Archive for the ‘ Εργασία ’ Category

Απάντηση στο Δείμο του Πολίτη.

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο μου, ο Δείμος του Πολίτη έκανε ένα σχόλιο, παραπέμοντας σε ανάρτηση από το δικό του ιστολόγιο. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω την απάντησή μου, αλλά επειδή το μέγεθος ήταν μεγάλο και ξεπερνούσε τα όρια του σχολίου, αποφάσισα να κάνω μια ξεχωριστή ανάρτηση, ως απάντηση.

Αφού ζητήσω την κατανόηση τόσο του Δείμου, όσο και των υπόλοιπων αναγνωστών για το μέγεθος της απάντησης, ελπίζω να γίνει η αφορμή για ένα νέο γύρο διαλόγου…

Ξεκινώ παραθέτοντας το αρχικό σχόλιο του Δείμου.

«Εξαιρετική η αναλογία. Ωστόσο, για τα αίτια της κρίσης έχω κάπως διαφορετική άποψη.«

Και η απάντηση:

Η άποψη που διατυπώνεις στο ιστολόγιό σου θα με βρει αντιδιαμετρικά αντίθετο. Ισχυρίζεσαι ότι το κεφάλαιο δημιούργησε τη μεσαία αστική τάξη προκειμένου αφενός να αντλεί στελεχιακό δυναμικό για τις πολυεθνικές κι αφετέρου να αποτελέσει το target group των πωλήσεών του. Εγώ πάλι έχω την εντύπωση ότι μέσα από την ίδια την αστική τάξη, όπως αυτή ήταν διαμορφωμένη πριν τη βιομηχανική επανάσταση, ξεπήδησε μια νέα κάστα, αυτή των ανθρώπων που δημιούργησαν επιχειρήσεις κυρίως για την δημιουργία αγαθών και καταναλωτικών προϊόντων ευρείας κλίμακας. Ενδεχομένως να διαφωνούμε, αλλά νομίζω ότι δεν είναι το ζητούμενο αυτό καθ’ αυτό, γιατί θα καταλήξουμε να ρωτάμε αν έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα.

Δεχόμενοι λοιπόν την κατάσταση όπως είναι, τίθεται το εύλογο ερώτημα, γιατί η άρχουσα τάξη να θέλει να καταστρέψει και να αφανίσει το αγοραστικό της κοινό; Αφού μοιραία θα οδηγηθεί και η ίδια στην καταστροφή της. Διότι, θεωρώ ότι το επιχείρημά σου ότι δεν επηρεάζεται η θέση της μιας και ελαττώνεται το κόστος εργασίας είναι τελείως άστοχο, καθόσον, όταν μειώνει την αγοραστική δύναμη του καταναλωτή – καθόσον ο εργαζόμενος είναι και καταναλωτής ταυτόχρονα – μέσω της μείωσης του μισθού του, δεν χάνει απλώς μερικές πωλήσεις τις οποίες αντισταθμίζει με το μικρότερο κόστος κατασκευής, αλλά κινδυνεύει να χάσει ΟΛΕΣ της τις πωλήσεις με αποτέλεσμα την οικονομική της κατάρρευση.

Στη φύση, από όσο έχω μάθει από την επιστήμη μου, υπάρχει ένα κρίσιμο όριο ή σημείο αν θες, πέραν του οποίου τα πράγματα αλλάζουν την εξελεγκτική τους πορεία. Δεν μπορούν να ζήσουν πχ. σε100 τετραγωνικά μέτραπέντε ελέφαντες γιατί θα πεθάνουν από την πείνα. Έτσι και στις επιχειρήσεις. Υπάρχει ένας κρίσιμος όγκος πωλήσεων ή κύκλου εργασιών αν θες ή τζίρου αν σου αρέσει περισσότερο ο όρος, κάτω από τον οποίο η επιχείρηση θα καταρρεύσει υπό το ίδιο της το “βάρος”. Αν, πχ. η Χ εταιρεία που φτιάχνει αυτοκίνητα δεν πουλήσει, ας πούμε τελείως θεωρητικά, 1.000 αυτοκίνητα το μήνα, δε θα μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της και μοιραία θα βάλει λουκέτο. Όταν λοιπόν, δεχτούμε ότι μειώνει το κόστος της εργασίας κι έτσι μεγαλώνει το κέρδος της και ταυτόχρονα και όλες οι άλλες εταιρείες του κόσμου μειώσουν τους μισθούς των υπαλλήλων τους για τους ίδιους λόγους, τότε όλο και λιγότεροι θα αγοράζουν αυτοκίνητα από την εταιρεία Χ, με αποτέλεσμα, παρά το γεγονός ότι ενδεχομένως η κερδοφορία της να μην επηρεαστεί σημαντικά, να οδηγηθεί στο κλείσιμο. Θα μου πεις γιατί αφού η κερδοφορία της δε θίγεται; Γιατί, εκεί που κατασκεύαζε 100 αυτοκίνητα τη μέρα, τώρα θα κατασκευάζει 80 και θα συμβούν τα παρακάτω:

  1. Το κόστος εργασίας τελικά ανά παραγόμενο αυτοκίνητο θα αυξηθεί αντί να μειωθεί αφού μειώνονται τα παραγόμενα αυτοκίνητα, έστω κι αν απολυθεί και προσωπικό πέραν των μειώσεων των μισθών.
  2. Ο προμηθευτής πχ. ελαστικών, εκεί που χρέωνε 100€ για το κάθε λάστιχο, επειδή πέφτει η παραγγελία μοιραία θα ανεβάσει την τιμή κι έτσι, αθροίζοντας τις αυξήσεις που θα κάνουν όλοι οι προμηθευτές, το τελικό κόστος από την άποψη των υλικών θα αυξηθεί!
  3. Αναγκαστικά η εταιρεία Χ θα πάρει ελαστικά από άλλον προμηθευτή κάνοντας παραχωρήσεις στην ποιότητα.
  4. Ο τελικός πελάτης, βλέποντας την πτώση της ποιότητας, θα θεωρήσει ότι δεν αξίζει να δώσει τόσα χρήματα για το αυτοκίνητο της εταιρείας Χ κι έτσι θα πέσουν κι άλλο οι πωλήσεις.

Και πάει λέγοντας… Δημιουργείται δηλαδή ένας φαύλος κύκλος από τη στιγμή που θα αρχίσει η άρχουσα οικονομική τάξη να πολεμήσει τους ίδιους της τους πόρους των κερδών της ήτοι τη μεσαία τάξη.

Θα σου το θέσω κι αλλιώς: Τι είναι το κέρδος; Η αξία της εργασίας του καθενός μας. Η καθημερινή μας παραγωγή. Και ποιος είναι αυτός που καθορίζει την αξία αυτή; Μα φυσικά εμείς οι ίδιοι και κανένας άλλος, ούτε καν το κεφάλαιο, όπως το χαρακτηρίζεις. Και τι εννοώ μ’ αυτό; Όταν ένας άνθρωπος παίρνει πχ. 1.000€ μηνιάτικο και δίνει το 50% για να αγοράσει μια συσκευή τηλεφώνου με σήμα το δαγκωμένο μήλο, τότε αυτός ο άνθρωπος έχει δώσει αξία για το 1/24 της ετήσιας εργασίας του σε κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν αξίζει ούτε το 1/10 από την αξία που πωλείται. Παρενθετικά, εξηγώ από πού προκύπτει το 1/24ο: Υποθέτουμε ότι εργάζεται 12 μήνες το χρόνο και ως εκ τούτου λαμβάνει 12 μηνιαίους μισθούς. Έτσι, αν δώσει τον μισό ενός από αυτούς, δηλαδή ½ από τα 12, θα έχουμε 0,5/12 ή 1/24 με την αναγωγή στη μονάδα. Φαντάσου τώρα, ο ίδιος άνθρωπος να δώσει 30.000€ για να αγοράσει ένα αυτοκίνητο και μάλιστα με δόσεις. Έχει προσδώσει τόση αξία στο αυτοκίνητο ίση με την εργασία δυόμιση χρόνων! Και μάλιστα την εργασία του αυτή την έχει προεξοφλήσει συν τοις άλλοις και με τόκο. Έρχεται λοιπόν το σύστημα, καπιταλιστικό αν θες ή όπως αλλιώς θες ονόμασέ το, και λέει σκεπτόμενο τα προαναφερθέντα: “Η εργασία σου μάγκα, στο χωράφι ή στην οικοδομή ή στο γραφείο για 15 μέρες ισοδυναμεί την αξία του κινητού τηλεφώνου και μάλιστα είσαι προδιαθετιμένος να την προεξοφλήσεις με μελλοντικές έντοκες δόσεις της εργασίας σου αυτής. Οπότε εγώ ως έξυπνος επιχειρηματίας στην πραγματικότητα δε θέλω τα χρήματά σου αλλά την εργασία σου ως αξία, και την υποθηκεύω κιόλας μέσω μιας τράπεζας στην οποία εγώ ο ίδιος έχω πουλήσει χρήμα (πρόσεξε: χρήμα όχι εργασία ως αξία χρήματος) για να σου το δανείσει εσένα με σκοπό να αγοράσεις το προϊόν μου, για το οποίο εγώ θα πληρωθώ με την αξία της εργασίας σου! Κάνω σαφή διάκριση μεταξύ χρήματος κι εργασίας ως αξιακής μονάδας κι εξηγώ το γιατί. Το χρήμα είναι κάτι στατικό. Η εργασία και ότι αυτή παράγει ως αξία μεταβάλλεται όμως δραστικά. Και μπορεί να έχει πολύ μεγάλες αποκλίσεις. Εκεί είναι που σκοπεύει αυτό που εσύ αναφέρεις ως “κεφάλαιο”. Δεν ενδιαφέρεται για το χρήμα, αυτό που θέλει, αν το “γδύσεις” από τα περιτυλίγματα, είναι η εξουσία πάνω στην εργασία. Γιατί αυτή, μαζί με τον ορυκτό πλούτο είναι οι δυο μοναδικές πηγές από τις οποίες παράγονται αξίες, όλα τα υπόλοιπα απλώς συνεπικουρούν.

Κλείνοντας, ήθελα να εκφράσω την άποψή μου για τα τεκταινόμενα στη χώρα, υπό την οπτική του απλού πολίτη. Πρωτίστως, ήθελα να αναφερθώ στο γεγονός ότι η ευθύνη για την κατάντια είναι αποκλειστικά και μόνο δική μας, ως πολίτες και κάτοικοι του τόπου. Δε θα αναφερθώ στα τετριμμένα, ότι δηλαδή εμείς εκλέγαμε τους κυβερνήτες μας, οι οποίοι με τη σειρά τους πήραν λάθος αποφάσεις κλπ, κλπ. Θέλω να κάνω λόγο για κάτι άλλο, πιο απλό, πιο ανθρώπινο και πιο καθημερινό. Υπήρξε μια περίοδος, από τη μεταπολίτευση και μετά, που έγιναν έργα υποδομής στη χώρα και καλώς ή κακώς κινήθηκε πολύ χρήμα, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Κι εμείς, οι απλοί άνθρωποι, βλέποντας όλες αυτές τις αλλαγές, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα μονοπάτι το οποίο μας έβγαλε από τη σωστή πορεία και μας οδήγησε στον γκρεμό από τον οποίο πέφτουμε τώρα. Πολύ λίγοι ήταν εκείνοι που χρησιμοποίησαν σωστά αυτούς τους πόρους και τις υποδομές για να κάνουν έργα ανάπτυξης και τους οποίους τώρα συνηθίζουμε να τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι σωρηδόν και να τους κολλάμε απ’ έξω την ετικέτα του κακώς νοούμενου καπιταλιστή ή επιχειρηματία. Οι περισσότεροι από μας κοίταξαν να γλύψουν έστω κι ένα κοκαλάκι από τις επιδοτήσεις ή της κάθε είδους παροχές που εισέρρευσαν ή δημιουργήθηκαν στη χώρα. Αναρωτηθήκαμε ποτέ τι θα γινόταν αν όταν πήραμε τις επιδοτήσεις, αντί να αγοράσουμε υπεραυτοκίνητο, βελτιώναμε την υποδομή μας; Σκέφτηκε ποτέ κανείς από εμάς γιατί δεν έχει λειτουργήσει κανένας συνεταιριστικός θεσμός στη χώρα; Επειδή ίσως ο καθένας μας κοιτούσε την πάρτη του και μόνο. Ακόμα και το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα αποδείχτηκε ότι ήταν ο προθάλαμος είτε της μίζας είτε της εισόδου στην πολιτική. Νοιάστηκε ποτέ κάποιος από τους δήθεν εργατοπατέρες για τον κόσμο που απολυόταν; Νοιαστήκαμε ποτέ Δήμο για τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτούλη μας σ’ αυτή τη χώρα; Δούλεψε κανείς ευσυνείδητα; Ας αποδώσουμε επιτέλους τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Έσκυψε ποτέ κανείς να μαζέψει το σκουπίδι από το δρόμο; Έσκυψα ποτέ να μαζέψω κανένα σκουπίδι από το δρόμο; Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιος πραγματικά ευθύνεται…

Μνημόνιο

Image: renjith krishnan / FreeDigitalPhotos.net

Νέες προσλήψεις θα θεωρούνται οι μετατάξεις των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Κυβέρνησης και της τρόικας. Αυτό δεν είναι τόσο αθώο όσο ακούγεται. Πέρα από το γεγονός ότι οι «νέες» αυτές προσλήψεις θα προσμετρούνε στον υπολογισμό που έχει θέσει το μνημόνιο για 1 πρόσληψη ανά 5 αποχωρήσεις και συνεπώς ξεχνάμε τελείως τις νέες προσλήψεις (ψάξε βρες γιατρό στο νοσοκομείο και δάσκαλο στο σχολείο), έχει και άμεσες και σοβαρές συνέπειες για τους ίδιους τους εργαζόμενους. Μέχρι τώρα όταν κάποιος μετατασσόταν διατηρούσε όλα τα μισθολογικά και συνταξιοδοτικά του δικαιώματα και γενικώς ότι είχε «κατακτήσει» όλα τα χρόνια της εργασίας του (εξέλιξη στη διοικητική ιεραρχία, βαθμό κτλ). Με τη νέα πρόσληψη όλα αυτά πάνε περίπατο. Ο εργαζόμενος θα ξεκινήσει από το μηδέν. Μπορεί ενδεχομένως να αναγνωρίσει τα προηγούμενα χρόνια υπηρεσίας, χωρίς αυτό να είναι σίγουρο, για τη μισθολογική του εξέλιξη, αλλά μέχρι εκεί.

Αν και δε διαφωνώ καθόλου να αναδιαρθρωθεί με κάποιο τρόπο ο δημόσιος τομέας και οι ΔΕΚΟ, δεν μπορείς ξαφνικά να πεις στον άλλο ο οποίος έχει υποχρεώσεις, οικογένεια και παιδιά κι έχει κάνει τον προγραμματισμό του, ότι σου τα γκρεμίζω όλα και κάνε ότι καταλαβαίνεις. Να εφαρμοστούν όλα αυτά για τους νεοεισερχόμενους στο δημόσιο ή στις ΔΕΚΟ αφού θα είναι γνώστες των πραγμάτων, αλλά όχι στους παλιούς.

Το ίδιο βεβαίως πρέπει να ισχύσει και για τον ιδιωτικό τομέα, που οι εργαζόμενοι θα βρεθούν ξαφνικά χωρίς την ‘ομπρέλα’ και την προστασία των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με την καθιέρωση των κλαδικών συμβάσεων κι όλων αυτών των διευκολύνσεων προς τους εργοδότες που παρέχει το μνημόνιο. Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε τι γίνεται στον ιδιωτικό τομέα. Τώρα που θα χαλαρώσει κι άλλο ο έλεγχος προς τους εργοδότες θα γίνει μπάχαλο. Θα υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι θα εργάζονται νύχτα μέρα για ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά. Επειδή έχω ένσημα και στο ΙΚΑ και στο ΤΕΒΕ, κι έχω περάσει από όλες τις μορφές εργασίας, χωρίς να βάζω στην άκρη και το γεγονός ότι οι εργοδότες αντιμετωπίζουν δυσκολίες, νομίζω ότι αργά αργά οδηγούμαστε σε εργασιακό μεσαίωνα και μάλιστα υπό την καθοδήγηση των ΜΜΕ που σαν το σαράκι, αργά και μεθοδικά, μας έχουν πείσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι’ αυτή τη χώρα.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να βγούμε από την οικονομική κρίση, φτιαχτή κατά τη γνώμη μου, παρά μόνο να καταπατήσουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων και να επιφέρουμε την εξαθλίωση σ’ αυτή τη χώρα. Ίσως ήρθε ο καιρός να αντιδράσουμε, ο καθένας από το πόστο του, γιατί αλλιώς απλώς κάποια στιγμή οι τράπεζες και οι δανειστές της χώρας θα μας πάρουν τα σπίτια μας, την περιουσία μας, την αξιοπρέπειά μας και την περηφάνια μας και ως άλλοι κολίγοι θα πεθαίνουμε δουλεύοντας στα τσιφλίκια των καπιταλιστών.

Τα είπα και ξέσπασα…

Αρέσει σε %d bloggers: