Archive for the ‘ Ανθρώπινα ’ Category

Αξιοπρέπεια

 

greece-654235_1280

Η Ελλάδα, εν μέσω θέρους, βιώνει μια δύσκολη κατάσταση, μια κατάσταση που εμείς, οι νεότερες γενιές δεν έχουμε ξαναζήσει. Χρόνια και χρόνια λανθασμένων πολιτικών αποφάσεων οδήγησαν την οικονομία σε ασφυξία. Χρόνια και χρόνια δικών μας λανθασμένων επιλογών την ώρα της κάλπης, χρόνια και χρόνια δικής μας ανοχής στα κακώς κείμενα της πολιτικής και των πολιτικών (σ.σ. προσώπων), χρόνια και χρόνια ωχαδερφισμού, χρόνια και χρόνια αδιαφορίας έφτασαν στο σήμερα και στις ουρές έξω από τα ΑΤΜ.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης είδα ανθρώπους σκυθρωπούς αλλά και χαμογελαστούς, όπως έβλεπα κάθε μέρα μέχρι σήμερα. Είδα ανθρώπους να κάθονται στο παγκάκι παρέα με τη μοναξιά τους κι άλλους με τους φίλους τους να συζητάνε, όπως έβλεπα κάθε μέρα. Είδα τις μανάδες να έχουν τα μωρά τους στην αγκαλιά, όπως κάθε μέρα και τους πατεράδες να κρατούν από το χέρι τα παιδιά και να ταΐζουν με σπόρια τα περιστέρια της πλατείας, όπως τους έβλεπα κάθε μέρα. Είδα άλλους να μαλώνουν για μια θέση παρκαρίσματος, όπως έβλεπα κάθε μέρα και τον λαχειοπώλη να τάζει κέρδη αμύθητα, όπως τον έβλεπα κάθε μέρα. Κι όμως κάτι έχει αλλάξει στους δρόμους της πόλης. Έχει αλλάξει η ματιά των ανθρώπων, ο τρόπος που αντικρίζουν το μέλλον που μοιάζει πια πολύ πιο κοντινό και δύσκολο απ’ ό,τι χθες.

Διάβασα στο βλέμμα ενός γέροντα τις κακουχίες που είχε περάσει στη ζωή του κι είδα τα σημάδια του χρόνου χαραγμένα στις βαθιές ρυτίδες τού προσώπου του. Κοιτούσε ακίνητος, καθισμένος στο παγκάκι, σχεδόν στωικά, την αγωνιά που συνόδευε τα γρήγορα βήματα των περαστικών και τον πλησίασα.

– Καλημέρα γέροντα, του είπα.

– Καλημέρα γιέ μου, αποκρίθηκε.

– Πώς είσαι;

– Ζωντανός είμαι ακόμα αφού ανασαίνω, απάντησε.

– Να κάτσω δίπλα σου; τον ρώτησα.

– Κάτσε λεβέντη μου να χαζεύουμε μαζί το χρόνο που περνά μπροστά από τα μάτια μας και χάνεται χωρίς να το καταλαβαίνουμε, είπε.

– Χάνεται ο χρόνος; ρώτησα κι έκατσα δίπλα του.

– Χάνεται όταν δεν κατανοείς την αξία του. Να, κοίτα όλους ετούτους εδώ πως τρέχουν. Τώρα που τους έκλεισαν και τις τράπεζες τρέχουν ακόμα περισσότερο, λες και η ζωή περνάει μέσα από τα μηχανήματα που δίνουν λεφτά. Αλλά δεν είναι έτσι λεβέντη μου, δεν είναι καθόλου έτσι. Η ζωή είναι άλλο πράμα, είναι μεγαλύτερο, απλώς δεν το βλέπεις όταν είναι μπροστά σου, το βλέπεις όταν πια κινδυνεύεις να το χάσεις.

– Δηλαδή γέροντα;

– Κοίτα τις ουρές και πες μου τι βλέπεις, με ρώτησε και με το τρεμάμενο χέρι μου έδειξε την τράπεζα απέναντι από την πλατεία.

– Ανθρώπους να περιμένουν να πάρουν τα χρήματά τους, του αποκρίθηκα. Εσύ βλέπεις κάτι άλλο;

– Δε βλέπεις σωστά γιατί είσαι νέος, μου είπε. Εκεί δεν είναι άνθρωποι που περιμένουν να πάρουν λεφτά, είναι άνθρωποι που προσπαθούν να νιώσουν πως θα εξασφαλίσουν μερικές μέρες νιώθοντας ασφαλείς επειδή έχουν δυο δεκάρες στην τσέπη. Μερικές μόνο μέρες. Και δεν κοιτάνε λίγο μακρύτερα, είναι άνθρωποι με χαλασμένα μάτια, δεν ξέρω και πως διάολο το λένε…, μυωπία;… που δεν μπορούν να δουν δυο δρασκελιές μακρύτερα από εκεί που στέκονται.

– Φοβούνται, ίσως αναζητούν…

– Τίποτα δεν αναζητούν, είπε χωρίς να με αφήσει να ολοκληρώσω τη σκέψη μου. Αυτοί που αναζητούν έχουν πεθάνει προ πολλού. Ετούτοι μονάχα το τομάρι τους κοιτάνε.

– Μα, να μην έχουν στην τσέπη δυο δραχμές; τον ρώτησα.

– Το κακό λεβέντη μου είναι πως οι τσέπες τους είναι γεμάτες και θέλουν να τις γεμίσουν ακόμα περισσότερο, ακόμα και τώρα. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν πραγματική ανάγκη και περιμένουν στην ουρά. Οι άλλοι απλώς θέλουν τα λεφτά να τα βάλουν κάτω από το στρώμα τους για να κοιμούνται πιο ήσυχοι. Εμένα που με βλέπεις, έχω τις τσέπες μου άδειες. Ήρθα να πάρω τα φάρμακά μου, αλλά τα ταμεία είναι κλειστά κι έτσι έμεινα ρέστος. Ο φαρμακοποιός μου όμως είναι παλληκάρι, Μπαρμπα Τάκη, μου είπε, πάρε τα φάρμακα κι όποτε έχεις μου τα δίνεις τα λεφτά. Ξέρεις πως λέγεται αυτό;

– Αλληλεγγύη; Απάντησα.

– Πες το κι έτσι. Περισσότερο όμως λέγεται φιλότιμο κι αξιοπρέπεια. Δεν άφησε έναν γέρο να πεθάνει επειδή δε θα είχε να πάρει τα χάπια του. Πρέπει να φύγω όμως. Εσύ κάτσε εδώ και κοίτα το χρόνο στα μάτια των ανθρώπων που περνάνε, εκεί θα δεις γραμμένο και το μέλλον των παιδιών σου. Αλήθεια έχεις παιδιά;

– Δυο.

– Να τα χαίρεσαι. Φεύγω λοιπόν, μου είπε και σηκώθηκε με δυσκολία.

 

Σκεβρωμένος από τα χρόνια που είχαν γράψει όλες τις στιγμές τους πάνω στο κορμί του, δεν μπορούσε να σταθεί καλά όρθιος, περπατούσε σκυφτός, σχεδόν καμπουριασμένος. Έμεινα έκπληκτος με τις σκέψεις και το λόγο του και τον κοιτούσα να απομακρύνεται. Μερικά βήματα πιο πέρα όμως σταμάτησε κι όρθωσε το κορμί του λες κι ήταν ο σημαιοφόρος στην παρέλαση. Κατάλαβα πως έκανε πολύ μεγάλη προσπάθεια για να σταθεί και να περπατήσει έτσι. Κατάλαβα πως από εκεί που ήταν μου έστελνε ένα μήνυμα, σαν να μου έλεγε Κοίτα με, περπατάω με το κεφάλι μου ψηλά, έτσι είμαι μαθημένος!

Χαμογέλασα και σηκώθηκα κι εγώ. Τράβηξα προς την άλλη κατεύθυνση και χαθήκαμε. Η εικόνα του όμως παραμένει μπροστά στα μάτια μου. Όρθιος κι αξιοπρεπής, όχι σκυφτός και καμπούρης…

Βοήθεια

bibliokiposΗ Άννα Έλλις άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για να ζήσει δίπλα στον Κώστα, τον άντρα που αγάπησε, στη Ζίτσα της Ηπείρου. Όνειρό της είναι να δημιουργήσει κάτι περισσότερο από ένα βιβλιοπωλείο, για πρώτη φορά στην ιστορία του χωριού, έναν τόπο πολιτισμού.

Μπορούμε όλοι να βοηθήσουμε για να γίνει το όνειρο της πραγματικότητα. Μια μικρή βοήθεια απ’ τον καθένα μας συσσωρεύεται και γίνεται μεγάλη.

Ας βοηθήσουμε για να δημιουργηθεί το πρώτο βιβλιοπωλείο στη Ζίτσα της Ηπείρου, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας με την Άννα Έλλις και να γίνουμε όλοι μας δημιουργοί και συνοδοιπόροι με το Βιβλιόκηπο!

Μπορούμε όλοι να τη βοηθήσουμε. Δείτε εδώ τον τρόπο…

Γη

Γη

Γη

Αυτή είναι η Γη μαζί με το φεγγάρι ενώ σε πρώτο πλάνο φαίνονται οι δακτύλιοι του Κρόνου…

Μακάρι να μπορούσε ο Καρλ Σαγκάν να δει τη νέα εικόνα της Χλωμής Μπλε Κουκκίδας

Τώρα μπορούμε να ασχοληθούμε ξανά με τις μικροπρέπειες που συνηθίζουμε να ασχολούμαστε…

Η φωτογραφία είναι από τη NASA τραβηγμένη στις 19 Ιουλίου 2013
(http://saturn.jpl.nasa.gov/photos/imagedetails/index.cfm?imageId=4868)

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται με πολύ αγάπη σε όλους εκείνους που θεωρούν πως η γνώμη τους είναι η σωστή…

Χρόνια πολλά!

Αγαπημένοι μου φίλοι, σας στέλνω τις θερμότερες ευχές μου για τις γιορτινές ημέρες που διανύουμε

με την ευχή η νέα χρονιά που θα έρθει σε λίγες ημέρες να φέρει για όλους σας

προσωπική και οικογενειακή χαρά κι ευτυχία. Τα όνειρά σας ας γίνουν το 2013 πραγματικότητα!

Και πάνω απ’ όλα, ας είμαστε όλοι μας ελεύθεροι.

Η απουσία μου από το χώρο των ιστολογίων θα εξακολουθήσει να υφίσταται για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα. Υπάρχει αυτή τη χρονική περίοδο μια προσωπική πρόκληση που πρέπει να ολοκληρωθεί και δε μου αφήνει δυστυχώς ελεύθερο χρόνο. Μην ανησυχείτε όμως, χαίρω άκρας υγείας και πριν το καταλάβετε θα είμαι πάλι εδώ!

Επιστροφή.

(c) Τελευταίος

Οι ημέρες των διακοπών έφτασαν στο τέλος τους για ακόμα μια φορά και η επιστροφή στην καθημερινότητα είναι πλέον γεγονός! Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι οι στιγμές με την οικογένεια ήταν υπέροχες, όμορφες κι ανεπανάληπτες. Αυτό που έχει μείνει ακόμα να θυμίζει τον ήλιο και τη θάλασσα είναι το μαύρισμα που παρά τις προφυλάξεις μας, αποκτήσαμε οικογενειακώς.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στην περίοδο των διακοπών προέκυψαν κάποιες δουλειές οι οποίες όμως στριμώχτηκαν μέσα στο χαλαρό πρόγραμμα κι έτσι συνδυάστηκε το τερπνόν μετά το ωφελίμου! Όπως και να έχει όμως, η επιστροφή στους συνήθεις ρυθμούς της ζωής απαιτεί μια, μικρή έστω, περίοδο προσαρμογής. Παρόλα αυτά όμως, η θετική ενέργεια από το διάλειμμα με κάνει να βλέπω τα πράγματα αισιόδοξα!

Σιγά – σιγά θα επανέλθουν και οι ρυθμοί μου μέσα στον κόσμο των ιστολογίων. Καλώς σας βρήκα…

Υ.Γ. Ο αστερίας της εικόνας βγήκε από το νερό για ελάχιστα δευτερόλεπτα προκειμένου να απαθανατιστεί και μετά επέστρεψε στη θάλασσα, στο ίδιο σημείο ακριβώς από το οποίο τον αλίευσα.

Χρώμα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.


Ο
ι μέρες που έρχονται απαιτούν περισυλλογή. Ανεξάρτητα από τα πιστεύω του καθενός, νομίζω πως η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από δυο πράγματα. Το ένα είναι η αναγέννηση της Φύσης και η ομορφιά της που προσδίδει ένα αίσθημα ελευθερίας σε όλους μας. Το άλλο αφορά σε όλους εκείνους που περπάτησαν στην ίδια Γη που ζούμε εμείς σήμερα, οι οποίοι με τη διδασκαλία και τον τρόπο ζωής τους μας δίδαξαν την Αγάπη. Μας έδειξαν επίσης το αυτονόητο κι αυτό που ξεχνάμε κάθε μέρα, πως πρώτα απ’ όλα είμαστε Άνθρωποι.

Κι επειδή ο καθένας έχει διαφορετική αφετηρία στις σκέψεις του, ακολουθεί διαφορετική διαδρομή και καταλήγει σε διαφορετική Ιθάκη, επέλεξα κάποιες φωτογραφίες μου να σας χαρίσω, όμως τους αφαίρεσα το χρώμα ώστε το κάθε ζευγάρι μάτια που θα τις δει να προσθέσει τα δικά του χρώματα. Κατ’ αντιστοιχία με τις σκέψεις και τις επιλογές του.

Κλαίω.

Αυτά έγραψε ο απελπισμένος Έλληνας κι έδωσε τέλος στη ζωή του μέσα στην πλατεία Συντάγματος [1], [2]. Ας μη συνηθίσουμε στο θάνατο, σε τέτοιου είδους θάνατο.

Το ιστολόγιό μου θα παραμείνει ανενεργό και με μαύρο χρώμα στο φόντο για μερικές ημέρες ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το τραγικό γεγονός αλλά και συμπάσχοντας με τους Έλληνες που χάνουν την αξιοπρέπειά τους κάθε μέρα.

Αρέσει σε %d bloggers: