάβει και να μπορέσω να βρεθώ πάλι σ’ αυτόν τον υπέροχο κόσμο των ιστολογίων που τόσο έχω αγαπήσει.

Με την ευχή να περνάνε όσο το δυνατόν καλύτερα οι ημέρες σας, σας χαιρετώ προς το παρόν 😉

Δύο και δύο… πάντα εν θερμώ!

Λίγο καιρό πριν συμπλήρωσε δυο χρόνια παρουσίας ο Τελευταίος σε τούτο το ιστολόγιο (ήταν την ημέρα που δημοσιεύτηκε η ανάρτηση: ‘Σε Άγνωστες Διαστάσεις’, λέτε να είναι τυχαίο; ). Είπα να μην κάνω καμία αναφορά στο γεγονός, άλλωστε δεν είναι δα και τίποτα σπουδαίο. Τελικά όμως, μιας και πρόκειται να γίνει μια αλλαγή στη δομή του ιστολογίου μου, η αναφορά στα γενέθλια του είναι αναπόφευκτη.

Πέρυσι και για κάποιες ανάγκες που υπήρχαν τότε, δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα ‘εν θερμώ’ (www.nthermo.com), η οποία, μην αναρωτιέστε, αποτελεί λογοπαίγνιο με το επώνυμό μου. Ο αρχικός σκοπός της δημιουργίας της επιτεύχθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και με δεδομένο το γεγονός ότι πια δεν εξυπηρετεί σε κάτι αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να μεταμορφωθεί στο χώρο τον οποίο θα εκθέτω από εδώ κι εμπρός τις Μικρές μου Ιστορίες αλλά και τον εαυτό μου μέσα από τα δοκίμια που κατά καιρούς γράφω. Αυτό είχε ήδη γίνει κατά κάποιο τρόπο εδώ και αρκετό καιρό αλλά η μορφή της ιστοσελίδας που είχα δημιουργήσει απαιτούσε πολύ δουλειά προκειμένου να προσθέτω νέο περιεχόμενο κι έτσι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τα εργαλεία που δίνει η WordPress προκειμένου να κάνω τη ζωή μου λίγο πιο εύκολη! Ο Τελευταίος λοιπόν, στο παρόν ιστολόγιο θα σχολιάζει όπως πάντα την επικαιρότητα και οτιδήποτε άλλο πέφτει στην αντίληψή του ενώ ο Κώστας θα γράφει ερασιτεχνικά τις του ιστορίες στο ‘εν θερμώ’.

Δυο χρόνια λοιπόν έχει συμπληρώσει τούτο το ιστολόγιο που απέκτησε κι ένα αδερφάκι τώρα πια, οπότε τα ιστολόγια έγιναν δυο. Η αρχή στο νέο ιστολόγιο θα γίνει αναδημοσιεύοντας σταδιακά κάποιες από τις ήδη υπάρχουσες Μικρές Ιστορίες διότι θεώρησα σωστό να δημοσιευτούν και οι παλαιότερες ώστε να υπάρχουν όλες μαζί στο ίδιο μέρος και να μην πρέπει να αναζητά κανείς άλλες στο νέο ιστολόγιο και άλλες στο παλιό. Με την ολοκλήρωση των αναρτήσεων αυτών θα προστεθούν και νέες που τώρα βρίσκονται στο στάδιο της επεξεργασίας. Σημειώνω πως σε κάθε ιστορία θα υπάρχει δεσμός προς αντίστοιχο pdf αρχείο, το οποίο είναι σαφώς πιο καλά μορφοποιημένο αλλά και προς αρχείο epub (ηλεκτρονικό βιβλίο) για όποιον διαθέτει eReader.

Είστε ευπρόσδεκτοι όλοι σας στο ‘εν θερμώ’.

Αρέσει σε %d bloggers: