Archive for the ‘ Βιβλία ’ Category

Ελένη

Κυκλοφορεί από την Anima Εκδοτική το νέο μου βιβλίο με τίτλο «Ελένη», το οποίο σύντομα θα είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία

Από το οπισθόφυλλο:

«Η Ελένη γεννήθηκε σε κάποιο απόμακρο σημείο του Κόσμου. Ο πατέρας της ήταν ένας ήλιος, όπως ο Ήλιος που βλέπουμε εμείς οι άνθρωποι κάθε πρωί και που ζεσταίνει τον κόσμο και τις ψυχές μας. Τούτη η ηλιαχτίδα όμως, αναρωτιέται γιατί θα πρέπει να ακολουθήσει την ευθύγραμμη πορεία του φωτός, όπως επιτάσσουν οι νόμοι της φύσης και του σύμπαντος, το δρόμο που άλλοι έχουν αποφασίσει για εκείνη. Μαζί με τους συνοδοιπόρους της θα ανακαλύψει σιγά σιγά τον κόσμο, ορατό κι αόρατο, και θα προσπαθήσει να ανατρέψει τη μοίρα της. Η περιπέτειά της, το ταξίδι της στον άπειρο χώρο του σύμπαντος γίνεται ένα ταξίδι αυτογνωσίας!«

Advertisements

τοβιβλίο.net

Προφανώς, επειδή αγαπάμε αυτό που κάνουμε και κάνουμε αυτό που αγαπάμε, μεγαλώνουμε διαρκώς…

 

Παράδρομος στο χρόνο

Παράδρομος στο χρόνο

Με μεγάλη μου χαρά αφήνω σήμερα να περιπλανηθεί στον κόσμο το πρώτο μου βιβλίο τόσο σε έντυπη, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, όσο και σε ηλεκτρονική μορφή.

Ο Παράδρομος στο χρόνο δε θα είχε γίνει πραγματικότητα χωρίς την πολύτιμη βοήθεια και συμμετοχή του Δήμου Χλωπτσιούδη ο οποίος έκανε τη φιλολογική επιμέλεια των κειμένων. Η συνεργασία όμως δεν έμεινε εκεί γιατί  επιμελήθηκε επίσης και τη σελιδοποίηση του όπως και τα εξώφυλλα του βιβλίου. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για όλη την υπέροχη δουλειά που έκανε με αποτέλεσμα αυτό το όμορφο αισθητικά βιβλίο.

Το βιβλίο ‘Παράδρομος στο χρόνο’ άνοιξε τα φτερά του και κυκλοφορεί τόσο σε έντυπη μορφή (ISBN: 978-960-93-4892-8), σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, όσο και σε ηλεκτρονική μορφή (ISBN: 978-960-93-4894-2).

Περισσότερες λεπτομέρειες στο ‘Εν θερμώ‘.

Ο διάδρομος και οι διαδρομές.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι μέσα στην πεζή καθημερινότητα παραμένουν πεζοί κι αυτοί, καμουφλαρισμένοι σα χαμαιλέοντες για να κρυφτούν από τον εαυτό τους κυρίως. Υπάρχουν κι άλλοι που το μυαλό τους, έστω και μερικές κλεμμένες στιγμές, ξεφεύγει και περιπλανιέται σ’ ένα κόσμο μυστικό, δικό τους, ασφαλισμένο και μονωμένο από την πραγματικότητα και ζουν μέσα εκεί για μερικές στιγμές. Είτε κατά τη διάρκεια της ημέρας, όταν απαρνιούνται για λίγο τους ρυθμούς της ζωής, είτε λίγο πριν κοιμηθούν, την ώρα που το μυαλό αδειάζει και δίνει χώρο στη φαντασία για να μπορέσει να πλάσει ερωτήματα αλλά και να πλαστεί από αυτά, με ρομαντική πάντα και ιδανική διάθεση. Σε τούτη την κατηγορία νομίζω ότι ανήκει ο Χριστόφορος Παπαχαραλάμπους ο οποίος, αν και δεν τον γνωρίζω προσωπικά, κατάφερε με το βιβλίο του “Ο διάδρομος” να με ταξιδέψει σε μέρη οριακά για την ανθρώπινη λογική αλλά παραδεισένια για την ελεύθερη φαντασία. Ίσως όχι μόνο γι’ αυτή…

Κάθε φορά που διαβάζω ένα βιβλίο, άθελά μου μάλλον, προσπαθώ να μπω στο μυαλό του ανθρώπου που το έγραψε, στο σκεπτικό του, για να κατανοήσω καλύτερα και το ίδιο το έργο. Σ’ αυτή μου την προσπάθεια συνήθως εξάγω κάποια συμπεράσματα, σωστά ή λανθασμένα δεν ξέρω, τα οποία θεωρώ ότι τελικώς προδίδουν το χαρακτήρα συγγραφέα. Αυτή τη φορά λοιπόν, νομίζω πως έπεσα πάνω σε έναν άνθρωπο με πνεύμα ανήσυχο, από εκείνους που δεν αφήνουν το μυαλό τους να ξεκουραστεί ούτε για μια στιγμή. Γεμάτο ερωτήματα που μόνο τη λογική εμπιστεύεται για να πάρει απαντήσεις αν και κατά βάθος ο συναισθηματικός του κόσμος είναι γεμάτος κι έτοιμος να “εκραγεί” σκορπίζοντας απλόχερα γύρω του όλα όσα νιώθει. Νομίζω πως το καλύτερο πράγμα για τον ίδιο πρέπει να είναι η συζήτηση με άλλους ανθρώπους για οποιοδήποτε ζήτημα αλλά πάντα με βάση τον ορθολογισμό και τις απτές αποδείξεις. Κι από όλα τα ζητήματα, εκείνα που αφορούν τη ζωή και την ειμαρμένη φαντάζομαι ότι είναι τα αγαπημένα του.

Πως τα κατάλαβα όλα αυτά; Περιπλανήθηκα στις τέσσερις ιστορίες που έχει αποτυπώσει στο βιβλίο του, σε τέσσερις ουσιαστικά διαδρομές, τουλάχιστον υπό τη δική μου οπτική των πραγμάτων, και βρέθηκα να ακολουθώ τους πρωταγωνιστές σε τέσσερις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ακολουθίες συμβάντων κι αλληλουχίες γεγονότων. Όλες έχουν ένα κοινό σημείο και γυρίζουν γύρω από αυτό. Δε θα σας αποκαλύψω βεβαίως ποιο είναι αυτό γιατί θα σας χαλάσω την έκπληξη, αλλά πρόκειται για ζήτημα λεπτό και οριακό. Δεν ξέρω αν αυτό έγινε συνειδητά ή όχι από το συγγραφέα αλλά ο Χριστόφορος καταφέρνει να “παίζει” πότε με το πριν και πότε με το μετά, πότε και με τα δυο μαζί και πότε με το οριακό σημείο εκείνο της μετάβασης από τη μια πλευρά στην άλλη και το κάνει με πολύ ωραίο τρόπο και μαεστρία εξαιρετική. Ένα κοινό γνώρισμα επίσης όλων των ιστοριών είναι ότι πρέπει να φτάσεις στο τέλος για συνειδητοποιήσεις την αρχή, κάτι που δύσκολα συναντιέται σε πολλά λογοτεχνικά έργα καθόσον συνήθως από την αρχή ξεκαθαρίζει ο στόχος και η πλοκή της ιστορίας.

Το συνιστώ λοιπόν ανεπιφύλακτα σε όλα τα ελεύθερα πνεύματα αλλά με μια παρατήρηση. Πριν το πιάσετε στα χέρια σας φροντίστε να έχετε διαθέσιμο χρόνο γιατί θα σας αιχμαλωτίσει. Κυριολεκτικά και μεταφορικά…

 

 

 

Καλοκαιρινά νανο – διηγήματα!

Σε μια ανάσα από τις καλοκαιρινές διακοπές, μια μικρή (μόνο) επαναφορά στην πραγματικότητα για να τακτοποιηθούν κάποιες εκκρεμότητες, είδα πως ο Γιάννης Φαρσάρης έκανε πάλι το θαύμα του! Αρκετό καιρό πριν είχε την έξυπνη ιδέα να προσκαλέσει όποιον ήθελε να συμμετέχει στη συγγραφή ενός διηγήματος με 140 χαρακτήρες! Όχι λέξεις, χαρακτήρες…  Στην αρχή μου φάνηκε πολύ περίεργο για να μην πω αδύνατο αλλά μαζί και εξαιρετικά ενδιαφέρον! Συμμετείχα στην πρόκληση – πρόσκλησή του και σήμερα τα αποτελέσματα τελεσφόρησαν σε μια πολύ προσεγμένη έκδοση, την οποία μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ.

Η συλλογή tweeet_stories αποτελείται από 371 μικροδιηγήματα, τα οποία διαβάζονται… ήθελα να πω γρήγορα αλλά δε θα είμαι ακριβής, αν πω εύκολα, πάλι δε θα είμαι σωστός. Η μεγάλη συμπύκνωση των ιστοριών – ιδεών πίσω από κάθε διήγημα κάνει τον αναγνώστη να κοντοστέκεται διαρκώς και να σκέφτεται. Με κάποια θα γελάσει, με άλλα πάλι θα προβληματιστεί. Ορισμένα δε είναι ιδιαιτέρως ευρηματικά! Όπως και να έχει πάντως, είναι ότι πρέπει για όλα τα γούστα!

Στο # 088 θα βρείτε και του Τελευταίου την πινελιά! Η σύλληψή του είχε γίνει πολύ καιρό πριν και είχα αποφασίσει να γράψω μια μικρή ιστορία από αυτές που ανεβάζω αραιά και που εδώ. Όμως σκέφτηκα να το συμπυκνώσω, συνετέλεσε και η στιγμή, μια από εκείνες που ο χρόνος νιώθεις ότι κολλάει αδυσώπητα στο ίδιο σημείο!

Ένα μεγάλο μπράβο στο Γιάννη Φαρσάρη που είχε την ιδέα και την υλοποίησε άψογα αλλά και το Στέλιο Καλογεράκη που έκανε το σχεδιασμό και την εικονογράφηση.

Καλή ανάγνωση!

Johnnie Society

Το Johnnie Society έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα που λέει ότι τα ακριβά πράγματα δεν κοστίζουν! Είναι ένα υπέροχο μυθιστόρημα το οποίο ο συγγραφέας του, ο Γιάννης Φαρσάρης, το διαθέτει δωρεάν και απλόχερα σε όλους από τη δικτυακή διεύθυνση http://www.johnnie-society.org/

Τι είναι όμως το Johnnie Society; Κατά τη γνώμη μου είναι κάτι παραπάνω από ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα. Είναι ένα μυστικό ή καλύτερα ένα όραμα που είχε ο Γιάννης Φαρσάρης στο μυαλό του και φρόντισε να το διαδώσει σε όλους μας, κρύβοντας έντεχνα τις σκέψεις του πίσω από έναν ήρωα που τα έχει όλα και τα χάνει όλα. Ο συγγραφέας πρέπει να είναι ένας άνθρωπος που οριοθετεί και ξεκαθαρίζει τους στόχους που έχει και σχεδιάζει προσεκτικά κάθε του κίνηση. Και παρά το γεγονός ότι τέτοιου είδους άνθρωποι είναι συνήθως ψυχροί και μονοδιάστατοι, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιον ρομαντικό που λίγο πριν κοιμηθεί το βράδυ πρέπει να αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να ονειρεύεται! Σίγουρα ιδεολόγος και σίγουρα οπαδός της ελεύθερης σκέψης και δράσης, είναι άνθρωπος με πολυδιάστατη αντίληψη των πραγμάτων, με σφαιρικές γνώσεις πολλών επιστημονικών αντικειμένων, ο οποίος όμως φροντίζει να μη το δείχνει ούτε να παινεύει τον εαυτό του γι’ αυτό! Σίγουρα, όταν έγραφε το Johnnie Society είχε στο μυαλό του κάποιες αξίες που σπανίζουν στην εποχή μας, όπως ο αλτρουισμός, η θυσία, η αγάπη αλλά και η προσφορά και η ανεξαρτησία. Σίγουρα, για να γράψει κάποιος για όλα αυτά πρέπει να υπάρχουν μέσα του γερά στερεωμένα και θεμελιωμένα, αλλιώς σίγουρα θα φανεί ότι ο λόγος του είναι επιδερμικός και χωρίς βάθος.

Το Johnnie Society πραγματεύεται την πτώση και την προσπάθεια για επανεκκίνηση αλλά και την εξεύρεση και εξερεύνηση του αξιακού συστήματος που κρύβει ο καθένας μέσα του. Μέσω της αφήγησης τα μηνύματα που περνάει ο συγγραφέας είναι τα ιδανικά που δυστυχώς σπανίζουν στις μέρες μας. Η γραφή είναι αψεγάδιαστη και η πλοκή είναι τέτοια που το να πάρει κανείς τα μάτια του αλλά και τη σκέψη του από το βιβλίο είναι πολύ δύσκολη! Δυο μέρες, μετά τη δουλειά, παράτησα ότι κι αν είχα και το ρούφηξα με μια ανάσα. Είναι τόσο καλογραμμένο αλλά και δοσμένο με κινηματογραφικό τρόπο, που ο αναγνώστης πλημμυρίζει με εικόνες αλλά και αγωνία για τη συνέχεια.

Και είναι δωρεάν!

Το μοναδικό αρνητικό σημείο του Johnnie Society είναι ότι τελειώνει…!!!

Ένα μεγάλο μπράβο στο Γιάννη Φαρσάρη με την ευχή σύντομα να έχουμε και άλλο τέτοιο δείγμα γραφής!

Σέργιος και Βάκχος.

Σέργιος και Βάκχος. Εκδόσεις της Εστίας.

Δημήτρης και Θωμάς. Όχι δεν κάνω παραλληλισμό, απλώς οι καλοί μου φίλοι Δημήτρης και Θωμάς στάθηκαν η αφορμή να γνωρίσω και να αγαπήσω αυτό το αριστούργημα του Καραγάτση.

250 μ.Χ. – 1948 μ.Χ. Ο Σέργιος κι ο Βάκχος, στρατιώτες, σκοτώνουν χριστιανούς θεωρώντας πως είναι επιζήμιοι για το κράτος. Ανεβαίνουν στην ιεραρχία, ειδικά ο Σέργιος που είναι γόνος πλούσιας οικογένειας και σπουδαγμένος. Στη συνέχεια, και για λόγους που δε θα αναφέρω διότι θα χαλάσω την έκπληξη του αναγνώστη που δε το έχει διαβάσει, γίνονται χριστιανοί, μοναχοί και κάποια στιγμή πεθαίνουν κι ανεβαίνουν στον παράδεισο που ο Θεός τους κάνει Αγίους. Αφού περνούν ένα χρονικό διάστημα εκεί, κατεβαίνουν στην Πόλη, στο ναό που είναι αφιερωμένος και στους δύο κι αρχίζουν να εμπλέκονται στα ανθρώπινα με αποτελέσματα όχι πάντα ξεκάθαρα. Τόσο στον παράδεισο, όσο και στη γη, οι αποφάσεις τους προκαλούν το γέλιο του αναγνώστη σε πλείστες περιπτώσεις. Το τετράγωνο μυαλό και η λογική του Σέργιου έρχονται διαρκώς σε σύγκρουση με τον Βάκχο που δε λέει να ξεχάσει τις γήινες σκέψεις του και ο οποίος μέσα από μια αθώα αλλά άθελά του φιλοσοφημένη στάση μας δίνει ανάγλυφα την οπτική Έλληνα απέναντι τόσο στη θρησκεία όσο και στο Θεό. Το 1948 παίρνουν ξανά το δρόμο για τον παράδεισο.

Μέσα από το μυθιστόρημα αυτό σκιαγραφείται έντονα η Ελληνική νοοτροπία για τα πράγματα, από την καθημερινότητα μέχρι την εξουσία. Οι δολοπλοκίες δίνουν και παίρνουν, οι πόλεμοι δε σταματούν ποτέ προκειμένου να ικανοποιήσουν την πολιτική και τις επιδιώξεις της, ενώ ο λαός σχεδόν πάντα είναι παρών, πότε αποστασιοποιημένος και πότε ρυθμιστής των πραγμάτων. Ο Καραγάτσης έχει περιγράψει πολύ έντεχνα με την πένα του τον Έλληνα. Και ιδίως τις κυριότερες πλευρές της ιδιοσυγκρασίας του, τόσο μέσα από τους δυο ήρωες, το Σέργιο που από Ρωμαίος έγινε Έλληνας και τον Έλληνα Βάκχο, όσο και από τους βασιλιάδες, στρατηγούς, αυλικούς και όλους τους άλλους ήρωες που παρέλασαν από το μυθιστόρημα. Κατά τη γνώμη μου, δυο μεγάλα πράγματα ξεχωρίζουν μέσα από τις σελίδες του. Η πολιτική εξέλιξη που την περιγράφει γλαφυρά και η θεώρηση του θεού και της θρησκείας. Τούτη δε η δεύτερη, δε θα μπορούσε να ξεφύγει από την Ελληνική φιλοσοφία και στάση ζωής. Δείχνει μια θρησκεία η οποία προέκυψε από καθαρά πολιτικούς λόγους και προσαρμόστηκε σ’ αυτούς από τη μια μεριά, αλλά και την “τέχνη” των Ελλήνων – χριστιανών που κατάφεραν να πλάσουν το Θεό ούτε λίγο ούτε πολύ κατά τα πρότυπα της αρχαίας τους θρησκείας. Χαρακτηριστικές είναι πολλές φορές οι εξάρσεις του Έλληνα Βάκχου που με τα λόγια ή τις πράξεις του φαίνεται να κινείται σε δρόμο αντίθετο από εκείνο του Θεού αλλά ο ίδιος ο Θεός έρχεται στοργικά και τον νουθετεί με τόσο μειλίχιο τρόπο που μόνο η μάνα στο βρέφος κάνει.

Θεωρώ ότι το μυθιστόρημα αυτό καλό θα ήταν να το διαβάσουν ή καλύτερα να το μελετήσουν όλοι οι Έλληνες. Η ιστορική διαδρομή ανά τους αιώνες και η εκφραστικότητα των χαρακτήρων είναι ικανά να σχηματίσουν μια ολοζώντανη εικόνα του Ελληνικού στοιχείου και είναι κρίμα να την αγνοεί κάποιος.

Όταν κάποια στιγμή θα γράψω ένα άρθρο για το τι έχω κερδίσει διατηρώντας αυτό το ιστολόγιο γράφοντας ανά καιρούς αράδες σαν κι ετούτη, σίγουρα θα ξεκινήσω ευχαριστώντας όλους τους δικτυακούς μου φίλους που γράφουν τις δικές τους απόψεις και μου δίνουν τη δυνατότητα να διευρύνω το μυαλό και τη σκέψη μου. Πρωτίστως δε, σε τούτη την περίσταση, οι ευχαριστίες πρέπει να απευθυνθούν στο Δημήτρη και το Θωμά, που λόγω της διαφωνίας που είχαν για αυτή την ανάρτηση του Θωμά, στάθηκαν η αφορμή να περιπλανηθώ μέσα στις σελίδες του βιβλίου του Καραγάτση. Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και το γεγονός ότι μέσα από τις δικές τους αναρτήσεις, έχω αλλάξει την άποψή μου για αρκετά πράγματα, ειδικά από τα άρθρα του Δημήτρη, κι έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα που αγνοούσα, ειδικά από τα άρθρα του Θωμά. Εσάς τους δυο σας ευχαριστώ ειλικρινά από καρδιάς…

Υ.Γ. Αν έκανα παραλληλισμό, συνεχίζοντας την πρώτη μου παράγραφο, έχω την εντύπωση ότι και οι δυο σας θα μοιάζατε στο Σέργιο, για διαφορετικούς λόγους βέβαια ο καθένας…

Αρέσει σε %d bloggers: