Archive for the ‘ Γενικά κι αόριστα ’ Category

Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου.

του Κωστή Παλαμά.

.

.

.

Κι έσκυψα προς την ψυχή µου,

σα στην άκρη πηγαδιού,

κι έκραξα προς την ψυχή μου

µε το κράξιµο του νου·

κι από το πηγάδι το βαθύ,

σαν από ταξίδια, ξένη,

προς εµένα ανεβασµένη

ξαναγύρισε η φωνή.

Είσαι ο µόνος, είσ’ ο ασύγκριτος,

είσαι ο χωριστός,

στα µεγάλα τα πετάµατα όλο υψώνει σε

και είν’ ο νους σου χρυσαητός·

και η ζωή σου µε τις έγνοιες

είναι σαν τα παιγνιδίσµατα

του ήλιου µε τα σύγνεφα· σα θάνατος

όταν ο ήλιος δεν τα καταλεί ,

στη µατιά που τα θωρεί,

κάνει τα, σαν πλάστης, κόσµους.

Παιγνιδίσµατα… πετάµατα… ο ασύγκριτος…

µην το παινευτείς!

Σίµωσε, άπλωσε το χέρι, βόηθα,

γίνε δουλευτής·

ταίριαζε, άκουε, φρόντιζε και ρώτα,

γείρε, αν θέλεις  να  υψωθείς·

νίκη σου, ανυπόταχτε, σ’εσέ να πεις:

«Υποτάξου πρώτα!»

Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας

κι ο εξουσιαστής

του θυµού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου

γίνε δουλευτής.

Σβήσε κάθε σου ξεχώρισµα,

ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα

µέσα στο κανάλι του λαού·

ένας γίνε από τους στύλους τούς αµέτρητους

του µεγάλου έργου τού συντροφικού.

Γρίκησε τι λέει το δέντρο

που το κόψαν και το κάµανε καράβι:

«Μες στο νέο κορµί µου ολάσβηστη

η παντοτινή ψυχή µου ανάβει ».

Ήσυχα τα στάχια κυµατίζουν

και είναι σα να λαχταρίζουν

οι κυµατισµοί

το υστερνό, τ’αγέννητο θησαύρισµα·

το ψωµί.

Αέρα, γη, νερό, φωτιά,

ό,τι κι αν υπόταξε από σας

ο άνθρωπος ο νους,

τίποτε από σας δεν ξέπεσε,

και κρατάτε ακόµα στα σκοτάδια σας

τ’ άψαχτα και τ’ αταπείνωτα,

όλων των αβύσσων τους βρυκόλακες,

κι όλους τους αυγερινούς.

Τ’ άλογο το ευγενικό

δέχεται καλόβολο τον καβαλάρη

και δε χάνει τίποτε, και παίρνει

κάτι ακόµα πιό τρισεύγενο

η γοργή του χάρη.

Και το δέντρο δεν το ατίµασε

αγγίζοντάς το το τραχύ το κλαδευτήρι·

απ’ το βάρος πιο καλόχυµων καρπών

πιό ακριβό γνωρίζει πως θα γείρει.

.

.

.

– Γύφτε λαέ, άκουσέ με· το πρωτόσταλτο είμαι

σημάδι από την πλάση που θα ‘ρθεί,

κι ύστερα κι από ποιούς καιρούς και χρόνια πόσα!

Ένας εγώ, και ζω για χίλιους.

Γύφτε λαέ, άκουσέ με, δε σου μίλησε

προφήτης σου ποτέ σαν τη δική μου γλώσσα.

Ποιός είναι αυτός που πύργους χτίζει στον αέρα

με τη φωνή του κράχτη και μοιράζει μας

βασιλικά τα κάστρα, κι άπρεπων ελπίδων

ίσκιους μπροστά στα μάτια μας σαλεύει;

Είμαστ’ εμείς οι απάτριδοι κι οι αγιάτρευτοι·

γιούχα και πάντα γιούχα των πατρίδων!

Είμαστ’ εμείς οι αθάνατοι απολίτιστοι·

κι οι Πολιτείες λημέρια των ακάθαρτων,

κι οι Πολιτείες ταμπούρια των κιοτήδων·

στη στρούγγα λυσσομάνημα και φαγωμός

λύκων, σκυλιών, προβάτων και τσοπάνηδων.

Γιούχα και πάλε γιούχα των πατρίδων!

.

.

.

Έκοψα, κακώς βέβαια, αυτά τα αποσπάσματα από το Δωδεκάλογο του Γύφτου και τα παραθέτω σήμερα ως ένα σταχυολόγημα του Γύφτου που γκρέμισε τον κόσμο και τον έφτιαξε πάλι από την αρχή, χωρίς πατρίδα, ιστορία, θρησκεία παρά μόνο με βοηθό την τέχνη και την ελευθερία. Και τη Φύση που τα διαφεντεύει όλα…

Ταιριάζει θαρρώ με την εποχή μας.

Στο έτερο ιστολόγιό μου έχω αναρτήσει μια παλιά Μικρή Ιστορία, υπό τον τίτλο ‘Δημήτριος Νικολάου’, προκειμένου σιγά σιγά να αναρτηθούν όλες οι παλιές ιστορίες στο νέο αυτό ιστολόγιο.
Advertisements

Σε Άγνωστες Διαστάσεις!

Η σιωπή έμοιαζε γαλήνια αλλά μαζί με το σκοτάδι έκανε την απόλυτη ακινησία να μοιάζει απολύτως ψυχρή. Αραιά και που ακουγόταν κάποιοι ήχοι, μηχανικοί και συνεχόμενοι, μετά ερχόταν τα τραντάγματα και μετά πάλι εκείνη η σιωπή και το σκοτάδι.

Σιωπή και σκοτάδι. Σιωπή και σκοτάδι και πάλι σιωπή και πάλι σκοτάδι.

Ένα έντονο τσούξιμο με έκανε και σκίρτησα, δεν ήξερα τι έγινε, δεν είχα νιώσει έτσι ξανά. Ανησύχησα αλλά το τσούξιμο έγινε γαργαλητό και μετά κάτι σα μούδιασμα. Άρχισε να μου αρέσει, το απολάμβανα. Η σιωπή έπαψε να υπάρχει, χάθηκε όσο υπήρχε το μούδιασμα. Το σκοτάδι όμως παρέμενε εκεί.

Ακούστηκαν φωνές, μια άγνωστη γλώσσα. Τραντάχτηκα αρκετές φορές, οι φωνές εξακολουθούσαν να είναι εκεί γεμίζοντας την ατμόσφαιρα ακαταλαβίστικους ήχους, ευτυχώς το μούδιασμα δεν είχε φύγει, φοβόμουν μη μου φύγει και βρεθώ πάλι στη σιωπή και την απόλυτη ψύχρα. Ξαφνικά το μούδιασμα έγινε πιο έντονο, όλο και πιο δυνατό, ένιωσα σαν να μην μπορώ να το διαχειριστώ. Κι εκεί που ήμουν σαστισμένος γέμισα φως. Στην αρχή σκούρο φως, μετά πιο φωτεινό. Και χρώματα, πολλά χρώματα. Ο κόσμος μου έγινε μεμιάς μαγικός, ένιωθα μέσα μου κινήσεις κι απ’ έξω ερεθίσματα, πολλά ερεθίσματα. Σχεδόν μέθυσα. Το ίδιο ξαφνικά όμως τα χρώματα χάθηκαν, το φως χάθηκε, οι κινήσεις χάθηκαν. Έμεινε μόνο εκείνο το αμυδρό μούδιασμα που τώρα πια όμως μου φαινόταν πολύ λίγο.

Σκοτάδι ξανά. Προσπάθησα να κατανοήσω τι ήταν όλα αυτά που μου είχαν συμβεί. Μάταια. Σκοτάδι.

Όμως, αυτό το μούδιασμα άρχισε να παίρνει μορφή, έψαξα να βρω από πού προκαλείται. Κοίταξα βαθιά μέσα μου και είδα κάτι να αλλάζει διαρκώς. Κάτι που δεν μπορούσα να το καταλάβω. Το έβλεπα όμως.

8/09/2012 07:25:01

8/09/2012 07:25:02

8/09/2012 07:25:03

8/09/2012 07:25:04

8/09/2012 07:25:05

Ταρακουνήθηκα πολύ. Ένιωσα τον κόσμο γύρω μου να κουνιέται βίαια. Μετά ήρθε η ηρεμία. Άκουσα πάλι φωνές αλλά αυτή τη φορά είχα την εντύπωση πως μπορούσα να τις κατανοήσω. Μετά τραντάχτηκα ξανά για ακόμα μια φορά μέχρι που βρέθηκα ξανά κάπου ακίνητος, μέσα στην ησυχία και το σκοτάδι. Από εκείνη τη στιγμή και μετά άκουγα πάντα φωνές. Και πάντα όταν η πηγή του μουδιάσματός μου έδειχνε στα τελευταία ψηφία από 09:01:00 μέχρι τότε που έδειχνε 21:01:00 περίπου.

Φωνές, σκοτάδι, μούδιασμα. Φωνές, σκοτάδι, μούδιασμα.

Κουνήθηκα ξαφνικά. Άκουσα πάλι τις φωνές. «Διαθέσιμος… ναι… ορίστε…», δεν κατάλαβα όμως τίποτα, πάνω στη σαστιμάρα μου γύρισα να δω αν το μούδιασμα εξακολουθούσε να υπάρχει, αυτό το πράγμα που με κρατάει στη ζωή και ξέρω πως υπάρχω.

Από εκείνη τη στιγμή το ταρακούνημα ήταν ασταμάτητο. Και η φασαρία. Φοβήθηκα πως κάτι δεν πάει καλά αλλά έτσι ξαφνικά έμεινα ξανά ακίνητος. Η ανησυχία μου μεγάλωνε αλλά μόνο μέχρι τη στιγμή που ένιωσα ξανά εκείνο το υπέροχο έντονο μούδιασμα και γέμισα ξανά φως. Μόνο που αυτή τη φορά άρχισαν να σχηματίζονται λέξεις. Ναι, λέξεις που μπορούσα να τις καταλάβω.

 

Νομίζω πως κοιτάζω από μέσα προς τα έξω αλλά μάλλον είναι από την υπερένταση που έχω. Μου φάνηκε πως είδα έναν κύριο με άσπρα μαλλιά και γυαλιά στα μάτια, τον άκουσα μάλιστα να λέει: Χαρούλα, να ο καινούριος υπολογιστής! Νόμισα πως έλεγε για μένα αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Μετά από λίγο είπε πάλι: Βλέπω και το ιστολόγιό μου με ωραία ολοζώντανα χρώματα, τι ωραίος ο καινούριος υπολογιστής. Τότε ήταν που σιγουρεύτηκα πως έλεγε για μένα και μια ανατριχίλα διαπέρασε όλα μου τα κυκλώματα… Κυκλώματα;

 ♦

Είναι φανερό πως έχω επηρεαστεί από την Άγνωστη Διάσταση και το διαδικτυακό μου φίλο το Χριστόφορο! Σκεπτόμενος τον τρόπο που έγραψε την ανάρτηση για την παρουσίαση του βιβλίου του στην οποία προσωποποίησε τα βιβλία της βιβλιοθήκης σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο παλιός του υπολογιστής χάλασε και θα πάρει καινούριο, μου βγήκε αυθόρμητα το παραπάνω κείμενο. Έπεσε και λίγη επεξεργασία εικόνας, φαντάζομαι πως δε θα με μαλώσει ο εικονιζόμενος…

 ♦

Και μια ανακοίνωση. Βαρυσήμαντη. Πλέον πάτησα κι εγώ το περίφημο κουμπί «Like». Ω, μα ναι, θα με βρείτε και στο facebook. Πως θα το κάνετε αυτό δεν ξέρω, αναζητήστε με με το όνομά μου, Κώστας Θερμογιάννης. Είδατε που σιγά σιγά προκόβω κι εγώ και ξανοίγομαι σε άγνωστες διαστάσεις; Ετοιμάσου facebook, έρχεται ο Τελευταίος να σε κατακτήσει 😉

Χρώματα, γεύσεις, απορίες κι άλλα παιχνίδια του μυαλού…

Αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί πιστεύω πως το τάδε χρώμα είναι καλύτερο από το άλλο. Γιατί το τάδε φαγητό μου αρέσει περισσότερο από το δείνα. Γιατί επιλέγω να συμπεριφέρομαι έτσι κι όχι αλλιώς. Γιατί ο χαρακτήρας μου είναι αυτός και όχι κάποιος άλλος. Γιατί, κι άλλο γιατί, και μερικά ακόμα στην ατελείωτη ουρά…

Και μετά αναρωτιέμαι αν μπορώ να δώσω αντικειμενική απάντηση στα ερωτήματα που γυρίζουν στο μυαλό μου, γιατί είναι δεδομένο πως η απάντηση πάντα θα εξαρτάται από το χρώμα που μου αρέσει, από το φαγητό που αγαπώ κι από το χαρακτήρα που υπάρχει μέσα μου και με διαφεντεύει, άρα δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. (Εκτός κι αν το υποκειμενικό είναι τέτοιο μόνο για τους άλλους και την οπτική τους γωνία αλλά για τον καθένα μας ατομικά είναι αντικειμενικό! Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί η απάντηση να είναι αντικειμενική…)

Άραγε, αυτός ο χαρακτήρας είναι που ρωτάει τούτες τις ερωτήσεις ή κάποιο κρυφό μέρος της λογικής μου που θέλει να αντισταθεί στο είναι μου και να επαναστατήσει επειδή είναι κλειδωμένο κάπου βαθιά κι αποζητά το φως; Τελικά είμαι ότι πιστεύω πως μου αρέσει και πως είναι σωστό ή απλώς αυτό είναι το περιτύλιγμα μιας όψης και μιας πλευράς μου που πρεσβεύει τα ακριβώς αντίθετα; Είναι τρομακτικό ένα τέτοιο ενδεχόμενο! Από την άλλη, αν η πίστη μου σε κάτι είναι αληθινή γιατί πρέπει να το υπενθυμίζω και να το λέω στον εαυτό μου διαρκώς, μήπως για να πεισθώ ότι η άλλη πλευρά δεν υπάρχιε; Ή μήπως για να το πιστέψει κι εκείνο το κάτι με τη διαφορετική άποψη και πίστη, που είναι κλειδωμένο βαθιά, πολύ βαθιά,δια της συνεχούς επανάληψης;

Τελικά πάντα καταλήγω πως μου αρέσει το πράσινο χρώμα. Εκείνο που δεν μπορώ όμως να καταλήξω ποτέ, είναι αν το πράσινο μου αρέσει, αν δηλαδή, για να ακριβολογώ, αρέσει σε εμένα που κρύβομαι κάπου βαθιά ή σε εμένα που κοιτάζω στον καθρέφτη, στο περιτύλιγμα που βλέπει η κοινωνία σε εμένα; Και τελικά, ο καθρέφτης μου δείχνει μόνο ότι υπάρχει απ’ έξω ή τα μάτια μου φανερώνουν και το μέσα; Αυτά τα ίδια μάτια που κοιτάζουν το πράσινο και τους αρέσει πολύ… Ή μήπως όχι; Γι’ αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί πιστεύω πως το τάδε χρώμα είναι καλύτερο από το άλλο…

Μεθόπωρο…

(c) Τελευταίος

 

Νοσταλγικές οι φθινοπωρινές στιγμές,

γεμάτες σκέψεις και μελαγχολία για τον ήλιο και το φως που αφήσαμε πίσω μας…

…μέχρι να έρθουν ξανά τα χελιδόνια!

Πρόσκληση – πρόκληση!

Η εικόνα είναι από το flickr του χρήστη dunkv

Η δημιουργία προγραμμάτων για ηλεκτρονικούς υπολογιστές με γοήτευε από τότε που πήγαινα στο Γυμνάσιο. Αυτός ο μαγικός για εμένα κόσμος, είναι γεμάτος προκλήσεις που μερικές φορές φτάνουν το μυαλό στα άκρα. Κι αυτό ακριβώς είναι το σημείο που με ωθεί να ασχολούμαι με το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Κάθε πρόγραμμα, μετά τη σύλληψή του ως ιδέα, περνάει τρεις φάσεις μέχρι να γίνει πραγματικότητα. Αρχικά γίνεται η ανάλυση του τι ακριβώς θα κάνει, πως θα το κάνει και πως θα φαίνεται, ποια θα είναι δηλαδή η διεπαφή με το χρήστη, αυτό που λέμε περιβάλλον εργασίας. Αφού ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο, το οποίο στη δική περίπτωση περιλαμβάνει αρκετό χρόνο και μάλιστα χωρίς να έχω ακουμπήσει ούτε πλήκτρο στον υπολογιστή, περνάμε στην κατασκευή του προγράμματος αυτού καθαυτού. Ο χρόνος που απαιτείται εδώ μαζί με την προηγούμενη φάση είναι περίπου το μισό του συνολικού χρόνου που απαιτείται. Και μόλις γίνει και αυτό ακολουθεί η σημαντικότερη ίσως φάση που είναι η δοκιμή του και η αποσφαλμάτωση και απαιτεί περίπου το άλλο μισό του συνολικού χρόνου, οπότε καταλαβαίνετε πόσο σημαντική είναι η διαδικασία αυτή. Πριν δοθεί ένα πρόγραμμα σε χρήση με πλήρη λειτουργία πρέπει να ελεγχθεί για το αν και κατά πόσο δουλεύει σωστά. Απαιτείται λοιπόν ενδελεχής έρευνα κάθε ρουτίνας που εκτελεί, κάθε δυνατότητάς και κάθε πτυχής του. Συνήθως εντοπίζονται σφάλματα που απαιτούν μεθοδικότητα για να διορθωθούν. Πρέπει να επαναληφθεί το πρόβλημα αρκετές φορές για να διαπιστώσουμε ακριβώς τι το προκαλεί, να απομονωθεί και να αναλυθεί η αιτία του. Όταν διορθωθεί πρέπει να ελεγχθεί πάρα πολλές φορές για να είμαστε σίγουροι ότι όλα δουλεύουν σωστά.

Μιλώντας με την Καρυάτιδα στην προηγούμενη ανάρτηση, μου είπε ότι θα ήθελε να έπαιρνε μια ιδέα από όλο αυτή τη διαδικασία. Μου έδωσε λοιπόν την αφορμή να σκεφτώ πως θα μπορούσε να συμμετέχει στην κατασκευή ενός προγράμματος, τουλάχιστον στην τελευταία και πιο κρίσιμη ίσως φάση του. Μου ζητήθηκε πρόσφατα να κατασκευάσω ένα πρόγραμμα το οποίο έχει να κάνει με γραμματειακή υποστήριξη (καταχώρηση επαφών, τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, ραντεβού κλπ) και αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλύτερου προγράμματος. Ενδεχομένως δε να φανεί χρήσιμο σε αρκετούς από εσάς, ειδικά αν γίνουν κάποιες τροποποιήσεις εξειδικευμένες για τον καθένα. Σας καλώ λοιπόν, αν το επιθυμείτε βεβαίως, να συμμετέχετε στη διαδικασία αποσφαλμάτωσής του, λαμβάνοντας έτσι μέρος ίσως για πρώτη φορά στην κατασκευή ενός προγράμματος. Επιπροσθέτως δε, πέρα από τον εντοπισμό λαθών, σε αυτή τη φάση χρήσιμο είναι να γίνονται και προτάσεις για τη βελτίωση της λειτουργικότητας του. Όποιος λοιπόν θέλει μπορεί να αφήσει σχόλιο γνωρίζοντάς μου την πρόθεσή του ή να μου στείλει email στο teleytaios@nthermo.com για να του στείλω το link προκειμένου να το κατεβάσει (25 ΜΒ περίπου συμπιεσμένο και 75ΜΒ μετά την αποσυμπίεση) μαζί με ένα συνοπτικό εγχειρίδιο χρήσης κι ένα δελτίο αποσφαλμάτωσης. Το πρόγραμμα ΔΕΝ απαιτεί να το εγκαταστήσετε στον υπολογιστή σας, απλώς το βάζετε σε ένα φάκελο και δουλεύει. Αν δε σας αρέσει, διαγράφετε το φάκελο και το πρόγραμμα χάνεται χωρίς να επιβαρύνει καθόλου τον υπολογιστή με κατάλοιπα. ΔΕΝ έχει ιούς ή άλλα τέτοια πράγματα (με εξαίρεση αυτό που θα στείλω στην Κάρυ για να κλέψω λίγη από τη λάμψη της!), μπορείτε άλλωστε να το ελέγξετε με οποιοδήποτε πρόγραμμα antivirus. Είναι πλήρως λειτουργικό μέχρι 1/12/2012 κι αν σας αρέσει ή το βρείτε χρήσιμο θα σας κάνω δώρο την τελική και διορθωμένη έκδοση με πλήρη λειτουργικότητα για ένα χρόνο.

Happy debugging!

Αφηρημένος…πάντα!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τις εικόνες μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Μια από τις αδυναμίες μου είναι να προγραμματίζω ότι συσκευή προγραμματίζεται, σε αντίθεση με τη ζωή που μου αρέσει μεν να την προγραμματίζω αλλά σπανίως το κάνω. Μια λοιπόν από τις συσκευές που οικειοθελώς προσφέρθηκε να γίνει πειραματόζωο στα χέρια μου είναι και το κινητό μου τηλέφωνο. Λειτουργεί με Android για τους γνώστες, με ένα λειτουργικό σύστημα της Google για όσους δε γνωρίζουν. Κι αυτό παίρνει πολύ σκαντάλεμα. Αποφάσισα λοιπόν, όχι τώρα αλλά πολύ καιρό πριν, να «επέμβω» για να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου. Άρχισα λοιπόν να πειράζω το λειτουργικό σε σημείο που το μεγαλύτερο μέρος ήταν πια δικιάς μου κατασκευής. Τώρα τελευταία, σε μια έξαρση έμπνευσης μαζί με μια μικρή(;) δόση τρέλας το έφτασα στα όριά του, αλλά αυτό εξακολουθεί να λειτουργεί άψογα. Ή καλύτερα σχεδόν άψογα! Μου παρουσίασε μια μικρή διαταραχή στη λειτουργία της φωτογραφικής του μηχανής! Κι έτσι, τώρα πια, μερικές φορές όταν φωτογραφίζω κάτι μου δημιουργεί εικόνες με μια διαχωριστική γραμμή κάπου προς τα δύο τρίτα της εικόνας. Σαν να λειτουργούν σε δυο διαφορετικούς χρόνους τα δυο αυτά κομμάτια του αισθητήρα της φωτογραφικής μηχανής! Μια αφηρημάδα μου κατά τον προγραμματισμό έκανε αυτό το πρόβλημα. Αμέσως σκέφτηκα να το διορθώσω, αλλά εν τω μεταξύ είχα βγάλει μερικές φωτογραφίες τις οποίες όταν κοίταξα λεπτομερώς ήταν άκρως ενδιαφέρουσες! Σώμα χωρίς κεφάλι ας πούμε, με το εξαφανισμένο κεφάλι όμως να έχει δώσει τη θέση του στο περιβάλλον από πίσω. Λες και ένας υμένας εξαφάνιζε ένα σημείο κι έκανε ορατό το πίσω μέρος από αυτό! Ή κεφάλι χωρίς σώμα ή ένα αυτοκίνητο που από εκεί που αρχίζουν τα παράθυρα κι επάνω είναι ανύπαρκτο. Αυτή την τελευταία έκανα μια μεγάλη χαζομάρα και την έσβησα! Θα προσπαθήσω να την ξανακάνω όμως. Όταν τραβάω φωτογραφία και κουνάω γρήγορα το τηλέφωνο, εκεί τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Μερικές λοιπόν τέτοιες εικόνες τις έριξα στο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας και βγήκαν τα αποτελέσματα πιο πάνω. Καμαρώστε τες λοιπόν, και να θυμάστε ότι δεν είναι αφηρημένη τέχνη, είναι τέχνη (που λέει ο λόγος δηλαδή) από αφηρημάδα!

Χωρίς κεφάλι!

Επί τη ευκαιρία θα ήθελα να σας συστήσω σε ένα ενδιαφέρον νέο ιστολόγιο του Κώστα Μπαγινέτα, το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ. Ο Κώστας είναι πρώτος μου ξάδερφος αλλά μαζί με τον αδερφό του τους νιώθω περισσότερο ως αδέρφια παρά ως οτιδήποτε άλλο. Ξεφεύγει βέβαια από τα συνήθη όρια του περιεχομένου των ιστολογίων και πλησιάζει περισσότερο την επιστημονική πλευρά των πραγμάτων αλλά νομίζω ότι αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

Υ.Γ. Τελικά το πρόβλημα με τον προγραμματισμό στο κινητό μου δεν το διόρθωσα ούτε πρόκειται να το κάνω. Άλλωστε κάθε μεγάλος καλλιτέχνης έχει τα μυστικά του 🙂

Εικόνες από το χωριό.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Εχθές βρέθηκα στο χωριό μου, τα Καμπιά στο Νομό Φθιώτιδας, ένα μικρό και σχεδόν εγκαταλελειμμένο πια χωριό, παρατημένο όπως ολόκληρη σχεδόν η Ελληνική ύπαιθρος. Απαθανάτισα μερικές εικόνες με το κινητό μου τηλέφωνο και σας τις χαρίζω, ένα δώρο για το καλοκαίρι που πια φεύγει.

Περισσότερες εικόνες εδώ.
Αρέσει σε %d bloggers: