Archive for the ‘ Ανθρώπινα δικαιώματα ’ Category

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!

penny

Η εικόνα είναι από το flickr
του χρήστη JD Hancock
(http://www.flickr.com/photos/jdhancock/8609444344/)

Με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το ζήτημα της Χρυσής Αυγής, εύλογα δημιουργούνται ορισμένες σκέψεις αλλά και απορίες στον απλό πολίτη. Και η πρώτη σκέψη δεν είναι άλλη παρά η αναζήτηση της αιτίας που οδήγησε και οδηγεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο στην έξαρση του εθνικισμού, αλλά και του ατομικισμού, της απάθειας προς τους θεσμούς και τη γενικότερη πτώση και χαλάρωση, σε σημείο σήψης, των θεσμών της Δημοκρατίας..

Το διεθνές οικονομικό σύστημα έκανε λόγο τις προηγούμενες δεκαετίες για οικονομική ευημερία που θα προέκυπτε μέσα από τις λεγόμενες ελεύθερες αγορές, οι οποίες ανάμεσα στα άλλα θα «επέβαλαν», έστω και ως έμμεσο  αποτέλεσμα, τη δημοκρατία σε όσες χώρες επεκτείνανε τη σφαίρα της επιρροής τους. Η παγκόσμια οικονομία κινήθηκε και στηρίχθηκε για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της προς την Ανατολή και της κατανάλωσης στη Δύση. Όμως, το γεγονός αυτό από μόνο του πάσχει διότι αποδυναμώνοντας την παραγωγική διαδικασία στη Δύση, αυτή μοιραία θα έχανε την αξία ή ακόμα και την υπεραξία που δημιουργεί η εργασία με αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας και τη φτωχοποίηση του πληθυσμού. Από την άλλη, στις χώρες – εργοστάσια παραγωγής των αγαθών προς κατανάλωση, οι εργαζόμενοι δεν κερδίζουν ούτε λαμβάνουν το μέρισμα που τους αντιστοιχεί πραγματικά από την εργασία τους με συνέπεια να μην είναι ικανοί να αγοράζουν ούτε οι ίδιοι αυτά που παράγουν. Η περίφημη αυτορρύθμιση των αγορών έχει αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο απειλητικά ως μια πλήρης απορρύθμιση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος με αποτελέσματα που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ασφάλεια.

Από την άλλη μεριά παρατηρείται το φαινόμενο της σταδιακής αποδυνάμωσης της πολιτικής, η οποία δείχνει εντελώς ανίσχυρη όχι μόνο να αντιδράσει ή να ορθώσει το ανάστημά της, αλλά να τηρήσει ακόμα και τα στοιχειώδη προσχήματα μπροστά στην οικονομική καθεστηκυία τάξη. Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες κυβερνήσεων χωρίς καμία ουσιαστική  νομιμοποίηση από τους λαούς, σε ορισμένες από τις οποίες μάλιστα ορίζονται απευθείας ως αρχηγοί οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του οικονομικού και τραπεζικού συστήματος. Η παντελής έλλειψη ισχυρών πολιτικών προσωπικοτήτων, ικανών να διαχειριστούν την οικονομική κατάσταση, επιτείνει το πρόβλημα. Ονόματα και προσωπικότητες μεγάλου διαμετρήματος του παρελθόντος που, είτε συμφωνούσαμε μαζί τους είτε όχι, είχαν το σθένος και τη δυναμική για να χαράξουν πολιτικές έχουν αντικατασταθεί πια από υπαλλήλους σε καίριες θέσης λήψης αποφάσεων. Αλλά ακόμα και τα εργαλεία που είχαν στη διάθεσή τους οι πολιτικοί τώρα πια έχουν ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Η νομισματική πολιτική αποφασίζεται από τραπεζίτες, όπως και το επίπεδο του χρέους ή του ελλείμματος. Το ίδιο και οι εμπορικές σχέσεις, οι εργασιακές σχέσεις ή ακόμα χειρότερα και η χάραξη της μεσο – μακροπρόθεσμης πολιτικής σε όλους τους τομείς της ζωής κάθε χώρας. Οι πολιτικοί σήμερα μοιάζουν περισσότερο με μαριονέτες των λεγόμενων ‘ελεύθερων αγορών’ και των hedge funds παρά ως κύριοι της μοίρας των χωρών που διοικούν.

Μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα άμετρης οικονομικής εξέλιξης και συγκέντρωσης του πλούτου σε ολοένα και λιγότερα σημεία, ο απλός άνθρωπος συναισθανόμενος και αντιλαμβανόμενος την αβεβαιότητα για το μέλλον και τη σχεδόν σίγουρη και προδιαγεγραμμένη οικονομική κατάρρευση σε παγκόσμιο επίπεδο, μιας και όπως προαναφέραμε, η οικονομική ισορροπία έχει διαταραχθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, έχει αρχίσει να αποκτά τη λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ξεχνώντας κι αφήνοντας στην άκρη ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις κατακτήσεις του παρελθόντος αλλά και τις κοινωνικές συμβάσεις και συνθήκες που καθιστούν τις κοινωνίες λειτουργικές. Είναι λοιπόν φυσιολογικό επακόλουθο, εφόσον η λογική της ζούγκλας αρχίζει να κερδίζει έδαφος, να στρέφεται προς τα άκρα, όποια κι αν είναι αυτά. Όλα τούτα σε συνδυασμό με την έλλειψη παιδείας που έχει επιβληθεί για ευνόητους λόγους, τους οποίους δε θα αναφέρουμε εδώ χάριν εξοικονόμησης χώρου, καθιστούν τους πολίτες επιρρεπείς σε ακραίες επιλογές και συμπεριφορές. Ο εκφυλισμός της Δημοκρατίας είναι συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται ο πολίτης σε καθημερινή βάση νιώθοντας ταυτόχρονα ανίκανος να αντιδράσει. «Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω» είχε πει ο Αρχιμήδης αλλά στο σημείο που οδεύουν κι έχουν φτάσει σήμερα τα πράγματα δεν υπάρχει πουθενά, κανένα μέρος στην κυριολεξία για να πατήσει σταθερά κάποιος και να νιώσει πως μπορεί να κάνει κάτι, καθόσον το παγκόσμιο σύστημα έχει ανάγει ακόμα και τις ανθρώπινες αξίες σε οικονομικό μέγεθος. Τούτο αν το συνδυάσει με την έλλειψη πολιτικών (αντρών) και (ανθρωποκεντρικής και κοινωνικής) πολιτικής τον φέρνει σε δύσκολη θέση με συνεπακόλουθο τραγικό αποτέλεσμα να ακολουθεί τις –ακραίες- εκείνες φωνές που του τάζουν κάθαρση και λύσεις, είτε δια της βίας, είτε με κάποιον άλλο μαγικό τρόπο.

Η λύση στο πρόβλημα αυτό δεν είναι απλή, είναι όμως εφικτή και ξεκινάει πρωτίστως μέσα από τον καθένα μας. Οφείλουμε να θυμόμαστε πάντα πως είμαστε μέλη μιας κοινωνίας και ως τέτοια πρέπει να είμαστε ενεργοί και δραστήριοι. Η Δημοκρατία δε θέλει ακρότητες ούτε όμως συντηρείται από τον καναπέ…

Advertisements

Βία κατά των γυναικών.

 

Image: Andy Newson / FreeDigitalPhotos.net

Χτες ήταν η Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Η βία μπορεί να βρει διάφορους αηδιαστικούς τρόπους για να εκδηλωθεί κατά τους ασθενούς φύλλου, από τη σεξουαλική παρενόχληση μέχρι το δουλεμπόριο.

Αναρωτήθηκα αν είναι δυνατόν στη δική μας εποχή να υπάρχουν φαινόμενα όπως αυτό. Με μια πρώτη, επιδερμική θεώρηση των πραγμάτων, εύκολα κανείς μπορεί να απαντήσει πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υφίσταται στις μέρες μας και να οδηγηθεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Όμως, αν εξετάσει τη διεθνή πραγματικότητα, με το εμπόριο των γυναικών να αποτελεί μια προσοδοφόρα επιχείρηση με τεράστια κέρδη και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα κανάλια της παρανομίας πάντα βρίσκουν τον ‘τρόπο’ τους, θα διαπιστώσει ότι πράγματι το εμπόριο λευκής σαρκός και η καταναγκαστική πορνεία είναι η συχνότερη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά υπάρχει και η βία που ασκείται από εμάς, τους απλούς ανθρώπους στην καθημερινότητά μας, με την ηθική παρενόχληση και υποβάθμιση των γυναικών, με την ενδοοικογενειακή βία, με τις απειλές και την ψυχική ταπείνωσή τους.

Μια μορφή βίας η οποία δεν αναφέρεται, αλλά η οποία για μένα είναι εξίσου σημαντική, είναι αυτή της εξάρτησης της γυναίκας από τον άντρα και η υποταγή σ’ αυτόν στις περιπτώσεις που η γυναίκα δεν έχει δικούς της οικονομικούς πόρους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, αλλάζει τα πιστεύω της, τις πεποιθήσεις της ακόμα και το χαρακτήρα της, υποκύπτοντας στο σύζυγό της από τον οποίο εξαρτάται οικονομικά.  Και η αλλοίωση αυτή είναι ύπουλη. Δεν πραγματοποιείται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά σταδιακά. Δρα σα το σαράκι, από μέσα, και κατατρώει όλες τις αξίες και τις απόψεις που είχε παγιωμένες μέσα της η γυναίκα. Αλλάζει προκειμένου να την αποδεχτεί ο σύζυγος και να έχει την ευνοϊκή μεταχείρισή του, απλώς και μόνο για να μη βρεθεί ξεκρέμαστη. Κι όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν κάτι το οποίο δε γίνεται σήμερα, γνωρίζω παραδείγματα δυναμικών γυναικών που με το πέρασμα το χρόνου και ευρισκόμενες υπό το παραπάνω καθεστώς, έχουν κατά κάποιο τρόπο μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που πραγματικά ήταν.

Ευχή μου είναι, όλη αυτή η εκμετάλλευση και η βία που στην οποία εκτίθενται οι γυναίκες να εκλείψει και στο μέλλον να εξαφανιστεί τελείως. Ακόμα κι από τις αναμνήσεις του ανθρώπινου γένους, αν αυτό είναι δυνατόν.

Πηγές:

 

Αρέσει σε %d bloggers: