Archive for the ‘ Απρόοπτα ’ Category

Οχτώ και δέκα.

Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, κάθε παιδί έχει δει μέχρι την ηλικία των 12 ετών περίπου 14.000 θανάτους στην τηλεόραση, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι δολοφονίες.

Τα σήριαλ και οι κινηματογραφικές ταινίες αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τη χρήση όπλων με σκοπό το θάνατο, ενίοτε δε ως θεία δίκη που εξιλεώνει τον πρωταγωνιστή δια της δολοφονίας. Σε πολλές δε περιπτώσεις, κάποιος κομπάρσος που εμφανίζεται για μερικά μόνο δευτερόλεπτα στην οθόνη θανατώνεται ελέω του σεναρίου. Κι έτσι στα μάτια του τηλεθεατή απαξιώνεται η ανθρώπινη ζωή. Δυστυχώς η επανάληψη των σκηνών αυτών είναι καθημερινή με αποτέλεσμα υποσυνείδητα να θεωρούμε τέτοιες συμπεριφορές ως απόλυτα φυσιολογικές. Ο δολοφονημένος όμως, ως ον, έστω κι αν είναι κομπάρσος δεν έχει καμιά αξία; Δεν γεννήθηκε από κάποια μάνα; Δεν πονάει; Δεν έχει οικογένεια; Παιδιά; Κι αν έχει, η “εκπαίδευσή” μας ως τηλεθεατές μας έχει κάνει να κοιτάμε την απώλεια της ζωής με μεγάλη απάθεια.

Σκεπτόμενος όλα αυτά και κυρίως την αγωνία του θύματος έγραψα μια μικρή ιστορία. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Advertisements

Τραγικές καταστάσεις…

Τις προηγούμενες μέρες η ζωή ξέφυγε από τον έλεγχό μου. Έχοντας υπηρεσία το Σαββατοκύριακο μέρα νύχτα λόγω των εκλογών απουσίαζα από το σπίτι αρκετές ώρες. Την Κυριακή των εκλογών το βράδυ έφυγε από τη ζωή η φίλη μου η Κατερίνα. Τελικά ο καρκίνος τη νίκησε. Έπρεπε να ταξιδέψω, να βρεθώ κοντά της για το τελευταίο αντίο αλλά δυστυχώς από τους «καλούς» μου συναδέρφους δε βρέθηκε ούτε ένας να με αντικαταστήσει την Κυριακή το βράδυ. Η γυναίκα μου ταξίδεψε με το τρένο ενώ τα παιδιά έμειναν με τη πεθερά μου, η οποία κι αυτή ταξίδεψε για να έρθει. Τελείωσα τη Δευτέρα το μεσημέρι και κατάκοπος όπως ήμουνα, σκέφτηκα να ξεκινήσω κι εγώ, έστω και καθυστερημένα για το ταξίδι μου προς την Κατερίνα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο παππούς δεν είναι καλά. Πηγαίνω να τον δω και βλέπω ότι σύντομα θα επέλθει το μοιραίο. Παίρνω το μεγάλο γιο μου για κάποια απαραίτητα ψώνια και γυρίζουμε μαζί στον παππού. Περιμένουμε μέχρι που ο μικρός ήθελε να γυρίσει σπίτι. Έπρεπε να τον πάω και στα γενέθλια της ξαδέρφης του, της κόρης του αδερφού μου. Θα έλειπα από το πλάι του παππού μου μόλις για μισή ώρα. Μόλις έσβησαν τα κεράκια της τούρτας έσβησε και ο παππούς μου.

Τρέξιμο και κούραση. Και ενοχές. Άφησα το λατρεμένο γέροντα κι έφυγε χωρίς να είμαι δίπλα του. Όμως οι περισσότερες ενοχές ήρθαν όταν συνειδητοποίησα ότι δεν ένιωσα έντονα το συναίσθημα της απώλειάς του. Στο μυαλό μου γύριζε η Κατερίνα, που άφησε τη ζωή στα 39 της χρόνια αφήνοντας πίσω δυο μικρά παιδιά. Κι όμως νιώθω ακόμα και τώρα ενοχές για τον παππού μου που έφυγε στα 88 του, έχοντας ζήσει μια ταλαιπωρημένη ζωή, με κακουχίες και βάσανα, αλλά έχοντας καμαρώσει τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του. Μάλιστα πριν τέσσερις πέντε μέρες του πήγα το γιο μου με τον ανιψιό μου και ο δικός μου του είπε ένα ποίημα που έμαθε στον παιδικό και ο παππούς χαμογέλασε διάπλατα. Το χάρηκε με την ψυχή του. Και νιώθω κι ενοχές που δεν μπόρεσα να πάω στην Κατερίνα.

Δεν ξέρω γιατί να λυπηθώ περισσότερο. Και για ποιόν.

Το σίγουρο είναι πως ένιωσα να χάνω το έλεγχο. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα ανήμπορος. Σαν να με πήραν από κάτω οι περιστάσεις….

Καλό ταξίδι και στους δυο..

Αρέσει σε %d bloggers: